บทที่ 91 เจ้าชายน้อยกับดาวเคราะห์ประหลาด

บทที่ 91 เจ้าชายน้อยกับดาวเคราะห์ประหลาด

ปลายปี ค.ศ. 1917

เหิงหยาง (衡陽)

ด่านหูเหลา ที่ซึ่งในอดีตกาลหลิวปังและเซี่ยงอวี่เคยทำศึกตัดสินด้วยกองทัพเรือนแสน และเป็นที่ซึ่งสามพี่น้องเล่าปี่ กวนอู เตียวหุย เคยประดาบทำศึกกับลิโป้

ผืนแผ่นดินเหิงหยางต้องชโลมด้วยหยาดโลหิตอีกครา เฉกเช่นเมื่อหลายพันปีก่อน

"พวกกบฏกำลังถอยทัพแล้วครับ ท่านประธานาธิบดี!"

"...ดีมาก"

ต้วนฉีรุี่ยวางกล้องส่องทางไกลลง ปลดคอเสื้อที่แสนอึดอัดออก แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้

จางจิ้งเหยา ผู้บัญชาการกองพลทหารบกที่ 7 นำผ้าขนหนูร้อนเข้ามายื่นให้ข้างกายเขา

ต้วนฉีรุ่ยรับผ้าขนหนูร้อนมาเช็ดหน้าพลางเอ่ยเรียกชื่อรองของจางจิ้งเหยา

"สวินเฉิน"

"ครับ ท่านประธานาธิบดี"

"ฉันฝากบัญชาการที่เหลือต่อด้วยล่ะ ฉันจะของีบสักประเดี๋ยว"

"ครับ! พักผ่อนให้สบายเถอะครับ"

กองทัพพิทักษ์รัฐธรรมนูญแตกพ่ายถอยร่น ส่วนกองทัพเป่ยหยางรักษาเหิงหยางเอาไว้ได้

* * *

"หมายความว่ายังไงกัน? แพ้งั้นเหรอ!"

"อำนาจการยิงของกองทัพเป่ยหยางเหนือกว่ามากเกินไป..."

"บัดซบ ...ถ้าอย่างนั้นก็จงร่างแผนปฏิบัติการใหม่ออกมาเดี๋ยวนี้"

"ท่านจอมทัพซุนครับ สิ่งสำคัญเร่งด่วนในตอนนี้คือต้องให้พวกทหารได้พักผ่อนก่อนครับ"

"เวรเอ๊ย!"

กองบัญชาการกองทัพพิทักษ์รัฐธรรมนูญ

ลู่หรงถิง นายพลแห่งกวางสีลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างเงียบเชียบแล้วเดินออกมาด้านนอก เขาเข้าไปในห้องส่วนตัวแล้วยกหูโทรศัพท์ขึ้น

"เออ ฉันเอง"

- ครับ ท่านนายพล มีเรื่องอะไรหรือครับ?

"ต่อสายโทรเลขของเราไปทางหนานจิงได้ไหม?"

- ได้ครับ ท่านนายพล

"ดี อีกไม่นานฉันจะไปกว่างโจว"

- ครับ จะจัดตารางเวลาไว้ให้ครับ

ที่หนานจิง มีเฝิงกั๋วจาง ผู้นำกลุ่มเมืองหลวงของกองทัพเป่ยหยางอยู่

ในเมื่อเรือกำลังจะจม จำเป็นด้วยหรือที่จะต้องทนอยู่บนเรือไปจนถึงวาระสุดท้าย?

