บทที่ 87 โฮม สวีต โฮม (4)

บทที่ 87 โฮม สวีต โฮม (4)

เอ็กโซดัส

การหลบหนีครั้งใหญ่ การอพยพครั้งใหญ่ บทอพยพ

ผู้คนเริ่มทยอยออกจากถิ่นฐานของชาวโชซอนทีละคนสองคน โดยเริ่มจากโรงเรียนนายร้อยชินฮึงในอำเภอทงฮว่า เมืองเฟิ่งเทียน

"คุณคิม นายพาครอบครัวกับคนอีกสิบคนมุ่งหน้าไปฮาร์บิน จากนั้นถือหนังสือเดินทางรัสเซียแล้วค่อยลงมาที่เฟิ่งเทียน อย่าพูดภาษาโชซอน ให้ใช้ภาษารัสเซียหรือไม่ก็ภาษาแมนจูให้มากที่สุด"

"ครับ ท่านผู้อาวุโส"

พวกเขาเป็นกลุ่มคนที่ผ่านการฝึกทางทหารมาอย่างยาวนานอยู่แล้ว

ต่อให้จะกระจายกำลังแยกย่อยออกไปเพื่อไม่ให้สะดุดตาเพียงใด ก็ไม่มีใครหลงทางสู่จุดหมายปลายทางแม้แต่คนเดียว

ผู้คนนับพันกระจายตัวไปทั่วแมนจูเรียอันกว้างใหญ่ ราวกับรวงข้าวที่เพิ่งเก็บเกี่ยวถูกฟาดสลัดด้วยไม้ตีข้าว

ผู้คนที่แยกย้ายกระจายออกไปเป็นสิบเป็นร้อยสายเช่นนั้นต่างพากันอ้อมผ่านจุดวกกลับ

วลาดิวอสต็อก

ฮาร์บิน

ฉีฉีฮาร์ เฮยหลงเจียง

เหลียวตง

ใช้ภาษารัสเซียแทนภาษาโชซอน

สวมชุดหูฝูของชาวแมนจูแทนชุดฮันบก

ตัดผมสั้นเตียนแทนการเกล้ามวยผม

บนรูปลักษณ์ภายนอกของพวกเขาที่วกกลับมารวมตัวกันที่เฟิ่งเทียนนั้น ไม่มีร่องรอยของ 'โชซอน' หลงเหลือให้เห็นอีกต่อไป

"บอกว่าชื่อพี่คิมใช่ไหม ฉันเป็นคนเฟิ่งเทียนแต่กำเนิด แล้วพี่คิมทำอะไรมาก่อนถึงมาที่นี่ล่ะ"

"อา ทำนาอยู่ที่เหลียวตงน่ะ แต่ไอ้พวกเจ้าหน้าที่ที่นั่นมันขูดเลือดขูดเนื้อจนแทบไม่เหลืออะไรเลยหนีมา พอดีเห็นว่าที่เฟิ่งเทียนกำลังเปิดโรงงานแล้วรับสมัครคนงานทั่วไปก็เลยรีบแจ้นมานี่เลย"

"ฮ่าๆ! มาถูกที่แล้ว ได้ยินว่าเที่ยวนี้ท่านนายพลแห่งเฟิ่งเทียนทุ่มเงินโปรยไม่อั้น ถ้ามีเรี่ยวมีแรงทำงานก็ลงหลักปักฐานอยู่ที่นี่ไปเลยสิ"

ในแมนจูเรียแห่งนี้ ชีวิตที่ลอยมารวมกันแล้วเลือนหายไปเหมือนจอกแหนมีแค่คนสองคนเสียเมื่อไหร่

ไม่มีใครมองผู้คนที่หลั่งไหลมาจากทุกสารทิศเพื่อหางานทำด้วยสายตาแปลกประหลาดแม้แต่น้อย

* * *

"ท่านอาจารย์อูดัง การเดินทางราบรื่นดีไหมครับ"

"แน่นอนสิ แล้วถึงทางจะลำบากไปบ้างมันจะเป็นไรไป ฮ่าๆ!"

