บทที่ 94 เจ้าชายน้อยกับดาวเคราะห์ประหลาด (4)

บทที่ 94 เจ้าชายน้อยกับดาวเคราะห์ประหลาด (4)

"ผม โจเซฟ สตาลิน ดำรงตำแหน่งกรรมาธิการประชาชนฝ่ายกิจการชนชาติ ควบตำแหน่งหัวหน้าเลขาธิการของสหายเลนินครับ"

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ... สตาลิน"

เจ้าของห้องหมายเลข 66 ซึ่งอยู่ติดกับห้องหมายเลข 67 ในสมอลนีที่เลนินใช้อยู่พอดี

เขากดยาสูบอัดลงในไปป์แล้วจุดไฟ ชายคนนี้ตัวเตี้ยกว่าผมเกือบหนึ่งช่วงศีรษะอย่างผิดคาด แถมบนใบหน้ายังมีรอยแผลเป็นจากไข้ทรพิษหลงเหลืออยู่ประปราย

แต่ถึงรูปลักษณ์ภายนอกจะดูไม่สง่างาม แล้วใครมันจะกล้าลดความระมัดระวังลงได้ล่ะ

จอมเผด็จการ

ฆาตกร

บิดา

จอมพลสูงสุด

เลขาธิการเหล็กผู้กุมและกวัดแกว่งอำนาจที่ยิ่งใหญ่และทรงพลังที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาตินานนับหลายสิบปี หลังจากที่วลาดิมีร์ เลนินเสียชีวิตลง

นักบริหารผู้สร้างปาฏิหาริย์ เปลี่ยนรัสเซียที่เคยใช้ไถไม้พรวนดิน ให้กลายเป็นมหาอำนาจที่สร้างขีปนาวุธนิวเคลียร์กับเครื่องบินรบไอพ่น และงัดข้อกับสหรัฐอเมริกาได้

นั่นแหละคือโจเซฟ สตาลิน

ชายผู้มีใบหน้าดูหนุ่มกว่าในหนังสือประวัติศาสตร์ที่ผมรู้จักอยู่มากเอ่ยถามผม

"...ดูคุณอึดอัดใจนะครับ เก้าอี้นั่งไม่สบายหรือครับ"

"เปล่าครับ นั่งสบายดีทีเดียว"

"งั้นหรือครับ ถ้าอย่างนั้นเรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า"

เขาอัดควันไปป์หนึ่งทีแล้วพูดต่อ

"เรื่องที่นายพลลีบอกกับสหายเลนิน เท่าที่ผมฟัง ดูเหมือนจะหมายความว่าต่อจากนี้สหภาพโซเวียตจงเลิกสนใจภูมิภาคตะวันออกไกล ที่ผมเข้าใจนี่ถูกต้องไหมครับ"

ลูกตรงที่ขว้างอัดเข้ากลางสไตรก์โซนพอดีเป๊ะ

มักจะมีคนประเภทที่มองว่าพิธีรีตองมารยาททักทายกันเป็นเหมือนกระดาษห่อของขวัญที่ไร้ประโยชน์อยู่บ่อยๆ

โดยเฉพาะถ้าเป็นสตาลินด้วยแล้วล่ะก็นะ

ก็ไม่ได้น่าแปลกใจอะไรนักหรอก

สำหรับคนประเภทนี้ แทนที่จะมัวพูดจาอ้อมค้อม สู้ตอบกลับไปตรงๆ เลยจะดีกว่า

ผมเองก็คาบบุหรี่มวนยาวไว้ในปากแล้วพยักหน้า

"ถูกต้องครับ"

"อืม..."

