บทที่ 92 เจ้าชายน้อยกับดาวเคราะห์ประหลาด (2)

บทที่ 92 เจ้าชายน้อยกับดาวเคราะห์ประหลาด (2)

เลนิน สตาลิน ทรอตตต-สกี้~ อา~

ภายใต้ตำราทุนปกแข็ง~ เราสาบานว่าจะเป็นสหายกัน~

เลนิน สตาลิน ทรอตสกี~

ไร้เทียมทานในใต้หล้า

ดินแดนกว้างใหญ่ไพศาลไร้จุดสิ้นสุด จะไม่มีผู้ใดต่อกรได้~

เลนิน ไอ้คอมมิวนิสต์หัวโล้นตัวพ่อในตำนาน

สตาลิน เลขาธิการพรรคโรคจิตเหล็กกล้า

ไปจนถึงทรอตสกี ที่เสียบขวานน้ำแข็ง

ในที่สุดพวกคอมมิวนิสต์ในตำนานก็เผยโฉมออกมาในหน้าประวัติศาสตร์

เปโตรกราดซึ่งเป็นเมืองหลวง หรือเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กในชื่อเก่า ถูกพวกเขายึดครองไปแล้ว และอีกไม่นานพวกเขาจะรวมตัวกันภายใต้ธงแดงเพื่อก่อตั้งสหภาพโซเวียต ส่วนผู้สนับสนุนจักรวรรดิรัสเซียและสาธารณรัฐรัสเซียก็จะรวมตัวกันภายใต้ธงขาว ก่อให้เกิดสงครามกลางเมืองแดง-ขาวขึ้น

แน่นอนว่าสงครามกลางเมืองไม่ได้เกิดขึ้นในตอนนี้ทันที

ไม่เพียงแต่เปโตรกราดเพิ่งตกไปอยู่ในมือของบอลเชวิคได้ไม่นานนัก ในทางเป็นทางการพวกเขายังคงอยู่ในสถานะที่กำลังทำสงครามกับเยอรมนีในฐานะสมาชิกของฝ่ายสัมพันธมิตรด้วย

ดังนั้น ฝ่ายสัมพันธมิตรจึงพยายามเปิดการเจรจา แทนที่จะประเคนกระบวนท่าสังหารใส่เหล่าสหายคอมมิวนิสต์ที่เพิ่งกุมอำนาจพร้อมตะโกนว่า 'ฮ่าฮ่า! ตายซะเถอะ! ไอ้พวกคอมมิวนิสต์!' ในทันที

ขอแค่ยอมเด็ดหัวพวกเยอรมันให้ จะเป็นคอมมิวนิสต์หรือพวกนิยมกษัตริย์ก็ช่างประไร

อังกฤษส่งอดีตนักการทูตประจำรัสเซียชื่อโรเบิร์ต บรูซ ล็อกฮาร์ต (R.H. Bruce Lockhart)

อเมริกาส่งเรย์มอนด์ โรบินส์ (Raymond Robins) สมาชิกสภากาชาด

ฝรั่งเศสส่งร้อยเอกฌาคส์ ซาดูร์ (Jacques Sadoul) อดีตสมาชิกพรรคสังคมนิยม ไปเป็นทูตอย่างไม่เป็นทางการ

แต่เหตุผลที่บอลเชวิคและการปฏิวัติของพวกเขาได้รับการสนับสนุนจากประชาชนตั้งแต่แรก ก็เพราะเคเรนสกีที่กุมอำนาจอยู่ไม่ยอมสงบศึกกับเยอรมนีและยังคงทำสงครามต่อไป ดังนั้นความหวังของฝ่ายสัมพันธมิตรคงจะเป็นไปได้ยากยิ่ง

"แล้วไอ้ที่ว่า... คอมมิวนิสต์อะไรนั่นน่ะ? พวกเขามาเกี่ยวอะไรกับเราล่ะครับ?"

"เกี่ยวอะไรได้ไงล่ะ จ้านซาน ก็บอกว่ามันส่อแววสงครามกลางเมืองไงเล่า"

"โธ่ สงครามกลางเมืองมันจะเรื่องใหญ่อะไรนักหนา"

อ๊ะ อา... งั้นเหรอ...

