บทที่ 88 โฮม สวีต โฮม (5)

บทที่ 88 โฮม สวีต โฮม (5)

กว่างโจว

ซุนยัตเซ็นผู้สถาปนาตนเองขึ้นเป็นจอมทัพแห่งสาธารณรัฐจีนก้าวขึ้นสู่โพเดียมแล้วตะโกนก้อง

"ข้าพเจ้า ซุนยัตเซ็น แม้จะคิดว่าตนเองไร้ซึ่งคุณธรรมบารมี แต่เมื่อบ้านเมืองตกอยู่ในวิกฤตถึงเพียงนี้ ย่อมมิอาจปฏิเสธความรับผิดชอบได้ ด้วยเหตุนี้ ข้าพเจ้าจึงขอประกาศต่อใต้หล้าด้วยความเคารพ

ต้วนฉีรุ่ย ผู้เป็นกบฏแผ่นดิน ได้ใช้กำลังทหารยุบสภาและทำลายรัฐธรรมนูญ ถอนรากถอนโคนรากฐานแห่งสาธารณรัฐจนหมดสิ้น

ธรรมดาแล้วหากปราศจากกฎหมาย บ้านเมืองย่อมมิอาจตั้งอยู่ได้ ผู้ที่ยึดครองปักกิ่งอยู่ในเวลานี้จึงมิใช่สิ่งใดอื่นนอกจากฝูงโจร นี่หรือคือสาธารณรัฐที่แท้จริง?

ด้วยเหตุนี้ เหล่าผู้รักชาติและทหารหาญทั้งกองทัพบกและกองทัพเรือฝ่ายใต้จึงลุกฮือขึ้น มอบหมายตำแหน่งจอมทัพให้แก่ข้าพเจ้า ซุนยัตเซ็น ซึ่งมิใช่เพื่อเกียรติยศส่วนตัวของข้าพเจ้าแม้แต่น้อย หากแต่เพื่อกอบกู้หลักนิติธรรมที่พังทลายลงให้กลับคืนมา"

—ไอ้กระจอกต้วนฉีรุ่ยเอ๊ย เดี๋ยวนี้โดนไอ้หัวโล้นชิงปักกิ่งไปแล้วเหรอวะ? สงสัยดวงมึงจะกุดแล้วล่ะมั้ง

"ด้วยเหตุนี้ ข้าพเจ้า ซุนยัตเซ็น ในการปฏิบัติหน้าที่จอมทัพ ขอให้สัตย์ปฏิญาณดังต่อไปนี้

ประการแรก ข้าพเจ้าจะทุ่มเทกำลังทั้งหมดเพื่อปราบปรามกลุ่มกบฏของต้วนฉีรุ่ยผู้ทำลายรัฐธรรมนูญ!

ประการที่สอง จะฟื้นฟูรัฐสภาที่ชอบธรรมของสาธารณรัฐจีน และคืนเสรีภาพให้แก่ประชาชน

ประการที่สาม ในวันที่ศักดิ์ศรีแห่งรัฐธรรมนูญได้รับการสถาปนาขึ้นใหม่ และระเบียบวินัยของประเทศชาติกลับคืนสู่ความถูกต้อง ข้าพเจ้า ซุนยัตเซ็น จะส่งคืนตราประทับจอมทัพและลาออกจากตำแหน่งทันทีเพื่อกลับไปเป็นพลเมืองธรรมดา

หากผิดคำสาบานนี้ หันไปละโมบในผลประโยชน์ส่วนตนหรือใช้อำนาจบาตรใหญ่ ขอให้ฟ้าดินและประชาชนทอดทิ้งข้าพเจ้า พี่น้องร่วมชาติผู้รักสาธารณรัฐทั้งหลาย! จงลุกขึ้นสู้ร่วมกับข้าพเจ้าเพื่อจัดระเบียบประเทศนี้ให้ถูกต้องเถิด!"