* * *

ภายหลังการศึกที่เหิงหยาง กองทัพพิทักษ์รัฐธรรมนูญก็แบ่งออกเป็นสามสายและเริ่มเปิดฉากโจมตีกองทัพเป่ยหยาง

กองทัพพิทักษ์รัฐธรรมนูญที่เคลื่อนพลมาจากซื่อชวนและอวิ๋นหนานสามารถบดขยี้กองทัพเป่ยหยาง และรุดหน้าไปถึงบริเวณใกล้เคียงเทียนสุ่ยอันเลื่องชื่อว่าเป็นเส้นทางการยกทัพขึ้นเหนือของขงเบ้งในอดีตได้สำเร็จ

ทว่าทัพหลักตรงกลางกลับยังไม่สามารถผลักดันกองทัพเป่ยหยางออกจากแถบเหิงหยางได้และกำลังหอบหายใจร่อแร่ ส่วนกองทัพพิทักษ์รัฐธรรมนูญปีกขวาที่กำลังเดินทัพไปข้างหน้าก็แทบเอาตัวไม่รอดจากการโดนถล่มอยู่แล้ว จึงไม่อาจยิงปืนใหญ่ใส่หนานจิงอันเป็นที่ตั้งของเฝิงกั๋วจาง ผู้นำกลุ่มเมืองหลวงแห่งกองทัพเป่ยหยางได้

"กลุ่มเมืองหลวงหรือกลุ่มสวีโจวอะไรนั่นมันสำคัญนักหรือไง!? พวกมันทุกคนล้วนเป็นฮั่นเจี้ยนแห่งเป่ยหยาง สมควรถูกกวาดล้างให้สิ้นซากโดยไม่ต้องแบ่งแยกไม่ใช่เรอะ!"

ซุนยัตเซ็นเกรี้ยวกราดฟาดงวงฟาดงา ทว่าในสายตาของเหล่าทหารแนวหน้า แค่รับมือกับกลุ่มสวีโจวของต้วนฉีรุ่ยในตอนนี้ก็ตึงมือจนรากเลือดแล้ว หากผลักกลุ่มเมืองหลวงไปเป็นศัตรูเพิ่มอีก สถานการณ์ศึกจะเป็นอย่างไรเล่า

"ท่านจอมทัพซุนเป็นยอดคนก็จริงอยู่หรอก... แต่เพราะไม่มีประสบการณ์ทางทหารเลยเอาแต่พูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระอยู่เรื่อย"

"นั่นสิครับ"

"ดูท่าในหัวจะมีแต่วิ่งเล่นในทุ่งดอกไม้นะ ตาคนนั้นน่ะ"

ไม่ว่าความชอบธรรมจะฟังดูเลิศเลอเพียงใด สุดท้ายแล้วกองทัพพิทักษ์รัฐธรรมนูญก็เป็นเพียงการรวมตัวกันของเหล่าขุนศึกแดนใต้หลายฝ่าย ไม่ว่าจะเป็นกวางสี กวางตุ้ง ซื่อชวน หรืออวิ๋นหนาน

ยิ่งทหารใต้บังคับบัญชาล้มตาย อำนาจของพวกเขาก็ยิ่งมลายหายไป

กองทัพพันธมิตรปราบตั๋งโต๊ะคงไม่ได้แตกกระเจิงไปเฉย ๆ หลังเอาหัวไปโขกกำแพงที่ด่านสือซุยกับด่านหูเหลาหรอก

ในตอนที่ความไม่ไว้วางใจที่มีต่อซุนยัตเซ็นเริ่มสั่งสมท่ามกลางเหล่าผู้บัญชาการกองทัพพิทักษ์รัฐธรรมนูญ ซึ่งไม่ต่างอะไรกับกองทัพพันธมิตรปราบตั๋งโต๊ะมาร์กทู

"เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบครับ ท่านเฝิงกั๋วจาง"

"ฉันเองก็ยินดีที่ได้พบท่านเช่นกัน"

นายพลกวางสี ลู่หรงถิง ผู้กุมกำลังทหารหนึ่งในสามของกองทัพพิทักษ์รัฐธรรมนูญ กำลังนั่งสนทนากับเฝิงกั๋วจาง ผู้นำกลุ่มเมืองหลวง