อาจเป็นเพราะเป็นคนแผ่นดินใหญ่ สำหรับจ้านซานและคนอื่น ๆ แล้ว สงครามกลางเมืองจึงไม่ได้น่ากลัวเหมือนเสือร้ายหรือไข้ทรพิษ แต่คงรู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวันเหมือนการสูบบุหรี่หลังอาหารล่ะมั้ง

งั้นคงต้องอธิบายให้ละเอียดกว่านี้หน่อยแล้ว

"ในเมื่อพวกคอมมิวนิสต์ยึดทางตะวันตกไปแล้ว แน่นอนว่าพวกนิยมกษัตริย์จะไปยึดที่ไหน"

"...ตะวันออก?"

"แล้วถ้าพวกนั้นโดนคอมมิวนิสต์ตีกระเด็นออกมาล่ะ จะไปไหนต่อ"

"...ไซบีเรีย?"

"แล้วใต้ไซบีเรียล่ะ?"

"ก็แมนจูเรียของเราไงครับ"

หากเป็นคนเกาหลีที่รู้จักกบฏโพกผ้าแดง ก็คงเดาได้ง่ายมากว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ทหารที่เหนื่อยล้าจากการล่าถอยมาทางไกล

เสบียงอาวุธที่ร่อยหรอ

แต่ดันมีพวกที่ดูน่าจะรังแกง่าย ๆ กองของเอาไว้ซะเต็มโกดังเลยเนี่ยนะ?

"ถึงพวกจี๋หลินหรือเฮยหลงเจียงจะปวกเปียกไปหน่อย แต่ถ้าเป็นกองทัพเฟิ่งเทียนของเรา ก็น่าจะขับไล่กบฏรัสเซียได้สบาย ๆ ไม่ใช่เหรอครับ"

"กองทัพเฟิ่งเทียนรวมทั้งหมดมีกี่คน"

"สามหมื่นกว่าคนครับ"

"แกรู้ไหมว่าสงครามใหญ่รอบนี้ทหารรัสเซียถูกเกณฑ์ไปกี่คน"

"ไม่รู้สิครับ"

"ห้าล้าน"

"อย่ามาโม้เลยครับ"

"แกจะพนันกับฉันไหมล่ะ"

จ้านซานคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้าดิก

เสียดายชะมัด อุตส่าห์ว่าจะสูบเงินเดือนอันน้อยนิดของจ้านซานให้หมดตัวซะหน่อย

ผมเท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่าง

บอลเชวิค กองทัพขาว แมนจูเรีย ไปจนถึงผู้คนอีกนับไม่ถ้วนที่จะต้องถูกลากเข้าไปพัวพัน

ในประวัติศาสตร์เดิม กองทัพขาวจะได้รับการสนับสนุนจากฝ่ายสัมพันธมิตรและเข้าปะทะกับกองทัพแดง

และญี่ปุ่นในฐานะหนึ่งในสมาชิก ก็จะให้การสนับสนุนกองทัพขาวด้วยเช่นกัน

ปัญหาก็คือ เพราะแบบนั้นพวกคนเกาหลีที่เกลียดญี่ปุ่นเข้าไส้ เลยพากันแห่ไปเข้าร่วมกับกองทัพแดงของบอลเชวิค แล้วก็ไล่ทุบกบาลทั้งกองทัพญี่ปุ่นและกองทัพขาวจนยับเยิน

การที่กองทัพญี่ปุ่นโดนทุบกบาลมันก็เป็นเรื่องดีอยู่หรอก แต่ถ้ามัวแต่นั่งกินป๊อปคอร์นดูเพลิน ๆ แล้วร้อง 'อูย สะใจชะมัด แบบนี้สิของจริง!' พวกคนเกาหลีที่ไปร่วมมือกับกองทัพแดงก็อาจจะถูกย้อมด้วยสีแดงจนหมดสภาพของจริงไปด้วย

แถมในช่วงไม่กี่ปีต่อจากนี้ พื้นที่แถบไซบีเรียและวลาดิวอสต็อกก็จะตกเป็นของกองทัพขาว

