บทที่ 85 โฮม สวีต โฮม (2)

บทที่ 85 โฮม สวีต โฮม (2)

อำนาจสูงสุดแห่งเฟิ่งเทียนอย่างแท้จริง นายพลเฟิ่งเทียน จางจั้วหลิน

ภายใต้เขา มีสามกรมคือกรมการทหาร กรมกิจการพลเรือน และกรมการคลังคอยจัดการงานบริหาร

อธิบดีกรมการทหารคือผม

ผู้อำนวยการฝ่ายกิจการพลเรือนคือหวังหย่งเจียง

และอธิบดีกรมการคลังคือเฉินจิ่นเทา

"ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ"

"นั่นมันคำพูดของทางผมต่างหากล่ะครับ เกรงว่าผมจะเป็นตัวถ่วงในหมู่คนหนุ่มหัวไวอย่างพวกคุณเสียมากกว่า"

หวังหย่งเจียงผู้มีผมเริ่มหงอกประปราย

เขาเกิดที่แมนจูเรีย ทำงานเป็นข้าราชการของเฟิ่งเทียนมาทั้งชีวิต เรียกได้ว่าเป็นข้าราชการตัวจริงเสียงจริง

ไม่ยักยอก ไม่รับสินบน และพยายามหลีกเลี่ยงงานเลี้ยงสังสรรค์ส่วนตัวให้มากที่สุด

ต่อให้อยู่ในศตวรรษที่ 21 เขาก็คือข้าราชการผู้ไร้ที่ติอย่างสมบูรณ์แบบ

แล้วนับประสาอะไรกับต้นศตวรรษที่ 20 อันเต็มไปด้วยความโรแมนติกนี้ล่ะ

ในช่วงเวลาเพียงสิบกว่าปีที่สภาพบ้านเมืองพลิกผันไปมาอยู่สามสี่ตลบ หวังหย่งเจียงกลับยังคงรักษาตำแหน่งไว้ได้ หรือไม่ก็ถึงขั้นได้เลื่อนขั้นด้วยซ้ำ ก็พอจะเดานิสัยและความสามารถของเขาออกเลย

"ท่านผู้อำนวยการหวังครับ หากไม่เป็นการเสียมารยาท ผมอยากจะขอสอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์อุตสาหกรรมและระบบเศรษฐกิจในแมนจูเรียหน่อย จะสะดวกไหมครับ?"

"เสียมารยาทอะไรกันครับ? ในฐานะอธิบดีกรมการคลัง คุณย่อมมีสิทธิ์ถามอยู่แล้ว"

หวังหย่งเจียงตอบคำถามของเฉินจิ่นเทาด้วยท่าทีที่บ่งบอกว่าไม่จำเป็นต้องเป็นทางการขนาดนั้น

"อุตสาหกรรมที่ใหญ่ที่สุดเห็นจะเป็นเหมืองถ่านหินฝู่ซุ่นกับโรงถลุงเหล็กเปิ่นซีหูครับ ทั้งสองแห่งบริหารโดยบ.รถไฟแมนจูเรียฯ..."

"บ.รถไฟแมนจูเรียฯ นี่คือ...?"

"บริษัทรถไฟแมนจูเรียใต้ ของญี่ปุ่นครับ"

หวังหย่งเจียงพูดต่อ

"โรงงานอุตสาหกรรมหนักส่วนใหญ่ในแมนจูเรียเป็นของบริษัทรถไฟแมนจูเรียใต้ทั้งหมด ส่วนที่อยู่ในมือของคนแมนจูเรียเองมักจะเป็นอุตสาหกรรมเบาเสียส่วนใหญ่ครับ"

"อย่างนี้นี่เอง"

อุตสาหกรรมสกัดน้ำมันถั่วเหลือง แล้วนำกากที่เหลือไปทำเป็นปุ๋ยเพื่อส่งออก

หรือไม่ก็อุตสาหกรรมโม่แป้งสาลีส่งออกไปรัสเซีย

นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรเลย

เฉินจิ่นเทาตวัดสายตามองผม

มันคือเสียงโวยวายที่ไร้เสียง

จารย์เฉินครับ ตอนนี้พวกเราลงเรือลำเดียวกันแล้วนะครับ? อย่ามาด่ากันทางสายตาแบบนั้นสิ รีบปั่นสมองระดับมหาวิทยาลัยเยลอันสุดยอดของคุณเถอะน่า

