บทที่ 93 เจ้าชายน้อยกับดาวเคราะห์ประหลาด (3)

บทที่ 93 เจ้าชายน้อยกับดาวเคราะห์ประหลาด (3)

ป้ายผ้าสีแดงติดอยู่ทุกหนทุกแห่ง

บนนั้นมีอักษรซีริลลิกที่ผมอ่านไม่ออกเขียนเอาไว้ เดาจากเครื่องหมายอัศเจรีย์นับไม่ถ้วนที่ตามหลังมา มันน่าจะเป็นข้อความปลุกระดมที่ดุเดือดเอาการ

ไม่ต้องอ่านก็รู้ว่าคงเป็นแนวๆ "มาสร้างมหาอำนาจสังคมนิยมที่เข้มแข็งกันเถอะ!" ไม่ก็ "สหายวลาดิเมียร์ เลนินจงเจริญ! ถวาย! หัว! ปก! ป้อง! สายเลือดหัวล้าน!" อะไรเทือกนั้นแหละ

ถ้าไม่ใช่ก็แล้วไป

พฤศจิกายน ปี 1917

ผมนั่งรถไฟสายทรานส์-ไซบีเรียมาถึงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก เมืองที่แม้แต่ในชาติก่อนผมก็ยังไม่เคยมาเยือน

กลัวว่าระหว่างทางจะเบื่อเลยพกหนังสือติดมือมาด้วยนิดหน่อย แต่เอาเข้าจริงมันก็ไม่ได้น่าเบื่อเลยสักนิด

ที่มอสโกมีการปะทะกันกลางเมือง ปืนรัวยิงกันปังๆๆ ระหว่างกองกำลังพิทักษ์แดงกับฝ่ายสนับสนุนสาธารณรัฐ แถมยังมีกระสุนปืนใหญ่ตกใส่พระราชวังเครมลินอีก จะให้เบื่อลงได้ยังไงล่ะ

รสชาติที่คุ้นเคยสุดๆ นี่มันปักกิ่งชัดๆ เลยนี่หว่า

ไม่คิดไม่ฝันว่าถ่อมาถึงรัสเซียแล้วยังจะได้กลิ่นอายบ้านเกิดอีก คนรัสเซียคงกลัวว่าแขกบ้านแขกเมืองจะเป็นโรคคิดถึงบ้านสินะ ช่างใส่ใจกันได้อบอุ่นซาบซึ้งใจซะเหลือเกิน

"ยินดีที่ได้พบครับท่านนายพล! ผมเยฟเกนี โปลิวานอฟ หัวหน้าแผนกตะวันออกประจำคณะกรรมาธิการประชาชนฝ่ายกิจการต่างประเทศครับ"

"ผมพลจัตวากองทัพบกรัฐบาลเป่ยหยาง แทโอดอร์ ลี ครับ"

โปลิวานอฟดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกับผม เขาเซ็ตผมปาดเจลไปด้านหลังซะเรียบแปล้

ท่าทางของเขาดูเหมือนพวกปัญญาชนมากกว่าจะเป็นชนชั้นกรรมาชีพหรือชาวนา

แถมยังเป็นมิตรกับชาวต่างชาติกว่าที่คิดด้วย

นึกว่าจะมาทรง 'จงลงทัณฑ์ไอ้พวกขุนศึกหุ่นเชิดแห่งแมนจูเรียที่ริอาจฝันอยากเป็นนโปเลียน ด้วยกระสุนปืนแห่งอุดมการณ์!' อะไรทำนองนี้ซะอีก

"อันที่จริงสหายทรอตสกี กรรมาธิการประชาชนฝ่ายกิจการต่างประเทศ ควรจะเป็นคนมาต้อนรับท่านนายพลด้วยตัวเองครับ แต่ตามที่คุณคงทราบดี ตอนนี้เรากำลังเจรจากับเยอรมนีอยู่ สหายทรอตสกีก็เลยปลีกตัวมาไม่ได้จริงๆ"

