บทที่ 82 การแข่งขันสู่ปักกิ่งที่เรียกพายุ (3)

บทที่ 82 การแข่งขันสู่ปักกิ่งที่เรียกพายุ (3)

อาณัติสวรรค์

ประสงค์แห่งสรวงสวรรค์

'สวรรค์จะลงทัณฑ์ผู้ไร้คุณธรรม และช่วยเหลือผู้มีคุณธรรม'

เป็นแนวคิดที่ผู้คนในวัฒนธรรมเอเชียตะวันออกต่างมีร่วมกัน ไม่ว่าจะเกาหลี จีน หรือญี่ปุ่น

เป็นแนวคิดที่ฝังรากลึกอยู่ในระดับดีเอ็นเอในสมองของชาวเอเชียตะวันออก สืบทอดมาตั้งแต่ยุคโบราณจนถึงศตวรรษที่ 21

"นั่น น...นั่น-"

ด้วยเหตุนี้ ชาวปักกิ่งจึงต่างตกตะลึงและชี้มือไปยังพระราชวังต้องห้าม

ที่ปลายมือของพวกเขามีควันสีดำลอยโขมงขึ้นไปบนท้องฟ้าสูงลิบ

ปลายสุดของควันสีดำทะมึนนั้นจดกับท้องฟ้าสีคราม

โดยมีท้องฟ้าสีครามนั้นเป็นฉากหลัง เครื่องบินรบลำหนึ่งกำลังบินวนเวียนอยู่กลางอากาศ

คนที่กำลังกินข้าวอยู่ถึงกับทำตะเกียบหล่น คนที่เดินตามถนนก็อ้าปากค้าง

พ่อค้าแม่ค้าที่ขายของอยู่ในตลาดก็หยุดต่อราคาแล้วกะพริบตาปริบ ๆ อย่างเหม่อลอย

"...สวรรค์ลงทัณฑ์แล้ว"

"มีระเบิดตกใส่พระราชวังต้องห้าม!"

"อาณัติสวรรค์ดับสูญแล้ว! อาณัติสวรรค์ดับสูญแล้ว!!"

เครื่องบินรบบินวนเหนือน่านฟ้าปักกิ่งอีกครั้งพร้อมกับทิ้งอะไรบางอย่างลงมา

กระดาษแผ่นเล็ก ๆ ปลิวว่อนร่วงหล่นลงมาราวกับเกล็ดหิมะ

ผู้คนต่างหยิบกระดาษสีขาวที่ร่วงอยู่แทบเท้าขึ้นมาและเริ่มอ่านโดยไม่รู้ตัว

ประกาศถึงพลเมืองดีแห่งปักกิ่ง และเหล่าทหารที่ต้องทำตามคำสั่งของจางซวิน กบฏแผ่นดินอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ขณะนี้กองทัพสายเหนือแห่งกองทัพปราบกบฏได้มาถึงหน้าประตูเมืองปักกิ่งแล้ว และกำลังจะเริ่มการโจมตีเพื่อบุกเข้าปักกิ่งในเร็ว ๆ นี้

สถานการณ์เป็นที่แน่ชัดแล้ว ขอให้ประชาชนใช้ชีวิตตามปกติและอย่าตื่นตระหนก ส่วนทหาร หากพวกคุณยอมจำนน เราจะดูแลเป็นอย่างดีและจะไม่เอาผิดใด ๆ ทั้งสิ้น ดังนั้นจงอย่าขัดขืน

ดังที่ได้ทิ้งระเบิดใส่พระราชวังต้องห้ามไปแล้ว เราจะระดมอาวุธทั้งหมดที่มีเพื่อให้ปฏิบัติการราบรื่น หากพวกคุณหวังลม ๆ แล้ง ๆ แบบเด็ก ๆ ว่าเราจะไม่กล้ายิงปืนใหญ่ใส่ปักกิ่ง หรือพึ่งพากำแพงเมืองอันน้อยนิดเพื่อต่อต้าน เรื่องที่ไม่ค่อยน่าอภิรมย์นักจะเกิดขึ้นกับพวกคุณแน่