เฉินจิ่นเทาคาบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ เขาครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยปาก

"ในความเห็นของผม ท้ายที่สุดแล้วในยุคปัจจุบันอุตสาหกรรมคือสิ่งสำคัญครับ อุตสาหกรรมต้องพัฒนาก่อนถึงจะจ้างงานคนได้มากขึ้น และเมื่อคนเหล่านั้นได้รับค่าจ้างและนำไปใช้จ่าย ระบบเศรษฐกิจก็จะหมุนเวียนไปเหมือนกับกังหันน้ำครับ"

"ผมก็คิดเช่นเดียวกันครับ"

"ถึงอย่างนั้น ตอนนี้วงจรเศรษฐกิจของเราก็พอจะหมุนไปได้บ้างจากอุตสาหกรรมเบาบางส่วน เพราะงั้นผมจึงคิดว่าควรเริ่มจากนโยบายที่ให้ความสำคัญกับอุตสาหกรรมเบาเป็นอันดับแรกก่อน แล้วพอเรามีความพร้อมระดับหนึ่ง ค่อยขยับขยายไปสู่อุตสาหกรรมหนัก แบบนี้น่าจะดีกว่านะครับ"

ฟังไปฟังมา ทำไมมันถึงฟังดูคล้ายกับโมเดล 'มหัศจรรย์แห่งแม่น้ำฮัน' ในยุค 60 ถึงยุค 70 เลยล่ะเนี่ย

จะว่าไป สาธารณรัฐเกาหลีในประวัติศาสตร์เดิมก็เป็นประเทศกำลังพัฒนาบ้านนอกคอกนาที่ไม่มีหอกอะไรเลย แต่ใช้เวลาแค่ 20 ปีก็เข็นอุตสาหกรรมหนักจนต่อเรือยักษ์ออกมาได้ มาทรงนี้ก็น่าจะถูกทางแล้วล่ะ

เฉินจิ่นเทาเคาะโต๊ะก๊อก ๆ ๆ อยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

"ในบรรดาอุตสาหกรรมเบา สิ่งที่จ้างคนได้ง่ายและเร็วที่สุด แถมยังเอาผลผลิตไปขายได้ทุกที่ก็คือ..."

เสื้อผ้า กระดาษ ผลิตภัณฑ์ไม้ เครื่องประดับ เครื่องเขียน ของเล่น ของใช้ในชีวิตประจำวัน...

เฉินจิ่นเทาพึมพำด้วยเสียงแผ่วเบา

"...ยังไงเจาะตลาดเสื้อผ้ากับผ้าฝ้ายก็น่าจะดีกว่า"

"ผ้าฝ้ายเหรอครับ?"

"เพราะไม่มีใครแก้ผ้าเดินหรอก ผ้าฝ้ายนี่แหละของที่คนใช้กันทั่วโลกไม่ใช่หรือไง โดยเฉพาะแถบไซบีเรียมีโรงงานผลิตของใช้จำเป็นพวกนี้น้อยมาก เราดึงพวกรัสเซียมาเป็นลูกค้าได้ กำไรน่าจะเป็นกอบเป็นกำเลยล่ะ"

จะว่าไป สาธารณรัฐเกาหลีในประวัติศาสตร์เดิมก็เริ่มต้นจากอุตสาหกรรมเบาที่เน้นอุตสาหกรรมสิ่งทอเหมือนกันนี่นา

วีรชนชอนแทอิลผู้โด่งดังคนนั้นก็เป็นช่างตัดเสื้อที่ทำงานในโรงงานสิ่งทอไม่ใช่หรือไง

การวินิจฉัยและใบสั่งยาของด็อกเตอร์ด้านเศรษฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเยลไม่ได้มาแบบสุ่มสี่สุ่มห้าจริง ๆ

"ผู้การอี"

"ครับ คุณเฉิน"

"ที่คุณปล้นมาได้มันมีมูลค่าเท่าไหร่ล่ะ?"

"ปล้นอะไรกันครับ? ของมันวางอยู่ตรงนั้นของมันอยู่แล้วต่างหาก"

"...อ้อ เหรอ เอาเป็นว่าตามนั้นละกัน แล้วตกลงมันมีเท่าไหร่?"