ฝ่ายต้วนฉีรุ่ยที่นั่งอยู่ในปักกิ่งได้เดินทางไปที่สถานีวิทยุด้วยตนเอง คว้าไมโครโฟนและประกาศคำสั่งปราบปรามกระจายเสียงไปทั่วประเทศ

"ประธานาธิบดีขอประกาศต่อใต้หล้าด้วยความเคารพ

ประเทศชาติย่อมต้องมีหลักกฎหมายเป็นหนึ่งเดียว และคำสั่งทางทหารต้องออกมาจากที่เดียวเท่านั้น นี่คือสัจธรรมที่มีมาแต่โบราณกาล ทว่าในยามนี้ คนกลุ่มหนึ่งทางตอนใต้กลับอ้างความชอบธรรมไร้สาระอย่าง 'การพิทักษ์รัฐธรรมนูญ' เพื่อสนองตัณหาส่วนตน ก่อความแตกแยกในชาติ และทำลายความสงบสุขของสาธารณรัฐ

บัดนี้เป็นสถานการณ์ที่สงบสุขแล้วงั้นหรือ? ถึงเวลาที่ต้องมาทำตัวสำรวม วางท่าเหมือนบัณฑิตโบราณนั่งลูบเคราอยู่หน้าโต๊ะเพื่อถกเรื่องการปกครองบ้านเมืองหรืออย่างไร?

เพลานี้เป็นสถานการณ์ฉุกเฉิน ในยุโรป มหาอำนาจทั้งหลายต่างพัวพันกับการเข่นฆ่ากันในสงครามครั้งใหญ่ และฝ่ายเราเองก็เข้าร่วมสงครามครั้งใหญ่เพื่อปกป้องอธิปไตยจนได้รับหนังสือแจ้งการเสียชีวิตของลูกหลานเราเช่นกัน

ในเวลาที่คนทั่วทั้งแผ่นดินต้องรวมใจเป็นหนึ่งเดียวเพื่อก้าวสู่อนาคตเช่นนี้ พวกที่จัดตั้งรัฐบาลผิดกฎหมายขึ้นในกว่างโจว ปฏิเสธคำสั่งอันเด็ดขาดของส่วนกลาง และปลุกปั่นประชาชนจนนำไปสู่โศกนาฏกรรมแห่งการฆ่าฟันกันเองในสายเลือดนั้น จะเป็นสิ่งใดไปได้อีกเล่า?"

สิ่งที่พวกนั้นเรียกว่า 'การพิทักษ์รัฐธรรมนูญ' แท้จริงแล้วเป็นเพียงข้ออ้างบิดเบือนเพื่อสร้างความชอบธรรมให้แก่การแบ่งแยกดินแดนของตนเอง ซึ่งมิได้ต่างอันใดจากการก่อกบฏที่ทำลายระเบียบวินัยของประเทศชาติเลยแม้แต่น้อย"

— พิทักษ์รัฐธรรมนูญห่าอะไรล่ะ พวกมึงแค่อยากเล่นเป็นขุนศึกกันมากกว่ามั้ง?

ถ้ารัฐบาลมันขัดหูขัดตานัก ก็แค่เข้ารับราชการแล้วไปชี้หน้าด่าต่อหน้าว่า 'เฮ้ย มึงเล่นการเมืองได้ห่วยแตกชิบหาย' นั่นต่างหากถึงจะเป็นวิถีอันงดงามของโลกตะวันออก ไหงถึงได้ไปเอาธรรมเนียมเส็งเคร็งของประเทศอย่างฝรั่งเศสมาสร้างความวุ่นวายกันวะ?

"ด้วยเหตุนี้ ข้าพเจ้าในฐานะประธานาธิบดี เพื่อรักษาความเป็นเอกภาพของชาติและฟื้นฟูระเบียบของกฎหมาย จึงขอออกคำสั่งอันเด็ดขาดดังต่อไปนี้

ประการแรก นับแต่บัดนี้เป็นต้นไป พรรคก๊กมินตั๋งในกว่างโจวถือเป็นองค์กรนอกกฎหมาย พวกนั้นแอบอ้างสภาผู้แทนราษฎร แต่กลับเป็นเพียงการรวมหัวกันจอมปลอมที่องค์ประชุมไม่ครบด้วยซ้ำ จึงขอประกาศให้ประกาศิตทั้งหมดของพวกมันเป็นโมฆะ