พลตรี จางจั้วหลิน ผู้บัญชาการกองพลที่ 27

พันเอก อีแทโอ เสนาธิการกองพลที่ 27

* * *

ชาวปักกิ่งไม่ได้โง่

ถ้าโง่มาตั้งแต่แรก ก็คงไม่มีทางรักษาชีวิตรอดในยุคที่วุ่นวายแบบนี้มาได้หรอก

ตอนที่จางซวินนำทัพเข้ายึดปักกิ่ง สิ่งแรกที่หมดเกลี้ยงไปจากตลาดและร้านค้าไม่ใช่ของใช้ในชีวิตประจำวัน แต่เป็นผ้าสีเหลือง ตามมาด้วยผ้าสีน้ำเงิน

ก็แน่ล่ะ ต้องรีบทำธงมังกรเหลืองแล้วเอาไปแขวนไว้หน้าบ้านทันที เพื่อป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่อาจจะเกิดขึ้นไว้อย่างแต่เนิ่น ๆ

เพราะฉะนั้น

"ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ขอยกเลิกการสนับสนุนจางซวินและราชวงศ์ชิง"

"...นี่พวกเราเคยสนับสนุนด้วยเหรอวะ?"

"ช่างเถอะ! เอาเป็นว่าตั้งแต่ตอนนี้ไปพวกเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว ใครจะโจมตีพวกมันก็ไม่ใช่เรื่องของเราโว้ย!"

มหาบุรุษผู้ไปสร้างวีรกรรมไร้เทียมทานไกลถึงยุโรป อินทรีเทพแมนจูเรีย อีแทโอ!

และจางซวิน ผู้แพร่กระจายไวรัสหัวล้านติดต่อ

ถ้ากองทัพปราบกบฏกำลังถูกไล่ต้อนก็ว่าไปอย่าง แต่สถานการณ์ตอนนี้คือกองทัพปราบกบฏได้มาถึงชานเมืองปักกิ่งและตั้งค่ายพักแรมเรียบร้อยแล้ว

ซ้ำร้ายอีแทโอยังขับเครื่องบินมาทิ้งระเบิดใส่พระราชวังต้องห้ามใจกลางเมืองปักกิ่งด้วยตัวเอง แถมยังโปรยใบปลิวลงมาอีกต่างหาก

ตัดเรื่องแต้มความชอบและแต้มความชังที่ทั้งสองฝ่ายสะสมไว้อย่างล้นหลามออกไป ตอนนี้คนที่ยังคิดจะเดิมพันข้างจางซวิน คงไม่มีใครอีกแล้วนอกจากพวกชีวิตบัดซบที่หวังทุ่มหมดตัวเพื่อแทงสวนในตาสุดท้าย

ชาวเมืองไม่ยอมตอบรับคำสั่งเกณฑ์กำลังพลอีกต่อไป

การเกณฑ์แรงงานก็ไม่ยอมทำตามเช่นกัน

ร้านรวงพากันปิดประตู ผู้คนกักตุนเสบียงไว้ในคลัง แล้วลงกลอนประตูหน้าต่างแน่นหนา

บรรยากาศเย็นเยียบ

ราวกับมีมีดสั้นบินมาปักกลางอก

"นี่ พวกนายว่า... ถ้าเรายอมจำนน เขาจะไว้ชีวิตพวกเราจริงๆ ไหมวะ?"

"ชู่ว! ไอ้เวร อย่าพูดเสียงดังสิวะ"

เมื่อเหล่านายทหารกองทัพเปียที่คอยแหกปากตะโกนด่าทอเดินลับสายตาไป พวกพลทหารเปียก็จะจับกลุ่มคุยกันเสียงกระซิบกระซาบ

"ทหารสวรรค์เหี้ยอะไรล่ะ ทหารสวรรค์ที่ไหนในโลกโดนระเบิดตกใส่หัวจากฟ้าบ้างวะ?"

"นั่นก็ใช่นะ"

"ถ้าเป็นวีรบุรุษอย่างอีแทโอ เขาอาจจะไว้ชีวิตทหารปลายแถวอย่างพวกเราก็ได้นะ?"

