บทที่ 83 การแข่งขันสู่ปักกิ่งที่เรียกพายุ (4)

บทที่ 83 การแข่งขันสู่ปักกิ่งที่เรียกพายุ (4)

เทียนจิน

กองบัญชาการกองทัพปราบกบฏ

ตึก ตึก ตึก

นิ้วมือเคาะลงบนโต๊ะด้วยความกระวนกระวายใจ

"เอ้อ ท่านประธานาธิบดีใช่ไหมครับ? ผมจางจั้วหลิน อธิบดีกรมการทหารแห่งเฟิ่งเทียนครับ"

อืม... จะเรียกไอ้เวรที่ยึดปักกิ่งด้วยกำลังคนนี้ว่าอะไรดีนะ

ต้วนฉีรุ่ยที่แนบหูโทรศัพท์ไว้กับหูไม่ได้พ่นประโยคที่ผุดขึ้นมาในหัวออกไปทันที แต่กลับเลือกใช้คำพูดอย่างใจเย็น

เพราะไม่อย่างนั้นคำด่าทอหยาบคายคงได้พรั่งพรูออกมาไม่หยุดแน่

"นายพลจาง ผมต้วนฉีรุ่ย"

"ครับ ท่านประธานาธิบดี ผมฟังอยู่ครับ"

ฟังอยู่กับผีน่ะสิ

ต้วนฉีรุ่ยพยายามข่มความโกรธที่พลุ่งพล่านขึ้นมาจากจุดตันเถียนเอาไว้อย่างสุดความสามารถ

"นายพลจาง ตอนนี้สถานการณ์รบเป็นยังไงบ้างแล้ว?"

"อ้อ เรื่องสถานการณ์รบหรือครับ? ตามคำสั่งของท่านประธานาธิบดีต้วนฉีรุ่ย ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพปราบกบฏ กองทัพสายเหนือของเราได้บุกเข้าปักกิ่งและกวาดล้างพวกกบฏจนสิ้นซากแล้วครับ ฮ่าฮ่าฮ่า!"

"...งั้นก็ดีเลย ตอนนี้กองทัพสายตะวันตกของเราเพิ่งข้ามสะพานหลูโกวและกำลังจะเข้าใกล้ปักกิ่งแล้วเหมือนกัน"

- พวกมึงทำเหี้ยอะไรกันอยู่วะ?

- ทำอะไรล่ะ ก็มึงบอกให้ปราบกบฏไม่ใช่เหรอ? ก็ทำตามที่บอกแล้วไง ทำให้หมดแล้วเนี่ย จะโกรธทำไม? ไม่รู้เรื่องจริง ๆ

- คนของเราไปถึงแถวนั้นแล้ว เพราะงั้นพวกแกอย่าขยับไปไหนเด็ดขาด ขยับปุ๊บมือขาดแน่

"อ้อ ถ้าขึ้นมาจากสะพานหลูโกว... ก็เป็นทางใต้ไม่ใช่หรือครับ?"

"ใช่แล้ว"

"งั้นรบกวนช่วยฝากบอกให้ระวังตัวกันหน่อยนะครับ ตอนนี้กองปืนใหญ่ของเรากำลังระดมยิงปืนใหญ่ไปทั่วทุกสารทิศเพื่อบดขยี้ฐานที่มั่นของไอ้พวกหัวโล้นนั่นอยู่—"

"นี่คุณกำลังข่มขู่ผมงั้นเหรอ?"

"ข่มขู่ที่ไหนกันครับ ท่านประธานาธิบดี ผมก็แค่อยากป้องกันโศกนาฏกรรมที่อาจจะเกิดขึ้นไว้ก่อน ทำไมถึงได้เข้าใจเจตนาของผมผิดเพี้ยนไปแบบนั้นล่ะครับ?"

