บทที่ 84 โฮมสวีตโฮม

บทที่ 84 โฮมสวีตโฮม

เวลาล่วงเลยมาพอสมควรหลังจากเข้าสู่ปี 1917

ในช่วงเวลานั้นมีเรื่องราวต่าง ๆ เกิดขึ้นมากมายตามสภาพความวุ่นวายของโลก แต่ส่วนใหญ่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผมเลย

อย่างเช่น อเมริกาประกาศสงครามกับเยอรมนี หรือเกิดการปฏิวัติในรัสเซียจนซาร์ถูกถอดยศและสถาปนาสาธารณรัฐรัสเซียขึ้นมา เป็นต้น... เรื่องหยุมหยิมเล็กน้อยพรรค์นั้นแหละ

เอาเถอะ ตอนนี้ก็ได้เวลามาลงบัญชีทรัพย์สินคงคลังของหน่วยเราที่อุตส่าห์สะสมมาอย่างหนักแน่นและซื่อตรงเสียที

อ้อ หมวดหมู่บัญชีที่จะลงไม่ใช่ 'สินทรัพย์ใหม่' หรอกนะ แต่เป็น 'สินค้าคงคลังยกมาจากงวดก่อน'

อ้าว ก็มันเป็นของที่มีมาตั้งแต่แรกแล้วไงล่ะ ไม่ได้ไปเก็บของใหม่มาจากไหนเสียหน่อย เอาเป็นว่าตามนั้นแหละ

"สายทองแดงที่รื้อมาได้มีเท่าไหร่นะ?"

"ถ้าเอามาต่อเป็นเส้นเดียวกัน น่าจะยาวประมาณ 1,000 กิโลเมตรครับ"

"ฮ้า หวานหมูเลยสิ เอาไอ้นี่ไปสร้างโครงข่ายโทรเลขก็สิ้นเรื่อง"

ปล้นหน่วยสื่อสารแค่หน่วยเดียว ทำไมถึงได้ของมาเยอะขนาดนี้น่ะเหรอ? อย่ามาหาว่าผมพูดจาไร้สาระเชียวนะ?

แค่โครงข่ายโทรเลขที่เชื่อมระหว่างปักกิ่ง เทียนจิน และเฟิงไถ ก็ยาวตั้ง 3,000 กิโลเมตรแล้ว แน่นอนว่าหน่วยสื่อสารที่ปักกิ่งย่อมต้องมีของสำรองเก็บไว้มากขนาดนั้นอยู่แล้ว

ถ้ามัวแต่เอาสามัญสำนึกของคนเกาหลีที่ฝังหัวกับข้อมูลที่ว่าระยะทาง 400 กิโลเมตรคือระยะห่างระหว่างโซลกับปูซานซึ่งเป็นเมืองที่ไกลกันที่สุดบนคาบสมุทร มาใช้ตัดสินแผ่นดินใหญ่ล่ะก็ มีหวังได้สมองรวนกันพอดี

เราสร้างโครงข่ายโทรเลขเชื่อมศูนย์บัญชาการกองพลที่ 27 ที่อยู่ด้านนอกเฟิ่งเทียนเข้ากับจวนแม่ทัพในเฟิ่งเทียน และบางส่วนก็ลากสายไปตามทางรถไฟเพื่อเชื่อมกับท่าเรือหยิงโข่ว

ที่หยิงโข่วมีสายเคเบิลใต้น้ำที่ลากไปเทียนจินและเซี่ยงไฮ้ ส่วนเทียนจินและเซี่ยงไฮ้ก็มีสายเคเบิลใต้น้ำที่เชื่อมไปยังต่างประเทศ เท่ากับว่าตอนนี้ที่เฟิ่งเทียนก็มีช่องทางสื่อสารกับต่างแดนแล้ว

หึ ๆ ๆ

นั่นหมายความว่า ตอนนี้ผมสามารถส่งโทรเลขไปหาบ้านวิทนีย์ที่แมนฮัตตัน นิวยอร์ก ได้ทุกเมื่อที่ต้องการ

วันแรกที่เปิดใช้งาน ผมมัวแต่คุยกับใครบางคนจนโต้รุ่งเลยทีเดียว

ต้องรีบเปลี่ยนแมนจูเรียแห่งนี้ให้เป็นสถานที่ที่คนพอจะอาศัยอยู่ได้เสียที

ยิ่งไปกว่านั้น ฮันส์ก็ได้รับการรับรองสถานะจากพ่อตาว่า 'หมอนี่ไม่ใช่สายลับเยอรมัน' ทำให้เขากลายมาเป็นตัวแทนของผมที่วอลล์สตรีต ตอนนี้ผมจึงสามารถเทรดโพสิชันแบบเรียลไทม์ผ่านเขาได้แล้ว

สัมผัสได้ถึงพลังของ 'ความทันสมัย' ไหมล่ะครับ?

