บทที่ 89 โฮม สวีต โฮม (6)

บทที่ 89 โฮม สวีต โฮม (6)

"ประท้วงหยุดงาน? หมายความว่ายังไงกัน?"

"คือว่า... พวกชาวบ้านเรียกร้องให้ขึ้นค่าแรงรายวันแล้วเข้ายึดโรงงานครับ"

"ก็ระดมกำลังตำรวจทั้งหมดไปกวาดล้างเดี๋ยวนี้สิวะ"

"สายโทรศัพท์ของกรมตำรวจใช้การไม่ได้ครับ ติดต่อไม่ได้เลย"

"...อะไรนะ?"

โจวชิ่งหลาน แม่ทัพมณฑลเฮยหลงเจียงคาดซองปืนพกเข้าที่เอวโดยสัญชาตญาณพลางเอ่ยขึ้น

"เรียกรวมพลกองกำลังพิทักษ์! เดี๋ยวนี้!"

"ครับ!"

"พอรวมพลเสร็จแล้วให้ตั้งแนวป้องกันรอบจวนแม่ทัพทันที"

"รับทราบครับท่านแม่ทัพ!"

ตอนนั้นเอง มีอีกคนเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาด้วยอาการหอบเหนื่อย

"ท่านแม่ทัพครับ! ทั่วทั้งฉีฉีฮาร์กำลังมีใบปลิวประกาศแบบนี้ถูกโปรยไปทั่วเลยครับ!"

"เอามานี่!"

เมื่อโจวชิ่งหลานกระชากมาอย่างแรง กระดาษฟางคุณภาพต่ำก็ขาดดังแควก

เขาใช้สองมือจับประกบใบประกาศที่ขาดวิ่นสะบัดไปมาแล้วกวาดสายตาอ่านลงไป

"'แปดขุนนางกังฉิน (ปาต้าทาน)'? นี่มันเรื่องเหลวไหลบ้าบออะไร..."

ตั้งแต่เย่ชางอิง เลขาของตน ไปจนถึงน้องเขยที่ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการกรมตำรวจ

มันคือการโฆษณาชวนเชื่อใส่ร้ายป้ายสีครั้งมโหฬารว่า ข้าราชการระดับสูงแปดคนรอบตัวโจวชิ่งหลานกดขี่ค่าแรงคนงานในโรงงานแล้วยักยอกเข้ากระเป๋าตัวเอง โดยมีโจวชิ่งหลานคอยสมรู้ร่วมคิดและรับเงินสินบนส่วยก้อนโต

นี่เป็นสิ่งที่พวกหาเช้ากินค่ำในโรงงานเขียนขึ้นมางั้นเหรอ?

ไร้สาระสิ้นดี

ถ้าเป็นศตวรรษที่ 21 ที่มีตำแหน่งและชื่อของข้าราชการระดับสูงระบุไว้บนเว็บไซต์ก็ว่าไปอย่าง แต่ในปี 1917 นี้ กรรมกรใช้แรงงานที่อ่านหนังสือแทบไม่ออกไม่มีทางรู้ชื่อเลขาแห่งจวนแม่ทัพได้แน่

แถมสายโทรศัพท์ของกรมตำรวจดันมาขาดเอาตอนนี้เนี่ยนะ?

นี่มันฝีมือคนในชัด ๆ

และถ้าเป็นคนใน ก็มีอยู่แค่คนเดียวเท่านั้น

"...ไอ้สวี่หลานโจว ในที่สุดแกก็จนได้นะ!"