ปวดหัวตุบ ๆ เลย

ในช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่ถึงสองสัปดาห์ ต้องมาเจอเรื่องพิลึกพิลั่นสารพัดจนเครียดแทบจะอกแตกตายอยู่แล้ว

"นายพลจาง เคลื่อนทัพโดยไม่ได้รับอนุญาตจากประธานาธิบดี แถมยังปล้นคลังแสงที่ฉินหวงเต่า แล้วตอนนี้ยังมาพูดจาข่มขู่เรื่องกระสุนปืนใหญ่อีก ถ้าแบบนี้ไม่เรียกข่มขู่แล้วจะให้เรียกว่าอะไร"

"กองทัพเฟิ่งเทียนเตรียมเริ่มเคลื่อนทัพลงใต้ทันทีที่คำสั่งของท่านประธานาธิบดีตกลงมา แต่เพราะยุทโธปกรณ์ของเราบกพร่องไปมาก ทำให้การออกเดินทางเป็นไปอย่างยากลำบาก เลยต้องไปยึดเอาอาวุธที่ฉินหวงเต่ามาใช้ถึงจะสามารถเข้าร่วมรบได้ครับ"

"ในสถานการณ์ที่เกิดเรื่องเร่งด่วนแบบนี้ จะให้มัวส่งหนังสือราชการไปมาได้ยังไงล่ะครับ? ผมเลยกะว่าจะจัดการเรื่องทั้งหมดไปก่อนแล้วค่อยไปรับโทษจากท่านประธานาธิบดีทีหลัง แม่ทัพที่ออกรบก็ต้องรู้จักพลิกแพลงตามสถานการณ์ไม่ใช่หรือครับ?"

ถึงกับพูดไม่ออก

หนังสือราชการ? หนังงงสือออราาาชกาาาร?

ยุคนี้มันใช่ยุคชุนชิวจ้านกั๋วซะที่ไหน โลกที่เต็มไปด้วยความสะดวกสบายของอารยธรรมสมัยใหม่ ทั้งรถไฟ เครื่องบิน และเรือไททานิกแบบนี้เนี่ยนะ ยังจะมาอ้างเรื่องหนังสือราชการอีก?

มึงกับกูคุยกันด้วยหนังสือราชการหรือไง? คุยกันทางโทรศัพท์อยู่ไม่ใช่เหรอวะ?

ถึงอย่างนั้น จางจั้วหลินที่อยู่ปลายสายก็ยังคงพูดต่อไป

"การจะฝึกทหาร ไม่ว่าจะเป็นทั้งในหรือนอกกองทัพ ก็ต้องได้รับการสนับสนุนจากส่วนกลางครับ เพราะเมื่อจัดตั้งกองทัพขึ้นมาแล้ว ก็ต้องปฏิบัติตามคำสั่งของรัฐบาล"

- ในเมื่อส่วนกลางไม่มีการสนับสนุน พวกผมก็เลยไปเอา 'การสนับสนุน' มาเองไง? อย่าบอกนะว่ากะจะไม่สนับสนุนอะไรเลย แต่จะสั่งให้ไปรบไปตายตามใจชอบน่ะ?

"ตัวผมจั้วหลินนั้นไม่มีเจตนาร้ายแม้แต่นิดเดียว หากคำพูดนี้เป็นเท็จ ขอให้สวรรค์ลงทัณฑ์"

- แล้วมึงจะทำอะไรกูได้ล่ะ

โต๊ะของต้วนฉีรุ่ยสั่นสะเทือนตามแรงสั่นจากกำปั้นที่สั่นเทิ้มด้วยความโกรธ

แต่ในฐานะคนที่ก้าวขึ้นมาเป็นถึงประธานาธิบดีของประเทศ จะเก็บซ่อนความรู้สึกแค่นั้นไม่ได้เชียวหรือ

"นายพลจาง"

"ครับ ท่านประธานาธิบดี"

"คุณต้องการอะไร"

"ต้องการอะไรกันครับ กระผมก็แค่มีจิตใจที่อยากจะภักดีต่อชาติ..."

"ฉันสามารถช่วยปกปิดเรื่องการปล้นสะดมที่ฉินหวงเต่าให้เป็นการจัดหาเสบียงอย่างถูกต้องได้ ถ้าคุณยอมรับสิ่งที่เสนอแล้วเลิกตอแย"

"โปรดมอบตำแหน่งแม่ทัพเฟิ่งเทียนให้ผมสิครับ"

"...นายพลก็เป็นอธิบดีกรมการทหารของเฟิ่งเทียนอยู่แล้วไม่ใช่หรือ"

"อ่า ผมรู้ดีครับว่าในทางปฏิบัติผมกำลังทำหน้าที่แม่ทัพเฟิ่งเทียนแทนตาแก่จางซีล่วนนั่นอยู่แล้ว แต่สุดท้ายมันก็ไม่ใช่ตำแหน่งอย่างเป็นทางการไม่ใช่หรือครับ? ช่วยประทับตราตำแหน่งแม่ทัพเฟิ่งเทียนลงบนหน้าผากผมให้มันจบๆ ไปเถอะครับ"