"ท่านผู้การครับ"

"ว่าไง"

"ไฟฉายส่องฟ้าจะให้เอาไว้ไหนดีครับ?"

"ไฟฉายส่องฟ้า? ...นี่พวกมึงรื้อไฟฉายส่องฟ้ามาด้วยเหรอ?"

"มันก็ต้องแน่นอนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ?"

ไฟฉายส่องฟ้าต่อสู้อากาศยาน 4 เครื่องที่รื้อมาจากหนานหยวน ถูกนำไปติดตั้งที่เฟิ่งเทียนสองเครื่อง และที่ค่ายทหารอีกสองเครื่อง

ปืนใหญ่ภาคสนามและกระสุนปืนใหญ่ของญี่ปุ่นถูกนำมาขายทำกำไรอย่างงามผ่าน 'ตลาดเสรี' ของอีแทโออีกครั้ง และไม่รู้ทำไมเหมือนกัน กองทัพอิสรภาพที่ยอนแฮจูถึงได้มีปืนใหญ่ในครอบครองไปกับเขาด้วยสองสามกระบอก

ผมล่ะไม่รู้จริงจริ๊งว่าใครเป็นคนเอาไปขายให้พวกคนเกาหลีหัวขบถพวกนั้น

แล้วใครจะเป็นคนขายในแมนจูเรียมันสำคัญด้วยเหรอ...

อาวุธที่เกลื่อนกลาดอยู่แถวนี้ มีกระบอกไหนบ้างล่ะที่ตอกหมายเลขประจำปืนไว้ชัดเจน

ขนาดของที่ตกมาถึงมือผม ผมยังต้องสั่งให้ทหารช่างเอาตะกั่วบัดกรีลบหมายเลขประจำปืนทิ้งให้เกลี้ยงก่อน ค่อยเอาไปขายเลยนี่นา

ถึงจะไม่ใช่กงการอะไรของผม แต่ถ้ามีใครสักคน -ซึ่งมักจะเป็นพวกญี่ปุ่น- คิดจะกวาดล้างการลักลอบขนของและค้าของเถื่อนในแมนจูเรียที่มีพื้นที่กว่าเจ็ดแสนหกหมื่นล้านพยอง ใหญ่กว่าแผ่นดินฝรั่งเศสกับเยอรมนีรวมกันซะอีกละก็ ช่างเป็นเรื่องที่น่าเวทนาซะจริง

คนแมนจูเรียไม่ได้โง่หรอกนะ แค่ไม่ได้รับการศึกษาต่างหากล่ะ

เผลอ ๆ ถ้าวัดกันที่ความหัวหมอ พวกเขาอาจจะเก่งกว่าพวกปัญญาชนที่เรียนจบหลักสูตรชั้นนำมาซะอีกมั้ง?

ธรรมดาของพวกคนที่มีการศึกษา เวลาจะทำเรื่องที่ขัดต่อบรรทัดฐานทางสังคม มักจะมีสิ่งที่เรียกว่า 'เหตุผล' และ 'ตรรกะ' หรือ 'มโนสำนึก' ตลอดจน 'ความเคยชิน' ของการเป็นคนดีมาตลอดชีวิตที่ฝังอยู่ในจิตใต้สำนึกคอยฉุดรั้งเอาไว้เสมอ

"...นี่นายคิดจะทำอะไรกันแน่ ถึงได้หมุนเวียนเศรษฐกิจด้วยวิธีแบบนี้น่ะ หืม"

"ก็รุ่นน้ำหนักเรามันยังสู้เขาไม่ได้ เลยต้องใช้วิธีพวกนี้หาเงินทุนมาเตรียมไว้ไม่ใช่หรือไงครับ"

"โอ้ พระเจ้า... โลกแบบนี้มันมีอยู่จริงได้ยังไงกัน"

