บทที่ 86 โฮมสวีตโฮม (3)

บทที่ 86 โฮมสวีตโฮม (3)

"ท่านกงสุลใหญ่อุตส่าห์มาเยือนถึงที่แบบนี้ จางโหมวผู้นี้อารมณ์ดีมากเลยครับ!"

"ท่านแม่ทัพต้อนรับขับสู้ด้วยความใจกว้างถึงเพียงนี้ ผมยิ่งทำตัวไม่ถูกเลยล่ะครับ!"

"วะฮะฮะฮะ!"

"ฮะฮะฮะฮ่า!"

กงสุลใหญ่ที่ว่าการกวันตงแห่งจักรวรรดิ ยาดะ ชิจิทาโร่ เลือกวันที่อากาศเย็นสบายเดินทางมายังเฟิ่งเทียน

จางจั้วหลินทำหน้าตาใจดีเบิกบาน พาเขาไปยังเรือนรับรองซินหมินฝู่

"เฮ้ย! ไปเลือกของที่ดีที่สุดมาจัดเสิร์ฟสิ!"

"ครับ! ท่านแม่ทัพ!"

ชั่วพริบตาเดียวอาหารก็ถูกยกมาจัดวางมากมายจนแทบจะทำให้ขาโต๊ะหัก พร้อมกับสุราราคาแพงที่รินใส่จอกกระเบื้องเคลือบสีขาว

"หึหึหึ ผมได้เสวยสุขแบบนี้ก็เพราะบารมีท่านแม่ทัพเลยนะครับเนี่ย"

"ฮะฮะฮะ! ไม่หรอกครับ เป็นเพราะท่านกงสุลใหญ่แท้ๆ ถึงได้มีข้ออ้างจัดอาหารหรูหราอลังการขนาดนี้ จางจั้วหลินคนนี้ต่างหากล่ะครับที่ได้เสวยสุขเพราะบารมีท่านกงสุลใหญ่"

"ฮะฮะฮะ!"

หลังจากดื่มด่ำกับอาหารเลิศรสและสุราหอมกรุ่นอยู่พักใหญ่ ทั้งสองคนก็เอนหลังพิงเก้าอี้พร้อมกันเพื่อให้ท้องที่อิ่มแปล้รู้สึกสบายขึ้น

ไม่ว่าใครต่างก็หยิบกล้องยาสูบและซิการ์ขึ้นมาคาบไว้ตามกฎที่ว่าสูบบุหรี่หลังอาหารเปรียบดั่งยาอายุวัฒนะ

"มีคนใจกว้างแบบท่านแม่ทัพอยู่ ผมล่ะคาดหวังความร่วมมือระหว่างญี่ปุ่นกับรัฐบาลเฟิ่งเทียนในแมนจูเรียต่อไปในอนาคตมากๆ เลยครับ"

"อา จางจั้วหลินผู้นี้ก็เช่นกันครับ หวังว่าต่อไปจะรักษาความสัมพันธ์อันดี~ กับประเทศของท่านเอาไว้ได้"

"ฮะฮะ ถ้าสถานการณ์เป็นใจก็ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้หรอกครับ"

"อืม สถานการณ์งั้นหรือครับ"

จางจั้วหลินพ่นควันจากกล้องยาสูบปุ๋ยๆ ก่อนจะเอ่ยปากพูด

"ต้องเป็นสถานการณ์แบบไหนถึงจะเป็นเช่นนั้นได้ล่ะครับ?"

"หากท่านช่วยปกป้องชีวิตและทรัพย์สินของประชาชนแห่งจักรวรรดิเรา และไม่แตะต้องกรรมสิทธิ์เหนือทางรถไฟแมนจูเรียใต้ ประตูแห่งสันติภาพระหว่างเราสองฝ่ายก็จะเปิดกว้างอยู่เสมอครับ"

กล่าวคือ ขอให้ปฏิบัติกับชาวญี่ปุ่นเป็นกรณี 'พิเศษ' เหมือนที่เคยทำมาตลอดในแมนจูเรีย

สิทธิสภาพนอกอาณาเขต สิทธิในทรัพย์สิน และอื่นๆ อีกมากมาย

"อืมๆ เรื่องนั้นมันก็สมควรต้องทำอยู่แล้วครับ"

