บทที่ 81 การแข่งขันสู่ปักกิ่งอันนำพาพายุมา (2)

บทที่ 81 การแข่งขันสู่ปักกิ่งอันนำพาพายุมา (2)

ปักกิ่ง

แถวถนนหนานฉือจื่อ ใกล้กับประตูตงหัวซึ่งเป็นทางเข้าออกทิศตะวันออกของพระราชวังต้องห้าม มีคฤหาสน์หลังโอ่อ่าของจางซวินตั้งตระหง่านอยู่

คฤหาสน์แห่งนี้มีทั้งสวนขนาดใหญ่และสระน้ำ รวมถึงคนรับใช้นับไม่ถ้วนอย่างที่ขุนนางผู้สูงศักดิ์พึงมี มิหนำซ้ำยังมีภรรยาแสนสวยรวมกันถึง 6 คน ซึ่งนับรวมภรรยาของลูกน้องที่เขาแย่งชิงมาด้วย

ที่นี่เคยเป็นสรวงสวรรค์อันเงียบสงบของจางซวิน

ทว่าบรรยากาศอันเงียบสงบของคฤหาสน์หลังใหญ่กลับมลายหายไป เมื่อผู้เป็นเจ้าของเริ่มโอบอุ้ม 'ปณิธานอันยิ่งใหญ่(?)' ไว้ในใจ

อัครมหาเสนาบดี ควบตำแหน่งข้าหลวงเป่ยหยาง และผู้ว่าการมณฑลจื๋อลี่

ตำแหน่งอันหรูหราเจิดจรัสที่นำหน้าชื่อของจางซวิน ผู้ทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยการใหญ่แห่ง <ต้าชิง รีไดฟ์> ที่ฟื้นคืนชีพขึ้นมาจากหลุมศพ

เพื่อให้สมกับตำแหน่งเหล่านั้น บัดนี้คฤหาสน์ของจางซวินจึงมีกองทหารองครักษ์หัวโล้น 300 นายคอยคุ้มกันอย่างแน่นหนา ทั้งยังมีการติดตั้งโทรเลขและโทรศัพท์อันเป็นผลผลิตแห่งอารยธรรมสมัยใหม่ จนทำหน้าที่เป็นดั่งศูนย์บัญชาการไปกลาย ๆ

"ใต้เท้าอัครมหาเสนาบดีขอรับ พวกกบฏกำลังบุกกระหน่ำเข้ามาพร้อมกันทั้งทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตกแล้วขอรับ!"

"ฮึ่ม! อย่าได้กระโตกกระตากไป"

จางซวินจิบชาร้อน ๆ พลางเอ่ยอย่างใจเย็น

"กองทัพที่มาจากทิศตะวันออกอย่างไรก็ต้องผ่านหลางฟาง ข้าส่งทหารไป 5,000 นายเพื่อตรึงกำลังป้องกันที่นั่นอย่างแน่นหนาแล้ว ไม่มีอะไรต้องกังวล"

"กะ...กระนั้นแล้ว พวกกบฏที่มาจากทางตะวันตกเล่าขอรับ...?"

"ไอ้พวกสมองทึบ สะพานหลูโกวคืออะไรกันล่ะ? มันคือสะพาน สะพานโว้ย! สะพานแคบ ๆ ขนาดนั้น มีทหารตรึงไว้หลายพันนาย พวกมันจะมีปัญญาอะไรมาตีฝ่าสะพานหลูโกวได้กัน!?"

"จริงด้วยขอรับ! ใต้เท้าช่างเปรื่องปราดสมเป็นบุคคลที่สวรรค์ประทานมาจริง ๆ!"

"ต่อให้เป็นขงเบ้งในอดีตมาเอง จะเทียบเคียงกับใต้เท้าได้หรือขอรับ?"

"หึ... พอนึกดูแล้ว ชะตากรรมของจูกัดบู๊เฮาที่คอยประคับประคองจักรพรรดิที่เหลืออยู่ตามลำพังหลังส่งพระเจ้าเจียวเลี่ยเต้ (เล่าปี่) จากไป ก็ช่างคล้ายกับข้าในยามนี้จริง ๆ ประวัติศาสตร์ถึงได้วนเวียนซ้ำรอยเช่นนี้สินะ"

ทว่าจางซวินต่างจากขงเบ้งผู้เป็นผู้พ่ายแพ้แห่งยุคสมัย เพราะตัวเขาประสบความสำเร็จอย่างสมบูรณ์แบบ

สายธารแห่งยอดขุนนางราชวงศ์ชิงที่สืบทอดจากเจิงกั๋วฟานสู่หลี่หงจาง จะได้รับการสืบสานต่อไปอีกครั้งด้วยมือของจางซวินผู้นี้

"ใต้เท้าขอรับ?"

"อะไร? มีเรื่องอะไรอีก?"