"ว่าแต่ รองผู้บัญชาการกองทัพพิทักษ์รัฐธรรมนูญมีธุระอะไรถึงมาหาเป้าหมายที่ต้องกำจัดอย่างฉันล่ะ"

"เป้าหมายกำจัดอะไรกันครับ นั่นมันเรื่องไร้สาระที่เจ้าซุนยัตเซ็นนั่นพล่ามไปเองต่างหาก"

ลู่หรงถิงประคองขวดเหล้าด้วยสองมืออย่างนอบน้อม พลางรินสุราหอมกรุ่นลงในจอกของเฝิงกั๋วจาง

"เจ้าหนอนหนังสือซุนยัตเซ็นนั่นดีแต่ปาก แต่เรื่องกิจการบ้านเมืองและการทหารกลับไม่ได้เรื่องยิ่งกว่านายทหารชั้นผู้น้อยเสียอีก"

"หึ ๆ พวกจับพู่กันส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนั้นทั้งนั้นแหละ"

เฝิงกั๋วจางยกจอกเหล้าขึ้นดื่มจนหมดก่อนเอ่ยถาม

"แล้ว นายพลลู่หรงถิงคิดจะยอมจำนนต่อต้วนฉีรุ่ยหรืออย่างไร"

"ยอมจำนนอะไรกันครับ ต้วนฉีรุ่ยจะไว้ชีวิตผมรึ ต่อให้วางยาพิษในเหล้าก็ยังทำได้ลงคอด้วยซ้ำ"

"ฮ่า ๆ ๆ! ถ้าฉันเป็นต้วนฉีรุ่ยก็คงทำแบบนั้นเหมือนกัน!"

"เพราะงั้นผมเลยคิดว่า... เรามาใช้แผนแบ่งแผ่นดินเป็นสามส่วนกันดีกว่าครับ"

"แบ่งแผ่นดินเป็นสามส่วนรึ! ลู่หรงถิง นี่นายคิดว่าตัวเองเป็นขงเบ้งหรืออย่างไร"

"จะใช่ได้อย่างไรกันครับ เพียงแต่ถ้าเราเฉดหัวซุนยัตเซ็นที่มีแต่เรื่องปฏิวัติเต็มหัวออกไปได้ ที่เหลือก็จะมีแค่กลุ่มสวีโจว กลุ่มเมืองหลวง และฝ่ายใต้ของเรา ก็พอจะประนีประนอมกันได้ไม่ใช่หรือครับ ผมไม่ได้คิดว่าต้วนฉีรุ่ย... ท่านประธานาธิบดีจะต้องตายให้ได้เสียหน่อย"

อันที่จริงต้วนฉีรุ่ยก็ไม่ได้ทำอะไรผิดขนาดนั้น แค่จู่ ๆ ก็โดนคนหัวล้านบ้าอย่างจางซวินลอบตีหัวเอาดื้อ ๆ ไม่ใช่หรือไง

แน่นอนว่าการยุบสภาโดยพลการและการใช้สำนักบังคับใช้กฎหมายการทหารและการปกครองซึ่งเป็นตำรวจลับฟาดฟันคนอื่นนั้นมีอยู่จริง แต่นั่นมันเป็นเรื่องปกติมาตรฐานของยุคนี้อยู่แล้ว

ขืนเอาเรื่องแค่นี้มาบ่นกระปอดกระแปดก็คงไม่มีที่ให้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว

"ลู่หรงถิง นายนี่เป็นคนที่น่าสนใจจริง ๆ สรุปคือจะแบ่งแผ่นดินกินกันเหมือนวุย จ๊กก๊ก ง่อก๊ก ในอดีตอย่างนั้นสินะ"

"แล้วกลุ่มเมืองหลวงกับท่านเฝิงกั๋วจางก็จะกลายเป็นมหาปราชญ์ผู้นำสันติภาพกลับคืนสู่แผ่นดินอย่างไรล่ะครับ"