ประการที่สอง ขอให้นายทหารระดับแม่ทัพในแต่ละมณฑลเร่งจัดเตรียมกำลังพลเพื่อเข้าปราบปรามกลุ่มกบฏในทันที เราจะรวมแผ่นดินทั่วทั้งประเทศให้เป็นหนึ่งและฟื้นฟูระเบียบขึ้นมาใหม่

ประการที่สาม แม้จะเป็นผู้ที่เข้าร่วมการกบฏ หากยอมสวามิภักดิ์ก็จะได้รับการอภัยโทษ แต่ผู้ใดที่ขัดขืนจนถึงที่สุดจะไม่มีการละเว้น และต้องรับโทษทัณฑ์อย่างหนักที่สุด"

เฟิ่งเทียน แมนจูเรีย

จางจั้วหลินมองแถลงการณ์ของซุนยัตเซ็นกับคำสั่งปราบปรามของต้วนฉีรุ่ยที่วางเคียงกัน พลางสูบกล้องยาสูบพ่นควันปุด ๆ

"ฮ่า สภาพโลกแม่งน่าสนุกชะมัด"

ช่างเป็นโลกที่น่าอยู่เสียนี่กระไร

* * *

โจวชิ่งหลาน แม่ทัพมณฑลเฮยหลงเจียง

จำได้ไหมว่าสมัยก่อนตอนที่พวกเรายังคลุกฝุ่นเป็นกองพลน้อยป้องกันดินแดนอยู่ใต้บังคับบัญชาของเจ้าเอ่อร์ซวิ่น เขาคือผู้บัญชาการกองพลน้อยป้องกันดินแดนของหน่วยข้าง ๆ?

เอาเถอะ อย่างไรเขาก็เป็นหัวกะทิที่สอบผ่านการสอบจอหงวนมาได้ และมีกองพลน้อยที่จงรักภักดีต่อตนเองอยู่ใต้สังกัด 2 กองพลน้อย

อะไรนะ? ถามว่าจางจั้วหลินบัญชาการตั้ง 2 กองพล ทำไมโจวชิ่งหลานถึงมีแค่ 2 กองพลน้อยงั้นเหรอ?

แน่นอนว่าตามการจัดอัตรากำลังพลแล้ว ควรจะมี 1 กองพล กับกองลาดตระเวนเฮยหลงเจียงอีก 2 กองพลน้อยนั่นแหละ

แต่โจวชิ่งหลานไม่ได้เกิดที่แมนจูเรียนี่หว่า

เขามาจากแถว ๆ บ้านข้างเคียงติดกับหนานจิงนู่นแน่ะ

ระยะทางเส้นตรงจากเฟิ่งเทียนถึงหนานจิงปาเข้าไป 1,500 กิโลเมตร และจากฉีฉีฮาร์ซึ่งเป็นที่ตั้งของจวนแม่ทัพมณฑลเฮยหลงเจียงไปถึงหนานจิงก็ตั้ง 2,000 กิโลเมตร

บอกไว้เป็นข้อมูลว่าระยะทางจากโซลไปโตเกียวแค่ 1,100 กิโลเมตร พอจะนึกภาพออกหรือยังว่ามันไกลขนาดไหน?

เพราะฉะนั้น ชาวแมนจูเรียเลือดร้อนทั้งหลายจึงไม่คิดจะฟังคำสั่งจู้จี้จุกจิกชี้นิ้วสั่งโน่นสั่งนี่ของท่านแม่ทัพโจวชิ่งหลานที่มาจากต่างถิ่นแดนไกลเลยสักนิด

สรุปคือไม่ฟังแม่งซะเลย

โจวชิ่งหลานเป็นคนฉลาดหลักแหลมระดับสอบผ่านจอหงวน จึงรู้ตัวได้ในทันทีว่า 'อ้อ พวกเวรนี่คิดจะเขมือบกูสินะ' แล้วก็เลยจัดตั้งกองกำลังส่วนตัวขึ้นมา

ซึ่งมีขนาด 20 กองพัน หรือราว ๆ 2 กองพลน้อยนั่นเอง

รู้สึกว่ามันแปลก ๆ ใช่ไหมล่ะ?