"นั่นไง! ท่านแม่ทัพเป็นคนที่คุยกันรู้เรื่องจริงๆ ครับ"

ยาดะ ชิจิทาโร่พยักหน้าพร้อมกับหัวเราะอย่างพึงพอใจ

จางจั้วหลินเป็นบุคคลสู้ชีวิตที่สร้างเนื้อสร้างตัวจากอดีตโจรม้าจนก้าวขึ้นเป็นแม่ทัพเฟิ่งเทียน

แม้ความทะเยอทะยานจะยิ่งใหญ่เพียงใด แต่เมื่อดูจากจุดกำเนิดแล้ว ขีดจำกัดของเขาก็ชัดเจน

แต่ไหนแต่ไรยุคนี้ก็ไม่ใช่ยุคสามก๊กอันป่าเถื่อนที่เหล่าขุนศึกถือง้าวจันทร์เสี้ยวและทวนอสรพิษเข้าห้ำหั่นกันเสียหน่อย ในยุคปัจจุบันต่อให้ไอ้พวกไร้การศึกษาจะทำตัวกร่างแค่ไหน สุดท้ายมันก็เป็นได้แค่ไอ้สวะโจรม้าไม่ใช่หรือไง

แม่ทัพเฮยหลงเจียงอย่างโจวชิ่งหลาน และแม่ทัพมณฑลจี๋หลินอย่างเมิ่งเอินหย่วน ล้วนเป็นหัวกะทิที่สอบผ่านการสอบจอหงวนหรือจบการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมทหารเจียงอู่กันทั้งนั้น

ยิ่งไปกว่านั้นโจวชิ่งหลานยังเป็นหัวก้าวหน้าจนถึงขั้นถูกสงสัยว่าเป็นคนของถงเหมิงฮุ่ยด้วยซ้ำ ดังนั้นการปล่อยให้ไอ้โจรม้าพรรค์นี้ฮุบพื้นที่ แทนที่จะให้ชายสองคนนั้นกลืนกินมณฑลตงเป่ยทั้งสามและแมนจูเรีย ย่อมเป็นผลดีต่อจักรวรรดิมากกว่า

ตรงข้ามกับยาดะ ชิจิทาโร่ที่คิดเช่นนั้น

จางจั้วหลินกำลังสูบกล้องยาสูบพลางคิดในใจ

'ไอ้ยุ่นใส่เกี๊ยะส้นตีนเอ๊ย'

บังอาจมาจ้องจะงาบแมนจูเรีย ทั้งที่จางจั้วหลินคนนี้ยังทนโท่อยู่เนี่ยนะ?

ที่นี่คือเฟิ่งเทียนของเรา แมนจูเรียของเรา และตงเป่ยของเรา

ใจจริงอยากจะปาจอกเหล้าทิ้งเดี๋ยวนี้ แล้วเรียกแทโอที่อยู่ข้างล่างมาปาดคอจัด 'งานเลี้ยงหงเหมิน' ซะให้รู้แล้วรู้รอด ทว่า...

ขืนทำแบบนั้น ไอ้พวกยุ่นก็คงร้อง 'ฮ่า! ข้ออ้างมาแล้วโว้ย!!' แล้วยกทัพบุกเข้ามาอย่างแน่นอน

กองพลที่ 27 กับกองพลที่ 28 รวมกันอย่างมากก็สี่หมื่นนาย

สำหรับจางจั้วหลินที่ยังจำภาพทหารญี่ปุ่นห้าแสนนายยกทัพบุกเข้ามาในแมนจูเรียช่วงสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่นได้อย่างแม่นยำ ถึงจะรู้สึกบัดซบแค่ไหนก็ต้องปั้นหน้ายิ้มแย้มและหัวเราะฮ่าๆ ออกมา

จนกว่าจะสร้างกำลังรบให้สูสีกันได้ ก็ช่วยไม่ได้ที่จะต้องประจบประแจงพวกมันไปก่อน

ตราบาปที่ว่าฝักใฝ่ญี่ปุ่นน่ะเหรอ?