"อืม... มหาปราชญ์แห่งสันติภาพงั้นรึ หากมีการเลือกตั้งประธานาธิบดีครั้งต่อไปจริง ทุกคนคงจะเลือกฉันสินะ"

"อย่างน้อยกวางสี กวางตุ้ง และแดนใต้ทั้งหมดก็น่าจะเทคะแนนให้ท่านเฝิงกั๋วจางอย่างแน่นอนครับ"

หมายความว่าถ้าเปิดหีบลงคะแนนออกมาแล้วไม่มีชื่อเฝิงกั๋วจาง ก็จะเผาทิ้งให้หมดแล้วยัดบัตรลงคะแนนใบใหม่เอี่ยมเข้าไปแทน

"คนใจนักเลงตรงไปตรงมาแบบนี้ถูกใจฉันจริง ๆ!"

คราวนี้เฝิงกั๋วจางเป็นฝ่ายคว้าขวดเหล้าขึ้นมารินใส่จอกของลู่หรงถิงด้วยตัวเอง

"เอ้า! ดื่ม!"

"ครับ ท่าน"

เสียงชนจอกเหล้าดังกังวาน

* * *

หลังตกลงข้อเสนอกับกลุ่มเมืองหลวงเรียบร้อย ลู่หรงถิงก็เดินทางกลับกว่างโจวและลงมือป่วนทันที

"ท่านนายพลลู่ ทางนี้คือซื่อชวนครับ! ตอนนี้กระสุนเหลืออยู่แค่ราว ๆ สองในสิบส่วนเท่านั้น เสบียงน่าจะต้องมาถึงได้แล้วนะครับถึงจะบุกตีเทียนสุ่ยได้อย่างราบรื่น!"

"อ้อ งั้นหรือ ฉันเข้าใจแล้ว เดี๋ยวจะบอกให้พวกเด็ก ๆ รีบส่งเสบียงไปให้ก็แล้วกัน"

"ครับ! รบกวนด้วยนะครับ!"

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา มีโทรศัพท์โทรเข้ามาที่จวนแม่ทัพกวางสีในกว่างโจวอีกครั้ง

"ท่านนายพลลู่ครับ? ทางนี้ซื่อชวนครับ เสบียงที่รับปากไว้จนป่านนี้ยังมาไม่ถึงเลย—"

"อ่า กำลังส่งไปอยู่ แต่นายก็รู้ไม่ใช่หรือว่าซื่อชวนมันทุรกันดารขนาดไหน?"

"มะ มันก็ใช่ครับ แต่ว่า..."

"นั่นไง ซื่อชวนก็คือจ๊กก๊กที่ขึ้นชื่อเรื่องทางเดินเลียบหน้าผาไม่ใช่เรอะ พวกลูกน้องที่ขนเสบียงไปดันเกิดอุบัติเหตุเข้า ตอนนี้เลยพากันกลัวหัวหดไปหมดแล้ว"

"...งะ งั้นหรือครับ"

"เอาน่า เดี๋ยวฉันจะพยายามรีบส่งไปให้เร็วที่สุดก็แล้วกัน"

"ครับ! เข้าใจแล้วครับ!"

เวลาล่วงเลยไปอีกหนึ่งสัปดาห์

"ท่านนายพลลู่!"

"แก้วหูจะแตก จะตะโกนทำไมวะ?"

"จะไม่ให้ตะโกนได้ยังไงล่ะครับ! ตอนนี้กระสุนหมดเกลี้ยงแล้วนะเว้ย! พวกเราบุกต่อไม่ได้แล้ว! มีแต่จะโดนตีโต้จนค่อย ๆ ถอยร่นกลับมาแล้วเนี่ย!"

"อ้าว... งั้นเรอะ? แล้วจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย?"

"ท่านนายพล! ขืนเป็นแบบนี้พวกเราได้ตายกันหมดแน่! ขอร้องล่ะครับ—"

"แต่จะทำยังไงได้ล่ะ พอดีพวกลูกน้องฉันมันดันเป็นโรคกลัวความสูงกันหมด..."