ในมุมมองของผู้บัญชาการกองทัพขาว พวกเขาจะรู้สึกยังไงกับหมู่บ้านชาวเกาหลีที่เรียงรายอยู่เต็มยอนแฮจู? ในยุคที่ไม่มีใครมานั่งสนเรื่องปฏิบัติการกิจการพลเรือนแบบนี้ มันคงมีเรื่องระยำตำบอนเกิดขึ้นเป็นพรวนแน่ ๆ

พูดกันตามตรง ต่อให้กองทัพญี่ปุ่นจะรับ 'คำขอร้อง' จากกองทัพขาวให้ไปเผาทำลายหมู่บ้านชาวเกาหลีจนเหี้ยน พวกมหาอำนาจที่สนับสนุนกองทัพขาวอยู่ก็คงไม่แคร์อะไรอยู่แล้ว

ทางที่ดีที่สุดคือการงัดเมต้าอัครเสนาบดีฮวังฮีออกมาใช้ วางตัวอยู่ตรงกลางระหว่างกองทัพแดงกับกองทัพขาวให้พอเหมาะพอเจาะ เหมือนตอนสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่นเมื่อก่อน

ทั้งวัวแดงและวัวขาวต่างก็ทำงานเก่งกันทั้งคู่นั่นแหละ โฮะ โฮะ โฮะ

ไม่เห็นมีความจำเป็นต้องไปแกว่งเท้าหาเสี้ยนกับทั้งสหภาพโซเวียตที่จะก้าวขึ้นมาเป็นขั้วอำนาจคู่กับมหาอำนาจอย่างอเมริกาในอนาคต หรือกับกองทัพขาวที่จะกุมอำนาจเบ็ดเสร็จในตะวันออกไกลไปอีกหลายปีเลยนี่นา?

ก่อนอื่นก็ต้องลงมือทำเท่าที่สองมือนี้จะเอื้อมถึง

การทำตัวเป็นคนดีเนี่ยมันโคตรจะเหนื่อยเลยว่ะ

* * *

ถึงจะพูดซะใหญ่โต แต่ผมก็ไม่ได้เป็นโอเวอร์มายด์หรือเคอร์ริแกนสักหน่อย จะให้ไปควบคุมคนเกาหลีที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วแมนจูเรียกับยอนแฮจูได้ยังไง

ณ ปัจจุบัน คนเกาหลีที่ตั้งรกรากอยู่ในแมนจูเรียและยอนแฮจูนั้นมีความหลากหลายมากเกินไป

ทั้งคนที่ข้ามแม่น้ำอัมนกมาเพื่อขุดดินทำกินประทังชีวิต

กองทัพอิสรภาพติดอาวุธ

สายลับ

ไปจนถึงคอมมิวนิสต์ตัวจริงเสียงจริง อย่างคิมอเล็กซานดรา

ซึ่งอย่างหลังสุดเนี่ย ผมคงทำอะไรไม่ได้

ไม่ได้อยากจะพูดอะไรเป็นพิเศษด้วย แถมต่อให้พูดไป พวกนั้นจะยอมฟังงั้นเหรอ

แม้แต่ในศตวรรษที่ 21 ที่ความเฮงซวยของโลกคอมมิวนิสต์ถูกแฉออกมา มีทั้งภาพเด็กเร่ร่อนต้องแทะซังข้าวโพดหลุดออกมาพร้อมกับภาพสามพ่อลูกหมูตอนเกาหลีเหนือที่กำลังสวาปามฟัวกราส์ หูฉลาม และสวิสชีสอย่างตะกละตะกลาม ก็ยังมีพวกที่รักและคอยอวยเกาหลีเหนืออยู่เสมอ... เรียกได้ว่ามีพวกประสาทแดกอยู่จริงๆ

แล้วนับประสาอะไรกับยุคนี้ที่ลัทธิคอมมิวนิสต์เพิ่งจะถือกำเนิดขึ้นและสหภาพโซเวียตเพิ่งก่อตั้งประเทศ มันจะรุนแรงขนาดไหนกันล่ะ