ในเวลาเดียวกันกับที่โจวชิ่งหลานกำลังตื่นตระหนกตกใจ สวี่หลานโจวก็ได้ใช้กำลังเข้ายึดที่ทำการโทรเลขและส่งข้อความไปยังปักกิ่ง

- ประชาชนแห่งเฮยหลงเจียงทนต่อการปกครองอันกดขี่ของโจวชิ่งหลานไม่ไหว จึงได้ออกมารวมตัวกันเต็มท้องถนนและนัดหยุดงานประท้วง... ถนนสายหลักติดขัดจนขยับเขยื้อนไม่ได้

- ตัวข้าพเจ้าสวี่หลานโจวได้เข้าควบคุมและเกลี้ยกล่อมให้ประชาชนสงบลงในเบื้องต้นแล้ว ทว่าประชาชนยืนกรานว่าจะไม่ยอมยุติการประท้วงเด็ดขาดหากโจวชิ่งหลานไม่ยอมลงจากตำแหน่ง

ในเวลานี้ ต้วนฉีรุ่ยและกระทรวงทหารบกซึ่งถือเป็นตัวแทนของรัฐบาลเป่ยหยาง ได้ลงใต้ไปไกลถึงจิงโจวเพื่อทำศึกตัดสินแพ้ชนะชี้ชะตากับพรรคก๊กมินตั๋ง

"เอ่อ เอาไงดีล่ะเนี่ย?"

"ประชาชนลุกฮือขึ้นมาเพราะโจวชิ่งหลานจริง ๆ เหรอครับ?"

"จะไปรู้ได้ไงล่ะ ต้องไปดูให้เห็นกับตาถึงจะรู้ แต่จะให้เดินทางจากปักกิ่งไปถึงฉีฉีฮาร์เนี่ยนะ? แค่ระยะทางเป็นเส้นตรงก็พันกิโลเมตรแล้ว"

"ประธานาธิบดี! เราไปถามท่านประธานาธิบดีกันเถอะ!"

"แค่รับส่งข้อมูลข่าวสารทางการทหาร สายสื่อสารตอนนี้ก็แน่นเอี๊ยดแล้วครับ หากรายงานเรื่องหยุมหยิมพรรค์นี้ไปถึงท่านประธานาธิบดีอีกล่ะก็ ท่านคงได้ล้มป่วยด้วยความเครียดตายพอดี"

"งั้นเบื้องต้นก็... ดองคำตอบไว้ก่อนแล้วกัน"

ปักกิ่งที่กำลังเป็นอัมพาตจากสงครามกลางเมืองไม่อาจให้คำตอบได้ในทันที

อ้า ถ้าอย่างนั้น... ก็ช่วยไม่ได้สินะ?

เพื่อนบ้านเอะอะโวยวายกันขนาดนั้น ในฐานะเพื่อนบ้านที่ดีก็คงต้องยื่นมือเข้าไปช่วยหน่อยแล้วล่ะ

"- อัลโหล นายพลโจว ได้ยินไหม?"

"- เสียงนี้มัน... นายพลจางจั้วหลิน? ทำไมนายพลถึงโทรมาหาผมกะทันหันแบบนี้ครับ"

"- ทำไมน่ะหรือ ก็ถ้าตอนนี้นายยอมขึ้นรถไฟสายจิงเฟิ่งไปขึ้นเรือที่ท่าเรือหยิงโข่วเพื่อกลับบ้านเกิดที่หนานจิงล่ะก็ ฉันจะรับรองความปลอดภัยให้ยังไงล่ะ"

เสียงขบฟันกรอดดังรอดผ่านสายโทรศัพท์มา

"- แก! ฝีมือแกเองสินะ! ที่ยุยงปลุกปั่นคนในเฮยหลงเจียง!"

"- เฮ้ย ไฉนถึงมาพาลใส่จางจั้วหลินคนนี้เล่า? ถ้านายพลโจวบริหารบ้านเมืองให้ฉลาดกว่านี้สักนิด เรื่องพรรค์นี้มันคงไม่เกิดขึ้นหรอกมั้ง"

"- ไอ้ชาติโจรม้าเอ๊ย!"

เพราะเป็นเรื่องจริงเลยไม่ได้รู้สึกสะเทือนอะไรเป็นพิเศษ

"- คิดดูให้ดีเถอะนะ หากคนพวกนั้นเริ่มปิดล้อมขึ้นมา นายจะเอาอะไรเลี้ยงทหารส่วนตัวหนึ่งหมื่นนายกัน?"