"ส่งกระสุนมาสักทีสิวะ ไอ้ชาติหมาเย็ดแม่เอ๊ย—!!!"

"ว่าไงนะ? ซ่า... ซ่า... สัญญาณไม่ค่อยดีเลย ไม่ได้ยินเลยว่ะ~ ซ่า..."

"ไอ้โจรป่าระยำเอ๊ย—!!!"

ลู่หรงถิงวางหูโทรศัพท์ลงอย่างหน้าตาเฉย

"ด่าว่าเป็นโจรป่าเลยเรอะ ปากคอเราะร้ายจริง ๆ เชียว"

แน่นอนว่า ลู่หรงถิงเคยเป็นโจรป่าจริง ๆ มาก่อน

หาว่าโกหกงั้นเหรอ?

หาว่าเป็นไปไม่ได้งั้นสิ?

ทีจางจั้วหลินที่เคยเป็นโจรม้ายังเป็นไปได้เลยไม่ใช่เรอะ?

เช่นเดียวกับจางจั้วหลิน ลู่หรงถิงเองก็เป็นเคสที่สมัครเข้าโครงการคัดเลือกนายอำเภอพิเศษขนานใหญ่สำหรับพวกอาชญากรในช่วงปลายราชวงศ์ชิง จนได้ติดตรานายอำเภอและกลายมาเป็นผู้การกองพันประจำถิ่นกวางสี

เขาเรียกรวมตัวเหล่านายทหารใต้บังคับบัญชาแล้วประกาศกร้าว

"นับจากนี้เป็นต้นไป ห้ามส่งข้าวแม้แต่เม็ดเดียว หรือกระสุนแม้แต่นัดเดียวไปที่ซื่อชวนเด็ดขาด"

"รับทราบครับ!"

นี่คือการประกาศอู้งานอย่างผ่าเผยของรองผู้บัญชาการกองทัพพิทักษ์รัฐธรรมนูญควบตำแหน่งจอมพล

แค่นั้นน่ะเหรอ?

ลู่หรงถิงยังระดมกองทัพกวางสีที่ภักดีต่อตนเข้ายึดด่านศุลกากรกว่างโจวอีกด้วย

เงินบริจาคจำนวนมหาศาลที่กลุ่มผู้สนับสนุนซุนยัตเซ็นส่งมาจากต่างประเทศ จึงหายวับเข้าไปในคลังส่วนตัวของลู่หรงถิงโดยตรง

เมื่อกุมท่อน้ำเลี้ยงไว้ในมือได้แล้ว ลำดับต่อไปก็ถึงคราวเล่นงานปลายปากกา

เฉินชุนเซวียน ประธานสภาบริหารการเมืองเหลียงกว่าง มีความสัมพันธ์อันยาวนานกับลู่หรงถิง ทั้งคู่สนิทสนมกันจนแทบจะนับพี่นับน้อง

"นี่ ชุนเซวียน"

"มีอะไรล่ะ"

"ลองคิดดูแล้ว ระบอบเผด็จการคนเดียวมันขัดกับหลักประชาธิปไตยไม่ใช่เหรอ"

"ก็แหงสิ เพราะงั้นพวกเราถึงกำลังซัดกับเผด็จการอย่างต้วนฉีรุ่ยอยู่ไม่ใช่รึไง"

"ถ้าอย่างนั้น... จอมพลซุนยัตเซ็นก็ตั้งกองบัญชาการใหญ่ขึ้นมารวบอำนาจไว้คนเดียว แถมยังกุมกิจการทหารและการเมืองทั้งหมดไว้คนเดียว แบบนี้ท่านจอมพลก็กำลังทำตัวเป็นเผด็จการคนเดียวอยู่เหมือนกันไม่ใช่เหรอ"

"มึง... เชี่ย มึงคิดจะทำอะไรวะ—"

"อ้าว คำพูดฉันมันผิดตรงไหนล่ะ"