สิ่งที่จะปลุกพวกเขาสะดุ้งตื่นจากภวังค์ได้ ก็มีแต่ท่าตบเรียกสติของโทเกปี้ หรือไม่ก็การล่มสลายแตกเป็นเสี่ยงๆ อย่างน่าเกลียดของโซเวียตเท่านั้นแหละ

ผมเร้นกายเข้าไปที่ไหนสักแห่งในเขตโรงงานอุตสาหกรรมทางตะวันออกเฉียงเหนือของเฟิ่งเทียน

พอเดินลงไปตามทางเข้าที่ซ่อนอยู่ เสียงไฟกะพริบจี่ๆ ของหลอดไส้ก็ดังเฉียดใบหู

"ท่านนายพล เชิญทางนี้ครับ"

เมื่อได้รับการนำทางเข้าไปข้างใน ก็มีคนหลายคนมารวมตัวกันอยู่ก่อนแล้ว

"ท่านนายพล มาแล้วหรือ"

"ตอนนี้ได้ฟีลฐานทัพลับขึ้นมาบ้างแล้วนะครับ"

"ฮ่าๆ! ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะบารมีของท่านนายพลไม่ใช่หรือไง"

อีชียองจับมือผมแล้วเขย่าอย่างแรง

"เอาล่ะ แล้วเรื่องที่ท่านอยากจะพูดจนต้องเรียกให้ทุกคนมารวมตัวกันคืออะไรหรือ"

"พวกคุณทราบไหมครับว่าความเคลื่อนไหวของรัสเซียช่วงนี้ดูไม่ชอบมาพากล"

"...ต้องรู้อยู่แล้วสิ ถึงยังไงผมก็ปรึกษาหารือกับพี่ชายเรื่องนี้อยู่เยอะเลยทีเดียว"

อีชียอง

รองประธานาธิบดีคนแรกแห่งสาธารณรัฐเกาหลี

ถ้าไม่เชื่อใจเขา แล้วจะไปเชื่อใจใครได้อีกล่ะ

ผมเล่าเรื่องสงครามกลางเมืองระหว่างกองทัพแดงกับกองทัพขาว รวมถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นหากคนเกาหลีเข้าร่วมกับกองทัพใดกองทัพหนึ่ง โดยนำความรู้จากอนาคตมาปั้นแต่งพอหอมปากหอมคอให้ดูเป็นเพียงการคาดเดาและสมมติฐาน แล้วอธิบายให้อีชียองฟัง

เมื่อได้ฟังคำพูดของผมจนจบ อีชียองก็ถึงกับยกมือขึ้นกุมขมับ

"เฮ้อ จริงสิ สิ่งที่ท่านนายพลพูดมาก็มีเหตุผล หากสามารถฝังกระสุนปืนเข้าหัวพวกยุ่นได้ฟรีๆ สำหรับคนที่มีความมุ่งมั่นล้นเปี่ยม ย่อมต้องเกิดความสนใจเป็นธรรมดา"

"ผมว่าทางที่ดีอย่าเพิ่งผลีผลามเคลื่อนไหว จนกว่าสถานการณ์จะชัดเจนกว่านี้ดีกว่าครับ"

"เข้าใจแล้ว ผมจะลองไปคุยกับคนที่พอจะติดต่อได้ก็แล้วกัน"

เท่านี้ก็ถือว่าจัดการโรงเรียนนายร้อยชินฮึงได้อยู่หมัดแล้ว

ขุมกำลังขนาดใหญ่ที่เหลืออยู่คือ กองทัพอิสรภาพยอนชูของชเวแจฮยอง... ทว่า ชเวแจฮยองเองก็เป็นนักการเมืองในฐานะนายกเทศมนตรีของเมืองในรัสเซียด้วยเช่นกัน

เขาไม่ใช่คนนอกวงการการเมืองรัสเซียแบบอีฮวียองและอีชียองเลยสักนิด

ดังนั้นผมจึงไปหาเถ้าแก่จางจื่ออวิ๋นที่ไม่ได้เจอกันมานาน เพื่อจะได้เผชิญหน้ากับชเวแจฮยอง