อีฮวียองที่หัวเราะร่าแนะนำคนที่ยืนอยู่ข้างกายให้อีแทโอรู้จัก

"คนนี้คือน้องชายของฉัน ชียอง"

อีชียอง

นักสู้เพื่อเอกราชผู้ยิ่งใหญ่ที่จะกลายเป็นรองประธานาธิบดีคนแรกแห่งสาธารณรัฐเกาหลีในอนาคต

ผิดกับอีฮวียองที่ดูใจดี อีชียองกลับมีรูปลักษณ์คมกริบพร้อมสายตาเฉียบแหลมที่ราวกับจะทิ่มแทงผู้อื่นได้

"ผมได้ยินเรื่องราวมาจากพี่ใหญ่แล้วครับ ท่านพันเอก"

"เป็นเกียรติที่ได้พบครับ อาจารย์อีชียอง"

เมื่ออยู่ต่อหน้าตัวแทนทั้งสองของโรงเรียนนายร้อยชินฮึง อีแทโอก็ชี้ไปยังสถานที่สองสามแห่งในนิคมอุตสาหกรรมที่กำลังก่อสร้างอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองเฟิ่งเทียน

"ผมวางแผนจะจัดคนจากโรงเรียนนายร้อยชินฮึงเข้ามาเป็นคนงานทางฝั่งนี้ครับ ตรงนี้อยู่ห่างจากถนนใหญ่ แถมยังอยู่ข้างในนิคมอุตสาหกรรมที่ซับซ้อน ทำให้สะกดรอยตามได้ยากด้วย"

"ขอบคุณจริงๆ ขอบคุณมากนะ"

และแล้วสิ่งอำนวยความสะดวกใต้ดินของโรงงานก็ถูกตระเตรียมขึ้นอย่างเป็นความลับ

เนื่องจากทุกหนทุกแห่งกำลังอยู่ในระหว่างการก่อสร้าง จึงไม่มีพิรุธให้เห็นแม้แต่น้อย

ทั้งเสาโทรเลขและอุปกรณ์สื่อสารที่รื้อถอนมาจากปักกิ่งและกองสุมเป็นภูเขาเลากาอยู่ในคลังเก็บยุทโธปกรณ์ของกองพลที่ 27

ส่วนหนึ่งในนั้นถูกติดตั้งไว้ใต้ดิน และมีการตั้งเสาอากาศที่พรางตาเป็นปล่องควันโรงงานขึ้นมา

ชาวโชซอนที่แฝงตัวเข้ามาเป็นคนงานรับค่าจ้างในโรงงาน ต่างก็เจียดเงินเดือนส่วนหนึ่งบริจาคเป็นทุนให้แก่กองทัพกอบกู้เอกราช

ทั้งแหล่งเงินทุนและถิ่นพำนักอันมั่นคง

ในประวัติศาสตร์เดิม อีคยูชางลูกชายของอีฮวียองเคยบันทึกไว้ในสมุดบันทึกว่า 'หากสัปดาห์ไหนได้หุงข้าวกินถึงสามมื้อ ก็รู้สึกเหมือนโชคดีมหาศาลแล้ว'

ทว่าข้อความช่วงนั้นกลับถูกใครบางคนลบออก แล้วเขียนบรรทัดใหม่ลงบนที่ว่างเหนือเส้นบรรทัดแทน

'นับเป็นครั้งแรกในรอบเนิ่นนานเหลือเกินที่สัมผัสได้ว่าคำว่า "ความหวัง" นั้นมีอยู่จริง'

จุดมหัพภาคถูกแต้มลงไป ก่อนที่สมุดบันทึกจะถูกปิดลง

* * *

"ทำอะไรอยู่เหรอครับ"

"มีอะไร"