"มันก็... ไม่ผิดหรอก"

"ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยเขียนบทความแซ่บ ๆ ออกมาสักชิ้นสิ ประมาณว่า 'พวกเราที่อ้างว่าจะลงทัณฑ์เผด็จการ แต่แท้จริงแล้วกลับสร้างรัฐบาลเผด็จการขึ้นมาเองไม่ใช่หรือ?!' อะไรทำนองนั้น"

"...แล้วแกจะให้อะไรฉันล่ะ"

"ก็ต้องแบ่งส่วนแบ่งให้อย่างงามอยู่แล้วสิ พวกเราคนอื่นคนไกลกันที่ไหนเล่า"

เฉินชุนเซวียนสั่งพิมพ์ใบปลิวปลุกระดมหลายหมื่นใบในกว่างโจวทันที แล้วนำไปแจกจ่ายทั่วแดนใต้

ลู่หรงถิงต่อสายตรงถึงเหล่านายพลแดนใต้ผู้กุมอำนาจทางทหาร

บรรดานายพลที่ไม่อยากแบกรับความสูญเสีย แนวหน้าที่ติดหล่มคุมเชิง และภาพลวงตาอันเพ้อฝันของซุนยัตเซ็น ต่างทยอยเข้าร่วมกับลู่หรงถิงทันทีที่เขาเป็นหัวหอกเปิดฉาก

เมื่อจัดแจงกระดานหมากเสร็จในชั่วพริบตา ลู่หรงถิงก็บุกตรงไปยังกองบัญชาการใหญ่กองทัพพิทักษ์รัฐธรรมนูญทันที

"...นี่มันหมายความว่ายังไงครับ รองผู้บัญชาการ"

ซุนยัตเซ็นมองดู <ร่างปรับปรุงรัฐบาล> ที่วางอยู่ตรงหน้าแล้วเอ่ยขึ้น

"ปัจจุบันกิจการทั้งหมดของรัฐบาลพิทักษ์รัฐธรรมนูญตกอยู่ในการตัดสินใจของท่านจอมพลแต่เพียงผู้เดียว ข้าพเจ้าจึงเห็นว่าสิ่งนี้ไม่สอดคล้องกับอุดมการณ์สาธารณรัฐและประชาธิปไตยที่เราป่าวประกาศ ดังนั้นบุคคลนอกคณะรัฐบาล นักวิชาการชื่อดัง และเหล่านายพลผู้รักชาติจึงได้มาร่วมกันระดมสมอง เพื่อคิดค้นแผนการอันถูกต้องที่สุดเสนอต่อท่านจอมพลครับ"

"...ในสถานการณ์นี้น่ะหรือ?"

นี่มันต่างอะไรกับการรัฐประหารกัน?

"นี่คุณ รองผู้บัญชาการ! ในสถานการณ์ที่พวกเรากำลังเปิดศึกรบพุ่งผลัดกันรุกผลัดกันรับกับต้วนฉีรุ่ยอยู่ตอนนี้ คุณคิดว่ามันสมควรแล้วหรือไง!?"

"ท่านจอมพล ขออภัยที่ต้องเรียนตามตรง แต่ทหารที่กำลังรบพุ่งผลัดกันรุกผลัดกันรับอยู่นั่น เป็นทหารของใครกันหรือครับ? หรือว่าเป็นทหารของท่านจอมพลกันล่ะครับ?"

"วะ...ว่ายังไงนะ?"

จุกจนพูดไม่ออก

ไม่มีคำใดหลุดออกมาจากปาก

"ตัวข้าพเจ้าเองก็ไม่ได้คิดจะขับไล่ท่านจอมพลแต่อย่างใด <ร่างปรับปรุงรัฐบาล> นี้ทำขึ้นเพื่อการกระจายอำนาจและความเป็นประชาธิปไตยอย่างถึงที่สุด โดยจะมีประธานเจ็ดคนร่วมกันกุมอำนาจและระดมความคิดเห็น ซึ่งท่านจอมพลก็จะยังคงดำรงตำแหน่งเป็นหนึ่งในเจ็ดประธานต่อไปครับ"

ลู่หรงถิงแจ้งความประสงค์ทิ้งไว้เพียงเท่านั้นแล้วหันหลังกลับไป

"......"