จางจื่ออวิ๋นกับชเวแจฮยองคือผู้ที่ถือหุ้นคนละครึ่งในบริษัทการค้าร่วมทุนที่ดำเนินกิจการในแมนจูเรียและรัสเซีย

การอ้างว่ามาเจอกันเพื่อคุยเรื่องงานบริษัท มันก็ถือเป็นข้ออ้างที่มีน้ำหนักไม่ใช่เหรอ ข้ออ้างน่ะ

หลังจากเหลือกันแค่สองคน ผมก็ถามชเวแจฮยอง

"ทีนี้คุณตั้งใจจะเอายังไงต่อไปครับ"

"ไม่รู้สิ ทุกอย่างมันดูมืดแปดด้านไปหมดเหมือนอยู่ท่ามกลางสายหมอกเลย"

"หรือว่าคุณชเวแจฮยองจะเป็นคอมมิวนิสต์ครับ"

"คอมมิวนิสต์? ไม่หรอก ผมไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับพรรคคอมมิวนิสต์"

เขาปฏิเสธทันควัน

"ถ้าอย่างนั้นคุณรักพระเจ้าซาร์นิโคลัสที่ 2 ไหมครับ"

"อันนั้นยิ่งไม่ใช่ใหญ่เลย"

"ถ้างั้นก็ได้คำตอบแล้วนี่ครับ"

เขาตั้งใจฟังคำพูดของผม

การที่ชเวแจฮยองแสดงทักษะการเดินไต่ลวดอย่างเหนือชั้น ด้วยการบอกทั้งนายทหารกองทัพขาวและกองทัพแดงที่มาหาเขาว่า 'ผมเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาที่ไม่รู้เรื่องการเมืองครับ โปรดชี้แนะทีว่าผมควรสนับสนุนใคร' เป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่นานหลังจากนี้

* * *

ปลายปี 1917

แผ่นดินใหญ่ที่วุ่นวายมาตลอดหนึ่งปีเพราะไอ้หัวโล้นกับซุนยัตเซ็น

ความสงบสุขได้มาเยือนที่นี่เช่นกัน เมื่อเฝิงกั๋วจางเป็นตัวกลางจัดการเจรจาสันติภาพระหว่างฝ่ายเหนือกับฝ่ายใต้

เพื่อแลกกับสันติภาพ ต้วนฉีรุ่ยไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องประทับตราในข้อตกลงลับว่าจะมอบตำแหน่งประธานาธิบดีคนต่อไปให้กับเฝิงกั๋วจาง ส่วนลู่หรงถิงที่ยึดครองพื้นที่แถบเหลียงกวงไว้ได้ ก็คว้าตำแหน่งแม่ทัพเหลียงกวงจากเฝิงกั๋วจางไปกินนิ่มอย่างง่ายดาย

เห็นสู้กันจนเลือดตกยางออกแต่ผลประโยชน์กลับตกเป็นของคนอื่น นี่สินะความล้ำลึกของการเมือง

และเมื่อต้วนฉีรุ่ยกลับมาถึงปักกิ่ง เขาก็รับรู้ว่าพวกเราได้ปราบปรามความวุ่นวายในพื้นที่ตงเป่ยเรียบร้อยแล้ว

สำหรับเขาที่กุมอำนาจกลุ่มสวีโจวซึ่งตอนนี้ตกต่ำมีสภาพไม่ต่างจากคนเก็บขยะ ย่อมไม่สามารถส่งกองทัพไปละลายทิ้งในมณฑลตงเป่ยทั้งสามที่มีกำลังพลใกล้เคียงหนึ่งแสนนายได้อีก

"ฉันขอแต่งตั้งให้คุณ... ดำรงตำแหน่งพลจัตวาทหารบกและแม่ทัพเฟิ่งเทียนในคราวเดียวกัน ขอให้คุณจงอุทิศตนเพื่อประเทศชาติด้วย"

"แน่นอนอยู่แล้วครับ"

"......"