"ถ้าไม่ได้ทำอะไรแล้วแค่นั่งเหม่ออยู่เฉยๆ ก็มาช่วยผมหน่อยสิครับ"

"ฉันกำลังยุ่งอยู่กับการขบคิดเรื่องอนาคตของแมนจูเรียอยู่ต่างหาก กำลังปฏิบัติภารกิจสำคัญระดับคอขาดบาดตายอยู่นะเว้ย"

เหมือนจะได้ยินจ้านซานพึมพำอะไรทำนองว่า 'ไอ้หมอนี่เอาอีกแล้วสิพับผ่า' แต่จ้านซานแมนคนดีคนเดิมของเราไม่มีทางพูดแบบนั้นหรอก

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"อ้าว วันนี้มีใครนัดไว้เหรอครับ"

"อ๋อ น่าจะเป็นคนที่ผู้อำนวยการหวังหย่งเจียงส่งมาน่ะ เขาบอกว่าถ้าจะผลิตอาวุธในเฟิ่งเทียนนับจากนี้ หมอนี่แหละคือคนที่เหมาะสมที่สุด"

พอจ้านซานลุกไปเปิดประตูตามเสียงเคาะ นายทหารรูปร่างท้วมคนหนึ่งก็เดินเข้ามาแล้วทำความเคารพผม

"ท่านอธิบดีกรมการทหาร เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบครับ! พันโท หานหลินชุน ครับ!"

"นั่งสิ"

จ้านซานยกกาแฟเข้ามาเสิร์ฟทันที

"หานหลินชุน ศิษย์เก่าโรงเรียนนายร้อยทหารบกญี่ปุ่น แผนกปืนใหญ่ รุ่นที่ 6 ใช่ไหม"

"ถูกต้องครับ ท่านอธิบดี"

"ทราบมาว่าเคยรับตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายในกรมสรรพาวุธ กระทรวงทหารบก ภายใต้ท่านประธานาธิบดีต้วนฉีรุ่ย ไม่นึกว่าจะมาถึงเฟิ่งเทียนได้นะครับ"

หากลองชั่งน้ำหนักระหว่างเฟิ่งเทียนที่เพิ่งเริ่มต้นพัฒนา กับปักกิ่งที่เป็นมหานครใหญ่ที่สุดของแผ่นดินใหญ่ แม้จะมีเรื่องวุ่นวายทั้งเล็กและใหญ่พัวพันอยู่บ้าง แต่ปกติแล้วใครๆ ก็ต้องมองว่าปักกิ่งดีกว่าอยู่แล้ว

"ท่านอธิบดีครับ พูดกันตามตรง ตอนนี้ดินแดนใต้ด่านซานไห่กวนลงไปมันคือนรกบนดินชัดๆ"

"แผ่นดินนี้มันเคยไม่เป็นแบบนั้นด้วยหรือไงกันครับ"

"คราวนี้ไม่เหมือนกันครับ ไอ้หมอนั่น ซุนยัตเซ็น มันจัดตั้ง 'กองทัพพิทักษ์รัฐธรรมนูญ' ขึ้นที่กว่างโจวน่ะสิครับ"

"กองทัพพิทักษ์รัฐธรรมนูญ? กองทัพที่ปกป้องกฎหมายเนี่ยนะ"

ความหมายก็คือมี 'ใครบางคน' ไม่ยอมรักษากฎหมาย เลยกะจะเอาไม้หน้าสามอันเบ้อเริ่มเทิ่มไปไล่หวดกบาลสั่งสอนไม่ใช่หรือไงกัน อย่างน้อยก็คงไม่ใช่พลเมืองผู้ปฏิบัติตามกฎหมายอย่างกูแน่ๆ

"มันบอกว่าจะโค่นล้มระบอบเผด็จการนอกกฎหมายของต้วนฉีรุ่ยครับ"