ซุนยัตเซ็นนั่งเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกหูโทรศัพท์ขึ้นมา

"...ฮัลโหล?"

- ครับ! ท่านจอมพล! เฉิงปี้กวง ผู้บัญชาการทหารเรือครับ! มีเรื่องอะไรหรือครับ?

"...แล้วคุณล่ะ"

ลำคอตีบตันจนแทบเปล่งเสียงไม่ออก

เขาถอนหายใจเฮ

"คุณ... จงรักภักดีต่อผมหรือเปล่า?"

- หา? อ๊ะ ครับ! แน่นอนอยู่แล้วครับท่าน! กองทัพเรือพิทักษ์รัฐธรรมนูญจงรักภักดีต่อท่านจอมทัพครับ!

"ถ้าอย่างนั้นก็จงรวบรวมเรือรบเดี๋ยวนี้ แล้วใช้ปืนใหญ่เรือยิงถล่มจวนแม่ทัพกวางสีในกว่างโจวให้พินาศไปซะ"

- ...หา?

"บอกให้ยิงไงเล่า—!!! ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไง!!?"

กองทัพพิทักษ์รัฐธรรมนูญเริ่มพังทลายลงไม่ต่างจากกองทัพพันธมิตรปราบตั๋งโต๊ะในอดีต

* * *

[เรือพิฆาต 2 ลำของกองทัพเรือพิทักษ์รัฐธรรมนูญ ระดมยิงปืนใหญ่ใส่กว่างโจว!]

[ผู้บัญชาการทหารเรือพิทักษ์รัฐธรรมนูญ เฉิงปี้กวง เสียชีวิต สาเหตุการตายยังไม่แน่ชัด]

[ขุนศึกแดนใต้กับขุนศึกแดนเหนือล้วนเป็นพวกพันธุ์เดียวกัน ซุนยัตเซ็นลี้ภัยไปต่างประเทศ!]

[เฝิงกั๋วจาง พร้อมเป็นคนกลางเจรจาสมานฉันท์เหนือ-ใต้... ถึงเวลาสิ้นสุดสงครามที่ไร้ประโยชน์]

"หึ"

ผมวางหนังสือพิมพ์และโทรเลขเรียงให้เรียบร้อยบนโต๊ะ แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

พลางจิบกาแฟร้อนๆ ที่หย่อนน้ำตาลก้อนลงไปสองสามก้อนดังซู้ด

"โลกนี้มันบ้าไปแล้วจริงๆ ให้ตายสิ"

ฮ่าๆ เรื่องบัดซบพรรค์นี้จะเป็นความจริงไปได้ยังไงกัน?

ผมคลี่หนังสือพิมพ์ฝั่งตะวันตกที่แยกเก็บไว้ต่างหากออกมาอ่าน เพราะอยากเห็นเรื่องที่มี 'ความเป็นจริง' และ 'มีเหตุมีผล' ขึ้นมาบ้างสักนิด

['แม่ทัพไร้ความสามารถ' รอแบร์ นีแวล ลาออก ฝรั่งเศสแต่งตั้งจอมพลฟีลิป เปแต็ง ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารสูงสุด!]

อ่า ใช่เลย มันต้องแบบนี้สิ

ค่อยดูเป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมาหน่อย

ผมพลิกหน้าหนังสือพิมพ์ต่อไปด้วยความพึงพอใจ

[วลาดิมีร์ เลนิน นำกำลังบุกยึดเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก! พวกคอมมิวนิสต์เข้ายึดครองรัสเซียแล้ว!]

"อ้าว..."

==================================================