เฮยหลงเจียงเป็นดินแดนแดนเหนืออันแห้งแล้งที่เพาะปลูกไม่ค่อยได้ผล

ทางรถไฟทั้งหมดที่ออกจากฉีฉีฮาร์ล้วนต้องวิ่งผ่านเขตอำนาจของนายพลแห่งเฟิ่งเทียน

หากกองทัพเฟิ่งเทียนยกขึ้นเหนือแล้วตัดขาดทางรถไฟทั้งหมดล่ะก็?

"สถานการณ์พังภินท์จนกู่ไม่กลับแล้ว คนเราจะทำอะไรได้อีก!"

โจวชิ่งหลานไม่ได้โง่เง่าเต่าตุ่นขนาดนั้น

สองสามวันต่อมา เขาก็ขนทรัพย์สินและพาทหารส่วนตัวขึ้นรถไฟจากไป

"ในนามของนายพลแห่งเฟิ่งเทียน ข้าขอแต่งตั้งพลตรีสวี่หลานโจว ผู้บัญชาการกองพลน้อยทหารม้าที่ 1 ให้รักษาการในตำแหน่งแม่ทัพมณฑลเฮยหลงเจียงที่ว่างอยู่ ณ บัดนี้"

"ขอน้อมรับคำสั่งของนายพลจางจั้วหลิน!"

กองพลทหารบกที่ 1 เฮยหลงเจียง กองพลน้อยทหารม้าที่ 1 และกองพลน้อยทหารม้าที่ 2 เข้ามาอยู่ใต้บังคับบัญชาของกองทัพเฟิ่งเทียนอย่างเป็นทางการ

แม้โจวชิ่งหลานที่กลับไปยังหยางโจวบ้านเกิดจะขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแล้วจัดตั้งกองพันทหารส่วนตัว 20 กองพันเข้าสังกัดกองทัพกวางตุ้งภายใต้กองทัพพิทักษ์รัฐธรรมนูญของพรรคก๊กมินตั๋ง... แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่แมนจูเรียต้องใส่ใจแต่อย่างใด

* * *

ทำไงดีล่ะเนี่ย

เอาจริง ๆ การป่วนประสาทและสร้างความวุ่นวายนี่มันโคตรสนุกเลยว่ะ

เด็ดหัวแม่ทัพมณฑลเฮยหลงเจียงไปแล้ว คราวนี้ก็ถึงตาเด็ดหัวแม่ทัพมณฑลจี๋หลินบ้างล่ะ

หึหึหึ แค่คิดก็ชักตื่นเต้นแล้วสิ

ทว่า—

"ไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด"

"...หา? พูดเรื่องอะไรกันครับเนี่ย นายพลเมิ่ง"

"เจ้าต้องการตราประทับแม่ทัพมณฑลจี๋หลินใช่ไหม? ข้าจะยกให้ ขอเพียงเจ้าไปบอกจางจั้วหลินว่าเห็นแก่ความเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกัน อย่าให้ข้าต้องเจอเรื่องเลวร้ายเลยนะ"

แม่ทัพมณฑลจี๋หลิน เมิ่งเอินหย่วน

ในตอนที่ผมถือไก่ฟ้ากับเป็ดมาเยี่ยมเยียนถึงจวนแม่ทัพจี๋หลิน ณ เมืองจี๋หลิน ภายใต้ข้ออ้างว่า 'เอามาบำรุงร่างกายช่วงวันบกนัลนะครับ' เขากลับแสดงท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตนอย่างยิ่งต่อหน้าผม

"ท่านผู้เฒ่า พูดเรื่องอะไรกันอย่างนั้นครับ? ท่านต้องอยู่รักษาตำแหน่งนั้นไปนาน ๆ เพื่อให้แมนจูเรียของเราเจริญรุ่งเรืองสิครับ"

"อย่ามาพูดเพ้อเจ้อหน่อยเลย"

ชายชราผมขาวโพลนเป่าชาให้คลายร้อนก่อนจะจิบลงคอ แล้วจึงเอ่ยปากขึ้น

"เจ้ารู้ไหมว่าการที่ข้ามีชีวิตรอดอย่างปลอดภัยมาได้จนถึงอายุหกสิบสี่เนี่ย มันหมายความว่ายังไง?"