มองผมแบบนั้นทำไม

เอาตรง ๆ การที่ปักกิ่งโดนไอ้หัวโล้นยึดไปได้ มันก็เป็นความผิดของคุณไม่ใช่หรือไง

ถ้าปักกิ่งไม่โดนไอ้หัวโล้นตีแตก เรื่องราวมันจะวุ่นวายขนาดนี้ไหมล่ะ

ยังไงก็เถอะ ในที่สุดผมก็ได้ติดดาวทอประกายบนอินทรธนูที่คอเสื้อแล้ว

ได้เป็นนายพลตั้งแต่อายุยี่สิบกว่าด้วยยศจริง ไม่ใช่แค่ยศชั่วคราวเนี่ยนะ

สมกับเป็นแมนจูเรียจริง ๆ

ต้วนฉีรุ่ยที่เป็นคนติดดาวบนอินทรธนูที่คอเสื้อให้ผมเอ่ยปากขึ้น

"นายพลอี"

"ครับ ท่าน"

"คุณเกลียดฉันหรือเปล่า"

"เกลียดอะไรกันล่ะครับ"

"เปล่า นี่ฉันถามเรื่องส่วนตัว ไม่เกี่ยวกับเรื่องงาน ฉันแค่สงสัยว่าคุณเห็นฉันแม่งส้นตีนหรือไง ถึงได้คอยแทงข้างหลังกันอยู่เรื่อย"

"จะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไงล่ะครับ"

เอาตรง ๆ ผมสงสารต้วนฉีรุ่ยนะ ไม่ได้เกลียดเลย

จะว่ายังไงดีล่ะ เหมือนกำลังดูภาคปฐมบทของเจียงไคเชกอะไรทำนองนั้นมั้ง

แต่นั่นก็ส่วนนั่น เรื่องที่ต้องทำก็ต้องทำแหละ

พูดกันตามตรง ถ้าสมมติต้วนฉีรุ่ยมีอำนาจล้นฟ้าและเป็นศูนย์กลางอำนาจส่วนกลางที่ถูกต้องตามกฎหมาย เป้าหมายแรกที่เขาจะกวาดล้างก็คือขุนศึกแบบพวกเราไม่ใช่เหรอ

ถือซะว่าเป็นความสัมพันธ์แบบต่างตอบแทนก็แล้วกัน

"...อืม ไม่มีเรื่องบาดหมางส่วนตัวก็ค่อยเบาใจหน่อย ในเมื่อแผ่นดินใหญ่มีเรื่องราววุ่นวายมากมายขนาดนี้ สถานการณ์โลกเองก็มีเหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องเช่นกัน"

"นั่นสิครับ"

ประธานาธิบดีวิลสันที่ตัดสินใจให้สหรัฐอเมริกาเข้าร่วมสงคราม เริ่มหงายไพ่ 'หลักการสันติภาพ' ให้สื่อเห็นทีละนิดแล้ว

สิ่งนั้นคงจะนำไปสู่ 'หลักการกำหนดชะตาชีวิตตนเอง' ในไม่ช้าสินะ

กองทัพฝรั่งเศสที่ได้รับการปรับปรุงโครงสร้างหลังจากเปแตงเข้ารับตำแหน่ง ในที่สุดก็หลุดพ้นจากยุทธวิธีวิ่งเข้าใส่แบบปัญญาอ่อน แล้วเริ่มหยั่งเชิงกองทัพเยอรมันด้วยการทดสอบอาวุธใหม่อย่างรถถัง ยุทธวิธีปืนใหญ่ที่ประณีตขึ้น และยุทธวิธีกวาดล้างสนามเพลาะ

ทว่าเครื่องจักรสงครามอย่างเยอรมันก็ยังคงแข็งแกร่ง

กองทัพอังกฤษฝังร่างทหารนับแสนนายลงในปลักโคลนที่ชื่อว่าพาสเชนเดล

ถึงขนาดที่เชอร์ชิลล์ซึ่งกลับไปเป็นสมาชิกรัฐสภายังประณามยุทธการพาสเชนเดลว่าเป็น 'ความกล้าหาญที่เปล่าประโยชน์และการผลาญชีวิตคนทิ้ง'