เรื่องจริงนะจะบอกให้

ถ้าเทียบกับสาธารณรัฐเกาหลี ก็เหมือนกับแม่ทัพน้อยที่พอกองทหารประจำการใต้บังคับบัญชาไม่ยอมฟังคำสั่ง ก็เลยไปเกณฑ์ทหารรับจ้างส่วนตัวจากบ้านเกิดตัวเองมาเป็นฐานกำลังหนุนหลังนั่นแหละ

ที่นี่คือแมนจูเรีย ดินแดนที่ถูกครอบงำด้วยความโกลาหล การทำลายล้าง และการลืมเลือน

คนงี่เง่าที่มัวแต่ยึดติดกับ 'สามัญสำนึก' ไม่มีทางรอดชีวิตไปได้หรอก

ระหว่างควบม้าไปบนเส้นทางสักแห่งในแมนจูเรีย

ผมพูดขึ้นมาอย่างมั่นอกมั่นใจ

"เพราะงั้น ถ้าจะเขี่ยโจวชิ่งหลานให้พ้นทาง ก็แค่ต้องดึงทหารกองประจำการข้างใต้มาเข้าพวกให้ได้ก็พอ"

"...ผู้พันครับ พวกเราเป็นทหารจริง ๆ ใช่ไหมครับเนี่ย"

"อ้าว ก็แน่สิวะ"

"แต่ทำไมทหารถึงคิดแต่เรื่องจะก่อรัฐประหารอย่างเดียวเลยล่ะครับ..."

จ้านซานเอ๋ย รัฐประหารอะไรกัน

พอส่งไปดื่มน้ำฝรั่งเศสเข้าหน่อย ไอ้นี่ชักจะฝันอยากเป็นนโปเลียนขึ้นมารึไง

"พวกเรากำลังจะลงทัณฑ์โจวชิ่งหลานที่ฝ่าฝืนวินัยทหารอย่างโจ่งแจ้ง ตั้งกองกำลังส่วนตัวจนทำให้ระเบียบทหารเสื่อมเสียต่างหากล่ะโว้ย"

"ขนาดผู้พันเป็นคนพูดเอง ยังไม่เชื่อคำพูดตัวเองเลยใช่ไหมล่ะครับ"

อะไรวะ หม่าจ้านซานไอ้หมอนี่ก็ไม่ได้ตาบอดข้างเดียวเสียหน่อย ทำไมถึงได้อ่านใจคนทะลุปรุโปร่งขนาดนี้

"กูจะเชื่อหรือไม่เชื่อ มันเกี่ยวอะไรที่ไหนล่ะ"

"ครับ ๆ..."

"แค่ดึงตัวสวี่หลานโจว ผู้การกองพลน้อยทหารม้าที่ 1 มาเข้าพวกได้ก็จบแล้วไม่ใช่เรอะ"

พลตรี สวี่หลานโจว

ผู้การกองพลน้อยทหารม้าที่ 1 แห่งกองลาดตระเวนเฮยหลงเจียง

ปีนี้อายุสี่สิบห้าปี และมีพื้นเพมาจากโจรม้า

ในแมนจูเรียนี่ ถ้าอยากติดดาวนายพล ก็ต้องจบจากโรงเรียนนายร้อยโจรม้าจริง ๆ สินะ

"คนที่เคยเป็นโจรม้า ผ่านศึกเสือหมอบแมวเซามาสารพัดจนรอดในแมนจูเรียมาได้ถึงอายุสี่สิบแถมยังได้ติดดาวนายพล แต่ผู้บังคับบัญชาดันเป็นบัณฑิตจากหนานจิงอันไกลโพ้นเนี่ยนะ พอล้มตัวลงนอนก็คงจะคิดแวบขึ้นมาเรื่อย ๆ แหละว่า 'ไอ้เวรนี่เป็นใครถึงกล้ามาสั่งกูวะ' แล้วก็คงอยากจะเลิกเป็นเบ๊เต็มแก่แล้วล่ะ"

"มันก็จริงอยู่ครับ"