เฉินจิ่นเทา ด็อกเตอร์ด้านเศรษฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเยล ผู้ถูกจองจำในคุกใต้ดินปักกิ่งด้วยข้อหา 'กบฏผู้สมรู้ร่วมคิดกับระบอบสาธารณรัฐ' ก่อนจะถูกพวกเราช่วยเหลือออกมาด้วยเครื่องย้ายตำแหน่งพลศาสตร์ขั้นต้น 'ฮุยเลฮุย' กำลังยกสองมือขึ้นนวดขมับตัวเองแล้วเอ่ยขึ้น

"นี่นายเป็นชนเผ่าเร่ร่อนหรือไงฮะ หรือว่านายชื่อเตมูจิน เป็นเจงกิสข่านงั้นสิ"

"จะเป็นไปได้ไงล่ะครับ"

จำได้ว่าเมื่อก่อนตอนที่เราเดินทางไปมาระหว่างอเมริกากับยุโรปด้วยกัน คุณยังเอาแต่พูดชมผมว่าหัวไวบ้างล่ะ มีวิสัยทัศน์บ้างล่ะอยู่เลย แล้วทำไมตอนนี้ถึงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะครับเนี่ย

"ที่พูดมาเมื่อกี้ แค่ล้อเล่นใช่ไหม"

"แน่นอนสิครับ"

"ค่อยยังชั่ว นึกว่านายจะเสียสติไปแล้วจริง ๆ ซะอีก"

อืม... ดูท่าทางด็อกเตอร์เฉินของเราจะเครียดหนักเกินไปหน่อยแล้วแฮะ

เวลาแบบนี้ต้องพึ่งนิโคตินสินะ

ผมล้วงหยิบซองบุหรี่จากในอกเสื้อแล้วยื่นให้มวนหนึ่ง พอเห็นเขาคาบไว้ในปากทันที ผมก็เลยจัดการจุดไฟแช็กให้เสร็จสรรพ

"ฟู่... เอาเถอะ ที่นายช่วยฉันออกมาจากพวกหัวล้านเฮงซวยพวกนั้น ฉันขอบใจมากนะ"

"ฮ่า ๆ"

"แต่ทีนี้ช่วยอธิบายให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม ว่าทำไมถึงไม่ปล่อยฉันไปตั้งแต่ตอนอยู่ปักกิ่ง แต่ดันกระเตงฉันมาไกลถึงแมนจูเรียแบบนี้น่ะ"

"ไม่ทราบว่าคุณพอจะมีความคิดอยากย้ายงานมาทำที่เฟิ่งเทียนบ้างไหมครับ"

"...มาดูตอนนี้ แกมันบ้าไปแล้วจริง ๆ ด้วย"

เฉินจิ่นเทาตอกกลับด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

"ถึงฉันจะพลาดท่าโดนพวกหัวล้านจับไปขังคุก แต่ฉันก็เคยเป็นถึงรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังของรัฐบาลเป่ยหยางเชียวนะ แล้วนี่จะให้ฉันไปทำงานกับรัฐบาลท้องถิ่นเฟิ่งเทียนกระจอก ๆ งั้นเหรอ"

"เอาน่า ทำไมทำเป็นพูดแบบนั้นไปได้ล่ะครับ อาจารย์เฉินในความทรงจำของผม คือคนที่เอาแต่ร้องโวยวายว้าก ๆ เพราะต้องทนทำงานอยู่ใต้พวกเบื้องบนที่ไร้น้ำยาไม่ใช่เหรอครับ"

"......"

เฉินจิ่นเทาสูบบุหรี่โดยไม่พูดอะไรต่อ

ดูจากการที่ไม่ปฏิเสธ แสดงว่าที่ผ่านมาในใจก็คงคิดแบบนั้นอยู่เหมือนกันสินะ

ถ้าหมอนี่ตายไป คงมีพระธาตุโผล่ออกมาเป็นกำแน่ ๆ

"พูดกันตามตรงนะครับ จนถึงตอนนี้พวกคนใหญ่คนโตอย่างจักรพรรดิราชวงศ์ชิงหรือหยวนซื่อไข่ มองอาจารย์เป็นอะไรล่ะครับ"

"อ๊ะ! ถึงฉันจะทำตัวปัญญาอ่อนไปบ้าง แต่ก็มีไอ้เฉินจิ่นเทาอยู่ทั้งคน ยังไงคอยน์ก็ไม่มีทางหมดหรอก! พวกเขาคงคิดกันแบบนี้ไม่ใช่เหรอครับ"

"...คอยน์?"