อีกแล้วเรอะ

สงครามกลางเมืองอีกแล้วเรอะ

แม่งจะปาเข้าไปซีซันที่เท่าไหร่แล้ววะ ไอ้พวกเวรเอ๊ย

ให้ตายสิ สมองจะระเบิด

เพราะแบบนี้ไง ถึงไม่อยากจะไปสนใจทางใต้ของด่านซานไห่กวนเลยสักนิด

ที่ผ่านมาไม่ได้พูดถึงเฉยๆ หรอกนะ แต่ขุนศึกบนแผ่นดินนี้มีตั้ง 42 กลุ่มเชียวนะโว้ย 42 กลุ่ม เอาจริงๆ แล้ว... แมนจูเรียเนี่ยถือเป็นที่ที่มี 'สามัญสำนึก' โคตรๆ แล้วไม่ใช่เรอะ

"เสนาธิการกองทัพพิทักษ์รัฐธรรมนูญหลี่เลี่ยจวินเป็นเพื่อนร่วมรุ่นโรงเรียนนายร้อยของผมครับ หมอนั่นคิดจะดึงตัวผมไปเข้าพวก เลยบอกว่าตอนนี้พรรคก๊กมินตั๋งเตรียมการที่จะยกทัพขึ้นมาพร้อมหมดแล้วครับ"

"...มีใครไปเข้าพวกกับซุนยัตเซ็นบ้างล่ะ ถึงได้พร้อมขนาดนั้น?"

"แม่ทัพกวางสีลู่หรงถิง, แม่ทัพกวางตุ้งเฉินจ่งหมิง, แม่ทัพอวิ๋นหนานถังจี้เหยา, แม่ทัพซื่อชวน-"

นี่มันง่อก๊กบวกจ๊กก๊กชัดๆ เลยนี่หว่า

ถ้ากำลังทหารพวกนั้นยกทัพขึ้นมา... ก็คือจิงโจวสินะ

คิดจะเปิดศึกผาแดงกันจริงๆ หรือไงวะเนี่ย?

"ก็นะ รอบนี้ไม่เหมือนตอนที่โดนจางซวินแทงข้างหลัง เพราะเคยมีบทเรียนมาแล้วรอบหนึ่ง ประธานาธิบดีต้วนฉีรุ่ยคงจัดการได้ดีเองแหละครับ"

"มันจะเป็นไปได้หรือครับ?"

"คราวก่อนก็จับมือกับกลุ่มเมืองหลวงที่เป็นกองทัพเป่ยหยางเหมือนกันจนขยี้จางซวินได้ไม่ใช่หรือครับ คราวนี้ถ้ากลุ่มเมืองหลวงกับกลุ่มสวีโจวร่วมมือกันอีก ก็น่าจะ... ชนะได้ไม่ใช่เหรอ?"

"เท่าที่ผมสัมผัสได้ตอนอยู่ปักกิ่ง เหมือนกลุ่มเมืองหลวงคิดจะลอยแพกลุ่มสวีโจวน่ะครับ"

เฮ้ย ถึงอย่างนั้นก็คนในบ้านเดียวกันนะเว้ย?

คราวก่อนก็ยังช่วยอยู่แท้ๆ

แน่นอนว่าต้องแลกกับการที่กลุ่มสวีโจวยกเสบียงและยุทโธปกรณ์มหาศาลให้กลุ่มเมืองหลวงน่ะนะ...

เดี๋ยวนะ

อ่า จริงด้วย

ของพวกนั้นกูชุบมือเปิบมาหมดเกลี้ยงเลยนี่หว่า

อย่าบอกนะว่าเพราะแบบนั้นเลยไม่ยอมช่วยกัน? เป็นเพราะกูงั้นเรอะ?

ไม่สิ สหายร่วมรบที่ยากจนอย่างกองทัพตงเป่ยของเรา จะขอแบ่งข้าวของเครื่องใช้มาหน่อยไม่ได้หรือไงวะ พวกคนรวยมีอันจะกินจะขี้เหนียวอะไรเบอร์นั้น!