"แถมท่านนายพลจางจั้วหลินยังเด็กกว่าตัวเองตั้งสองปีไม่ใช่เหรอ ในใจก็คงหงุดหงิดที่โดนเอาไปเปรียบเทียบนั่นแหละ ตัวเองก็คงอยากเป็นผู้บัญชาการกองพลของแท้ อยากให้คนเรียกว่าท่านนายพล ไม่ใช่แค่ผู้การกองพลน้อยหรอก"

คราวนี้ตู้ลี่ซันเอนตัวเข้ามาทางผมแล้วถามขึ้น

"แต่ว่าเรื่องสวี่หลานโจวก็ช่างเถอะครับ แล้วแม่ทัพมณฑลจี๋หลินอย่างเมิ่งเอินหย่วนจะจัดการยังไงหรือครับ เมิ่งเอินหย่วนคนนั้นเป็นผู้อาวุโสของกองทัพเป่ยหยางมาแต่เดิม แถมยังเป็นคนเทียนจินที่อยู่ใกล้กับแมนจูเรียอีก ไม่เหมือนกับโจวชิ่งหลาน ลูกน้องใต้บังคับบัญชาก็คงไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องเกลียดเขานี่ครับ"

"แต่เขาก็แก่แล้วนี่"

แม่ทัพมณฑลจี๋หลิน เมิ่งเอินหย่วน

ปีนี้อายุล่วงเลยหกสิบไปไกลถึงหกสิบสี่ปีแล้ว

รับใช้กองทัพเป่ยหยางมาถึงสี่สิบปี กระทั่งหยวนซื่อไข่ยังปฏิบัติต่อเขาในฐานะรุ่นพี่ ก็พอดูออกแล้วว่าเขาได้รับการยกย่องเป็นผู้อาวุโสขนาดไหน

"ตอนหนุ่ม ๆ ก็ตระเวนออกศึกจนร่างกายกรำศึกหนักขนาดนั้น พออายุเกินหกสิบแล้ว ยังจะอยากเป็นนายพลอยู่อีกเหรอ"

"ก็อาจจะยังอยากเป็นอยู่ก็ได้ไม่ใช่หรือครับ"

"เป็นนายพลในยุคกลียุคเนี่ยนะ กูว่าไม่น่าใช่ว่ะ"

ถ้าไม่ใช่พวกหน้ามืดตามัวอยากรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งจนตะโกนว่า 'ข้าทำได้ ถ้าเป็นข้าล่ะก็!' ใครมันจะอยากกุมอำนาจทหารในยุคที่สับสนวุ่นวายขนาดนี้กันวะ

ดูอย่างโจวชิ่งหลานสิ เอาจริง ๆ ชายคนนั้นก็ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อยไม่ใช่เรอะ

แค่ถือตราประทับแม่ทัพไว้ในกลียุคแบบนี้ มันก็ตกเป็นเป้าหมายของการก่อรัฐประหารไปในตัวแล้วไม่ใช่เรอะ

มันก็ไม่ต่างอะไรกับมีค่าหัว 700 โกลด์แปะอยู่บนหัวหรอก

"คิดว่าเมิ่งเอินหย่วนอยากจะรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งหรือไง ถ้าแต่แรกเป็นคนมักใหญ่ใฝ่สูงจริง คงไม่ยอมไปเป็นแม่ทัพมณฑลจี๋หลินหรอก"

จี๋หลินมันอยู่ที่ไหนกันล่ะ

ชายแดนติดกับวลาดิวอสต็อกของรัสเซียโน่น

มันคือปลายสุดทางตะวันออกเฉียงเหนือของแผ่นดินใหญ่ที่ยังมีพวกโจรม้าควบม้าเพ่นพ่านกันทีละหลายพันคนอยู่เลย

ถ้าเป็นคนทะเยอทะยาน มีหรือจะยอมไปอยู่แถบชนบททุรกันดารที่แทบไม่มีคนอาศัย เพียงเพื่อแลกกับการสูบเงินหวานฉ่ำจากการค้าขายกับรัสเซียแบบนั้น

"เท่าที่กูดูนะ ถ้าบอกว่าจะยึดตราประทับแม่ทัพมณฑลจี๋หลินคืน แต่ยอมให้หอบทรัพย์สมบัติที่ยักยอกไว้จนถึงตอนนี้กลับไปได้ทั้งหมด หมอนั่นคงดีใจจนเนื้อเต้นแล้วรีบตกลงทันทีแน่"