"ให้คิดซะว่าเป็นชีวิตสำรองก็แล้วกันครับ"

"ไอ้เหี้ยเอ๊ย"

บุหรี่ที่เฉินจิ่นเทาคาบไว้ไหม้จนหมดแล้วร่วงกราวลงพื้น

พอผมหยิบบุหรี่มวนใหม่ส่งให้ เขาก็รีบคว้าไปคาบไว้ทันที

"ในความเห็นของผม อาจารย์เฉินไม่มีทาาางมีความสุขที่ปักกิ่งได้หรอกครับ"

"ทำไมล่ะ"

"ก็เพราะไม่ว่าอาจารย์เฉินจะทำงานเหนื่อยสายตัวแทบขาดแค่ไหน ผลประโยชน์ทั้งหมดก็ตกเข้ากระเป๋าหลังของพวกขุนศึกอยู่ดีน่ะสิครับ"

"...แล้วนายไม่ใช่ขุนศึกหรือไง"

"อ๋า ผมต่างจากพวกเวรนั่นนิดหน่อยครับ"

"ต่างยังไง"

เฉินจิ่นเทาที่มีแววตาตายซากตอกกลับอย่างประชดประชัน

"สุดท้ายแล้วนายก็ต้องใช้โครงสร้างพื้นฐานที่ฉันสร้างขึ้นมาเพื่อฝึกทหาร แล้วก็ใช้ระบบเศรษฐกิจที่ฉันฟื้นฟู รวมทั้งเงินที่ฉันหามาได้ เพื่อใช้เลี้ยงดู สวมใส่ และติดอาวุธให้กองทัพนั่นไม่ใช่หรือไง"

"เป้าหมายของนายก็คงเป็นการอยู่เหนือคนนับหมื่นและรวบรวมใต้หล้าให้เป็นหนึ่ง ส่วนพวกชาวบ้านตาดำ ๆ ที่แค่ขอให้มีข้าวกินประทังชีวิตไปวัน ๆ ก็คงต้องถูกบดขยี้ตายอยู่ตรงกลาง ฉันพูดผิดตรงไหนไหม"

"อ๋า ผิดสิครับ ผิดมหันต์เลย"

"ผิดตรงไหนล่ะ"

"ก็ผมไม่ได้สนใจเรื่องรวบรวมใต้หล้าเลยนี่ครับ"

"...ทำไมล่ะ"

เขาถามสวนทันควัน

"เพราะผมแค่หวังให้บ้านเกิดของตัวเองเจริญขึ้นก็เท่านั้นครับ ใต้ด่านซานไห่กวนลงไปจะเป็นยังไง ผมไม่ได้สนใจสักนิด"

"...นายไม่อยากได้ตำแหน่งที่อยู่เหนือคนนับหมื่นบ้างเลยหรือไง"

"ไอ้การยืนอยู่เหนือคนนับหมื่น ผมก็บรรลุเป้าหมายไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ"

"...อะไรนะ"

"ผมเป็นถึงเสนาธิการของกองพลหนึ่ง อีกเดี๋ยวก็คงได้นั่งตำแหน่งอธิบดีกรมการทหารแห่งเฟิ่งเทียนแล้ว แค่นี้ก็น่าจะเรียกว่าอยู่เหนือคนนับหมื่นได้แล้วมั้งครับ"

"มันไม่ได้หมายความตื้น ๆ แบบนั้นสักหน่อย"

"ผมไม่สนใจหรอกครับ"

คราวนี้ผมเป็นฝ่ายคาบบุหรี่บ้าง

"ผมว่าคนเราไม่เห็นมีความจำเป็นต้องไปอยากได้ดินแดนที่อยู่ห่างจากบ้านเกิดตั้งหลายพันกิโลเมตรเลยนี่ครับ"

"ไม่สิ นั่—"

"ผมมันก็แค่คนธรรมดา เลยให้ความสำคัญกับคนสนิทมาเป็นอันดับแรกครับ ส่วนพวกคนที่ไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้า แถมยังคุยกันไม่ค่อยรู้เรื่องเพราะติดสำเนียงท้องถิ่น? พูดตรง ๆ ว่าไม่ใช่กงการอะไรของผมเลย"

"...อืม"

เฉินจิ่นเทายกสองแขนขึ้นมากอดอกแล้วครางในลำคอ

"อาจารย์ครับ ผมไม่ได้หวังอะไรมากเลย ผมแค่อยากให้แมนจูเรียแห่งนี้เติบโตอย่างมั่นคงและกลายเป็นสถานที่ที่คนพอจะอาศัยอยู่ได้ก็เท่านั้นเอง"