"ราว ๆ สามล้านหยวนนิด ๆ ครับ ถ้าตีเป็นทองก็น่าจะประมาณสองตันได้"

"เฮอะ! จะบ้าตาย ...เดี๋ยวนะ? ตอนนี้ผมเป็นผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของเฟิ่งเทียนแล้ว แบบนี้มันก็ดีไม่ใช่หรือไง?"

เฉินจิ่นเทาประเมินราคาออกมาในชั่วพริบตา

"ถ้าเรานำเข้าเครื่องปั่นด้ายของบริษัทซาโก-โลเวลล์ (Saco-Lowell) จากอเมริกา น่าจะสร้างงานได้สักสี่ถึงห้าพันตำแหน่ง"

"แค่ห้าพันเองเหรอครับ?"

"ก็พื้นที่ตั้งโรงงานมันเป็นทุ่งร้างที่ไม่มีอะไรเลยนี่นา จะไปหานักลงทุนก็ไม่ได้ แถมยังรับประกันไม่ได้อีกว่าจะไม่เกิดการผิดนัดชำระหนี้ ก็เลยไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องควักเงินสดซื้อมาเองล้วน ๆ"

ฟังดูก็มีเหตุผลแฮะ

ในมุมมองของบริษัทอเมริกัน ถ้าจู่ ๆ มีคนมาบอกว่าจะตั้งโรงงานกลางทุ่งร้างแล้วขอเครื่องปั่นด้ายหลายร้อยเครื่อง เขาจะเอาอะไรมาเชื่อใจแล้วยอมส่งเครื่องจักรมาให้ล่ะ

อะไรนะ? ปล้นเอาแบบสไตล์แมนจูเรียไม่ได้เหรอ?

ขืนไปทำเรื่องแบบนั้นกับพวกมหาอำนาจในศตวรรษที่ 20 อันแสนโรแมนติกนี้... คิดว่าตัวเองมีสองชีวิตหรือไง?

"ผมขอเสนอแนะอะไรสักอย่างได้ไหมครับ?"

"เชิญเลยครับ ผมรอฟังอยู่"

"ถ้าพวกเราจะส่งเสริมอุตสาหกรรม พวกไอ้ยุ่นจะต้องหาทางขัดขวางแน่ ปัญหาคือโรงงานสกัดน้ำมันถั่วเหลืองซึ่งเป็นสัดส่วนใหญ่สุดของอุตสาหกรรมเบาในแมนจูเรีย ล้วนส่งออกไปขายให้ญี่ปุ่นทั้งสิ้น"

"หมายความว่าก่อนที่โรงงานทอผ้าฝ้ายจะกลายเป็นแหล่งทำเงินใหม่ อุตสาหกรรมอื่น ๆ ก็จะพากันตายเรียบไปก่อนสินะครับ"

"ถูกต้อง หรือไม่เราก็ต้องหาอะไรไปแลกเปลี่ยนกับไอ้พวกยุ่น"

"พวกเรามีไพ่ใบไหนพอจะยื่นให้พวกญี่ปุ่นเพื่อเป็นการประนีประนอมบ้างเหรอครับ?"

"...คงหนีไม่พ้น"

ริมฝีปากของหวังหย่งเจียงขยับเอื้อนเอ่ย

"ปัญหาเรื่องคนโชซอนนั่นแหละ"

* * *

"ผู้การอี"

"ครับ คุณเฉิน"

"มีเรื่องอะไรหรือเปล่า ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ"

หลังเลิกประชุม เฉินจิ่นเทาก็เดินเข้ามาถามผมที่กำลังคาบบุหรี่กระดกขึ้นลงอยู่

"ผมกำลังคิดอะไรนิดหน่อยครับ"

"...เพราะเรื่องพวกคนโชซอนงั้นเหรอ"

"ก็ไม่รู้สิครับ"

ผมไม่ได้เอ่ยรับหรือปฏิเสธ เพียงแค่กระดกบุหรี่ขึ้นลงแทนคำตอบ

นอกจากคนเกาหลีด้วยกันอย่างโชโดซอนและอูด็อกซุนแล้ว คนที่รู้ว่าผมเป็นคนเกาหลีก็มีแค่สิบกว่าคนที่อยู่ด้วยกันตอนที่จางจั้วหลินช่วยชีวิตผมไว้ครั้งแรกเท่านั้น