"มันก็... มีเหตุผลอยู่นะ?"

ทหารหนีทัพผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด

ตามตรอกซอกซอยทางลัดที่ใช้หลบหนีออกจากปักกิ่ง เศษผมเปียที่ถูกกรรไกรตัดทิ้งอย่างลวกๆ แล้วหล่นเกลื่อนกลาดไปทั่ว คือหลักฐานเพียงหนึ่งเดียวที่บ่งบอกว่าพวกเขาเคยอยู่ที่นี่

วันรุ่งขึ้น อีแทโอขับเครื่องบินรบไปทิ้งระเบิดใส่คฤหาสน์หลังใหญ่ของจางซวินเพิ่มอีกสามลูก

จางจั้วหลินตะโกนอยู่หน้าเมืองปักกิ่ง

"ฉัน จั้วหลิน เป็นลูกผู้ชายตัวจริง! พูดคำไหนคำนั้น! หากพวกแกรู้จักรักชีวิตและยอมจำนน ฉันจะไว้ชีวิตพวกแกตามที่ลั่นวาจาไว้ แต่ถ้ายังดื้อด้านขัดขืน ฉันจะสับพวกแกให้เละ!"

ทุกคนพากันทอดทิ้งผู้ที่สูญเสียอาณัติสวรรค์ แล้วปีนขึ้นเรือชูชีพเพื่อหลบหนี

"เอาจริงๆ นะ ฉันเกลียดราชวงศ์ชิงมาตั้งแต่แรกแล้ว"

"ฮ่าๆๆ... ก็สนุกดีเหมือนกันนะครับ เล่นเป็นเพื่อนกับท่านอัครมหาเสนาบดีเนี่ย"

"ผมเป็นชาวฮั่นครับ พ่อผมก็เป็นชาวฮั่น ปู่ผมก็เป็นชาวฮั่นครับ"

* * *

"ตั้งแต่เวลา 0800 น. ให้ใช้ปืนใหญ่ระดมยิงปูพรมไปที่เนินเทียนถาน"

ป้อมปืนใหญ่ที่พวกหัวล้านตั้งไว้ในกำแพงเมืองชั้นนอกของปักกิ่งนั่น แค่กวาดล้างตรงนั้นทิ้งไปได้ พวกมันก็ไม่มีอาวุธหนักที่พอจะทำประโยชน์อะไรได้อีกแล้ว

"เดี๋ยวฉันจะขับเครื่องบินรบขึ้นไปควบคุมการยิงและคอยแจ้งจุดตกของกระสุนให้เอง ถ้าป้อมปืนใหญ่นั่นเงียบไปเมื่อไหร่ กองทหารปืนใหญ่ก็เปลี่ยนเป้าหมายไปโจมตีกำแพงเมืองชั้นนอกของปักกิ่งได้เลย"

"จะไม่มีการเตือนอะไรเพิ่มเติมแล้วเหรอครับ?"

"โปรยใบปลิวไปตั้งขนาดนั้นแล้ว ถ้าจนป่านนี้ยังไม่ยอมหนีทัพอีก ก็แปลว่าพวกมันสันดานเสียฝังรากลึกไปถึงกระดูกดำแล้วล่ะ เป่าพวกมันให้กระจุยไปพร้อมๆ กันนั่นแหละ"

"ครับผม!"

"พอกองทหารปืนใหญ่เจาะกำแพงเมืองชั้นนอกได้ปุ๊บ รถไฟหุ้มเกราะก็จะบุกยึดสถานีรถไฟกลางทันที จากนั้นกองทหารม้าจะใช้ที่นั่นเป็นฐานเพื่อเข้ายึดเส้นทางคมนาคมหลัก ส่วนกองทหารราบให้ตามไปสมทบ ตีวงล้อมกำแพงเมืองชั้นในไว้แล้วรอปืนใหญ่มาถึง"

"รับทราบครับ"

"พอรวบกำแพงชั้นในได้ กองทหารปืนใหญ่กับรถไฟหุ้มเกราะจะยื่นคำขาดครั้งสุดท้ายแล้วค่อยเริ่มยิงถล่ม ส่วนหน่วยที่เหลือให้ทำตามแผนที่เคยวางไว้ กวาดของทุกอย่างจากทุกที่มาให้เกลี้ยง ยกเว้นที่ตงหยวน"