"จะไม่สร้างกองทัพงั้นสิ"

"ไม่ได้หมายความแบบนั้นสิครับ คนเราก็ต้องมีพลังไว้ปกป้องตัวเองบ้างไม่ใช่เหรอครับ"

"...เวรเอ๊ย สุดท้ายมันก็แค่เล่นคำนี่หว่า"

"อาจารย์ไปเรียนต่อที่อเมริกามา ก็น่าจะรู้ดีไม่ใช่เหรอครับ? ต่อให้อเมริกาที่เป็นมหาอำนาจจะมีกองกำลังประจำการและโรงงานเยอะแยะ แต่พวกเขาก็ไม่ได้เที่ยวก่อสงครามใหญ่ไปทั่วเหมือนอังกฤษ ฝรั่งเศส หรือเยอรมนีสักหน่อย"

ต้องมองให้ไกล

ถ้าจะทำให้สาธารณรัฐเกาหลีกลายเป็นที่ที่ดีกว่าในประวัติศาสตร์เดิม และสร้างอนาคตที่ดีกว่าตามคำขอของใครบางคนล่ะก็ ผมต้องมองให้ไกล

สิ่งที่ผมต้องการไม่ใช่ดินแดนหมูตอนฝั่งเหนือเส้นขนานที่ใช้นโยบาย 'ทหารนำหน้า'

ถ้าผมต้องการแบบนั้น ผมคงไม่มานั่งคัดเลือกทหารหรอก แต่คงเกณฑ์มาให้หมดแล้วยัดปืนใส่มือให้ไปวิ่งตะลุยหรือใช้ยุทธวิธีคลื่นมนุษย์ไปแล้วไม่ใช่หรือไง?

สิ่งที่ผมต้องการคือแมนจูเรียที่มีอุตสาหกรรมที่แข็งแกร่ง ประชาชนที่เข้มแข็ง และเศรษฐกิจที่มั่นคง

ต่อให้ใช้วิธีสละชีวิตคนเป็นผักปลาเพื่อรวมแผ่นดิน หรือปกป้องแมนจูเรียจากจักรวรรดิญี่ปุ่นได้สำเร็จ แต่ตราบใดที่ปรมาจารย์นักล่านกกระจอกอย่างเหมาเจ๋อตงที่จะโผล่มาในอนาคตยังมีชีวิตอยู่ สุดท้ายฉากจบก็กลายเป็นคอมมิวนิสต์แดงเถือกอยู่ดี

คิดว่าทำไมพวกคอมมี่แดงเถือกในประวัติศาสตร์เดิมถึงปฏิวัติสำเร็จเฉพาะในประเทศโลกที่สามที่ยากจนล่ะ

ก็ในมุมมองของคนที่ต้องทนอยู่ในขุมนรก พอมีใครมาพูดถึงแดนสุขาวดีที่ฟังดูเข้าท่า แน่นอนว่าใจมันก็ต้องเอนเอียงไปทางนั้นอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง

ถ้าไม่ใช่แบบนั้น เจียงไคเชกจะหนีไปไต้หวันทำไมล่ะ

เพื่อไม่ให้หวั่นไหวไปกับการปลุกปั่นให้ปฏิวัติท่ามกลางพวกสวะแดงเถือกอย่างสหภาพโซเวียตและจีนคอมมิวนิสต์หลังจากสงครามโลกครั้งที่ 2 สิ้นสุดลง ที่นี่จะต้องมีชนชั้นกลางที่พร้อมจะต่อสู้เพื่อ 'ทรัพย์สินที่ตัวเองสร้างมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกาย' แตกต่างจากแมนจูเรียในประวัติศาสตร์เดิม

"เพราะงั้นกองทัพก็เป็นเหมือนของแถมที่เกิดขึ้นในกระบวนการเหล่านั้นแหละครับ"

"...อืม"

"ผมจะพูดตรง ๆ เลยนะครับ ผมจะไม่เข้าไปก้าวก่ายอาจารย์เฉินเลย อยากทำอะไรก็ทำได้ตามใจชอบเลยครับ ผมจะไม่ทำเรื่องไร้สาระอย่างชี้นิ้วสั่งโน่นสั่งนี่ บังคับให้เอาเงินมา หรือให้ออกพันธบัตรเด็ดขาด"

"จริงเรอะ?"