"ไม่เป็นไรครับ"

แบบนี้สิยิ่งต้องบอกว่าแต๊งกิ้ว

ทรอตสกีเนี่ยตัวพ่อแห่งลัทธิจักรวรรดินิยมแดงเลยไม่ใช่หรือไง

ขืนให้นั่งร่วมโต๊ะกับมนุษย์ที่คลั่งไคล้การปฏิวัติโลกหรือการรวมชาติเป็นสีแดงเข้าไส้ มีหวังผมได้เป็นโรคกระเพาะทะลุพอดี

ผมเดินตามการนำทางของโปลิวานอฟเข้าไปในอารามสโมลนีและอาคารเรียนที่อยู่ในบริเวณเดียวกัน ซึ่งปัจจุบันพวกบอลเชวิคใช้เป็นเหมือนทำเนียบรัฐบาล

พอเดินขึ้นบันไดไปจนถึงห้องที่ดูคล้ายกับห้องรับรอง ก็เจอชาวต่างชาติสองสามคนกำลังนั่งสูบบุหรี่กับไปป์อยู่บนเก้าอี้

"แทโอดอร์ ลี?"

"รู้จักผมด้วยเหรอครับ?"

"วีรบุรุษแห่งน่านฟ้าแนวรบตะวันตกไม่ใช่หรือครับ ผมบรูซ ล็อกฮาร์ต จากกระทรวงการต่างประเทศอังกฤษครับ"

"ผมเรย์มอนด์ ร็อบบินส์ จากสภากาชาดสหรัฐอเมริกาครับ"

"ผมร้อยเอกฌัก ซาดูร์ จากกองทัพบกฝรั่งเศสครับ"

สองคนแรกสวมชุดสูท ส่วนอีกคนสวมเครื่องแบบทหารฝรั่งเศส

ผมจับมือทักทายพวกเขาทีละคนก่อนจะทรุดตัวลงนั่งตรงที่ว่าง

"รัฐบาลเป่ยหยางส่งตัวเบ้งมาเลยนะครับเนี่ย นึกว่าจะส่งแค่พลเรือนจากสภากาชาด หรืออย่างมากก็แค่นายทหารระดับนายพันมาเสียอีก"

"ฮ่า ๆ ด้วยความที่ทำเลที่ตั้งมันใกล้กันน่ะครับ อาจจะได้กลายมาเป็นเพื่อนบ้านกันทั้งที ก็ต้องมาเห็นหน้าค่าตากันสักหน่อยไม่ใช่หรือครับ"

"นั่นก็จริงนะครับ แหม... สำหรับสหรัฐอเมริกาของพวกเรามันเป็นเรื่องข้ามน้ำข้ามทะเล แต่ในมุมมองของจีนถือว่าเป็นประเทศเพื่อนบ้านรั้วติดกันเลยนี่ครับ"

"ถ้าอย่างนั้น ท่านนายพลมาเพื่อพบเลนินหรือครับ"

"อา ก็ทำนองนั้นแหละครับ แล้วพวกคุณเคยพบเลนินกันหรือยังครับ"

พวกเขาพยักหน้า

"พวกคอมมิวนิสต์ค่อนข้างจะกีดกันคนนอกก็จริง แต่เลนินเป็นคนที่คุยรู้เรื่องทีเดียวครับ ต่างจากทรอตสกีเลยละ"

"อย่างนั้นหรือครับ"

"จะว่ายังไงดีล่ะครับ ทรอตสกี... พยายามบีบความจริงให้เข้ากับกรอบความฝันที่เขาวาดไว้คนเดียว แต่เลนินพยายามปรับความฝันให้เข้ากับความจริงน่ะครับ"