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ริมฝีปากของคนคนเดียว

เขาอัดควันบุหรี่เข้าปอดเฮือกสุดท้าย พ่นลมหายใจออกมาช้าๆ แล้วเอ่ยปาก

"ถ้าจุดไหนพวกมันต่อต้านหนักก็แค่ล้อมเอาไว้ ไม่ต้องฝืนบุกทะลวงเข้าไป รอให้ปืนใหญ่มาถึงแล้วค่อยเป่าพวกมันให้กระจุยก็พอ ขอย้ำอีกรอบนะ ถ้าพวกแกรนหาที่พาลูกน้องไปตายเปล่าๆ ล่ะก็ ฉันจะเอาไม้กระบองหวดให้ยับเลย"

"""ครับ!"""

สมาชิกหน่วยขึ้นตรงกองพลที่ 27 ต่างพยักหน้ารับคำของเสนาธิการอย่างไม่มีข้อกังขาแม้แต่น้อย

คำพูดของเขาไม่เคยผิดพลาดเลยสักครั้ง

ขอแค่ทำตามที่เขาบอก ไม่ว่าจะเป็นที่แมนจูเรีย แวร์เดิง หรือปักกิ่ง พวกเขาก็จะรอดชีวิตกลับมาได้

"กลับบ้านไปพร้อมกันให้หมดทุกคนนี่แหละ"

"""ครับ!!!"""

* * *

วันนี้เครื่องบินก็บินขึ้นฟ้าอย่างไม่มีผิดเพี้ยนเช่นเคย

"มา, มาอีกแล้ว!"

"เหวอออ!!"

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา แค่เครื่องบินลำนั้นปรากฏตัวขึ้น เรื่องฝันร้ายก็มักจะตามมาเสมอ

ตอนนี้กองทัพเปียพากันขวัญหนีดีฝ่อ ตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว

และราวกับจะตอบสนองต่อความกังวลของพวกมัน ทันทีที่รุ่งอรุณสว่างไสวอย่างเต็มที่ กระสุนปืนใหญ่ก็เริ่มพุ่งทะยานเข้ามาเป็นวิถีโค้งสีเหลือง

"ปืนใหญ่ยิงมาแล้ววว—!!!"

"หลบเร็ว! หลบเซ่!!"

กระสุนระเบิดแรงสูงขนาด 155 มม. ที่มีรัศมีทำลายล้าง 50 เมตรระเบิดกึกก้อง พลิกคว่ำทุกสิ่งทุกอย่างราบเป็นหน้ากลอง

"เร็วเข้า! รีบเตรียมปืนใหญ่เร็ว! เราต้องยิงสนับสนุนพวกเดียวกันที่ขึ้นไปบนกำแพงเมือง!"

กองทหารปืนใหญ่ของกองทัพเปียก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างวุ่นวายทันทีที่การต่อสู้เปิดฉากขึ้น

นี่คือหน่วยอาวุธหนักเพียงหน่วยเดียวที่สามารถโจมตีออกไปข้างนอกได้

พวกมันที่รวมพลกันอยู่บนเนินเทียนถานรีบเร่งบรรจุกระสุนปืนใหญ่ขนาด 75 มม. ของญี่ปุ่นจำนวน 20 กระบอก และเริ่มขนย้ายกระสุนปืนใหญ่จากคลังมาวางซ้อนกันไว้

ทว่าก่อนที่พวกมันจะได้รับคำสั่งยิง กระสุนปืนใหญ่ก็พุ่งลอยข้ามมาจากนอกเมืองปักกิ่งเสียก่อน

กระสุนปืนใหญ่ที่วางกองไว้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่จากแรงกระแทกและระเบิดตูมตามขึ้นมา