สตาลินจ้องมองผมด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

"ผิดคาดนะ นึกว่าจะมาพร้อมกับคำพูดทางการทูตยืดยาว... หรือไม่ก็คำพูดสวยหรูซะอีก"

"ดูเหมือนว่าสหายสตาลินจะไม่ใช่คนประเภทที่ใช้ลูกไม้พวกนั้นได้ผลน่ะสิครับ"

"เราเพิ่งเจอหน้ากันได้แค่ 5 นาทีเองนะ"

"บางครั้งบนโลกนี้ก็มีคนที่แม้จะเพิ่งเคยเจอหน้ากันครั้งแรก แต่ก็รู้สึกเหมือนรู้จักมักคุ้นกันมานานแสนนานอยู่เหมือนกันนะครับ"

"แปลกดีนะ ผมไม่เห็นจะรู้สึกอะไรคล้ายๆ แบบนั้นกับท่านนายพลเลย"

เป็นผู้ชายที่แข็งทื่อสมคำร่ำลือจริงๆ

ไม่ได้มีฉายาว่าสตาลินมาเปล่าๆ สินะ พ่อมนุษย์เหล็ก

"ในฐานะกรรมาธิการประชาชนผู้ดูแลปัญหาชนชาติแห่งสหภาพโซเวียต ผมขอแสดงความกังวลอย่างยิ่งต่อสัญญาเชิงศักดินาแบบนั้นของท่านนายพล"

"จะว่ายังไงดีล่ะครับ ผมคิดว่ามันออกจะใกล้เคียงกับข้อตกลงสุภาพบุรุษที่ต่างฝ่ายต่างต้องระมัดระวังกันและกัน มากกว่าจะเป็นสัญญาศักดินานะครับ"

"การปฏิวัติของชนชั้นกรรมาชีพไม่มีที่ว่างให้กับการยอมอ่อนข้อหรอก"

"ใครบอกให้ยอมอ่อนข้อล่ะครับ? ผมบอกว่าก่อนจะไปยุ่งกับที่อื่น ก็อย่ามายุ่งกับพวกเราต่างหากล่ะ"

เขามองผมเขม็งก่อนจะเปิดประเด็นขึ้นมาใหม่

"คุณคิดว่าพวกเราเปลี่ยนยุโรปกับอเมริกาให้กลายเป็นคอมมิวนิสต์ไม่ได้อย่างนั้นหรือ"

"ผมถึงบอกให้ไปเปลี่ยนพวกนั้นเป็นคอมมิวนิสต์ให้ได้ก่อนค่อยมาไง ถึงตอนนั้นผมจะยอมสวมปลอกแขนสีแดงมาต้อนรับด้วยตัวเองเลยเอ้า"

ถ้าเกิดยุโรปกับอเมริกาไปเต้นรำร่วมวงกับพวกคอมมิวนิสต์เข้าจริงๆ ตะวันออกไกลก็คงทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ

แต่ตราบใดที่สตาลินไม่ได้ใช้มนตร์ดำเสกระเบิดซาร์บอมบาออกจากมือ แล้วนั่งพรมวิเศษลายวงเวทบินว่อนด้วยความเร็วมัค เรื่องพรรค์นั้นก็ไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก

"มาร์กซ์ก็เคยพูดไว้ไม่ใช่หรือครับ ว่าเดิมทีการปฏิวัตินั้น สังคมทุนนิยมจะต้องพัฒนาไปถึงขีดสุด-"

"เมื่อเกิดความขัดแย้งในสังคมทุนนิยม การปฏิวัติก็จะเกิดขึ้นและนำไปสู่การสร้างสังคมคอมมิวนิสต์ แต่ท่านนายพลก็เห็นแล้วว่าประเทศแรกที่เกิดการปฏิวัติไม่ใช่อังกฤษหรือฝรั่งเศส แต่เป็นรัสเซียของเราที่พัฒนาน้อยที่สุด มาร์กซ์ไม่ใช่นอสตราดามุส เขาคงไม่สามารถทำนายทายทักได้ถูกต้องเสมอไปหรอก เขาก็แค่เสนอแนะแนวทางที่สมเหตุสมผลและเป็นวิทยาศาสตร์ที่สุดให้เท่านั้น"

"อย่างนั้นหรือครับ?"