"ถ้างั้นก็เรียบร้อยสิครับ เราแค่ต้องจัดการโจวชิ่งหลานคนเดียวไม่ใช่เหรอครับ"

"ไม่ใช่ว่ะ พวกเบื้องล่างของเมิ่งเอินหย่วนต่างก็คิดว่าตัวเองจะได้เป็นแม่ทัพมณฑลจี๋หลินคนต่อไปกันทั้งนั้นแหละ แล้วถ้าไอ้พวกนั้นได้ขึ้นเป็นแม่ทัพมณฑลจี๋หลินขึ้นมา พวกมันจะยอมฟังคำสั่งพวกเราเรอะ"

"ไม่ครับ"

"มันก็แค่นั้นแหละ"

สถานการณ์มันถึงได้ซับซ้อนแบบนี้ไงล่ะ

ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะใช้การเจรจาพูดคุย แต่ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็คงต้องทุบกบาลสั่งสอนกันคนละทีสองที

* * *

ณ บ้านชนบทหลังหนึ่งในแมนจูเรียที่พ้นจากสายตาผู้คน

"ผมพลตรีสวี่หลานโจว"

"พันเอกอีแทโอครับ ผมได้ยินเกียรติศักดิ์ทางการศึกของนายพลสวี่มานานและเลื่อมใสยิ่งนัก"

"ชื่อเสียงในการรบของเธอโดดเด่นกว่าฉันเสียอีก ไม่ใช่เหยี่ยวศักดิ์สิทธิ์แห่งแมนจูเรียหรอกหรือ"

สวี่หลานโจวไว้หนวดทรงไกเซอร์ตามสมัยนิยมของเหล่านายพลและนายพันแห่งกองทัพเป่ยหยาง

เขานั่งลงบนเก้าอี้ พลางสวมรองเท้าบู้ททหารม้าขัดมันวาวราวกับเคลือบอีนาเมล

"เอาละ ผู้มีอำนาจอันดับสองแห่งเฟิ่งเทียนเรียกสวี่คนนี้มาพบ มีธุระอันใดรึ"

"ท่านนายพลจางจั้วหลินรู้สึกสะเทือนใจเป็นอย่างยิ่งกับโศกนาฏกรรมที่กำลังเกิดขึ้นในจิงโจวขณะนี้ครับ"

"แล้วยังไง"

"เพื่อไม่ให้แมนจูเรียของเราต้องพลอยติดร่างแหไปกับเรื่องพรรค์นั้น คนแมนจูเรียเราก็ควรรวมพลังกันไว้ไม่ใช่หรือครับ"

"หืม"

สวี่หลานโจวลูบปลายหนวดทรงไกเซอร์พลางเอ่ยปาก

"ถ้างั้น เรื่องที่ฉันจะได้เป็นแม่ทัพมณฑลเฮยหลงเจียงคนต่อไป นี่แน่นอนแล้วใช่ไหม"

"แน่นอนครับ"

"แต่นายพลจางคงไม่ช่วยฉันฟรี ๆ สินะ ต้องการอะไรล่ะ"

"อย่างที่ผมเรียนไปครับ ในเมื่อสถานการณ์บ้านเมืองปั่นป่วนถึงเพียงนี้ คนแมนจูเรียเราจึงต้องรวมใจเป็นหนึ่งเดียว"

"...อา นั่นสิ จู่ ๆ ฉันก็นึกขึ้นมาได้ว่าตงเป่ยแห่งนี้คงต้องมีข้าหลวงใหญ่อีกสักคน เหมือนสมัยที่ท่านนายพลสวี่ซื่อชางเคยดำรงตำแหน่งข้าหลวงใหญ่ หากให้ทั้งสามมณฑลอย่างเฟิ่งเทียน จี๋หลิน และเฮยหลงเจียง อยู่ใต้การดูแลของคนเพียงคนเดียว กิจการงานต่าง ๆ คงจะราบรื่นขึ้นมากทีเดียว"

"ขอบคุณที่เข้าใจครับ"

"จะว่าไป ฉันได้ยินมาว่าเธอมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวนัก พอจะมีแผนขับไล่โจวชิ่งหลานออกไปได้บ้างไหม"