ผมสงวนคำพูดไว้บ้างพลางสนทนากับพวกเขาต่อไป

ขืนพูดจาสุ่มสี่สุ่มห้าในดินแดนพวกคอมมี่แห่งนี้ อาจจะโดนยัดลูกตะกั่วเอาได้

ที่นี่คือประเทศของเคจีบีที่ทำสงครามข่าวกรองกับซีไอเอไม่ใช่หรือไง

แน่นอนว่าตอนนี้ยังไม่มีเคจีบี แต่ถึงอย่างนั้นมันก็น่าจะมีความสอดรู้สอดเห็นอยากดักฟังแบบลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ไม่ใช่หรือไง

"เฮ้อ ทรอตสกีเฮงซวย ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป รัสเซียจะพักรบกับเยอรมนีจริง ๆ ใช่ไหมครับเนี่ย"

"ไม่หรอกครับ ต่อให้พวกคอมมิวนิสต์จะโลกสวยวิ่งเล่นในทุ่งดอกไม้แค่ไหน แต่พวกเขาจะยอมทิ้งสงครามที่เกือบจะชนะอยู่รอมร่อเชียวหรือ"

"แต่พระเจ้าปีเตอร์ที่ 3 ก็เคยยอมทิ้งสงครามที่เกือบจะชนะมาแล้วจริง ๆ ไม่ใช่หรือครับ"

"..."

เงียบไว้ดีกว่า

ขืนออกตัวแรงผสมโรงไปว่า 'แหม ถูกต้องเลยครับ คอมมี่ที่ดีคือคอมมี่ที่ตายแล้วไงล่ะคร้าบ' จนความสัมพันธ์กับสหภาพโซเวียตพังพินาศไปตลอดกาล คงได้ชวดหมดทุกอย่างแหง

แถมใครจะไปรู้ล่ะ ในหมู่นักการทูตพวกนี้อาจจะมีพวกคอมมี่แฝงตัวอยู่ก็ได้

ในฐานะทหารเกาหลีใต้ที่คุ้นเคยกับยุทธวิธีตีสองหน้าและยุทธวิธีสายลับแฝงตัว ก็ต้องคอยระแวดระวังอยู่เสมอและคิดไว้ว่าอาจจะมีไอ้เวรที่ไหนซุ่มอยู่ในพุ่มไม้ตรงสามแยก คอยเล็งหอกนิวเคลียร์แห่งจูเช่ใส่หลังหัวผมอยู่ตลอดเวลาไม่ใช่หรือไง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"ใครครับ"

"ท่านนายพลลีครับ ท่านประธานสภาคณะกรรมาธิการประชาชนเลนินต้องการพบตอนนี้ครับ"

"จะไปเดี๋ยวนี้ครับ"

* * *

สถาบันสมอลนี ชั้น 2 ห้อง 67

"สหาย ท่านนายพลลีมาแล้วครับ"

"เปิดเข้ามาได้เลย"

"ครับ สหาย"

เมื่อประตูเปิดออกและผมเดินเข้าไปด้านใน เลนินที่สวมแว่นตาและกำลังอ่านเอกสารบางอย่างอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมามองพวกเรา

วลาดิมีร์ เลนิน

นักปฏิวัติในตำนานที่ผมเคยเห็นแต่ในหนังสือประวัติศาสตร์

ตัวจริงของเขาดูเฉียบขาดและเต็มไปด้วยบารมี สมกับเป็นคนที่สามารถพลิกคว่ำประเทศได้ทั้งประเทศจริง ๆ

เลนินถอดแว่นตาพลางลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วยื่นมือมาให้ผม

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ ท่านนายพล ผมวลาดิมีร์ เลนิน"

"ผมแทโอดอร์ ลี พลจัตวาทหารบกรัฐบาลเป่ยหยางครับ"

เมื่อเลนินปรายตามอง กรรมาธิการประชาชนฝ่ายการต่างประเทศที่นำทางผมมาถึงที่นี่ก็ปิดประตูแล้วเดินออกไป

"เชิญนั่งครับ"

"ครับ"

"กาแฟไหมครับ หรือว่าจะวอดก้าดี"