ซึ่งส่วนใหญ่ก็ตายห่ากันไปหมดแล้วกลางทุ่งราบแมนจูเรียอันแสนโหดร้ายนี้

ที่เหลือรอดอยู่ก็มีแค่จางจั้วหลินเพียงคนเดียว

ดูอย่างตอนที่พวกถงเหมิงฮุ่ยมาอาละวาด แล้วจางหย่งที่เป็นสมาชิกคณะปฏิวัติพยายามดึงผมไปเป็นพวกนั่นสิ คนส่วนใหญ่ต่างก็คิดว่าผมเป็นชาวฮั่นหรือไม่ก็ชาวแมนจูด้วยกันทั้งนั้น

ก็ไม่เลวเหมือนกัน

ยังไงซะถ้าอยากหลุดพ้นจากเครือข่ายสายลับและเงื้อมมือของพวกญี่ปุ่น ปิดบังเรื่องที่เป็นคนเกาหลีเอาไว้ก็ดีกว่าอยู่แล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ไม่ได้อยากทนดูพวกนักกู้เอกราชถูกจักรวรรดิญี่ปุ่นกวาดล้างไปต่อหน้าต่อตาหรอกนะ

ผมไม่ยอมให้เกิดเรื่องบัดซบอย่างในประวัติศาสตร์เดิม ที่คนพวกนั้นไม่เพียงถูกกดขี่ในคาบสมุทรเกาหลี แต่ยังลามไปถึงแมนจูเรียกับยอนแฮจู จนสุดท้ายก็โดนกวาดต้อนไปไกลถึงเอเชียกลางแน่ ๆ

"คุณเฉินครับ"

"ว่ามาสิ ฉันฟังอยู่"

"พวกญี่ปุ่นจะยื่นข้อเสนออะไรที่เจาะจงถึงคนโชซอนกันล่ะครับ?"

"ไอ้พวกยุ่นคงเห็นคนโชซอนที่กระจายตัวตั้งรกรากอยู่ทั่วแมนจูเรียอันกว้างใหญ่นี้เป็นเสี้ยนหนามตำใจนั่นแหละ เพราะงั้นพวกมันคงอยากจะทำลายเขตตั้งถิ่นฐานของคนโชซอนทิ้งให้หมด แล้วต้อนพวกนั้นไปอยู่แถวแมนจูเรียใต้หรือใกล้แม่น้ำอัมนกที่ง่ายต่อการจับตาดูซะมากกว่า"

"อย่างนี้นี่เองครับ"

"ฉันได้ยินมาว่าในกองพลที่ 27 ก็มีทหารชาวโชซอนอยู่บ้างเหมือนกัน แต่คงไม่ซวยลามไปถึงระดับคนกลุ่มเล็ก ๆ พวกนั้นหรอกน่า ไม่ต้องกังวลไปหรอก"

ดูเหมือนเฉินจิ่นเทาจะคิดว่าสาเหตุที่ผมอารมณ์เสีย เป็นเพราะผมกำลังเป็นห่วงทหารเชื้อสายโชซอนในกองพลที่ 27

ถึงจะไม่ใช่คำตอบที่ถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ก็ไม่ได้ผิดไปซะทีเดียว คงไม่จำเป็นต้องแก้ความเข้าใจหรอกมั้ง

พอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก็สัมผัสได้เลยว่านิโคตินกำลังสูบฉีดพลุ่งพล่านไปตามเส้นเลือด

ลองเรียบเรียงความคิดดูหน่อยก็แล้วกัน

อันดับแรก เพื่อความอิสระของแมนจูเรีย การส่งเสริมอุตสาหกรรมถือเป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่ง

ทว่าในกระบวนการนั้น ไอ้พวกยุ่นต้องหาทางขัดแข้งขัดขาแน่ ๆ ซึ่งก็ชัดเจนอยู่แล้ว และถ้าจะปิดปากพวกมัน ก็ต้องมีไพ่ไว้สำหรับเจรจาต่อรอง

ไพ่ที่เหมาะสมที่สุด... ไพ่ที่พวกญี่ปุ่นจะชอบใจที่สุด ก็คือการขับไล่คนโชซอนที่อาศัยอยู่ในแมนจูเรียให้ไปกระจุกกันอยู่ตรงแม่น้ำอัมนก

ผมเขี่ยเถ้าบุหรี่พลางเอ่ยขึ้น

"ก่อนอื่นคงต้องลองไปเจอกับพวกคนญี่ปุ่นดูสักหน่อยแล้วล่ะครับ"

