บทที่ 90 โฮม สวีต โฮม (7)

บทที่ 90 โฮม สวีต โฮม (7)

"ทุกคนพร้อมกันรึยัง?"

"พร้อมแล้วครับ"

"พอแต่งตัวแบบนี้แล้วความหลังผุดขึ้นมาเลยนะเนี่ย"

"ดี รออยู่ตรงนี้แป๊บหนึ่ง"

"ครับผม"

ตู้ลี่ซันเปลี่ยนจากเครื่องแบบทหารมาสวมเสื้อผ้าซอมซ่อราวกับคนเก็บขยะในรอบหลายปี

เขาตรวจเช็กปืนพกสองกระบอกอีกครั้ง ก่อนจะเสียบมันลงในซองปืนคู่กันแล้วเดินเข้าไปในกระโจมพัก

โจรม้าสาวมัธยมปลายสายแบ๊วก้มคำนับเก้าสิบองศาจนตัวพับเหมือนโทรศัพท์ฝาพับ

"ผู้กองตู้ มาแล้วเหรอคะ!"

"ทัวหลง จากนี้ไปจงระวังคำพูดด้วย"

"ขะ เข้าใจแล้วค่ะ! ขอโทษด้วยค่ะหัวหน้า!"

ตู้ลี่ซัน

จักรพรรดิบนหลังม้า

โจรม้าในตำนานผู้ควบม้าหนึ่งตัวพร้อมปืนลูกโม่สองกระบอก สลัดการไล่ล่าของกองทัพรัฐบาลนับไม่ถ้วน และออกปล้นสะดมไปทั่วมณฑลตงเป่ยทั้งสามเมื่อสิบปีก่อน

ความจริงที่ว่าเขาติดกับดักของอีแทโอที่หลอกล่อด้วยตำแหน่งขุนนาง จนโดนซ้อมปางตายก่อนจะยอมสวามิภักดิ์นั้น มีเพียงจางจั้วหลิน อีแทโอ ตู้ลี่ซัน และตู้ปั้นหลินผู้เป็นพ่อเท่านั้นที่รู้ ดังนั้นชาวตงเป่ยทั่วไปจึงต่างคิดไปเองว่า จางจั้วหลินและอีแทโอได้ยื่นข้อเสนออันน่าตกตะลึงจนอ้าปากค้างเพื่อทาบทามตัวตู้ลี่ซันมาร่วมทัพ

แน่นอนว่าทัวหลงก็เข้าใจแบบนั้นเช่นกัน ด้วยเหตุนี้เธอจึงกลัวจนหัวหดไปหมดแล้ว

ถ้าเป็นศตวรรษที่ 21 เรื่องกลุ้มใจที่สุดในชีวิตของเด็กสาวมัธยมปลายวัยสิบแปดปี คงมีแค่หลังเลิกเรียนพิเศษแล้วจะไปกินต๊อกบกกี ของทอด และซุนแดกับเพื่อน ๆ กี่ที่เท่านั้น แล้วการที่ต้องมายืนอยู่ต่อหน้า (อดีต) ผู้ต้องหาหมายจับระดับหนึ่งของประเทศ จะไม่ให้เธอกลัวจนตัวสั่นได้อย่างไร

ต่อให้มองในบริบทของแมนจูเรียยุคศตวรรษที่ 20 อันเปี่ยมล้นไปด้วยความโรแมนติก ตู้ลี่ซันตรงหน้าก็ไม่ใช่แค่รุ่นพี่โจรม้าธรรมดา ๆ แต่จัดอยู่ในระดับอดีตจอมมารแห่งวงการโจรม้าเลยทีเดียว

จอมมารที่ถูกสตัฟฟ์เปิดปากพูดขึ้น

"เมืองจี๋หลินตั้งอยู่ติดแม่น้ำซงฮวา"

"ภูมิประเทศดูเหมือนกำลังตั้งค่ายหันหลังชนน้ำเลยนะคะ"

"ถูกต้อง เป้าหมายของเราคือการจู่โจมสายฟ้าแลบแล้วผลักดันพวกมันลงแม่น้ำซงฮวา"

"...คะ? มะ หมายความว่าจะจับจมน้ำตายให้หมดเลยเหรอคะ?"