"...ขอกาแฟครับ"

"ฮ่าฮ่า ท่านนายพลโชคดีมากนะครับ พวกจักรวรรดินิยมหนีไปพร้อมกับเอาแม่กุญแจมาคล้องล็อกสถานที่ราชการทุกแห่งเอาไว้หมด ตู้เก็บของที่นี่ก็เหมือนกัน เพิ่งจะหากุญแจเจอแล้วเอาเมล็ดกาแฟในตู้ออกมาได้ก็วันนี้นี่เอง"

เขาชงกาแฟด้วยตัวเองแล้วยื่นมาให้ผม

"เอาล่ะ เดินทางจากดินแดนตะวันออกอันห่างไกลมาถึงเปโตรกราดที่นี่ มีธุระอะไรหรือครับ"

"ในเมื่ออนาคตอาจจะได้เป็นเพื่อนบ้านกัน ยังไงก็ต้องมาเห็นหน้าค่าตากันหน่อยไม่ใช่หรือครับ"

"...โอ้ อย่างนั้นหรือครับ เพื่อนบ้านกันงั้นสินะ"

มีบางอย่างพาดผ่านดวงตาของเลนิน

"โซเวียตของเราอาจจะได้เป็นเพื่อนบ้านกัน... คำพูดเมื่อกี้เป็นคำพูดของรัฐบาลเป่ยหยาง หรือเป็นคำพูดส่วนตัวของท่านนายพลกันแน่ครับ"

"ส่วนตัวผมครับ"

"ท่านนายพล หรือว่าคุณเป็นคอมมิวนิสต์ครับ"

"ไม่ใช่ครับ"

"แย่จัง น่าเสียดายนะครับ"

"แต่เท่าที่ผมดู โซเวียตไม่น่าจะล่มสลายลงได้หรอกครับ"

"โอ้ ขอถามเหตุผลหน่อยได้ไหมครับ"

"เพราะตอนนี้ในรัสเซียไม่เห็นจะมีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้น่ะสิครับ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"

เลนินหัวเราะเสียงดังก่อนจะเอ่ยปาก

"ฟู่ ท่านนายพลเป็นคนที่น่าสนใจมากเลยนะครับ"

"ให้ผมพูดต่ออีกหน่อยไหมครับ ผมมั่นใจมากว่าโซเวียตจะทำสนธิสัญญาสันติภาพกับเยอรมนี"

"พูดเรื่องอะไรน่ะครับ อย่างที่คุณรู้ โซเวียตของเราไม่ได้มีความคิดที่อยากจะเป็นศัตรูกับฝ่ายสัมพันธมิตรเลยสักนิด"

พวกคอมมิวนิสต์นี่มีสันดานตีสองหน้าเป็นเอกลักษณ์จริง ๆ

ตอแหลหน้าตายได้โดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนเลยสักนิด

"จะว่าไงดีล่ะครับ ถ้าผมเป็นประธานเลนิน ผมคงทำข้อตกลงลับกับเยอรมนีและยอมเฉือนดินแดนสักก้อนเพื่อยุติสงครามไปตั้งนานแล้วล่ะครับ"

"ผมหรือครับ ทำไมล่ะ"

"ก็เพราะถ้าไม่ทำแบบนั้นก็จะหลุดจากอำนาจน่ะสิครับ"

ต่อให้การทำสงครามต่อไปจะได้ผลประโยชน์และสมเหตุสมผลแค่ไหน แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คืออำนาจรัฐ

พรรคคอมมิวนิสต์ที่เพิ่งเคยคว้าอำนาจรัฐมาได้เป็นครั้งแรกในชีวิต มีอะไรบ้างที่จะไม่กล้าทำเพื่อรักษาอำนาจเอาไว้