"เอาอย่างนั้นสิ"

หลังจากบอกลาเฉินจิ่นเทาแล้ว ผมก็ไปตามหาคนสองคนเงียบ ๆ

"เรียกพวกผมมามีอะไรหรือเปล่าครับ"

"ครับ"

โชโดซอนกับอูด็อกซุน

พวกเขาคือคนกลุ่มเดียวที่ผมสามารถเชื่อใจและมอบหมายงานที่เกี่ยวกับเกาหลีให้ทำได้โดยไม่ต้องกลัวโดนแทงข้างหลัง

"เท่าที่พวกคุณสองคนรู้ ในแมนจูเรียนี้มีคนเกาหลีของเราอยู่ประมาณเท่าไหร่ครับ"

"อืม จะให้บอกเป็นตัวเลขที่แน่นอนคงยากครับ"

"ใช่ครับ พอไอ้พวกญี่ปุ่นโผล่มา คนทั้งหมู่บ้านก็พากันเก็บข้าวของอพยพหนีกันเป็นว่าเล่น เลยประเมินจำนวนได้ยากมากครับ"

"...ถ้าอย่างนั้นหมู่บ้านที่ใหญ่ที่สุดอยู่ที่ไหนครับ"

ทั้งสองคนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเปิดปากพูด

"น่าจะเป็นอำเภอทงฮว่าในเฟิ่งเทียนครับ"

"อำเภอทงฮว่า ใครเป็นคนดูแลที่นั่นครับ"

"อาจารย์อูดังครับ"

"อูดัง?"

"ครับ อาจารย์อูดัง อีฮวียองครับ"

อูดัง อีฮวียอง

ถ้าอย่างนั้นชุมชนแห่งนั้นก็คือ... โรงเรียนนายร้อยชินฮึงงั้นสินะ

"พอจะจัดการให้พบกันอย่างลับ ๆ ในเร็ว ๆ นี้ได้ไหมครับ ต้องรีบหน่อย"

"ผมจะลองส่งข่าวไปหาคุณชเวแจฮยองดูครับ"

อย่างที่เคยบอกไป

ผมก็แค่ต้องช่วยเหลือตามที่สมควรทำเท่านั้น

* * *

ลวี่ซุ่น

สำนักงานกวันตงแห่งจักรวรรดิญี่ปุ่น

"ท่านกงสุลใหญ่ ได้ยินว่ามีเรื่องจะคุยกับฉันหรือ"

"อ้อ! ท่านนายพลฟุซาตาโร่ ผมรออยู่เลยครับ"

กงสุลใหญ่ยาดะ ชิจิทาโร่ ผู้ดูแลงานพลเรือนประจำสำนักงานกวันตงแห่งจักรวรรดิ ได้พาชายในเครื่องแบบทหารที่หน้าตาเหมือนคางคกพิษเข้าไปในห้องรับรอง

พลโทฮงโก ฟุซาตาโร่

ผู้บัญชาการกองทัพกวันตงที่ประจำการอยู่ในลวี่ซุ่น

ทั้งสองคนจิบชาที่ชงจากใบชาราคาแพงพลางเริ่มการสนทนา

"เอาล่ะ ท่านกงสุลใหญ่ เรียกฉันมาทำไมงั้นรึ"

"ไม่มีอะไรมากหรอกครับ คนที่ชื่อจางจั้วหลินซึ่งเพิ่งได้รับแต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพเฟิ่งเทียนได้ส่งข่าวมา ผมเลยเชิญท่านมาเพื่อพิจารณาเรื่องนี้ร่วมกันในฐานะที่ท่านดูแลงานด้านการทหารน่ะครับ"

"อืม อย่างนั้นรึ เอาออกมาให้ดูหน่อยสิ"

"ครับ"

ดูวิธีการพูดจาเข้าสิ

แต่พวกที่สวมเครื่องแบบทหารของญี่ปุ่นทำตัวแบบนี้เป็นครั้งแรกหรือไงล่ะ

กงสุลใหญ่ยาดะผู้เป็นทั้งข้าราชการและนักการทูตที่ช่ำชองไม่ได้แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมา เขาแค่วางจดหมายลงบนโต๊ะในห้องรับรองแล้วเลื่อนส่งไปให้