หน่วยอาวุธหนักเพียงหนึ่งเดียวสูญเสียขีดความสามารถและเงียบเสียงลงอย่างสมบูรณ์

กองทัพสายเหนือหลุดพ้นจากการยิงตอบโต้ของทหารปืนใหญ่ฝ่ายศัตรูโดยสิ้นเชิง

ปืนใหญ่ทั้งหมดจึงเริ่มเปลี่ยนเป้าหมาย

เครื่องบินรบร่อนลงจอดอยู่ไกลออกไป และผู้บังคับบัญชาของพวกเขาก็เดินเข้ามาเพื่อตรวจเช็กความพร้อมก่อนบุกทะลวง

เขาถือหมวกนักบินไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างล้วงลึกเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตหนัง ล้วงเอาซองบุหรี่ออกมาคาบไว้ในปากมวนหนึ่ง

ในโลกที่เต็มไปด้วยความหลงใหลในลัทธิชายชาตรีแห่งนี้

เขาคือไอดอลที่ลูกน้องทุกคนต่างพากันเทิดทูน

"กองพลที่ 27"

"""ครับ!!!"""

"ตัวเกะกะฉันเคลียร์ให้แล้ว ที่เหลือฝากพวกนายได้ใช่ไหม?"

"""ครับ!!!"""

แสงแดดยามเช้าสาดกระทบดาบปลายปืนจนส่องประกายวับวาว

ประตูเมืองปักกิ่งอันหนาทึบที่อยู่ไกลออกไปถูกกระสุนปืนใหญ่ถล่มจนบิดเบี้ยวและพังทลายลงมา

"ดีมาก! ไว้มาเจอกันตอนรอดชีวิต เลิกแถว!"

"ตามฉัน ตู้ลี่ซัน มา! เราจะปลดปล่อยปักกิ่ง!"

"เฮ้!!!"

ทหารม้าชักดาบออกแล้วควบทะยานออกไปเป็นแนวหน้าสุด

ทหารราบเดินทัพตามไปติด ๆ ส่วนรถไฟหุ้มเกราะของทัพหลักที่จางจั้วหลินและจางเป่าเฉินโดยสารอยู่ก็เคลื่อนตามเข้าไป โดยใช้อาวุธหนักและปืนกลคุ้มกันด้านข้าง

ทหารกระจายกำลังออกไปทุกทิศทุกทางจากรถไฟหุ้มเกราะที่ยึดสถานีรถไฟกลางไว้ได้

"เฮ้ย ไอ้พวกเหี้ยเอ๊ย! กูคือจั้วหลินแห่งแมนจูเรีย! ตั้งแต่นี้ไปไอ้หน้าไหนที่ยังยืนหัวโด่อยู่ กูจะยิงทิ้งให้หมด!"

เครื่องบินรบที่ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้งบินนำหน้าพวกเขาไปก่อน แล้วสาดกระสุนปืนกลใส่จุดยุทธศาสตร์ต่าง ๆ ล่วงหน้า

เพื่อปิดฉากการดิ้นรนเฮือกสุดท้ายของจักรวรรดิ

พวกเขาก้าวรุกคืบเข้าไปอย่างมาดมั่น

* * *

- ไม่รอดแล้วครับ! จบสิ้นแล้ว! พวกแมนจูเรียบุกมาไม่หยุดเลย! อ๊ากกก!

"......"

- ที่นี่เป่ยหยวนครับ! เราถูกกองทหารม้าของพวกมันคุมพื้นที่ไว้แล้ว! ...ห๊ะ? เฮ้ย? ทำอะไรวะน่ะ! พวกมึงจะรื้อนั่นไปทำไม ไอ้พวกบ้าเอ๊ย!

"......"

- ไอ้พวกนี้ไม่ใช่ทหารครับ! มันคือโจรม้า!

จางซวินวางหูโทรศัพท์ลงเงียบ ๆ

ที่มั่นสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ในเมืองชั้นนอกถูกตีแตกแล้ว

"ท่านเสนาบดี ท่านเสนาบดี! ทะ ทำยังไงดี ฉันควรทำยังไงดี??!"