เกิดเป็นลูกผู้ชายชาตรี จะไปใส่ใจกับความอัปยศเล็กน้อยแค่นั้นทำไมกัน

พวกที่เคยด้อยค่าหานซิ่นเพียงเพราะเขายอมลอดใต้หว่างขาไอ้พวกอันธพาลข้างถนน และโยนตำแหน่งปลายแถวให้ ล้วนถูกฝังกลบตายไปตามกระแสประวัติศาสตร์กันหมดแล้ว

ตั้งแต่เจ้าเอ่อร์ซวิ่น สวี่ซื่อชาง หยวนซื่อไข่ จนถึงต้วนฉีรุ่ย

ที่ผ่านมาก็เลียมาตั้งขนาดนี้ จะเลียไอ้ยุ่นเพิ่มอีกสักตัวจะเป็นไรไป

จะเลียให้เคลิ้มจนตัวสั่นไปเลยคอยดู

"เอาล่ะ เพื่อเป็นการย่อยอาหารหลังมื้อค่ำ ท่านอยากไปเดินดูที่ดินสร้างโรงงานที่เราคุยกันไว้สักหน่อยไหมครับ?"

"เครื่องจักรเข้ามาแล้วเหรอครับ?"

"อ้อ ยังหรอกครับ แต่เราเริ่มงานก่อสร้างบางส่วนอย่างการปรับหน้าดินแล้ว ไปเดินเล่นย่อยอาหารกันเถอะครับ"

"ตกลงครับ"

ทั้งสองคนลุกจากที่นั่งแล้วเดินออกจากเรือนรับรอง

"ท่านนายพล จะไปไหนหรือครับ?"

"อ้าว แทโอเองรึ ว่าจะไปเดินเล่นย่อยอาหารสักหน่อยน่ะ"

นายทหารยศพันเอกคนหนึ่งเดินเข้ามาหา ราวกับดักรออยู่ข้างนอกก่อนแล้ว

ยาดะ ชิจิทาโร่ลอบถามขึ้น

"ถ้าชื่อแทโอ หรือว่า...?"

"อ้อ ใช่แล้วครับ เจ้าหนุ่มนี่คืออีแทโอ ความภาคภูมิใจที่สร้างชื่อเสียงให้เฟิ่งเทียนของเราในยุโรปไงล่ะครับ!"

"โอ้!"

ยาดะยื่นมือออกไปพลางกล่าว

"วีรบุรุษสงครามผู้ยิ่งใหญ่แห่งมหาเอเชียบูรพา! ได้พบท่านเช่นนี้ ช่างตื้นตันใจจริงๆ ครับ"

"ชมเกินไปแล้วครับ ผมแค่โชคดีเลยสร้างความดีความชอบได้นิดหน่อยเท่านั้นเองครับ"

อีแทโอก้มหัวทักทาย ก่อนจะหันไปพูดกับจางจั้วหลิน

"ขอผมตามไปคุ้มกันด้วยได้ไหมครับ?"

"เอาสิ ดีเลย"

ยาดะกลอกตาเงียบๆ ลอบสังเกตทั้งอีแทโอและจางจั้วหลิน

อีแทโอ

ดาวหางแห่งแผ่นดินใหญ่ที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นในเมืองขยะอย่างแมนจูเรีย

ซามูไรแห่งท้องนภาผู้เป็นคนผิวเหลืองที่ปลิดชีพเสืออากาศระดับแนวหน้าในพริบตา ท่ามกลางพวกคนผิวขาวที่ล้มตายกันเป็นเบืออย่างกับปศุสัตว์!