"...หมายความว่าท่านแข็งแกร่งเหรอครับ?"

"ไม่หรอก แข็งแกร่งอะไรกัน คติประจำใจของข้าคือการใช้ชีวิตให้ยืดหยุ่นโอนอ่อนเหมือนต้นอ้อริมน้ำต่างหาก ตอนเด็ก ๆ ก็เคยผ่านสงครามฝิ่นมาด้วยตัวเอง ไหนจะพวกลัทธิชั่วร้ายอย่างพวกไท่ผิงเทียนกั๋ว แล้วยังต้องเผชิญกับการแก่งแย่งชิงดีอันดำมืดในวังหลวงที่ปักกิ่งอีก พอผ่านอะไรมาหมดแล้วถึงได้รู้ว่า สุดท้ายแล้วคนที่รอดชีวิตได้ก็คือคนที่ยอมลู่ตามลมต่างหาก"

เขาดูเหมือนกำลังหวนนึกถึงอดีตของตนผ่านผิวน้ำชาที่นิ่งสงบ

"วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นหลี่หงจาง เจิงกั๋วฟาน หรือจั่วจงถัง คนพวกนั้นที่เคยสะพายกระบี่ยาวสามเชียะบัญชาการใต้หล้า ตอนนี้เป็นอย่างไรกันหมดแล้วล่ะ? อุทิศทั้งชีวิตให้ราชวงศ์ชิง แต่สุดท้ายสิ่งที่ได้ตอบแทนกลับมาคือบ้านเมืองล่มสลายไม่ใช่หรือไง ถ้าพวกเขาได้เห็นสภาพแบบนี้จากปรโลก คงไม่รู้ว่าจะคิดยังไงกันนะ?"

"อืม..."

"เพราะงั้นข้าถึงไม่สนใจเรื่องทางโลกอีกแล้วล่ะ เบื่อเต็มทน ตำแหน่งขุนนางแม้จะไม่ได้ถึงขั้นไท่เว่ย ขันทีใหญ่ หรือสมุหนายก แต่ก็มาไกลถึงระดับแม่ทัพที่เป็นถึงขุนนางชั้นผู้ใหญ่แล้ว

สิ่งที่เหลืออยู่ตอนนี้ก็แค่อยากใช้ชีวิตบั้นปลายดูลูกหลานเติบโต คอยมอบเงินก้อนโตให้พวกเด็ก ๆ ได้อยู่อย่างสุขสบายก็พอแล้ว จะให้ข้าไปพัวพันกับเรื่องบ้า ๆ จนส่งคนในครอบครัวไปขึ้นลานประหารหรือลานยิงเป้าทำไมกัน?"

"เข้าใจแล้วครับ ถ้าอย่างนั้นท่านตั้งใจจะกลับไปบ้านเกิดที่เทียนจินใช่ไหมครับ?"

"ก็ต้องอย่างนั้นสิ ขนาดสัตว์ตัวเล็กตัวน้อย เวลาจะตายยังหันหัวกลับไปทางบ้านเกิดของมันเลย แล้วนับประสาอะไรกับมนุษย์ล่ะ"

"ผมจะจัดเตรียมขบวนรถไฟพิเศษให้ครับ"

"ฮะ ๆ ขอบใจนะ"

ชายผู้เป็นโรค "ถ้าเป็นฉันล่ะก็คงทำไม่ได้หรอก!" ซึ่งหาได้ยากยิ่งบนผืนแผ่นดินใหญ่แห่งนี้

คุณปู่เมิ่งเอินหย่วนวัยหกสิบสี่ปีเลือกที่จะเตรียมทองคำแท่งและเงินในบัญชีอันมหาศาลไว้ให้ลูกหลาน แทนที่จะเลือกเปิดฉากการเต้นรำครั้งสุดท้ายในชีวิต

ทว่า—

"อะไรนะครับ!? ท่านลุง นี่ท่านพูดเรื่องอะไรกันครับ!?"