"...ผมไร้ความสามารถเองจนเรื่องกลายเป็นแบบนี้ ถือว่าไม่ภักดี ได้โปรดลงโทษประหารผมเถอะครับ"

จางซวินคุกเข่าโขกศีรษะคำนับจักรพรรดิน้อยที่กำลังกระวนกระวายใจอยู่ข้าง ๆ เขา

"ท่านเสนาบดี ฉันเชื่อใจแค่คุณเท่านั้นนะ ได้โปรดหาทางทำอะไรสักอย่างทีเถอะ!"

"...ยังมีอยู่วิธีหนึ่งครับ"

"กะแล้วเชียว! ต้องเป็นคุณแน่! วิธีแยบยลอะไรหรือ?"

"จับชาวต่างชาติที่ยังอยู่ในปักกิ่งเป็นตัวประกันเพื่อเจรจาสิครับ"

"......"

อ้ายซินเจวี๋ยหลัว ผู่อี๋ ถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ยินคำแนะนำอันซื่อสัตย์ของขุนนางคนโปรด

ไอ้บ้าเอ๊ย

* * *

- ยึดซีหยวนเรียบร้อยแล้วครับ ได้ปืนใหญ่สนาม 12 กระบอกกับกระสุน 2,000 นัด จะส่งไปที่สถานีรถไฟเดี๋ยวนี้เลยครับ

"จ้านซาน ไม่มีโรงงานผลิตเหรอ?"

- มีเครื่องจักรผลิตกระสุนปืนใหญ่อยู่บ้างครับ ถ้าจะรื้อพวกนี้ไปด้วยน่าจะใช้เวลานานพอสมควร ไม่มีผมอยู่ด้วยจะดีเหรอครับ?

"ไม่เป็นไร ๆ รื้อมาให้หมดนั่นแหละ"

- รับทราบครับ

กองทหารปืนใหญ่แห่งซีหยวน

กองทหารสื่อสารแห่งเป่ยหยวน

และที่สำคัญที่สุด หนานหยวน

ตู้ลี่ซันที่นำทหารช่างและทหารช่างซ่อมบำรุงไป สามารถรื้อเอาเครื่องบินฝึกหัดของฝรั่งเศส 12 ลำ รวมไปถึงอุปกรณ์การผลิตชิ้นส่วนอากาศยานกลับมาได้ทั้งหมด

แถมยังลากเอาเด็กใหม่สด ๆ ร้อน ๆ 100 คน... เอ้ย ไม่ใช่สิ นักเรียนโรงเรียนการบินมาด้วยเป็นของแถม

เดิมทีผมกะจะดึงเอาแค่บางคนที่อยากไปแมนจูเรียมาด้วยเท่านั้น แต่ว่า...

"อ๊าก! ท่านผู้การ โปรดรับผมไว้ด้วยเถอะครับ!"

"อินทรีเทพแมนจูเรีย! ราชันแห่งท้องนภา! ขอเพียงแค่ได้รับการสั่งสอนจากราชันแห่งท้องนภา!"

อะไรวะเนี่ย น่ากลัวชะมัด

อย่างที่คิดเลย ไอ้พวกที่มาเป็นนักบินในยุคนี้นี่สมองพังกันไปหมดแล้วจริง ๆ

แต่ถ้าจะมา ผมก็ขอน้อมรับไว้ด้วยความยินดีแล้วกัน

จะกินละนะครับ เอิ๊ก!

ในตอนที่ยึดเมืองชั้นนอกแล้วสูบเอาทรัพยากรทุกอย่างมาดังจ๊วบ ๆ อยู่นั้นเอง

"ท่านผู้การครับ มีสายเข้าครับ"

"ใคร?"

"...ประธานาธิบดีต้วนฉีรุ่ยครับ"

"บอกไปว่าฉันไม่อยู่"

"เขาบอกว่าจะรอจนกว่าท่านจะมาครับ"

"เชี่ยเอ๊ย"

ผมกำลังจะรับ-

-หูโทรศัพท์ แต่มีใครบางคนชิงหยิบมันขึ้นมารับสายแทนผมไปซะก่อน

"อ้าว ท่านประธานาธิบดีงั้นหรือ? ฉันอธิบดีกรมการทหารเฟิ่งเทียน จางจั้วหลินเอง"

==================================================