"กองทัพจี๋หลินไม่เหมือนกองทัพเฟิ่งเทียนของพวกเรา พวกนั้นเป็นแค่พวกไม่ได้เรื่องที่ไม่เคยผ่านศึกจริงมาด้วยซ้ำ ถ้าคิดว่าชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายเมื่อไหร่ เดี๋ยวก็รีบทิ้งอาวุธแล้วยอมแพ้เองแหละ"

"แต่ว่า พวกเราไม่ได้แต่งเครื่องแบบทหารทางการ แถมยังใส่เสื้อผ้าซอมซ่อแบบนี้ ต่อให้เป็นกองทัพจี๋หลิน แทนที่จะหนี พวกเขาจะไม่ลุกขึ้นสู้ตายเหรอคะ...?"

"สมกับเป็นคนที่คุมคนสองพันคน หัวไวดีนี่ ทัวหลง"

ตู้ลี่ซันรู้ซึ้งถึงธรรมชาติของแมนจูเรียแห่งนี้ดีกว่าใคร ว่าเป็นสังคมที่ยอมสยบต่อคนเข้มแข็งและรังแกคนอ่อนแออย่างร้ายกาจที่สุด

ไม่ว่าจะเป็นกองทัพญี่ปุ่น กองทัพรัสเซีย หรือกองทัพเป่ยหยาง ขอแค่เผชิญหน้ากับศัตรูระดับกองทัพประจำการ ทหารทางการแห่งแมนจูเรียก็มักจะเผ่นหนีเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

แต่หากคู่ต่อสู้คือพวกโจรม้าที่มักจะถือมีดดาบดาหน้าเข้ามา ทหารทางการพวกนี้กลับจะฮึกเหิมเปี่ยมล้นด้วยขวัญกำลังใจยิ่งกว่าใครและพุ่งเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง

"เพราะฉะนั้น"

"...เพราะฉะนั้นเหรอคะ?"

"ตามที่คุณพันเอกบอก พวกเราจะแสดงความตื่นตะลึงและหวาดกลัวให้พวกมันได้เห็น"

* * *

ทางเหนือของแม่น้ำซงฮวา ชานเมืองจี๋หลิน

ที่ตั้งค่ายกองพลที่ 23 จี๋หลิน

"เฮ้ย เมื่อไหร่พวกเปลี่ยนเวรมันจะมาวะเนี่ย?"

"ไอ้พวกเวรนั่นแดกเหล้าจนสลบเหมือดไปอีกแล้วรึเปล่าวะ?"

ท่ามกลางดวงตะวันที่กำลังคล้อยต่ำลง เหล่าทหารสังกัดกองพลที่ 23 จี๋หลินที่กำลังรอคนมาเปลี่ยนเวรต่างก็หาววอดพลางทอดสายตามองไปยังเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น

หากขึ้นมายืนบนหอสังเกตการณ์ ย่อมมองเห็นได้กระทั่งเงาร่างเล็กๆ บนที่ราบแมนจูเรียอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้ทั้งหมด

และก็เป็นอย่างเคย วันนี้ไม่มีแม้แต่เงาของมดสักตัวให้เห็น

อีกหนึ่งวันกำลังจะผ่านพ้นไปอย่างสงบสุขโดยไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้—

"นั่นอะไรวะ?"

"อะไรของแก?"

"เงาน่ะ"

เงาร่างเล็กๆ หลายร่างพาดผ่านทุ่งกว้างไปในชั่วพริบตา

"เงาเมฆละมั้ง"

"จะบอกว่าเป็นเมฆ แต่ตอนนี้ไม่มีลมเลยนะเว้ย?"

ทหารยามแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

* * *

เครื่องบินทิ้งระเบิดเบาโคดรง G.2 สิบลำที่เคลื่อนย้ายจากปักกิ่งมายังเฟิ่งเทียน รวมกับเครื่องบินรบสปัดของผมอีกหนึ่งลำ เป็นทั้งหมดสิบเอ็ดลำ

พวกเราบินวนอยู่เหนือน่านฟ้าจี๋หลินเพื่อรอเวลา

"ใกล้จะได้เวลามาแล้วสิ"

"ผู้พันครับ! ตรงนั้น!"

"โอ้"

ฝุ่นดินตลบอบอวลขึ้นมาขณะที่ฝูงม้าศึกกำลังควบทะยาน

พวกเราหักหัวเครื่องบินแล้วพุ่งทะยานไปเหนือหัวของพวกมัน

* * *

"เหตุฉุกเฉิน! เหตุฉุกเฉินนน!!!"

"ข้าศึกโจมตีแล้ววว!"