"เงินค่าข้าวของพวกเด็ก ๆ ในสังกัด ผมหาเองได้ครับ"

เฉินจิ่นเทาหัวเราะหึ ๆ แล้วพูดขึ้น

"...นายรวยรึไง?"

"ฮะ แหม จริง ๆ เล้ย~ ผมไม่ได้คิดจะเอาออกมาโชว์เลยนะเนี่ย"

ผมล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อแล้วหยิบสมุดบัญชีในชื่อของตัวเองออกมาให้เฉินจิ่นเทาดูอย่างเนียน ๆ

"ให้ตายสิ ในบ้านนอกคอกนาแบบนี้มันจะมีอะไรให้ดู..."

ไม่รู้ทำไมตาของเฉินจิ่นเทาถึงเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมา แถมยังเหมือนจะได้ยินเสียงซาวด์เอฟเฟกต์ 'เพล้ง!' ดังขึ้นมาด้วย แต่คงคิดไปเองแหละมั้ง

"นาย... นี่มัน... ของจริงเรอะ?"

"แน่นอนสิครับ"

"ในที่สุด... ในที่สุดก็เจอคนที่คุยกันรู้เรื่องสักที..."

"หึหึหึ อย่าเพิ่งตกใจไปสิครับ ผมรู้จักคนในวอลล์สตรีตเยอะแยะเลยล่ะ"

"จริงเรอะ!? ใครล่ะ ใครกัน?"

"แฮร์รี เพย์น วิท-"

"แฮร์รี เพย์น วิทนีย์? นายไปรู้จักรุ่นพี่ของฉันได้ยังไง?"

"...รุ่นพี่เหรอครับ?"

"ใช่ ศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยเยลเหมือนกันน่ะ... ว่าแต่นายรู้จักเขาได้ยังไง?"

"เป็นคุณพ่อของคนที่ผมจะแต่งงานด้วยน่ะครับ"

"หมอนี่ไปทำบ้าอะไรที่ยุโรปมาเนี่ย? ...บ้าเอ๊ย ตกลง! ฉันจะลองเชื่อใจนายดูสักครั้ง"

เพราะงี้ไงถึงต้องตีสนิทกับพวกคนเก่ง ๆ เอาไว้

เห็นไหมล่ะว่าในแมนจูเรียเนี่ย ระบบเส้นสายจากสถาบัน บ้านเกิด และสายเลือดมันก็ยังใช้ได้ผล!

* * *

"เลื่อนยศจางจั้วหลิน อธิบดีกรมการทหารเฟิ่งเทียน ขึ้นเป็นพลโททหารบกควบตำแหน่งแม่ทัพเฟิ่งเทียน และแต่งตั้งพันเอกอีแทโอ ให้ดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมการทหารเฟิ่งเทียนแทนตำแหน่งที่ว่างลง"

ต้วนฉีรุ่ยที่กลับปักกิ่งไปรีบส่งหนังสือแต่งตั้งมาให้พวกเราทันทีตามสัญญา

นั่นหมายความว่าตอนนี้อำนาจทั้งหมด ยกเว้นอำนาจนิติบัญญัติ ได้ตกมาอยู่ในกำมือของพวกเราแล้ว

"ฉันขอแต่งตั้งคุณเฉินจิ่นเทาเป็นอธิบดีกรมการคลังเฟิ่งเทียน โปรดช่วยทุ่มเทเพื่อบ้านเกิดของพวกเราด้วยเถอะ"

"...อย่างที่ผมบอกพันเอกอีแทโอไว้ล่วงหน้าแล้ว ผมอาจจะปฏิเสธคำพูดหรือนโยบายของแม่ทัพจางจั้วหลินก็ได้นะครับ แบบนั้นจะยังไม่เป็นไรหรือครับ?"

"ฮ่าฮ่าฮ่า! แน่นอนสิ! เกิดเป็นลูกผู้ชายมีไข่ห้อยติดตัวมาทั้งที จะให้มานั่งหน้างอคอหักร้องไห้งอแงแค่เพราะคนอื่นไม่ยอมทำตามคำสั่งตัวเองหรือไงกัน!"

"......"

อะไรเล่า ครูเฉิน จะมามองหน้าผมทำไม

เขาก็เป็นคนมีเสน่ห์ในแบบของเขานั่นแหละ พยายามสนิทกันเข้าไว้นะ

==================================================