"ถ้าอย่างนั้น เหตุผลที่ย้ายจากปักกิ่งมาเฟิ่งเทียนก็คือ-"

"ผมกลัวจะโดนลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องนั้นด้วยน่ะครับ แล้วก็เคยได้รับความช่วยเหลือจากท่านผู้เฒ่าหวังหย่งเจียงตั้งแต่เด็กๆ ด้วยครับ"

"งั้นหรอกหรือ"

"ตอนนี้กลุ่มสวีโจวมีคำสั่งระดมพลแล้วครับ ได้ยินว่าทางซื่อชวน กองพลที่ 2 กับกองพลทหารบกที่ 13 ยึดพื้นที่บนที่สูงและกำลังสร้างแนวตั้งรับอยู่ครับ"

ซวยพวกนักปีนเขาชะมัด

ถ้าม้าเจ๊กยังมีชีวิตอยู่ คงหลั่งน้ำตาเป็นสายเลือดแน่

"เอาเป็นว่าผมเข้าใจแล้ว ขอต้อนรับพันโทหานเข้ามาร่วมงานด้วยความจริงใจครับ"

"ผมเองก็เป็นคนแมนจูเรียเหมือนกันครับ จะทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดเพื่อบ้านเกิดให้ได้ครับ!"

หลังจากส่งหานหลินชุนกลับไปแล้ว ผมก็กวักมือเรียกจ้านซาน

"จ้านซาน"

"มีอะไรหรือครับ?"

"ตอนนี้นายพลจางจั้วหลินอยู่ที่ไหน"

"น่าจะไปหานายน้อยอยู่ครับ"

"เสวียเหลียงน่ะเหรอ?"

"ครับ"

"เข้าใจละ"

ผมหยิบเสื้อคลุมตัวนอกมาสวมแล้วลุกขึ้นจากที่นั่ง

* * *

จางเสวียเหลียง

วัย 16 ปีอันสดใส วัยที่กำลังโดนอิทธิพลของฮอร์โมนเล่นงานเข้าอย่างจัง

ถ้าเป็นในศตวรรษที่ 21 คงอยู่ในช่วงวัยต่อต้าน ปิดประตูดังปังเข้าห้อง หรือไม่ก็โดดเรียน โดดโรงเรียนกวดวิชาไปขลุกอยู่ในร้านเกมก่อนกลับบ้าน...

- ปัง!!

"ชิชะ เสวียเหลียงเอ๊ย ประทับปืนเก้ๆ กังๆ แบบนั้นมันจะไปใช้ได้อะไรวะ?"

"แต่ปืนมันใหญ่เกินไปนี่ครับ"

"อย่ามาแก้ตัว ปืนต้องใหญ่สิวะถึงจะยิงคนได้ดี ไอ้เด็กนี่"

แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้คือศตวรรษที่ 20 อันแสนเปี่ยมไปด้วยความโรแมนติก

ยิ่งไปกว่านั้น สำหรับจางเสวียเหลียงที่มีพ่อเป็นถึงผู้นำกลุ่มขุนศึกที่น่าสงสัยว่าฮอร์โมนเทสโทสเตอโรนหลั่งมากเกินขนาด วัยต่อต้านพรรค์นั้นจึงไม่มีทางมีอยู่จริง

จางจั้วหลินรับปืนไรเฟิลมาจากมือของจางเสวียเหลียงแล้วบรรจุกระสุนใหม่อีกครั้ง

"เอ้า ลองยิงดูอีกที ปืนน่ะมันก็เหมือนควยนั่นแหละวะ ยิ่งใหญ่เท่าไหร่อีกฝ่ายก็ยิ่งดิ้นพล่านเท่านั้น"

"พ่อครับ ได้โปรดเถอะ..."

"ทำไม? ข้าพูดอะไรผิดหรือไง? รีบๆ ยิงไปได้แล้ว"

ปัง!!