เมื่อได้พบตัวจริง เขาทั้งสูงโปร่งสง่างามเป็นที่สุด และทุกการกระทำก็เป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว

ได้ยินมาว่าตอนเด็กเขาเคยถูกโจรม้าทำร้ายจนเกือบตาย แต่จางจั้วหลินช่วยชีวิตเอาไว้ ด้วยเหตุนี้ อีแทโอจึงดูราวกับเป็นข้ารับใช้ผู้ภักดีของจางจั้วหลิน

'ไดเมียวแห่งแมนจูเรียกับคาโร (หัวหน้าข้ารับใช้) งั้นสินะ น่าสนุกดีนี่'

คราวหน้าถ้ากลับประเทศแม่ ต้องไปเล่าให้ฟังซะแล้วว่า 'ที่แมนจูเรียมีทหารที่น่าสนใจอยู่ด้วย'

"เอาล่ะ ที่นี่คือพื้นที่สำหรับสร้างโรงงานครับ"

"สมกับเป็นแมนจูเรีย กว้างขวางมากจริงๆ ครับ"

ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเฟิ่งเทียน

ไม่รู้ว่าไปรวบรวมคนมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ผู้คนเกือบหลายพันคนกำลังปรับหน้าดินและเริ่มงานก่อสร้างฐานรากกันแล้ว

"ท่านนายพล ขออภัยที่ต้องเตือนความจำอีกครั้ง แต่ท่านต้องไม่ลืมสัญญานะครับ"

"ผมทราบแล้ว จะให้ชาวโชซอนย้ายออกไปให้หมด แต่ขอให้รู้ไว้ด้วยว่าทางเราเองก็ขาดแคลนกำลังคน คงทำได้แค่ไล่พวกเขาออกจากที่อยู่อาศัยเท่านั้น"

"เรื่องนั้นแน่นอนอยู่แล้วครับ ทางเราต่างหากที่ต้องขอบคุณที่ท่านลงแรงช่วยเหลือจักรวรรดิถึงขนาดนี้"

จางจั้วหลินพยักหน้าและเอ่ยปาก

"ต่อไปนี้เฟิ่งเทียน... ไม่สิ เพื่อให้ทั่วทั้งตงเป่ยอยู่ดีกินดีขึ้น ทางเราจำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลือจากประเทศของคุณ"

"ทั่วทั้งตงเป่ยเลยหรือครับ? ฮ่าๆๆ! ท่านนายพลเนี่ย... ช่างเป็นคนใจถึงจริงๆ"

- ต่อจากนี้ก็ช่วยสนับสนุนผมให้เต็มที่ด้วยล่ะ

- พวกเรายังไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นนะ? ขอดูผลงานคุณก่อนก็แล้วกัน

ถ้าเป็นคนที่ไม่เข้าใจความหมายแฝงในคำพูด ก็ไม่สมควรมาเป็นนักการทูต

'เจ้านี่อยากจะเป็นไดเมียวแห่งมณฑลตงเป่ยทั้งสามจริงๆ สินะ'

ถ้าคนที่รู้จักประมาณตนแบบนี้ได้เป็นไดเมียว คงจะเป็นประโยชน์อย่างมหาศาลต่อจักรวรรดิ

ยาดะ ชิจิทาโร่สามารถเดินทางกลับด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับความรู้สึกที่ว่านานแล้วที่ไม่ได้สร้างผลงานชิ้นโตแบบนี้

* * *

หนึ่งสัปดาห์ก่อนที่ยาดะ ชิจิทาโร่จะมาเยือนเฟิ่งเทียน

"ทุกคนเหนื่อยกันมากแล้ว เลิกงานกันเถอะ"

"ขอบคุณที่เหนื่อยยากครับ ผู้การ"

ตอนที่ทุกคนกำลังเก็บข้าวของเตรียมตัวเลิกงาน ผมก็เปลี่ยนจากเครื่องแบบทหารที่แสนจะสะดุดตาเป็นเสื้อผ้าธรรมดาๆ แล้วมุ่งหน้าไปยังตรอกหลังแห่งหนึ่งในเฟิ่งเทียน

ประตูเก่าซอมซ่อที่ไม่ต่างอะไรกับบ้านหลังอื่นในละแวกนั้นเลยสักนิด

- ก๊อกๆๆ

ผมยกมือขึ้นเคาะประตูตามจำนวนครั้งที่นัดหมายเอาไว้ แล้วประตูก็แง้มเปิดออกอย่างเงียบเชียบ

คนสองคนที่มีใบหน้าคุ้นเคย

และคนที่ไม่รู้จักอีกสองคน

โชโดซอนกับอูด็อกซุนที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดีเดินเข้ามานำทางผม