ทั้งดินแดนและทรัพยากร เอาไว้ค่อยสร้างความแข็งแกร่งแล้วไปชิงกลับมาทีหลังก็ได้

แต่ถ้าเสียอำนาจรัฐไปตอนนี้ล่ะ ก็ได้ไปขึ้นแท่นแขวนคอกันหมดน่ะสิ

"นักการทูตของอังกฤษ สหรัฐอเมริกา และฝรั่งเศส มักจะคิดอย่างมีเหตุผลเกินไปจนเป็นปัญหาน่ะครับ ถึงพวกเขาจะแพ้การเลือกตั้งและตกเป็นฝ่ายค้าน พวกเขาก็ไม่ต้องขึ้นแท่นแขวนคอเสียหน่อย แต่พวกคุณถูกจองคิวขึ้นแท่นแขวนคอเอาไว้แล้วไม่ใช่หรือครับ"

"......"

"ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องของการเอาชีวิตรอดไม่ใช่หรือครับ สำหรับพวกบอลเชวิคน่ะ"

เลนินจ้องมองผมเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไร

ไอ้หัวล้านนั่นกำลังคิดอะไรอยู่วะ

เขาทำลายความเงียบชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ผมกำลังคิดอยู่ว่าเหตุผลที่ท่านนายพลมาพล่ามซะยืดยาวแบบนี้คืออะไรกันแน่ครับ"

"แล้วได้คำตอบหรือยังครับ"

"ยังหรอก เพราะงั้นผมถึงอยากถาม ท่านนายพล... ดูเหมือนจะเป็นคนที่แตกต่างจากพวกจักรวรรดินิยมจากมหาอำนาจอื่นๆ อยู่พอดู... เมื่อกี้คุณบอกว่าในรัสเซียไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่าพวกเราแล้ว จำได้ไหมครับ"

"ครับ"

"แต่ผมคิดต่างออกไปนิดหน่อย"

"คุณคิดว่ายังไงล่ะครับ"

"บนโลกใบนี้ ไม่มีทางเลือกไหนที่ดีกว่าพวกเราอีกแล้ว"

เลนินสวมเสื้อโค้ตที่แขวนอยู่บนที่แขวนเสื้อแล้วหันมาถามผม

"ไปเดินเล่นกันสักหน่อยไหมครับ"

* * *

"เห็นตรงนั้นไหมครับ พระราชวังฤดูหนาวไง สิ่งที่ราชวงศ์โรมานอฟสร้างขึ้นจากการขูดรีดเลือดเนื้อและหยาดเหงื่อของประชาชนชาวรัสเซีย"

"จะพังมันทิ้งเหรอครับ"

"ผมบ้าไปแล้วหรือไง ผมเป็นคอมมิวนิสต์ และคอมมิวนิสต์ก็คือนักวัตถุนิยมที่มีเหตุผล จะมีอะไรไร้เหตุผลไปกว่าการทำลายสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมาแล้วอีกล่ะครับ"

อ้าวเรอะ แต่พวกเรดการ์ดทำลายทิ้งนี่นา แปลกแฮะ

เลนินลากผมไปตามที่ต่างๆ ทั่วเปโตรกราด พลางพร่ำบอกถึงความชั่วร้ายมากมายที่ซาร์และพวกขุนนางผู้ติดตามได้ก่อไว้ตลอดช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมา

เขาย่ำรองเท้าหนังลงไปกลางถนนใหญ่ที่ปกคลุมไปด้วยหิมะแรงๆ

"สิบปีก่อน ตรงจุดนี้ ซาร์ใช้ปืนใหญ่และดาบปลายปืนสังหารหมู่ประชาชนที่เดินขบวนชูรูปภาพของเขา"

"น่าสลดใจนะครับ"

"เรื่องแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ในรัสเซียของเราเท่านั้น เยอรมนี ฝรั่งเศส อังกฤษ ไปจนถึงสหรัฐอเมริกา! ทั่วทั้งโลก พวกผู้กดขี่และพวกจักรวรรดินิยมต่างก็ทำให้ประชาชนต้องหลั่งเลือดทั้งนั้นล่ะครับ ท่านนายพลเองก็มาจากตะวันออก ย่อมรู้ดีไม่ใช่หรือครับว่าพวกจักรวรรดินิยมนั้นโหดเหี้ยมและไร้ความปรานีแค่ไหน"

"ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้หรอกครับ"

"นั่นแหละครับ!"