"อืม ดีกว่าเมื่อกี้เยอะเลยนี่ กลุ่มกระสุนเริ่มเกาะกลุ่มกันแล้ว"

"ทุกคนอยู่ที่นี่กันเองเหรอครับ?"

"อ๊ะ แทโอฮยอง!"

จางเสวียเหลียงใส่ห้ามไกปืนไรเฟิลแล้ววางมันลง ก่อนจะโบกมือให้ทหารที่เพิ่งลงจากม้าแล้วเดินดุ่มๆ ตรงมาแต่ไกล

หนึ่งในคนไม่กี่คนที่มีสติปัญญาและความคิดในแผ่นดินแมนจูเรียแห่งนี้ ซึ่งเต็มไปด้วยพวกผู้ชายคลั่งเทสโทสเตอโรนอย่างพ่อของเขา

"เฮ้ยๆ แขนจะหลุดแล้วมั้ง จะโบกอะไรขนาดนั้น?"

"ฮือๆ ฮยองไม่รู้หรอกว่าฉันต้องลำบากขนาดไหน"

"พูดบ้าอะไรของแกวะ"

อีแทโอลูบหัวของจางเสวียเหลียงทีหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปหาผู้เป็นพ่อ

"ท่านนายพลครับ"

"ท่านนายพลอะไรกันเล่า คนอื่นก็ไม่ได้อยู่ดูด้วย มีแค่ข้ากับเสวียเหลียงสองคน เรียกตามสบายเถอะ"

"งั้นไม่เกรงใจละนะครับ?"

"ไอ้เวรนี่ ดูมันเปลี่ยนคำพูดทันควันสิ กลับจวนแม่ทัพไปเมื่อไหร่ จางจั้วหลินคนนี้คงต้องตั้งหน่วยดัดสันดานปรับวินัยทหารขึ้นมาใหม่ซะแล้วมั้ง"

อีแทโอหัวเราะหึแล้วหยิบแผนที่ออกมาจากอกเสื้อ

"เอาแผนที่ออกมาทำไม?"

"พอดีเมื่อกี้ได้ยินเรื่องน่าสนใจมาน่ะครับ"

"เรื่องอะไรล่ะ?"

"ได้ยินว่าพรรคก๊กมินตั๋งกำลังเตรียมทำสงครามกลางเมืองอีกรอบแล้วครับ"

"เฮ้อ ไอ้ซุนยัตเซ็นไอ้คนแคว้นฉู่นั่นมันไม่เบื่อบ้างหรือไงวะ? มีผีสงครามเข้าสิงร่างหรือยังไงกัน"

วัยที่กำลังตื่นเต้นกับเรื่องราวสารพัดแบบนี้

จางเสวียเหลียงจึงแอบเงี่ยหูฟังบทสนทนาของทั้งคู่อย่างเงียบๆ

"คราวนี้ต้วนฉีรุ่ยคงจะลำบากน่าดูครับ ดูทรงแล้วกลุ่มเมืองหลวงคงไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยตรงๆ แน่"

"ก็นะ พวกเราไปรีดไถมาจากฝั่งนั้นเยอะไปหน่อยนี่หว่า"

"โธ่ ลุงครับ บอกแล้วไงว่าของพวกนั้นมัน 'มีอยู่แต่เดิม' แล้วน่ะ"

"อย่ามาพูดเพ้อเจ้อน่า เล่าต่อมาเร็วๆ"

จางจั้วหลินหยิบปืนไรเฟิลที่จางเสวียเหลียงวางทิ้งไว้ขึ้นมาเล็งใส่นกที่กำลังกระพือปีกอยู่ไกลๆ พลางเอ่ย

"ครับ เพราะงั้นช่วงนี้ก็น่าจะเกิดสุญญากาศทางอำนาจขึ้นอีกรอบแน่ๆ"

"หึ่ม"

"ถ้ากองทัพกลุ่มสวีโจวยกพลลงใต้อีก ก็คงไปตัดสินชี้ขาดกันแถวลุ่มน้ำฉางเจียง ตรงจิงโจวนั่นไม่ใช่เหรอครับ"

"ก็คงงั้น"

"เท่าที่ผมดู ไม่ว่าพวกเราจะทำอะไรในแมนจูเรีย ทางนั้นก็ไม่มีปัญญามาขัดแข้งขัดขาได้หรอกครับ"

"หึๆ ไม่ว่าอะไรก็ทำได้งั้นเรอะ?"