"ข้าศึกโจมตี? ค...ค...ใครวะ!!??"

"กูจะไปรู้เรอะ ไอ้ฉิบหาย! ตอนนี้มันใช่เวลามาสนเรื่องนั้นไหมวะ!?"

กองทัพจี๋หลินกระชับปืนไรเฟิลในมือแน่นแล้ววิ่งกรูออกมาจากทั่วทุกมุมของค่ายทหาร

"เอะอะโวยวายอะไรกันวะ!?"

"ท่านนายพลเกาครับ! พวกโจรม้าบุกโจมตีครับ! เป็นทหารม้าอย่างน้อยสี่พันนายครับ!"

เกาสื่อปินกับเกาเฟิ่งเฉิง สองหลานชายที่จับลุงแท้ๆ ของตัวเองขังคุกก็พกปืนพกออกมาคอยจัดทัพสั่งการทหารเช่นกัน

"พี่ใหญ่ ถ้าเป็นพวกโจรม้า ให้พวกเราส่งกองทหารม้าออกไปปะทะตรงๆ เลยไม่ดีกว่าหรือครับ?"

"พูดบ้าอะไรของแก! พวกโจรม้าจู่ๆ จะมาโจมตีกองทัพทางการทำไมกัน!? ดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่าต้องเป็นคนของไอ้จางจั้วหลินแน่ๆ! ...เฮ้ย!"

"ครับ! ท่านนายพล!"

"รีบสร้างแนวตั้งรับแล้วตรวจเช็กปืนกลเดี๋ยวนี้! ถึงจะเป็นกองทหารม้า แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าปืนกลก็หมดน้ำยาทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น!"

"ครับ!"

แม้จำนวนจะมีไม่มากนัก แต่ปืนกลหนักไทโชปี 3 ที่ซื้อมาจากกองทัพกวันตงของญี่ปุ่นก็ถูกนำไปติดตั้งตามจุดต่างๆ อย่างรวดเร็ว เหล่าทหารต่างพากันขนย้ายกล่องกระสุนที่อัดแน่นไปด้วยแผงกระสุนขนาด 30 นัดกันอย่างไม่หยุดหย่อน

แกร๊ก!

"บรรจุแผงกระสุนเรียบร้อย!"

"ดีมาก! คราวนี้ก็แค่รอให้ไอ้พวกเวรบนหลังม้านั่นพุ่งเข้ามาชนเราเอง!"

เกาสื่อปินปีนขึ้นไปบนหอสังเกตการณ์แล้วยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมองกลุ่มฝุ่นดินที่กำลังโถมทะลักเข้ามาจากเส้นขอบฟ้า

"เหอะ! จางจั้วหลิน เป็นแค่เศษสวะโจรม้าแท้ๆ ริอาจจะมาหมายตากลืนกินจี๋หลินของพวกเราเรอะ กูจะบดขยี้มึงให้เละเป็นโจ๊กเลยคอยดู"

"พี่ใหญ่ แต่ว่านั่นมันอะไรน่ะครับ?"

"อะไรวะ?"

เกาสื่อปินเงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศทางที่เกาเฟิ่งเฉิงชี้ไป

"หือ? นั่นมันอะไรวะ?"

"พี่ใหญ่!"

เกาเฟิ่งเฉิงคว้าตัวพี่ชายแล้วหมอบลงกับพื้นทันควัน

เสียงวิ้งดังลั่นสะท้อนก้องเต็มหู พร้อมกับเศษดินและฝุ่นผงที่ร่วงกราวลงมาบนหัว

"แค่ก! แค่ก!! อะ อะไรวะ?"

"พี่ใหญ่ เป็นอะไรไหมครับ?!"

"ว่าไงนะ?! ไม่ค่อยได้ยินเลยโว้ย!"

"ถามว่าเป็นอะไรรึเปล่าครับ!"

"เออ กูว่ากูไม่เป็นไร แล้วมึงล่ะ เฟิ่งเฉิง?"

"โชคดีที่ผมไม่เป็นไรครับ!"

เกาสื่อปินกับเกาเฟิ่งเฉิงพยุงร่างที่ปวดระบมไปทั้งตัวค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นมา

"นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นวะ!?"

"โดนทิ้งระเบิดครับ!"