"ผู้การครับ ทางนี้คือคุณชเวแจฮยองครับ"

"พยอตร์ เซมโยโนวิช ชเว หรือชเวแจฮยองครับ"

ชายชราใบหน้าแน่วแน่ผู้เป็นผู้นำกองทัพอิสรภาพยอนชูนับพันคน

เขาต้องพยายามหนักขนาดไหนกัน ถึงได้กลายเป็นเศรษฐีเงินล้านในรัสเซียทั้งที่เป็นคนผิวเหลือง แถมยังไต่เต้าขึ้นเป็นถึงนายกเทศมนตรีท้องถิ่นได้

แล้วสำหรับเขา เกาหลีมีความหมายแบบไหนกันแน่ ถึงยอมสละทรัพย์สมบัติที่อุตส่าห์ดิ้นรนสั่งสมมาอย่างไม่เสียดาย เพื่อเลี้ยงดูคนนับพันให้มีกิน มีเสื้อผ้าใส่ มีที่หลับที่นอน และลุกขึ้นสู้แบบนี้

สำหรับผมแล้วไม่อาจคาดเดาได้เลย

ดังนั้นผมจึงก้มหัวลงและยื่นมือออกไปก่อน

"เป็นเกียรติที่ได้พบครับ คุณชเว"

"...ยินดีที่ได้รู้จัก"

มือของเขาแข็งแกร่งพอกับภาพลักษณ์ที่เห็น

สัมผัสที่จับกันนั้นหยาบกร้าน

เมื่อจับมือเสร็จ ชเวแจฮยองก็แนะนำคนต่อไปให้ผมรู้จัก

"ทางนี้คือคุณอูดัง อีฮวียอง ซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านอยู่ที่อำเภอทงฮว่าในเฟิ่งเทียน"

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ พันเอกอีแทโอ"

"เป็นเกียรติที่ได้พบครับ ท่านอูดัง"

ใบหน้าที่ดูใจดีอย่างเหลือล้น

สมกับที่เป็นทายาทรุ่นที่สิบของอีฮังบกจากเรื่อง 'โอซองกับฮันอึม' อันโด่งดัง และมาจากตระกูลสูงศักดิ์ที่ผลิตอัครมหาเสนาบดีออกมาไม่เว้นแต่ละวัน เขามีความสง่างามแผ่ออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

รวมผมด้วยแล้ว ทั้งหมดห้าคนก็นั่งล้อมรอบโต๊ะตัวเดียวกัน

ผมเป็นคนเริ่มเปิดบทสนทนาก่อน

"เหตุผลที่ผมเชิญเหล่าผู้รักชาติมาในวันนี้... เป็นเพราะว่าพวกญี่ปุ่นกำลังจะมาที่เฟิ่งเทียนในไม่ช้าครับ"

"...พวกญี่ปุ่นงั้นหรือ"

"พวกมันจะมาที่เฟิ่งเทียนเพื่ออะไรกัน"

"จวนแม่ทัพเฟิ่งเทียนจะเข้ามามีส่วนร่วมในแมนจูเรียโดยตรง โดยมีแผนจะพัฒนาเขตอุตสาหกรรมด้วยเงินทุนสาธารณะเป็นหลักครับ ปัญหาคือหากไม่ได้รับความยินยอมจากพวกญี่ปุ่น ก่อนที่เขตอุตสาหกรรมนั้นจะเริ่มทำงาน แมนจูเรียที่หาเลี้ยงชีพด้วยการส่งออกไปญี่ปุ่นก็จะต้องแห้งเหี่ยวตายไปทั้งแถบครับ"

ดังนั้น

ผมพูดต่อ

"คนของรัฐบาลเฟิ่งเทียนหลายคนกำลังเล็งชาวโชซอนไว้เป็นข้อต่อรองที่จะมอบให้ญี่ปุ่นครับ"

"!!!"