แม่ทัพเฟิ่งเทียน

ตำแหน่งที่สามารถกุมอำนาจเบ็ดเสร็จทั้งด้านตุลาการ การบริหาร และการทหารของเฟิ่งเทียน ซึ่งเป็นหนึ่งในมณฑลตงเป่ยทั้งสามแห่งแมนจูเรีย อันประกอบด้วย เฟิ่งเทียน จี๋หลิน และเฮยหลงเจียง

ในบรรดามณฑลตงเป่ยทั้งสาม จี๋หลินและเฮยหลงเจียงมีประชากรและอุตสาหกรรมน้อยกว่าเฟิ่งเทียนมาก

ใครจะยอมให้ตาแก่วัยเจ็ดสิบที่ไม้ใกล้ฝั่งอย่างจางซีล่วนมานั่งตำแหน่งแม่ทัพเฟิ่งเทียนโดยไม่มีเหตุผลกันล่ะ

การแต่งตั้งคนทะเยอทะยานให้เป็นแม่ทัพเฟิ่งเทียน ย่อมหมายถึงการปล่อยให้จี๋หลินและเฮยหลงเจียงตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของเขาไปด้วย

"นี่คุณ... กำลังขอให้ฉันอนุมัติเรื่องนั้นด้วยตัวเองงั้นหรือ?"

"โธ่ ท่านประธานาธิบดี จางจั้วหลินคนนี้... เคยขอตำแหน่งขุนนางใหญ่โตในปักกิ่งเสียที่ไหนล่ะครับ? ช่วยให้ไอ้บ้านนอกแห่งแมนจูเรียคนนี้ได้สวมชุดผ้าไหมสีเหลืองกลับไปเชิดหน้าชูตาที่บ้านเกิดหน่อยเถอะครับ กลับบ้านเกิดอย่างสมเกียรติ! ภาพมันจะออกมาดูดีขนาดไหนกันครับ?"

"......"

"อ้อ จะว่าไป ได้ยินมาว่ากองทัพสายตะวันออกของเฉาคุนก็ฝ่าหลางฟางมาได้แล้ว อีกไม่นานคงมาถึงบริเวณปักกิ่งสินะครับ การที่เหล่าผู้ภักดีต่อชาติมารวมตัวกันแบบนี้ จะไม่ถือเป็นเรื่องน่ายินดีของประเทศได้ยังไงกันล่ะครับ?"

- ขืนยังเล่นตัว กูจะเปิดทางให้พวกกลุ่มเมืองหลวงแทนมึงแล้วนะ?

กรอด

เขากัดฟันกรอด

"ท่านประธานาธิบดี! จางจั้วหลินคนนี้พูดด้วยความภักดีจากใจจริงนะครับ เมื่อไอ้หัวล้านจางซวินถูกฉีกเป็นชิ้นๆ แล้ว ใครจะเป็นภัยต่อประเทศนี้เป็นรายต่อไปล่ะครับ? แล้วใครจะเป็นกองหนุนที่พึ่งพาได้เหมือนอย่างในวันนี้อีก?"

"..."

"ผมให้เวลาสามชั่วโมงก็แล้วกัน"

- แกรก

ต้วนฉีรุ่ยวางหูโทรศัพท์ที่สายถูกตัดไปลง แล้วลุกจากที่นั่งเดินออกไปข้างนอก

"ท่านครับ?"

"..."

เขาผลักพวกลูกน้องที่เข้ามาถามไถ่ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นออกไป แล้วเดินออกไปกลางแจ้ง ชักปืนพกออกจากซองและเล็งขึ้นฟ้า

- ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

เขายิงจนหมดแม็กกาซีน บรรจุกระสุนใหม่ แล้วกระหน่ำยิงออกไปอีกจนหมด

หลังจากทำแบบนั้นซ้ำอยู่หลายรอบ ต้วนฉีรุ่ยถึงยอมเก็บปืนพกเข้าซองแล้วยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาใหม่

"ต่อสายไปกองพลที่ 27 ที่ปักกิ่ง"

* * *

กองทัพสายตะวันตกของสวี่ซู่เจิงและกองทัพสายตะวันออกของเฉาคุนมารวมตัวกันที่เฟิงไถ ซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์ปราการเหล็กทางตอนใต้ของปักกิ่ง