— ฟิ้วววววว

เกาสื่อปินสะบัดหน้าขึ้นมองไปยังทิศทางของเสียงทันที

เครื่องบินทิ้งระเบิดเบาโคดรง G.2 สัญชาติฝรั่งเศสกำลังทิ้งระเบิดใส่แนวยิงปืนกลของกองทัพจี๋หลิน

"อึ้ก อ๊าคคค! หนีเร็ว!"

"ไอ้พวกระยำโจรม้าขับเครื่องบินเป็นด้วยเรอะ!!"

— ตูม!!

ฐานกระสอบทรายพังทลายลง และกล่องที่บรรจุแผงกระสุนอยู่เต็มก็ถูกระเบิดซัดเข้าจังๆ

— ปัง! ปังๆๆ!! ปังๆๆๆๆๆ!!!

กระสุนปืนสัญชาติญี่ปุ่นคุณภาพต่ำที่ถูกความร้อนแผดเผาและกระทบกระเทือนเริ่มแตกตัวพุ่งกระจายไปทั่วสารทิศราวกับข้าวโพดคั่ว

"หมอบลงงงง—!!"

"ปะ ป้องกันปืนกลไว้เดี๋ยวนี้! ถ้าไม่มีปืนกลพวกเราตายกันหมดแน่!"

"กระสุนปลิวว่อนขนาดนั้นจะไปจับปืนกลได้ยังไงกันเล่าครับ!!?"

เครื่องบินทิ้งระเบิดเบากว่าสิบลำบินวนส่งระเบิดลงมาอย่างแม่นยำตรงจุด พลปืนที่นั่งอยู่ข้างคนขับก็สาดปืนกลลงมาใส่หัวเหมือนยานรบติดอาวุธ จนกองทัพจี๋หลินได้แต่หมอบคุดคู้อยู่หลังที่กำบัง ไปไหนไม่ได้สักก้าว

ทั้งจุดยิงปืนกลและฐานที่มั่นที่สร้างไว้ล้วนถูกทำลายจนไร้ประโยชน์

ตู้ลี่ซันที่ควบม้าฝ่าม่านฝุ่นดินจากระยะไกลมุ่งหน้าเข้าหากองทัพจี๋หลิน ขยับเท้าสอดเข้าโกลนให้แน่นขึ้น แล้วชักปืนพกคู่ออกจากเอว

"บุกเต็มกำลัง!"

"เฮฮฮฮฮฮ—!!!"

"ไม่ต้องตัดหัวศัตรู! ไอ้ตัวไหนหมอบอยู่ก็ช่างหัวมัน! ฆ่าเฉพาะตัวที่ลุกขึ้นยืน!"

กองกำลังโจรม้าสองพันคนของทัวหลงรวมกับทหารม้าสองพันนายของกองทัพเฟิ่งเทียน เบ็ดเสร็จคือสี่พันนาย

ม้าศึกบวกคนกลายเป็นมวลมหาศาลหนักหลายร้อยกิโลกรัม

พวกเขากลายเป็นค้อนยักษ์หนักหลายพันตันที่พุ่งเข้ากระแทกแนวป้องกันของกองทัพจี๋หลินอย่างจัง

"ขะ ขวางไว้!!"

"จะ จะขวางยังไงเล่า-!??"

"ยอมแพ้ซะ! ถ้ายอมแพ้จะไม่ฆ่า!"

"ฮี้กกก!!"

ดาบทหารม้าที่พลม้าตวัดฟันเฉือนทะลุร่างของทหารจี๋หลินที่กำลังขึ้นลำปืนเล็กยาวระบบลูกเลื่อน

กระสุนขนาด .45 ที่ยิงออกจากปืนพกอัตโนมัติโคลท์ของตู้ลี่ซันเจาะทะลุร่างของผู้ที่ขัดขืน

เมื่อเครื่องบินรบโฉบลงมาจากฟากฟ้าแล้วสาดกระสุนปืนกลกวาดแนวต้านหลักจนราบ กองทัพจี๋หลินก็สูญสิ้นใจสู้และพากันทิ้งอาวุธทั้งหมด

ทัวหลงที่ถือปืนลูกโม่สองกระบอกสาดกระสุนไปทั่วตะโกนขึ้น

"พะ ไม่สิ หัวหน้า! จากนี้จะเอายังไง—"

"ต้อนพวกมันไปที่แม่น้ำซงฮวา!"

"รับทราบ!"