เขาจ้องมองผมตรงๆ พลางขึ้นเสียง

"เมื่อกี้คุณบอกว่าเป็นเรื่องของการเอาชีวิตรอดใช่ไหมครับ ถูกต้อง มันคือเรื่องของการเอาชีวิตรอด เพราะพวกเราจะต่อสู้และดิ้นรนต่อไปจนกว่าประชาชนทั่วโลกจะรอดชีวิต!"

"เพราะงั้นถึงได้ทำข้อตกลงลับกับเยอรมนีเหรอครับ"

"ยังไงซะเยอรมนีก็ต้องแพ้ในสงครามครั้งนี้อยู่แล้ว ถ้าฝ่ายสัมพันธมิตรเปลี่ยนเยอรมนีให้กลายเป็นซากศพ ถึงตอนนั้นก็แค่ใช้กำลังแย่งชิงกลับมาก็พอครับ"

"ดูเหมือนคุณจะมองว่าฝ่ายสัมพันธมิตรเป็นพวกงี่เง่ามากเลยนะครับ"

"พูดอะไรแบบนั้น ทำสงครามใหญ่มาตั้งห้าปี แล้วยังจะส่งกองทัพมาที่ดินแดนน้ำแข็งอย่างรัสเซียอีกเหรอ ทันทีที่ทำแบบนั้น รัฐบาลในสหรัฐอเมริกา อังกฤษ และฝรั่งเศสจะต้องเปลี่ยนขั้วแน่ และรัฐบาลนั้นก็จะต้องเป็นพรรคคอมมิวนิสต์เหมือนพวกเราอย่างแน่นอน

การปฏิวัติจะดำเนินไปตามลำดับโดยเริ่มจากรัสเซียของเรา คอยดูเถอะครับ เริ่มแรกคือเยอรมนี ต่อมาคือฝรั่งเศส จากนั้นก็อิตาลีกับออสเตรีย และท้ายที่สุดคืออังกฤษ! ท้ายที่สุดแล้วนานาประเทศจะรวมเป็นหนึ่งเดียวกันภายใต้ธงแดงของเรา"

"อย่างนี้นี่เอง วางเซ็ตติ้งไว้แบบนี้นี่เองสินะครับ"

อืม การหลงตัวเองนี่เป็นเอกลักษณ์ของพรรคคอมมิวนิสต์จริงๆ แฮะ

"ในเมื่อท่านประธานอุตส่าห์บอกแผนการใหญ่มาขนาดนี้ ผมเองก็คงต้องบอกแผนการของผมให้ทราบเหมือนกันครับ"

"อะไรล่ะ?"

"ไม่ว่าท่านจะเปลี่ยนยุโรปให้เป็นคอมมิวนิสต์ หรือจะข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกไปเผาวอชิงตันกับนิวยอร์ก ผมก็ไม่สนหรอกครับ อยากทำอะไรก็ทำไปเลย"

แต่ข้อแม้คือ

"อย่ามาจุดไฟเผาบ้านเกิด หรือเผาบ้านของผมก็พอ"

"จุดไฟเผาอะไรกัน ฟังที่ฉันพูดมาจนถึงตอนนี้ยังมองว่ามันเป็นแค่เรื่องล้อเล่นอีกงั้นเหรอ? นี่มันเป็นกฎธรรมชาติเลยนะ!"