"สื่อปินเหรอ? จู่ ๆ เจ้าเป็นอะไรไปน่ะ"

เกาสื่อปิน

ผู้บัญชาการกองพลที่ 23 แห่งจี๋หลิน และเป็นหลานชายของเมิ่งเอินหย่วน

"นั่นสิครับ! เหตุใดท่านถึงบอกว่าจะยกจี๋หลินนี้ให้พวกสารเลวเฟิ่งเทียนล่ะครับ!?"

"เฟิ่งเฉิง เจ้าเองก็เป็นไปอีกคนหรือไง?"

เกาเฟิ่งเฉิง

ผู้บัญชาการกองพลน้อยใต้บังคับบัญชากองพลที่ 23 แห่งจี๋หลิน และเป็นหลานชายของเมิ่งเอินหย่วนเช่นเดียวกับเกาสื่อปิน

"สิ่งที่พี่ชายทั้งสองท่านพูดถูกต้องแล้วครับ! ยังไม่ได้ลองสู้ดูเลยแท้ ๆ จะยกดินแดนให้ไปได้อย่างไรกันครับ!"

"อะไรกัน แม้แต่เจ้าที่เป็นลูกเขยก็เอาด้วยเรอะ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

ลู่เฉิงอู่

ลูกชายของลู่เจี้ยนจาง หัวหน้าสำนักบังคับใช้กฎหมายการทหารและการปกครองซึ่งเปรียบเสมือนหน่วยบัญชาการรักษาความปลอดภัยของกองทัพเป่ยหยาง และเป็นลูกเขยของเมิ่งเอินหย่วน

คนหนุ่มเลือดร้อนที่ยังไม่อาจละทิ้งความฝันในวัยเยาว์เหล่านี้ต่างพากันฮึดฮัดบุกเข้ามายังจวนแม่ทัพมณฑลจี๋หลินทันทีที่ได้ยินข่าวเรื่องข้อตกลงสลับตำแหน่ง 'แม่ทัพมณฑลจี๋หลิน' ของเมิ่งเอินหย่วน

เมิ่งเอินหย่วนถึงเพิ่งจะตระหนักได้ในตอนนั้นเองว่าคนในครอบครัวของตนต่างพากันฝันหวานถึง 'ตำแหน่งแม่ทัพมณฑลจี๋หลินคนต่อไป' อยู่

"ไอ้... ไอ้พวกบัดซบนี่...! คิดจะล้างผลาญตระกูลหรือยังไงกัน!? เลิกทำเรื่องไร้สาระแล้วรีบไปขนทองคำแท่งในตู้เซฟออกมาเดี๋ยวนี้!"

"ดูท่าท่านลุงคงจะแก่ชราจนเลอะเลือนไปแล้วสินะครับ"

"เอาน่า ท่านพ่อตา มาทางนี้เถอะครับ"

"อะไรนะ? ไอ้พวกสารเลวเอ๊ย! ปล่อยกูนะ! ปล่อยเซ่—!!"

เมิ่งเอินหย่วนถูกคุมขัง ส่วนเกาสื่อปิน เกาเฟิ่งเฉิง และลู่เฉิงอู่ ทั้งสามคนก็เข้าควบคุมกองทัพจี๋หลินได้อย่างเบ็ดเสร็จ

* * *

ขนาดอีซองกเยยังโดนลูกชายตัวเองก่อรัฐประหาร แต่นี่เมิ่งเอินหย่วนดันโดนหลานนอกกับลูกเขยที่ไม่ใช่แม้แต่ลูกแท้ ๆ ก่อรัฐประหารใส่เสียนี่

"แผ่นดินแมนจูเรียนี่มันพิลึกพิลั่นซับซ้อนซ่อนเงื่อนจริง ๆ ว่ะ"

"นั่นสิครับ"

"ในเมื่อมันพิลึกขนาดนี้ การมาเจอกันในวันนี้ก็คงไม่ได้ผิดแผกไปจากสามัญสำนึกเท่าไหร่หรอกมั้ง"

"...อะ...อันนั้นผมก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันครับ"

หม่าจ้านซานเกาท้ายทอยแกรก ๆ พลางเอ่ยตอบ

"อ้าว ทำไมล่ะวะ? โลกมันเละเทะไปหมดขนาดนี้ กูจะคุยกับหัวหน้าโจรม้าสักหน่อยจะเป็นไรไป! ไม่ใช่เหรอไง!?"