"อย่างนั้นแหละ"

ว่าแล้วเชียว

สตาลินเป็นคนที่คุยรู้เรื่อง

สำหรับนักสังคมนิยมส่วนใหญ่ในตอนนี้ มาร์กซ์ก็คือพระเจ้าหรือศาสดาที่ไม่ต่างอะไรกับพระเยซู

แต่สำหรับสตาลินแล้ว มาร์กซ์เป็นเพียงผู้นำทางที่คอยชี้แนะเท่านั้น

สองสิ่งนี้มีความแตกต่างกันอย่างมหาศาล

พวกแรกคือพวกคลั่งศาสนาที่พร้อมจะกระโจนลงกองไฟเพื่อทำตามคำพยากรณ์ของพระเจ้า

ส่วนพวกหลังคือคนที่เดินตามทิศทางที่ผู้นำทางชี้แนะก็จริง แต่ถ้าเจอภูเขาก็เดินอ้อม ถ้าเจอแม่น้ำก็สร้างสะพานข้ามไป

"สหายสตาลิน มีแผนที่ไหมครับ?"

"คุณต้องการแผนที่โลก หรือแผนที่รัสเซียล่ะ"

"แค่แผนที่รัสเซียก็มีทั้งบ้านของผมกับเมืองเปโตรกราดแห่งนี้อยู่แล้วไม่ใช่หรือครับ เอาแผนที่รัสเซียก็แล้วกัน"

"ตกลง"

เขาค้นลิ้นชักก่อนจะหยิบแผนที่แผ่นหนึ่งออกมากาง

"พลเรือเอกคอลชัก อดีตผู้บัญชาการกองเรือทะเลดำที่เคยถูกส่งตัวไปอเมริกาในสมัยจักรวรรดิ ตอนนี้อยู่ที่ไซบีเรีย"

"ไซบีเรียหรือครับ?"

"เขากำลังจับมือกับพวกญี่ปุ่นสร้างกองทัพต่อต้านการปฏิวัติขึ้นมาในตะวันออกไกล เพื่อโซเวียตและประชาชนแล้ว เขาจะต้องถูกกำจัด"

"ก็เอาสิครับ"

"ดีใจที่ท่านนายพลเข้าใจนะ"

- อเล็กซานเดอร์ คอลชัก ไอ้เวรนี่ต้องจับให้ได้

- งั้นถ้าเป็นเรื่องจับหมอนั่น จะยอมให้กองทัพแดงลงมาที่แมนจูเรียแป๊บหนึ่งก็ได้

- เยี่ยม

"กองทัพตงเป่ยของเราพร้อมจะออกโรงจัดการเสมอ หากมีเรื่องที่คุกคามอธิปไตยของแมนจูเรียเกิดขึ้น"

"แล้วใครจะเป็นคนตัดสินล่ะว่าอะไรคือการคุกคาม"

"ถ้ามีไอ้โม่งถือมีดมาป้วนเปี้ยนอยู่หน้าบ้านก็ถือเป็นการคุกคามแล้วสิครับ หรือคุณจะให้ผมเดินไปไล่ถามมันว่ามาทำอะไรล่ะ"

"เอาเถอะ ตกลงตามนั้น"

- ยอมให้ถึงแค่คอลชัก แต่ถ้าหลังจากนั้นยังมาด้อมๆ มองๆ หยั่งเชิงอีกล่ะก็ จะฆ่าทิ้งซะ

- แล้วให้ล้ำเส้นได้ถึงตรงไหนล่ะ

- เรื่องแบบนั้นต้องให้บอกด้วยหรือไง

- โอเค

"หากมีสักเสี้ยวความเป็นไปได้ที่กองทัพตงเป่ยจะเข้าข้างกองทัพขาวแล้วมาเป็นศัตรูกับกองทัพแดง พวกเราก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องถือว่าท่านนายพลและเหล่าทหารที่ติดตามท่านเป็นศัตรูเช่นกัน"

"ไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นหรอกครับ"

"อย่าขายอาวุธให้พวกมัน"

"...แล้วถ้าผมขายให้กองทัพแดงเยอะกว่าล่ะ จะยอมหลับตาข้างหนึ่งให้ไหมครับ"

"..."