เมื่อปักกิ่งแตก กองทหารรักษาการณ์ของเฟิงไถก็หนีเตลิดไปคนละทิศคนละทาง ไม่ก็เอาอาวุธหรือแม้แต่จับตัวผู้บังคับบัญชามาถวายเพื่อยอมจำนน

ช่างเป็นพวกทหารปลายแถวโดยแท้

"พลตรีสวี่ซู่เจิง ดีใจที่ได้พบคุณแบบนี้นะ"

"พลโทเฉาคุน เป็นเกียรติที่ได้พบครับ"

กองทัพสายตะวันตกและกองทัพสายตะวันออก

ทั้งสองคนที่นำกองกำลังรบของฝ่ายสวีโจวและกลุ่มเมืองหลวง ได้ยืมอาคารที่ดีที่สุดในเฟิงไถเพื่อนั่งดื่มชากับของว่างด้วยกัน

เฉาคุนผู้ไว้หนวดทรงไกเซอร์เอ่ยปากทักทายสวี่ซู่เจิงที่มีรูปร่างเล็กกว่าก่อน

"ได้ข่าวว่าปักกิ่งตกเป็นของกองทัพสายเหนืออย่างสมบูรณ์แล้ว และจางซวินก็พาฮ่องเต้น้อยหนีไปซุกหัวอยู่ที่สถานทูตเนเธอร์แลนด์แล้วล่ะนะ"

"อย่างนั้นเหรอครับ"

"กบฏก็จบลงแล้ว ตอนนี้ก็เป็นช่วงเวลาแห่งความสนุกสนานในการปูนบำเหน็จความชอบแล้วไม่ใช่หรือไง"

"ผมคิดว่ายังเร็วเกินไปที่จะคุยเรื่องปูนบำเหน็จความชอบครับ และอีกอย่างผมก็มิบังอาจไปหารือเรื่องสำคัญระดับนั้นกับท่านพลโท เพราะฐานะไม่คู่ควรกัน ต้องขอประทานโทษด้วยครับ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ผมไม่ได้จะมาพูดทำนองว่าให้เอาเงินทองมากองให้สักหน่อย"

เฉาคุนหยิบขนมจากบนโต๊ะที่ทั้งสองคนนั่งอยู่เข้าปากชิ้นหนึ่ง

รสชาติหวานเจี๊ยบของมันทำเอาตาสว่างขึ้นมาเลย

"ผมหมายถึงปักกิ่งต่างหาก ปักกิ่งน่ะ"

"ปักกิ่งเหรอครับ"

"แบ่งครึ่งกันอย่างลงตัว กองทัพของพลตรีสวี่ดูแลทิศตะวันตกกับทิศใต้ ส่วนกองทัพของพวกเราจะดูแลทิศตะวันออกกับทิศเหนือ"

เมื่อกองทัพสายตะวันตกและกองทัพสายตะวันออกมารวมตัวกัน ไม่รู้ว่าผีตัวไหนเข้าสิงกองพลที่ 27 กับจางจั้วหลิน จู่ ๆ พวกเขาก็บอกว่า 'ปราบกบฏสำเร็จแล้ว กองทัพตงเป่ยผู้ซื่อสัตย์และหาญกล้าของพวกเราจะกลับบ้านแล้วนะ~' แล้วก็นั่งรถไฟกลับเฟิ่งเทียนไปจริง ๆ

"จางจั้วหลินไอ้คนเจ้าเล่ห์นั่น มันเอาอาวุธยุทโธปกรณ์ที่เราตกลงกันไว้ตอนแรกไปจนเกลี้ยงเลยไม่ใช่รึ? พวกเราก็ต้องเอาก้ายผิงมาเป็นส่วนแบ่งสักหน่อยแล้วล่ะ"

"เรื่องรายละเอียด ผมว่าท่านควรไปหารือกับท่านประธานาธิบดีโดยตรงจะดีกว่านะครับ"

"แม่ทัพที่ออกรบมีสิทธิ์ที่จะไม่ฟังแม้แต่ราชโองการของกษัตริย์นะ พลตรีสวี่นี่คิดเล็กคิดน้อยเกินไปแล้ว"

เฉาคุนค่อย ๆ เหลือบตามอง แล้วส่งซิกให้อู๋เพ่ยฝู ชายร่างยักษ์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

ร่างยักษ์สูงถึง 190 เซนติเมตรเดินก้าวฉับ ๆ เข้ามาทรุดตัวนั่งลงข้างสวี่ซู่เจิงที่เตี้ยกว่าเกินหนึ่งช่วงศีรษะ

"..."