"ท่านต้องการหรือครับ"

"ถ้ามีก็ย่อมดีอยู่แล้ว"

หลังจากจับมือกันแล้ว สวี่หลานโจวก็จากไป

และสวี่หลานโจวก็เริ่มเคลื่อนไหวในทันที

* * *

เฮยหลงเจียง ฉีฉีฮาร์

ที่นี่มีนิคมโรงงานขนาดเล็กที่ผลิตสินค้าอุปโภคบริโภคส่งไปขายยังรัสเซีย

บรรดาชาวแมนจูที่ไร้วิชาชีพพิเศษพอจะหาเลี้ยงชีพต่างทำงานเป็นกรรมกรอยู่ที่นี่...

โครม!

"อะ อะไรกันวะ"

"พวกเราคือกองพลน้อยทหารม้าที่ 1 แห่งกองทัพบก! ทุกคนหยุดอยู่กับที่!"

เหล่าคนงานต่างชะงักการเคลื่อนไหวและมองดูพวกทหารด้วยสายตากระวนกระวาย

นายทหารระดับสูงผู้ไว้หนวดทรงไกเซอร์ก้าวออกมาข้างหน้าแล้วเรียกผู้จัดการโรงงาน

"ทะ ท่านนายทหาร เรียกผมหรือครับ"

"นายคือผู้จัดการโรงงานใช่ไหม"

"ค ครับ ใช่แล้วครับ แต่ว่ามีเรื่องอะไรหรือ..."

"นับจากนี้จงยึดโรงงานแล้วนัดหยุดงานประท้วงซะ"

"...ครับ? พวกผมเนี่ยนะ ทำไมล่ะครับ"

"หืม จะหมอบลงไปดี ๆ ไหม ก่อนที่ฉันจะเอาปืนใหญ่สนามถล่มโรงงานนี้ให้ราบ"

"ค ครับผม!"

"นับหนึ่งให้พูดว่า 'รับคำสั่ง' นับสองให้พูดว่า 'ปฏิบัติตาม' เริ่ม

เอ้า หนึ่ง"

"รับคำสั่ง!"

"สอง"

"ปฏิบัติตาม!"

"หนึ่ง"

"รับคำสั่ง!"

"สอง"

"ปฏิบัติตาม!!"

สวี่หลานโจวดัดนิสัยฝึกวินัยทหารอยู่พักใหญ่ ก่อนจะสั่งให้ผู้จัดการโรงงานกลับมายืนตรงจุดเดิม

"นับจากนี้พวกเธอต้องนัดหยุดงานประท้วง ไม่เหนื่อยบ้างหรือไงที่ต้องหาเช้ากินค่ำประทังชีวิตไปวัน ๆ ด้วยค่าแรงรายวันแค่นั้น ถ้าทำตามที่ฉันบอก ฉันจะขึ้นค่าแรงรายวันให้เป็นสองเท่า"

"ส สองเท่าเหรอครับ"

"แต่พวกตำรวจต้องถือกระบองมาไล่ทุบพวกผมแน่ ๆ ครับ!"

"อ้อ กรมตำรวจน่ะถูกฉันยึดไว้เรียบร้อยแล้ว พวกนายไม่ต้องกังวลเรื่องตำรวจ แค่สร้างข้ออ้างให้ฉันก็พอ"

"...ข้ออ้างหรือครับ"

"ก็เพราะแม่ทัพมณฑลเฮยหลงเจียงไร้คุณธรรมไม่ใช่หรือไง เรื่องพรรค์นี้ถึงได้เกิดขึ้น ถ้าโจวชิ่งหลานใส่ใจความเป็นอยู่ของพวกนายบ้าง พวกนายจะต้องมาหาเช้ากินค่ำไปวัน ๆ แบบนี้เรอะ"

"ก็มี... เหตุผลแฮะ!"

ฉีฉีฮาร์ เมืองที่ใหญ่ที่สุดของเฮยหลงเจียง จึงได้เปิดฉากการประท้วงหยุดงานครั้งใหญ่ของคนงานที่ทางการ(?) จัดตั้งขึ้น

==================================================