"ไม่ใช่ครับ คือ... ถึงยังไงพวกเราก็เป็นทหารทางการนะครับ..."

"ติดป้ายชื่อว่าเป็นทหารทางการแล้วข้าวปลาอาหารมันจะร่วงลงมาจากฟ้าให้แดกฟรีหรือไง?"

เฮ้อ ไอ้หมอนี่ ตอนไปยุโรปคราวนั้นดันยัดเยียดสามัญสำนึกให้มันมากเกินไปซะได้

แต่ก่อนมันไม่ได้เป็นคนมีหลักการมีสามัญสำนึกขนาดนี้แท้ ๆ!

ช่างเถอะ เพื่อให้แผนการลับใต้ดินสำเร็จลุล่วง ผมจึงควบม้ามายังบริเวณหุบเขาแห่งหนึ่งในแมนจูเรียเหนือ

ผมยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลาที่นัดหมายไว้

ไม่นานนัก เงาร่างหลายสายก็ค่อย ๆ คืบคลานออกมาจากดงหญ้า

ผมกระซิบกับตู้ลี่ซันที่อยู่ข้าง ๆ เบา ๆ

"ลี่ซัน"

"ครับ ผู้พัน"

"ถ้าเห็นท่าไม่ดี ยิงทิ้งได้ทันทีเลยนะ"

"ครับ"

ตู้ลี่ซันยังคงเหยียบโกลนม้าไว้ สองมือเลื่อนไปแตะที่ซองปืนข้างเอว

เงาร่างเหล่านั้นใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

เสื้อผ้าที่ตัดเย็บอย่างหยาบ ๆ ดูเหมือนจะทำมาจากหนังสัตว์ที่ล่ามาได้ หรือไม่ก็ซื้อผ้าฝ้ายมาตัดเย็บใส่กันเอง

พวกโจรม้าแห่งจี๋หลิน

พวกมันเหลือบมองอินทรธนูบอกยศของผม ก่อนจะรีบประสานมือคารวะแล้วตะโกนเสียงดังลั่น

"ราชันแห่งท้องนภา!"

"อิ... อินทรีเทพแมนจูเรีย!"

"""ขะ... ขอคารวะท่านครับ!"""

แววตาที่เจือไปด้วยความหวาดกลัว

กับคนพรรค์นี้ ความน่าเกรงขามย่อมได้ผลดีกว่าความอ่อนโยนอยู่แล้ว

ผมกดเสียงต่ำลงแล้วเอ่ยปาก

"รู้จักฉันด้วยเหรอ?"

"ระ... รู้จักสิครับ! ท่านคือวีรบุรุษอันดับหนึ่งแห่งแมนจูเรียที่แม้แต่พวกปีศาจฝรั่งตะวันตกยังต้องขยาดเกรงกลัวไม่ใช่หรือครับ..."

"ความสยองขวัญที่ฉีกร่างพวกปีศาจฝรั่งตะวันตกเป็นชิ้น ๆ จากบนฟากฟ้า...!"

ตกลงพวกมึงคิดว่ากูเป็นตัวอะไรกันแน่วะ

...คธูลูหรือไง?

ช่างเถอะ ถ้าพวกมันมองผมเป็นคธูลู อย่างน้อยก็คงไม่มีใครกล้าดูถูก

คิดแบบนั้นก็ไม่เลวเหมือนกันแฮะ

"ฉันอยากคุยกับหัวหน้าของพวกแก ใครคือหัวหน้า"

"ผะ... ผมเป็นหัวหน้าเองครับท่าน!"

"......แกเนี่ยนะ? แกเนี่ยนะหัวหน้า?"