สตาลินพ่นควันบุหรี่ออกมาเงียบๆ

"แค่อย่าขายอาวุธหนักให้พวกมันก็พอ"

"ตกลงครับ สำหรับกองทัพแดงผมจะขายให้ทุกอย่างไม่เลือกหน้า ส่วนกองทัพขาวผมจะขายให้แค่ปืนเล็กยาวกับเครื่องกระสุนก็แล้วกัน"

"ดี"

ในมุมของสหภาพโซเวียต ตอนนี้กำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องขนส่งเสบียงผ่านทางรถไฟเป็นระยะทางหลายพันกิโลเมตร

ถ้าหากทางแมนจูเรียลักลอบส่งยุทธสัมภาระให้กองทัพแดงอยู่เรื่อยๆ ปัญหาขาดแคลนเสบียงจะคลี่คลายไปได้มากขนาดไหนกันล่ะ

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเบิกเส้นทางได้ครั้งหนึ่งแล้ว ตามธรรมชาติของมันก็จะคงอยู่ต่อไปได้ในระดับหนึ่ง

ในศตวรรษที่ 21 ตอนที่อิหร่านกลายเป็นพวกหัวเน่าในสายตาชาวโลกและโดนคว่ำบาตรทางเศรษฐกิจอย่างหนัก เกาหลีใต้ที่แอบเบิกเส้นทางเอาไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ กลับสามารถนำเข้าน้ำมันและก๊าซธรรมชาติจากอิหร่านได้อย่างสบายใจเฉิบ ดังนั้นถ้าสามารถรักษาความสัมพันธ์แบบเดียวกันนี้กับสหภาพโซเวียตที่เป็นพวกหัวเน่าในต้นศตวรรษที่ 20 ได้ มันจะทำกำไรได้มหาศาลขนาดไหนกันล่ะ

ในเมื่อสตาลินเดินหมากมาหนึ่งตาก่อนแล้ว คราวนี้ก็ถึงตาผมบ้าง

"ผมขอพูดให้ชัดเจนอีกครั้งนะครับ ห้ามส่งคนมาปลุกปั่นการปฏิวัติ ห้ามส่งสายลับ หรือฝังตัวนกต่ออะไรทั้งนั้น"

"ฉันขอสัญญา สหภาพโซเวียตของเราให้ความสำคัญกับการจัดการพวกเศษซากเดนตายของจักรวรรดิในยุโรปเป็นอันดับแรก มากกว่าจะมาใส่ใจภูมิภาคตะวันออกไกลอยู่แล้ว

แต่ในหมู่คนเอเชียในตะวันออกไกลเอง ก็ใช่ว่าจะไม่มีคนที่ศึกษาแนวคิดของมาร์กซ์ด้วยตัวเองจนเกิดความเลื่อมใสศรัทธาหรอกนะ"

"ถ้ามีคนเอเชียที่พูดภาษารัสเซียคล่องปร๋อจนน่าสงสัยงัดเอาอาวุธของโซเวียตออกมาใช้ ผมคงจะรู้สึกลำบากใจมากๆ เลยล่ะครับ"

"พอดีฉันดำรงตำแหน่งกรรมการประชาชนฝ่ายกิจการชนชาติก็เลยพอรู้เรื่องนี้อยู่บ้าง ในสหภาพมีชนกลุ่มน้อยอยู่เยอะแยะมากมาย มีหลายกรณีที่ภายนอกเป็นคนเอเชียแต่เนื้อแท้ข้างในเป็นคนรัสเซีย"

"แล้วคุณเคยไปถามพวกเขาไหมครับว่าอยากเป็นคนโซเวียตหรือเปล่า"

"ฮ่าๆๆ จำเป็นต้องถามด้วยหรือ สำหรับพวกที่ไม่รู้ว่าระบอบสังคมนิยมนั้นล้ำหน้าและเป็นวิทยาศาสตร์มากแค่ไหน แค่จับยัดป้อนเข้าปากไปก่อน แล้วค่อยๆ สอนทีหลังก็สิ้นเรื่องไม่ใช่หรือไง"

"ค่อยๆ สอนทีหลังสินะครับ... หมายความว่า คงเป็นช่วงเวลาประมาณที่สหายสตาลินได้ขึ้นเป็นผู้นำของสหภาพโซเวียตในภายภาคหน้าล่ะมั้งครับ"

"อุ๊บ! แค่กๆ!"