"แน่นอนสิครับ"

"ต่อไปนี้ข้าคงต้องเข้าวัดเข้าศาลเจ้าให้บ่อยขึ้นแล้วสิ พระพุทธองค์ถึงได้คุ้มครองจางจั้วหลินคนนี้แล้วประทานโอกาสงามๆ แบบนี้มาให้อย่างไม่หยุดหย่อน!"

ปัง!!

เป็ดที่กระพือปีกอยู่แต่ไกลร้องก๊าบ! แล้วร่วงผล็อยลงไปทันที

"เข้าเป้าเผงเลยแฮะ"

"โดนจังๆ เลยครับ"

ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันมุ่งหน้าไปยังเหยื่อพลางเอ่ยคุยกัน

"แล้วเอ็งมีแผนยังไงล่ะ?"

"ถือโอกาสนี้ฮุบทั้งเฮยหลงเจียงกับจี๋หลินไปให้หมดเลยสิครับ"

"พูดถึงตำแหน่งข้าหลวงใหญ่แห่งมณฑลตงเป่ยทั้งสามที่สวี่ซื่อชางเคยนั่งสมัยก่อนงั้นเรอะ?"

"แหม พอได้ยินแล้วคิดถึงความหลังเลยนะเนี่ย นั่นมันตั้งกี่ปีมาแล้วล่ะครับนั่น?"

จางจั้วหลินคว้าคอเป็ดที่ตายแล้วยกขึ้นมา

"เยี่ยม! มื้อเย็นวันนี้ได้กินต้มเป็ดแล้วสิ"

"โธ่ ย่างกินดีกว่าน่าครับ"

"หุบปากไปเลย นี่มันตัวที่ข้ายิงได้ไม่ใช่รึไง ข้าอยากซดน้ำซุปร้อนๆ แกล้มเหล้าขาวโว้ย"

"ลิ้นไม่ถึงจริงๆ เล้ย"

"ฮ่าๆ ไม่รู้ใครสั่งใครสอนมา ปากคอเราะร้ายไม่มีสัมมาคารวะเอาซะเลยไอ้หมอนี่"

"นั่นสิครับ สงสัยคนที่เลี้ยงดูมาคงจะไม่มีมารยาทเหมือนกันมั้งครับ"

โดยไม่ต้องมีใครเริ่มก่อน ทั้งสองต่างหันมาสบตากันแล้วหัวเราะร่า

"ข้าหลวงใหญ่แห่งมณฑลตงเป่ยทั้งสามงั้นเรอะ! หึๆ ฟังดูเข้าท่าดีนี่หว่า"

"ยินดีด้วยล่วงหน้าเลยครับ"

"เอ็งน่ะไอ้น้อง ถ้าข้าได้เป็นข้าหลวงใหญ่เมื่อไหร่ล่ะก็... เอ็งมาเป็นนายพลแห่งเฟิ่งเทียนซะ"

"นายพลแห่งเฟิ่งเทียนเหรอครับ?"

"เป็นลูกผู้ชายชาตรีเกิดมามีไข่ติดตัวทั้งที มันก็ต้องได้กุมหัวคนสักหมื่นคนให้หนำใจสิวะ! จริงไหมล่ะ?"

จางจั้วหลินตบบ่าอีแทโอเบาๆ สองสามทีก่อนจะก้าวเดินต่อไป

==================================================