เมื่อกองทหารม้าสี่พันนายผสานกำลังกับกองทัพอากาศ ซ้ำร้ายแนวป้องกันยังพังทลาย กองทัพจี๋หลินจึงเริ่มแตกพ่ายวิ่งหนีไปทางด้านหลัง

"พวกแก! เดี๋ยวนี้! หันกลับไปสู้เดี๋ยวนี้สิวะ!"

"ท่านนายพล! ไม่ไหวแล้วครับ! พวกมันเหนือกว่าเกินไป!"

หลังชนแม่น้ำ

เบื้องหน้าของพวกเขาคือแม่น้ำซงฮวาที่ไหลเอ่อจนเริ่มท่วมพื้นรองเท้าทหาร

"ยอมจำนนซะ! ถ้ายอมแพ้จะไม่ฆ่า! จงยอมจำนนเพื่อรักษาชีวิตไว้!"

เสียงประกาศดังก้องลงมาจากเครื่องบินทิ้งระเบิดและเครื่องบินรบที่บินวนเวียนอยู่บนท้องฟ้า

ข้างหลังมีกองทหารม้า ด้านบนมีกองทัพอากาศ เบื้องหน้าติดแม่น้ำซงฮวา ทหารจี๋หลินต่างพากันชูมือขึ้นยอมแพ้พรึบพรับโดยไม่มีใครต้องสั่ง

* * *

"อ้าว~ สีหน้าดูผ่องใสดีนี่หว่า"

"......"

"......"

จางจั้วหลินรินเหล้าขาวให้เกาสื่อปินและเกาเฟิ่งเฉิงที่ถูกจับมาเป็นเชลยพลางเอ่ยขึ้น

"ช่างน่าเสียดายที่กองทัพจี๋หลินพ่ายแพ้ให้แก่พวกโจรม้าจนราษฎรชาวจี๋หลินต้องตื่นตระหนกขวัญผวา เรื่องนี้ล่วงรู้มาถึงเฟิ่งเทียน แม้หน้าที่ของนายพลแห่งเฟิ่งเทียนจะหนักหนาสาหัส แต่ชีวิตของประชาชนจะแบ่งแยกน้ำหนักได้อย่างไรกัน? ชีวิตราษฎรบริสุทธิ์ของเฟิ่งเทียนกับราษฎรบริสุทธิ์ของจี๋หลินจะต่างกันตรงไหนเล่า? ตัวข้าจางจั้วหลินแม้บารมีน้อยนิด แต่ก็จำต้องโอบอุ้มจี๋หลินเอาไว้ด้วยเช่นกัน"

"......"

"......"

อ้อ อย่างนั้นเองเหรอ? วางพล็อตมาแบบนี้สินะ?

กองทัพจี๋หลินแพ้โจรม้าเนี่ยนะ?

ตอแหลให้มันมีขอบเขตหน่อยเถอะวะ ทั้งหมดนั้นก็ฝีมือพวกมึงไม่ใช่เรอะ

ในโลกนี้มันจะมีกลุ่มโจรม้าที่ไหนมีเครื่องบินทิ้งระเบิดใช้กันวะ

เมื่อความคิดเหล่านั้นวาบผ่านสายตาของสองพี่น้องตระกูลเกา จางจั้วหลินก็เอาลำกล้องยาสูบเคาะโต๊ะดัง ปัง!

"เฮ้ย จะไม่ตอบหน่อยเรอะ?"

เกาสื่อปินและเกาเฟิ่งเฉิงรีบผงกศีรษะรับทันควัน

"คะ... ครับ เป็นเช่นนั้นแน่นอนครับ ท่านนายพล!"

"ท่านนายพลพูดถูกทุกประการครับ!"

"ฮ่าๆ ในเมื่อท่านนายพลทั้งสองเข้าใจเช่นนี้ ข้าจางจั้วหลินก็รู้สึกยินดียิ่งนัก! แม้พวกเราจะมีเรื่องบาดหมางกันชั่วครู่ชั่วยาม แต่เมื่อปรองดองกันได้เช่นนี้ มีหรือฟ้าดินจะไม่คุ้มครองพวกเรา

เอาละ ดื่มกันเถอะ"

เมื่อจางจั้วหลินยกเหล้าขาวกระดกหมดจอก ทั้งสองคนจึงได้แต่ค่อยๆ จิบเหล้าขาวตามไป

"ฟู่ ค่อยยังชั่วหน่อย"

"...คือว่า ท่านนายพล"

"มีอะไร"

"พอจะ... อนุญาตให้พวกเราขนทรัพย์สินติดตัวไปสักหนึ่งเกวียนได้หรือไม่ครับ?"