ไม่รู้ว่าสำลักควันบุหรี่หรืออย่างไร สตาลินถึงได้เอามือปิดปากแล้วไอค่อกแค่กออกมา

"มุกตลกของคุณมัน... ชักจะล้ำเส้นไปหน่อยนะ"

"แหม มันจะเป็นแค่มุกตลกหรือเรื่องจริง ก็ขึ้นอยู่กับการวางตัวของสหายสตาลินแล้วล่ะครับ"

"สหายเลนินยังหนุ่มแน่นแถมสุขภาพก็ยังแข็งแรงดี ถ้าคุณใช้เล่ห์เหลี่ยมหวังจะสั่นคลอนความสัมพันธ์ของพวกเราล่ะก็ ฉันขอบอกเลยว่าไม่สบอารมณ์เอามากๆ"

"มาร์กซ์เองก็ไม่ได้มีชีวิตอยู่ค้ำฟ้าไม่ใช่เหรอครับ?"

ผมเป็นฝ่ายยื่นมือไปหาสตาลินก่อน

สตาลินกวาดตามองมือสลับกับดวงตาของผมขึ้นลงอยู่หลายครั้ง ก่อนจะเอื้อมมาจับมือผมแล้วเขย่าเบาๆ อย่างเชื่องช้า

* * *

หลังจากแทโอดอร์ ลีกลับไปแล้ว เลนินก็เรียกตัวสตาลินที่อยู่ห้องข้างๆ เข้ามาพบ

"ว่ายังไงบ้าง โคบา?"

"หากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของประเทศใดออกมาเจรจาสนธิสัญญาสันติภาพ ก็พึงระลึกไว้ได้เลยครับว่าในเวลาเดียวกันนั้น ประเทศแม่ของพวกเขากำลังเร่งสร้างเรือรบและเครื่องบินรบที่ทันสมัยที่สุดอยู่ สหายเลนิน"

"แล้วนายคิดว่าเรือรบกับเครื่องบินรบพวกนั้นจะหันกระบอกปืนมาทางเราหรือเปล่าล่ะ?"

"คงไม่เป็นเช่นนั้นครับ เขาเป็นพวกชาตินิยมจัดและมีความคิดแบบศักดินาหวงแหนอาณาเขตของตัวเองอย่างมาก เขาไม่ใช่คนที่จะมีความคิดเพ้อเจ้อแบบนโปเลียนที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานอยากจะพิชิตรัสเซียหรอกครับ"

"มั่นใจหรือ โคบา? เครื่องจักรที่เรียกว่าปากน่ะ มักจะใช้คำโกหกเป็นเชื้อเพลิงไม่ใช่หรือไง"

"มั่นใจครับ สหาย เขามองพวกเราเหมือน... เพื่อนบ้านที่น่ารำคาญสุดๆ ทำนองว่ากำลังมองคนที่เพิ่งพ้นโทษออกจากเรือนจำน่ะครับ ตราบใดที่เราไม่เข้าไปแกว่งเท้าหาเสี้ยนในตะวันออกไกลก่อน เขาก็คงไม่คิดจะเปิดศึกกับเราหรอกครับ"

พอได้ยินสตาลินพูดแบบนั้น เลนินก็นึกถึงตัวเม่นขึ้นมา

สัตว์ที่ดูไม่มีพิษมีภัยหากปล่อยมันไว้เฉยๆ แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่รู้สึกว่าความปลอดภัยของตัวเองถูกคุกคาม มันก็จะสลัดขนแหลมคมทิ่มแทงศัตรูไปทั่วสารทิศ

"เข้าใจล่ะ เรื่องของตะวันออกไกลเอาไว้จัดการวันหลังก็แล้วกัน ในสถานการณ์ที่รอบด้านเต็มไปด้วยขุมกำลังปฏิกิริยาของพวกจักรวรรดินิยมรายล้อมแบบนี้ ถ้าลดภาระความตึงเครียดลงไปได้สักด้านก็ถือเป็นเรื่องดีสำหรับพวกเราแล้ว"

"สหายพูดถูกแล้วครับ"

"เหนื่อยหน่อยนะ โคบา ไปทำงานของนายต่อเถอะ"

สตาลินพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานของเลนินเพื่อกลับไปยังห้องของตนเอง

หลังจากจัดการเอกสารที่กองพะเนินเป็นภูเขาเลากาอยู่พักใหญ่ เขาก็ลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจเพื่อยืดเส้นยืดสายคลายอาการปวดเมื่อยที่หลัง

ท้องฟ้านอกหน้าต่างยามนี้ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว เหลือเพียงดวงจันทร์ที่ลอยเด่นขึ้นมาแทนที่

จู่ๆ ชายชาวตะวันออกคนนั้นก็แวบเข้ามาในหัว

รวมถึงสิ่งที่เขาพูดเอาไว้ด้วยเช่นกัน

"ทรอตสกี, บูคาริน, ซิโนเวียฟ, คาเมเนฟ..."