"อ้าว มาร์กซ์เองก็บอกไม่ใช่เหรอครับว่าการปฏิวัติคอมมิวนิสต์จะเกิดขึ้นได้ ทุนนิยมก็ต้องพัฒนาจนเข้าที่เข้าทางระดับหนึ่งก่อน? ในแมนจูเรียของเรายังไม่มีแม้แต่เงาของทุนนิยมเลยด้วยซ้ำนะครับ"

แมนจูเรียมีกรรมกรเยอะกว่าหรือมีโจรม้าเยอะกว่ากันล่ะ?

ยังไงผมก็ขอแทงข้างอย่างหลังแล้วกัน

"...ท่านนายพล นี่คุณเคยอ่านหนังสือ 'Das Kapital' ด้วยงั้นเหรอ?"

"นั่นก็ไปคิดเอาเองเถอะครับ อยากเปลี่ยนแมนจูเรียให้เป็นคอมมิวนิสต์นักเหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็ไปเปลี่ยนยุโรปกับอเมริกาที่ทุนนิยมพัฒนาจนเข้าที่เข้าทางตามที่มาร์กซ์ว่าไว้ให้ได้ก่อนเถอะครับ เพราะพวกเราไม่มีอะไรเลยสักอย่าง"

เลนินผู้เลื่อมใสในหนังสือ 'Das Kapital' ถึงกับตอบรับหรือปฏิเสธไม่ออก ได้แต่เลียริมฝีปากตัวเอง

"ในดินแดนของพวกคุณ จะต้มยำทำแกงประเทศตัวเองยังไง จะต้มยุโรปหรือแกงอเมริกาก็ตามสบายเถอะครับ พวกเราจะเคารพพวกคุณ เพราะงั้นพวกคุณก็ช่วยเคารพพวกเราด้วยก็แล้วกัน"

"ค-คือ อื้ม เรื่องนั้น..."

"คุณคงไม่ได้อยากให้พวกเราไปเข้าร่วมกับกองทัพขาวหรอกใช่มั้ยครับ"

"......"

ถ้าอยากจะมาฮุบแมนจูเรียละก็ เตรียมตัวโดนตัดแขนตัดขาได้เลย กูหนีไปซบกองทัพขาวแม่งเลยดีไหม?

จะมีสักกี่ครั้งกันเชียวที่จะได้ข่มขู่จอมมารคอมมิวนิสต์ตัวเอ้คนนี้

ต้องรีบเค้นเอาคำมั่นสัญญาตอนที่เขายังไม่มีห่าอะไรเลยแบบนี้นี่แหละ

"ผมต้องการให้ทำเป็นเอกสารครับ"

"เอกสารงั้นเหรอ"

"เอกสารยืนยันว่าจะไม่สนับสนุนการปฏิวัติอะไรเทือกนั้นในดินแดนตะวันออกแห่งนี้ จนกว่าคุณจะเปลี่ยนยุโรปกับอเมริกาให้เป็นคอมมิวนิสต์ได้สำเร็จ"

"นักปฏิวัติน่ะเกิดขึ้นเองโดยสมัครใจ ไม่เกี่ยวว่าจะมีพรมแดนกั้นหรืออยู่ลำดับความสำคัญไหนหรอกนะ"

"ถ้าอย่างนั้นเปโตรกราดก็ห้ามมอบเงินทุนหรืออาวุธให้พวกเขาก็แล้วกันครับ เรื่องแค่นี้ก็ทำไม่ได้เหรอ? หรือจะให้ผมรับเงินจากกองทัพขาวแล้วไปเป็นทหารรับจ้างให้พวกนั้นดีล่ะ?"

"...เฮ้อ"

เลนินเอามือไพล่หลังพลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาพูดกับผม

"เข้าใจแล้ว ลองไปหารือรายละเอียด... กับสหายที่เป็นหัวหน้าเลขาธิการของฉันดูเถอะ"

"หัวหน้าเลขาธิการเหรอครับ?"

"เขาชื่อโจเซฟ สตาลิน เป็นคนละเอียดรอบคอบ น่าจะคุยกับท่านนายพลรู้เรื่อง"

==================================================