นอกจากนี้กองทัพเยอรมันยังบดขยี้กองทัพอิตาลีที่คาปอเรตโตจนแหลกเละ และพลิกสถานการณ์ในแนวรบอิตาลี-ออสเตรียได้สำเร็จ

ตอนนี้กองทัพอิตาลีจึงต้องทุ่มเทให้กับการตั้งรับเพียงอย่างเดียว

กองทัพฝรั่งเศสและอังกฤษที่หวังให้อิตาลีช่วยแบ่งเบาแรงกดดันในแนวรบด้านตะวันตก กลับกลายเป็นว่าต้องถอนกำลังของตัวเองจากแนวรบด้านตะวันตกไปช่วยอุดรอยรั่วในแนวรบอิตาลีแทนเสียอย่างนั้น

ส่วนรัสเซียก็กลายเป็นผู้ป่วยอัมพาตครึ่งซีกไปแล้ว

"และก็..."

ต้วนฉีรุ่ยคาบบุหรี่ขึ้นมาสูบ ซึ่งเป็นภาพที่เห็นได้ยาก

"นายรู้จักบารอนแดงไหม"

"...บารอนแดงเหรอครับ มันเฟรด ฟอน ริชทโฮเฟน น่ะเหรอ"

"รู้จักดีนี่ คนที่ทาสีเครื่องบินเป็นสีแดงนั่นแหละ ได้ยินมาว่าทหารทั้งแนวรบด้านตะวันตกพากันหวาดกลัวหัวหดก็เพราะหมอนั่น"

"แล้วมาบอกผมทำไมเหรอครับ"

"สิ่งที่เหลืออยู่สำหรับต้วนฉีรุ่ยอย่างฉัน ตอนนี้ก็มีแค่การรักษาหน้าว่ายึดอ่าวเจียวโจวคืนมาได้แล้วเท่านั้น และเพื่อการนั้น ฉันก็ต้องการผลงานทางทหารที่ใคร ๆ ก็ต้องรู้จัก"

"น่าเห็นใจจริง ๆ ครับ"

"หุบปากไป"

"ครับผม"

ผู้ที่ยอมสละตำแหน่งประธานาธิบดีสมัยหน้าให้กับกลุ่มเมืองหลวงกำลังหงุดหงิดเอามาก ๆ

ต้องเครียดขนาดไหนคนเราถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้กัน น่าสลดใจชะมัด

"ตอนนี้ฉันไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนแล้ว"

"......"

"พวกคนฝรั่งเศสบอกมา ว่ากองกำลังสัมพันธมิตรตอนนี้ต้องการวีรบุรุษ"

"ตอนนี้นายพลเปแตง ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของฝรั่งเศสก็เป็นวีรบุรุษที่ยิ่งใหญ่มากอยู่แล้วนี่ครับ"

"เป็นคนที่ทหารเคารพเทิดทูนก็จริง แต่ไม่ใช่คนที่พวกนั้นใฝ่ฝันอยากจะเป็นหรอกนะ"

"ผมไม่อยากไปหรอกนะครับ"

"ปืนใหญ่ที่ฉันมีน่าจะเยอะกว่าปืนใหญ่ที่แกมีนะ แกอยากให้ฉันต้องฝืนใจสั่งบากคอแกจริง ๆ หรือไง"

เชี่ยเอ๊ย

ประธานาธิบดีที่ยอมทิ้งตำแหน่งเนี่ยนะ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจเลยแฮะ

"แกน่ะ อืม... ถึงสันดานมือไวขี้ขโมยจะแก้ไม่หายก็เถอะ แต่ก็บังคับเครื่องบินเก่งไม่ใช่หรือไง ไปกระทืบใครสักคนมาให้ได้ก็พอ"

"...ไหน ๆ ก็จะไปแล้ว ผมขอแวะรัสเซียทางบกสักแป๊บได้ไหมครับ"

"รัสเซีย? ไปทำไมที่นั่น"

ตีเหล็กก็ต้องตีตอนร้อน ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ละ ลองไปคุยเปิดอกเรื่องตะวันออกไกลกับพวกคอมมิวนิสต์ตัวพ่อดูสักตั้งก็แล้วกัน

==================================================