"เหอะๆ ยางอายตกหายไปไหนหมดวะ ไอ้พวกเวรนี่"

จางจั้วหลินหัวเราะหึๆ พลางพยักหน้า

"เออ ได้ แต่จำไว้ว่าถ้าวันหน้าก้าวข้ามด่านซานไห่กวนมาอีกเมื่อไหร่ ข้าจะโยนพวกแกทิ้งลงอ่าวปั๋วไห่แน่ รู้ตัวไว้ด้วย"

"ขะ... ขอบคุณครับ! ท่านนายพล!"

"ท่านนายพลช่างเป็นผู้มีเมตตาเปี่ยมปัญญาแท้ๆ!"

อย่างไรเสีย หากต้องการไว้หน้าผู้อาวุโสแห่งกองทัพเป่ยหยางอย่างเมิ่งเอินหย่วน ต่อให้ยึดจี๋หลินด้วยกำลังทหาร ก็จำเป็นต้องยอมให้พวกเขาหอบเอาทรัพย์สินติดไม้ติดมือไปบ้างอยู่แล้ว

หากไอ้โง่เกาสื่อปินกับเกาเฟิ่งเฉิงออกอาการเช่นนี้มาเอง ย่อมดียิ่งขึ้นไปอีก เพราะนอกจากจะได้เอาหน้าแล้ว ภายภาคหน้าก็ยังไร้ปัญหาความวุ่นวายตามมา

"แล้วก็ นายพลลู่เฉิงอู่"

"คะ... ครับ ท่านนายพลจาง"

ในเมื่อพ่อของมันคือลู่เจี้ยนจาง หัวหน้าสำนักบังคับใช้กฎหมายการทหารและการปกครอง ซึ่งเทียบได้กับหน่วยความมั่นคงของกองทัพเป่ยหยาง จึงไม่อาจสับไอ้เวรนี่เป็นชิ้นๆ ได้

ด้วยเหตุนี้ จางจั้วหลินจึงกุมมือลู่เฉิงอู่อย่างอบอุ่นพลางหัวเราะร่า

"นายพลลู่เฉิงอู่ไม่ลองแสดงฝีมืออยู่ที่เฟิ่งเทียนดูหน่อยหรือ"

"คะ... ครับ? อะ ไม่ครับ ผมอยากไปปักกิ่งพร้อมกับพวกพี่ๆ มากกว่า..."

เหอะ ไอ้เวรหน้าโง่นี่

"อย่าเลย นายพลลู่จะมีบทบาทสำคัญยิ่งในตงเป่ยแห่งนี้ รบกวนช่วยกราบเรียนท่านพ่อของเจ้าตามนี้ด้วยเถิด"

"คะ... ครับ?"

มึงเป็นตัวประกันไง ไอ้ควายเอ๊ย

เมื่อสบสายตาอันเปี่ยมด้วยจิตสังหารของจางจั้วหลิน ลู่เฉิงอู่จึงจำต้องพยักหน้ารับในทันที

"มะ... ไม่มีปัญหาแน่นอนครับ"

"ดี เช่นนี้เรื่องราวในตงเป่ยก็จบสิ้นเสียที"

หลังจากจางจั้วหลินออกปากไล่แขก เขาก็เรียกคนเข้ามา

"เรียกผมหรือครับ"

"เออ"

เขากระดิกนิ้วเรียกให้คนที่เพิ่งเข้ามาเดินมายังที่นั่งของตน

"มีเรื่องอะไรหรือครับ"

"อย่าบ่นมาก ลองมานั่งตรงนี้ดูสิ"

"อ่า... ครับ..."

เขาวางสองมือลงบนบ่าของคนที่ทรุดตัวนั่งลงแล้วตบปุๆ

"ฮ่าๆ! เป็นไง! รู้สึกยังไงบ้างที่ได้นั่งเก้าอี้นายพลแห่งเฟิ่งเทียน"

"หืม... ก็งั้นๆ แหละครับ"

"ไอ้เวรนี่ ทำเป็นเก๊กขรึมไปได้"

จางจั้วหลินฟาดเข้าที่แผ่นหลังอย่างแรง

"จ๊ากก!! จู่ๆ มาบ้าอะไรวะครับเนี่ย!"

"อุวะฮะฮ่า!! นายพลอี จากนี้ไปฝากตัวด้วยนะโว้ย"

==================================================