"นายพลสวี่ เด็ก ๆ ของฉันตายไปเยอะเลย ฉันจะไม่พูดหรอกนะว่าเป็นเพราะใคร ถึงยังไงก็รู้ ๆ กันอยู่"

เฉาคุนจุดบุหรี่คาบไว้ในปาก

"เพราะงั้นตอนที่ยังพูดดี ๆ ด้วย ก็จ่ายค่าชีวิตเด็ก ๆ ของฉันมาให้คุ้มค่าซะ"

"...หากเป็นข้อเสนอที่จะแบ่งกันปกครองปักกิ่งชั่วคราวจนกว่าท่านประธานาธิบดีจะกลับมาจากเทียนจินล่ะก็ ผมจะยอมรับครับ"

"ดี! เห็นว่านายพลสวี่เป็นอัจฉริยะที่สอบจอหงวนได้ตั้งแต่ตอนอายุสิบสาม หัวไวดีนี่"

เฉาคุนที่ยิ้มกว้างส่งซิกให้อู๋เพ่ยฝูอีกครั้ง

"เพ่ยฝู ไปกันเถอะ"

"ครับ ท่าน"

หลังจากสองคนนั้นออกไป สวี่ซู่เจิงที่เหลืออยู่เพียงลำพังก็ยกชาที่ยังอุ่นอยู่ขึ้นมาจิบ

"...จางจั้วหลินงั้นรึ"

จะเรียกว่าเป็นโจรม้าก็หัวไวเกินไป จะเรียกว่าเป็นทหารก็ปลิ้นปล้อนเกินไป

"ไม่รู้หรอกนะว่าจะเป็นขุนนางผู้ปรีชาในยามสงบได้หรือไม่ แต่ดูเหมือนจะเป็นวีรบุรุษจอมโกงในยามกลียุคได้แน่ ๆ ...โจเมิ่งเต๋อเวอร์ชันด้อยคุณภาพงั้นรึ?"

โจโฉ เมิ่งเต๋อ

ขุนนางผู้ปรีชาในยามสงบ

วีรบุรุษจอมโกงในยามกลียุค

บนน้ำชาที่เหลืออยู่มีภาพของใครบางคนซ้อนทับขึ้นมาอีกภาพหนึ่ง

"ถ้าอย่างนั้น อีแทโอผู้เป็นวีรบุรุษแห่งแวร์เดิง จะเปรียบได้กับใครในยุคปัจจุบันกันล่ะเนี่ย น่าสงสัยจริง ๆ"

สวี่ซู่เจิงกลืนน้ำชาที่เหลือลงคอ แล้วลุกขึ้นจากที่นั่ง

* * *

ผ่านไปไม่นาน กองทัพสายตะวันออกก็นำหน้ากองทัพสายตะวันตกอยู่เล็กน้อย และสามารถผ่านประตูเจิ้งหยางทางตอนใต้ของปักกิ่งไปได้สำเร็จ

"อืม ไม่ได้มาปักกิ่งซะนานเลยนะ"

"ผิดคาดเลยนะครับ นึกว่าไอ้พวกแมนจูเรียจะปล้นสะดมไปจนเกลี้ยงซะอีก"

"ก็นะ พวกมันคงปอดแหกเกินกว่าจะเผาเมืองหลวงทิ้งล่ะมั้ง สันดานมันก็แค่พวกกองโจร ที่เห็นศัตรูอ่อนแอหรือมีน้อยก็เข้าปล้น แต่ถ้าไม่เป็นอย่างนั้นก็วิ่งหนีหางจุกตูดไม่ใช่หรือไง"

"นั่นก็จริงครับ"

ทั้งสองคนขี่ม้าเดินไปตามท้องถนนราวกับแม่ทัพผู้ชนะศึก มุ่งหน้าไปยังทางทิศตะวันออกและทิศเหนือของปักกิ่ง ซึ่งเป็นส่วนแบ่งของพวกตนที่ได้มาจากการเจรจากับฝ่ายสวีโจว

"จะไปที่ไหนก่อนดีครับ ค่ายทหารราบที่อยู่ตงหยวนอยู่ใกล้กว่าโรงเรียนสื่อสารและคลังอาวุธที่เป่ยหยวนนะครับ"