คางคกพิษประดับดาวสองดวงทำเสียง 'หืม' ในคอพลางรับจดหมายไปกวาดสายตาอ่านจนจบ จากนั้นก็ตวัดสายตามามองยาดะ

"สรุปก็คือ จะสร้างโรงงานที่เฟิ่งเทียน อย่างนั้นใช่ไหม"

"ใช่แล้วครับ"

"ให้ตายสิ พวกคนจีนนี่ก็น่าสมเพชจริง ๆ แค่จะสร้างโรงงานสักแห่งบนแผ่นดินตัวเองยังต้องมาคอยดูสีหน้าจักรวรรดิเราเลย"

"ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะนับตั้งแต่การปฏิรูปเมจิเป็นต้นมา บรรดาผู้ภักดีของจักรวรรดิอย่างท่านนายพลได้ทุ่มเทอุทิศตนอย่างไม่เสียดายชีวิตไม่ใช่หรือครับ"

"อะแฮ่ม ท่านเข้าใจก็ดีแล้ว"

เขาวางจดหมายกลับลงบนโต๊ะในห้องรับรองพลางเอ่ยขึ้น

"เอาล่ะ แล้วท่านกงสุลใหญ่มีความคิดเห็นอย่างไรล่ะ"

"ผมคิดว่าน่าจะเป็นข้อตกลงที่ดีมากเลยล่ะครับ เราสามารถยอมให้ในสิ่งที่พอจะให้ได้ และกอบโกยเอาสิ่งที่เราต้องการกลับมา"

"ถ้าให้พูดในมุมมองของทหารสักหน่อยล่ะก็ ถือโอกาสนี้กวาดล้างพวกชาวโชซอนหัวกบฏในแมนจูเรียให้สิ้นซากเลยก็น่าจะได้อยู่นะ"

"สมกับเป็นท่านนายพลจริง ๆ ครับ ให้พวกนั้นตั้งโรงงานสักสองสามแห่ง แล้วถือโอกาสนี้กวาดล้างพวกชาวโชซอนในแมนจูเรียให้สิ้นซาก ลองคิดดูสิครับว่ามันจะเป็นการลงทุนที่คุ้มค่าแค่ไหน แล้วก็..."

กงสุลใหญ่ยาดะหยิบเอกสารที่เขียนว่า <ความลับ> ออกมาส่งให้

"นี่มันอะไรกัน"

"นี่คือ [แผนแบ่งแยกแมนจูเรีย-มองโกเลีย] ที่กระทรวงการต่างประเทศในประเทศแม่กำลังหารือกันอยู่ครับ"

"แผนแบ่งแยกแมนจูเรีย-มองโกเลียรึ"

"ตอนนี้ยังอยู่ในขั้นตอนวางรากฐาน แต่เป้าหมายคือการตั้งรัฐหุ่นเชิดที่เชื่อฟังเราขึ้นในแมนจูเรียแห่งนี้ในอนาคตครับ"

"ดีมาก ถ้างั้นไอ้คนที่ชื่อจางจั้วหลินก็คือคนที่จะมาเป็นหุ่นเชิดงั้นสินะ"

"ใช่แล้วครับ"

พลโทฮนโคหัวเราะอย่างพึงพอใจแล้วลุกขึ้นจากที่นั่ง

"ดี ทำตามที่ท่านกงสุลใหญ่ต้องการเถอะ"

"รับทราบครับ ถ้างั้นก็เดินทางกลับปลอดภัยนะครับ"

"อืม"

หลังจากฮนโคออกไป ยาดะก็หุบยิ้มแล้วเรียกเลขาเข้ามา

"เรียกผมหรือครับ"

"ช่วยจัดเตรียมการพบปะกับแม่ทัพเฟิ่งเทียนให้ที"

"ครับ ท่านกงสุลใหญ่"

เขาเขี่ยพวกทหารหน้าโง่ที่อาจจะทำเรื่องงี่เง่าออกไปให้พ้นทางแล้ว

หากใช้โอกาสนี้ดึงตัวแม่ทัพเฟิ่งเทียน หรือไม่ก็วีรบุรุษแห่งแมนจูเรียอย่างอีแทโอที่เป็นลูกน้องของเขามาเป็นพวก แล้วสร้างความร่วมมือที่ยั่งยืนได้ อนาคตของจักรวรรดิก็คงจะสดใสเจิดจรัสอย่างแน่นอน

==================================================