"นี่คุณ พันเอกอี นั่นหมายความว่าคุณเองก็เห็นด้วยกับเรื่องนั้นงั้นหรือ คุณเป็นถึงผู้อำนวยการฝ่ายกิจการทหารของเฟิ่งเทียนไม่ใช่หรือไง"

"ถ้าผมคัดค้าน แล้วจะเกิดอะไรขึ้นล่ะครับ"

จะเกิดอะไรขึ้นน่ะหรือ

อาจจะมีใครสักคนสงสัยในสายเลือดของผม หรือไม่ก็มองการกระทำและความเคลื่อนไหวของผมด้วยสายตาเคลือบแคลงก็ได้

"ดังนั้น ผมจะผลักดันพวกชาวโชซอนไปที่แม่น้ำอัมนกอย่างแข็งขันครับ"

"พันเอกอีแทโอ!"

"เพราะฉะนั้น ภายในไม่กี่วันข้างหน้านี้ ขอให้รวบรวมชาวโชซอนเท่าที่หาได้ แล้วส่งมาที่เฟิ่งเทียนซะครับ"

"...ไปเฟิ่งเทียน?"

ผมพยักหน้า

"ผมบอกแล้วไงครับว่าจะสร้างโรงงานที่เฟิ่งเทียน แน่นอนว่าพอมีงานทำ พวกคนไร้หัวนอนปลายเท้าจากที่ต่างๆ ก็จะมารวมตัวกัน

โดยเฉพาะรัสเซียที่ตอนนี้สถานการณ์ในประเทศกำลังวุ่นวาย มีทั้งพวกบอลเชวิค เมนเชวิค และนารอดนิก คนจากทางนั้นก็คงจะลงมาด้วยเหมือนกันครับ"

อาศัยจังหวะชุลมุนที่คนร้อยพ่อพันแม่มารวมตัวกันแบบนั้น ล้างประวัติของพวกเขาให้หมดจด

"เหมือนกับร้อยเอกโชโดซอนและร้อยเอกอูด็อกซุนนั่นแหละครับ ถ้าผมลงมือทำเอง การล้างประวัติทะเบียนบ้านก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรหรอก"

"อืม"

"แล้วถ้าต่อไปกองทัพเฟิ่งเทียนของเรายึดครองจี๋หลินกับเฮยหลงเจียงได้จนกองกำลังใหญ่ขึ้น เราก็สามารถเนียนเอาชาวโชซอนไปปะปนกับพวกทหารเกณฑ์เพื่อฝึกทหารได้ไม่ใช่หรือครับ"

"ฝึกทหารงั้นหรือ นั่นพูดจริงรึ"

สมกับเป็นผู้ก่อตั้งโรงเรียนนายร้อยชินฮึง อูดัง อีฮวียองถามกลับ

"ใช่ครับ การฝึกทหารของกองทัพเฟิ่งเทียนเราเป็นระบบที่ผมกับนายทหารอเมริกันที่จบจากโรงเรียนนายร้อยทหารบกสหรัฐอเมริการ่วมกันสร้างขึ้น ผมรับรองเลยว่า ในบรรดาโรงเรียนเตรียมทหารเจียงอู่ทั้งหมดบนแผ่นดินใหญ่ตอนนี้ ไม่มีที่ไหนมีหลักสูตรเทียบชั้นระบบของเราได้หรอกครับ"

"...ถ้ารวมคนในความดูแลที่อำเภอทงฮว่ากับคนอื่น ๆ ทั้งหมดก็ตกราว ๆ เกือบหนึ่งพันคน จะทำได้จริงหรือ"

"แน่นอนครับ แมนจูเรียเห็นแบบนี้แต่ประชากรปาเข้าไปตั้งยี่สิบล้าน ฟอกประวัติคนแค่พันเดียวน่ะจิ๊บจ๊อยมากครับ"

อีกอย่าง...

"พอมาคิดดูแล้ว เสียงเครื่องจักรในโรงงานเนี่ยดังเอาเรื่องเลยไม่ใช่หรือครับ"

"มันก็ใช่... แต่แล้วมันหมายความว่าอย่างไรล่ะ"

"แบบนี้ต่อให้ทำบ้าอะไรอยู่ชั้นใต้ดินก็คงไม่มีใครจับได้ง่าย ๆ หรอกใช่ไหมล่ะครับ"

อย่างเช่น สร้างฐานทัพลับอะไรเทือกนั้น

==================================================