"ไม่สิ ต้องไปเป่ยหยวนก่อน ปืนไรเฟิลกระจอก ๆ ที่ตงหยวนน่ะนำเข้าจากเซี่ยงไฮ้เอาก็ได้ไม่ใช่หรือไง แต่อุปกรณ์สื่อสารกับยุทโธปกรณ์ที่เป่ยหยวนเป็นของที่ไอ้ต้วนฉีรุ่ยมันจัดหามาเพราะอยากจะเลียนแบบกองทัพเยอรมัน จะต้องเป็นของชั้นยอดอย่างไม่ต้องสงสัยเลยล่ะ"

"จะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านครับ"

พวกเขากระจายกำลังทหารเข้ายึดครองพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของปักกิ่ง ในขณะเดียวกันก็เกณฑ์รถม้า รถบรรทุก รวมถึงรถยนต์สำหรับให้เฉาคุนและอู๋เพ่ยฝูนั่ง แล้วมุ่งหน้าไปยังเป่ยหยวน

และสิ่งที่รอคอยพวกเขาอยู่ก็คือ...

"...อะไรวะเนี่ย"

เฉาคุนที่นั่งอยู่บนเบาะหลังของรถยนต์เผลอหลุดปากออกมาโดยไม่รู้ตัว

กองทหารสื่อสารที่ควรจะมีเสาอากาศ อุปกรณ์โทรเลข และสายทองแดงเรียงราย อีกทั้งควรจะมีแบตเตอรี่สำหรับจ่ายไฟ

ทว่าที่กองทหารสื่อสารในเป่ยหยวนกลับไม่มีอะไรเลย

ไม่มีทั้งเสาอากาศ อุปกรณ์โทรเลข สายทองแดงแม้แต่เมตรเดียว หรือแม้แต่ถังใส่น้ำยากรดสำหรับเก็บแบตเตอรี่สักถัง

ไม่พบแม้กระทั่งสมุดรหัสลับหรือคู่มือการสื่อสาร

ทหารกลุ่มเมืองหลวงรีบเข้าไปค้นภายในอาคารทันที

บนโต๊ะทำงานและโต๊ะต่างๆ

ราวกับจะพิสูจน์ว่าเคยมีบางสิ่งตั้งอยู่ ร่องรอยที่ยังไม่สึกหรอหรือเปื้อนฝุ่นจากการวางสิ่งของทับไว้ ตัดกับส่วนที่สีซีดจางลงอย่างเห็นได้ชัด

"...นี่มัน เรื่องอะไรกัน"

ขณะที่เฉาคุนกำลังพึมพำด้วยใบหน้าเหม่อลอย นายทหารคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาทำความเคารพ

"ท่านครับ ค่ายทหารปืนใหญ่ที่แม่น้ำฟ่านพู่ก็ไม่เหลืออะไรเลยเหมือนกันครับ!"

"...อะไรนะ"

รสชาติของ 'แมนจูเรียเวสเทิร์น' ที่เขาได้สัมผัสเป็นครั้งแรกในชีวิตช่างขมขื่นเหลือเกิน

* * *

ในเวลาเดียวกันนั้น

บริเวณใกล้กับฉินหวงเต่า

ท่าเรือถังกู

"จะปล้นไอ้นั่นด้วยเหรอวะ"

"ยังไงชื่อเสียงอันฉาวโฉ่ของเราก็โด่งดังไปทั่วอยู่แล้ว ปล้นเพิ่มอีกสักอันมันจะไปต่างอะไรล่ะครับ"

"เชี่ย แทโอ มึงนี่มันอัจฉริยะชัดๆ"

"พวกแกเป็นใครกัน!?"

"โอ้โฮว! ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ยุทโธปกรณ์พวกนี้ได้ถูกโอนเป็นกรรมสิทธิ์ของกองทัพตงเป่ยของเราแล้ว!"

"อ๊ากกกก!!"

กองทัพตงเป่ยทำการโอนกรรมสิทธิ์ด้วยพลศาสตร์ขั้นต้นครั้งสุดท้าย ซึ่งพูดภาษาชาวบ้านก็คือการฉกฉวยยุทโธปกรณ์ลอตที่สามที่ต้วนฉีรุ่ยซื้อมาจากญี่ปุ่น ก่อนจะเดินทางกลับบ้านด้วยกระเป๋าที่ตุงเต็มที่

สมแล้วที่เนื้อต้องเป็นเนื้อในการ์ตูน และเศรษฐกิจก็ต้องเป็นเศรษฐกิจแบบปล้นสะดม

==================================================