ทำไมถึงได้มองข้ามบุคคลที่โดดเด่นพวกนั้น แล้วเจาะจงมาพูดเรื่องแบบนี้กับเขา?

บางทีอาจจะเป็นแค่คำพูดเปรยๆ... ไม่สิ ไม่ใช่แค่บางทีหรอก

แววตาของชายชาวตะวันออกคนนั้นมองทะลุปรุโปร่งเข้ามาถึงตัวเขาได้อย่างแม่นยำ

อย่างที่สหายเลนินได้กล่าวไว้ หากปากของมนุษย์คือเครื่องจักรที่ขับเคลื่อนด้วยคำโกหก ดวงตาก็คงไม่ต่างอะไรกับตะเกียงที่จุดติดด้วยความจริง

"..."

สตาลินทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง พลางคาบไปป์ยาสูบแล้วจุดไฟเงียบๆ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่วันนี้เขากลับดื่มด่ำกับรสชาติของยาสูบเชื่องช้าและยาวนานกว่าปกติ

* * *

ปลายเดือนพฤศจิกายน ปี 1917

"หากเราได้พบกันอีกในวันข้างหน้า คงเป็นตอนที่สหภาพโซเวียตยิ่งใหญ่กว่าวันนี้หลายสิบเท่า และเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวากว่าที่เป็นอยู่หลายร้อยเท่าแล้วล่ะ"

"ดีครับ ผมจะตั้งตารอวันนั้นก็แล้วกัน"

"หวังว่าประเทศของท่าน... ไม่สิ ใช้คำว่าประเทศของท่านคงไม่ค่อยเหมาะนัก ฉันอยากรักษาความสัมพันธ์อันดีกับท่านนายพลเอาไว้"

"ผมเองก็อยากรักษาความสัมพันธ์อันดีกับสหายสตาลินไว้เช่นกันครับ"

ในที่สุดผมก็หลุดพ้นจากดินแดนพวกคอมมี่ เดินทางผ่านประเทศเป็นกลางในยุโรปเหนือ จนได้มาเหยียบฝรั่งเศสตอนเหนือเสียที

"ท่านนายพล!"

"อะไรกัน? นาวาร์ นายมาทำอะไรที่นี่?"

"ท่านนายพลจะมาทั้งที จะให้ผมมัวแต่เอ้อระเหยอยู่ที่สนามบินได้ยังไงล่ะครับ!?"

ฌอง นาวาร์ ที่เผลอแป๊บเดียวก็ติดยศพันตรีไปเสียแล้ว

"ทีนี้นายทหารอากาศที่ยศสูงกว่านายก็คงมีไม่กี่คนแล้วสิ"

"ก็ใช่น่ะสิครับ"

"แล้วเอาไงล่ะทีนี้ คงหมดสนุกกับชีวิตทหารแล้วสิ เพราะไม่มีผู้บังคับบัญชาให้ชกแล้วนี่?"

ผมก้าวเท้าเดินไปตามท่าเรือเพื่อมุ่งหน้าออกไปข้างนอก

"ลีมาแล้ว!"

"ลีกลับมาแล้ว!"

- แชะ! แชะแชะ!!!

แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปสาดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง

"ท่านนายพลลีครับ! ขอสัมภาษณ์หน่อยครับ-!"

"ที่ว่าท่านกลับมาอีกครั้งเพื่อสอยบารอนแดงให้ร่วงเป็นเรื่องจริงหรือเปล่าครับ!?"

ผมกวาดสายตามองพวกนักข่าวแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากพูดขึ้น

"ข้าแต่พระเจ้าบนสรวงสวรรค์ อีกไม่นานจะมีไอ้เวรตัวหนึ่งขึ้นไปหานะครับ"

ผมกลับมาแล้ว

==================================================