"ครับ! ใช่แล้วครับ!"

อะไรกัน ตอนนี้ผมเหนื่อยจนตาฝาดไปหรือยังไง?

ผมที่มวยเป็นก้อนกลมอยู่ด้านหลัง ใบหน้าที่ขาวผ่องแม้จะเปรอะเปื้อนคราบไคล ตลอดจนเครื่องหน้าที่คมชัดได้รูป

ผมเอ่ยถาม... หัวหน้าที่กำลังประสานมือคารวะพลางตัวสั่นงันงกอยู่ตรงหน้า

"แก... ไม่สิ คุณ... ไม่ใช่ นาย... อายุเท่าไหร่กัน?"

"สิบแปดครับ!"

"สิบแปด...? เอ่อ เป็นผู้ชายใช่ไหม?"

"คะ? อะ ไม่ใช่ค่ะ เป็นผู้หญิงค่ะ"

อ๋อ อย่างนั้นเหรอ?

สมัยนี้แม้แต่สาวมัธยมปลายสวยหยาดเยิ้มสายแบ๊วก็... มาเป็นโจรม้ากับเขาด้วยสินะ เออ เอาเข้าไป

สุดยอดจริงโว้ย! แมนจูเรีย!

* * *

"ชื่ออะไร?"

"ทัวหลงค่ะ!"

ราชันแห่งท้องนภา อีแทโอ คาบบุหรี่ไว้ในปากพลางพยักหน้ารับ

"ชื่อจริงล่ะ?"

"จ... จางซูเจินค่ะ นายท่าน!"

"งั้นเหรอ"

ขาแข้งสั่นพั่บ ๆ ไปหมด

นี่น่ะหรือคือไอสังหารของคนที่ฆ่าพวกปีศาจฝรั่งตะวันตกที่น่ากลัวพวกนั้นเหมือนหักแขนเด็ก

"ไปทำอีท่าไหนถึงได้กลายมาเป็นโจรม้าล่ะ?"

"ค... คือว่า หลังจากที่พ่อเสียชีวิต ดิฉันก็อยู่กับแม่ แล้วก็โดนพวกโจรจับตัวไปขายให้ซ่องนางโลมค่ะ พอหนีออกมาจากซ่องแล้วเร่ร่อนไปเรื่อย ๆ มันก็เลยกลายเป็นแบบนี้..."

คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน

"แล้วทำไมถึงมาปล้นเป็นโจรม้า?"

"ดะ... ดิฉันไม่เคยแตะต้องชาวบ้านผู้บริสุทธิ์เลยนะคะ! เป็นโจรคุณธรรมค่ะ! จริง ๆ นะคะ!"

"จิ๊"

เขาเดาะลิ้นก่อนจะเข้าเรื่องหลัก

"คนของพวกเธอมีเยอะพอดูเลยนี่?"

"ค่ะ ใช่แล้วค่ะ! มีอยู่ราว ๆ สองพันคนค่ะ!"

"...โคตรจะสุดยอดเลยจริง ๆ แมนจูเรียเนี่ย"

"มะ... มีงานอะไรจะมอบหมายให้ทำหรือคะ?"

"จะบุกจวนแม่ทัพมณฑลจี๋หลินได้ไหม?"

"ท... ทะ... ทหารทางการน่ะเหรอคะ? พวกเราเนี่ยนะ?"

"อ้อ พูดให้ถูกคือฉันแค่อยากขอยืมชื่อพวกเธอมาใช้ จะว่าอะไรไหม แน่นอนว่าเพื่อไม่ให้พวกทหารทางการตามล่า เราจะลบร่องรอยของพวกเธอให้ แล้วรับเข้าไปอยู่ที่เฟิ่งเทียน"

ถ้าปฏิเสธตรงนี้ คงโดนฉีกร่างตายเหมือนพวกปีศาจฝรั่งตะวันตกพวกนั้นใช่ไหมเนี่ย...?

ทัวหลงตัวสั่นงันงกพลางพยักหน้ารับอย่างบ้าคลั่ง

==================================================