"มีสายโทรศัพท์มาจากถังซาน—"

"ถังซาน?"

จางซวินลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วหยิบหูโทรศัพท์ขึ้นมา

"ข้าเอง มีเรื่องอะไร?"

— ใต้เท้าขอรับ! มีกองทัพไม่ทราบฝ่ายกำลังนั่งรถไฟมุ่งหน้ามายังถังซานตอนนี้เลยขอรับ!

"พูดบ้าอะไรของแก? จะมีกองทัพที่ไหนเคลื่อนพลลงมายังถังซานได้กัน!?"

— มะ...ไม่ทราบเหมือนกันขอรับ!

หรือว่าจะเป็น... แผนลวง? ต้วนฉีรุ่ยยังมีกองกำลังเหลืออยู่อีกงั้นรึ?

"สกัดมันไว้เดี๋ยวนี้! ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ต้องขวางไว้ให้ได้! จะสูญเสียเท่าไหร่ก็ช่างหัวมัน! มีอะไรให้ยิงก็ยิงออกไปให้หมด!"

— รับทราบขอรับ ใต้เท้า!

ทว่าต่างจากความหวังของจางซวิน สายที่โทรกลับมาหาใช่ข่าวดีเรื่องขับไล่ศัตรูได้สำเร็จไม่

— ใต้เท้าขอรับ! กระสุนยิงไม่เข้าเลยขอรับ! พวกศัตรูเอารถไฟ... อ๊ากกกก!

"เฮ้ย! เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่! พูดจาให้รู้เรื่องสิวะ!"

มีบางอย่างผิดปกติไปแล้ว

* * *

130 กิโลเมตรทางตะวันออกเฉียงเหนือของปักกิ่ง

ถังซาน

— ฟู่—!

รถไฟรูปร่างประหลาดไม่ทราบฝ่ายพ่นควันดำโขมงก่อนจะจอดนิ่งลง

กองพันพวกหัวโล้นหนึ่งกองพันที่ได้รับคำสั่งให้รักษาเมืองถังซานต่างส่งเสียงฮือฮาอยู่ในคูสนามเพลาะและป้อมไม้ที่สร้างขึ้นอย่างลวก ๆ

"ท่านอิงจางขอรับ! เราไม่ต้องหยุดมันไว้หรือขอรับ?"

"ต...ต้องหยุดสิ ต้องหยุดอยู่แล้ว"

อิงจางซึ่งเทียบได้กับตำแหน่งผู้การกองพันกวาดสายตามองรอบตัว ก่อนจะชี้เลือกทหารสองสามนายแล้วกวักมือเรียก

"มึง มึง แล้วก็มึง ออกไปข้างนอกแล้วสั่งให้ไอ้รถไฟประหลาดนั่นหยุดซะ"

"หะ...หา? พวกเราหรือขอรับ?"

"เออสิวะ จะไม่ไปเรอะ? หรืออยากให้กูแสดงความเด็ดขาดของกฎอัยการศึกให้ดูหืม!?"

"ม...ไม่ใช่ขอรับ..."

ในที่สุดทหารไม่กี่นายที่หน้าซีดเผือดก็จำต้องกระชับปืนเล็กยาวในมือ เดินออกไปประชิดขบวนรถไฟ

"นี่มันอะไรกัน ไม่ใช่ป้อมปราการสักหน่อย..."

หน้าต่างตู้โดยสารทั้งหมดถูกเชื่อมปิดด้วยแผ่นเหล็ก หากไม่นับช่องแคบ ๆ เล็ก ๆ แล้ว ข้างนอกก็มองไม่เห็นข้างในเลยแม้แต่น้อย

เหนือตู้บรรทุกสินค้าที่เดิมทีใช้ขนถ่านหิน มีแผ่นเหล็กยาวตั้งทำมุมลาดเอียงเอาไว้ และระหว่างแผ่นเหล็กเหล่านั้นก็มีช่องว่างสำหรับพาดวางบางสิ่งได้

ความรู้สึกคุ้นตาอย่างประหลาด

พวกหัวโล้นรู้สึกเหมือนกำลังถูกใครบางคนกวาดสายตามองลอดออกมา จึงทำได้เพียงพึ่งพาปืนเล็กยาวกระบอกเดียวในมือพลางสาวเท้าเข้าไปต่อ

"หยุด หยุดอยู่ตรงนั้น หากเข้ามาใกล้อีกก้าวเดียวจะยิงทันที"

เสียงหนึ่งดังก้องออกมาจากภายในขบวนรถไฟ

หนึ่งในพวกหัวโล้นรวบรวมความกล้าแล้วเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ

"ฮ...เฮ้ย! พวกแกเป็นใครกันวะ?"

"กองพลที่ 27"

"ก...กลับไปยังที่ตั้งของพวกแกซะ! หากไม่มีคำสั่งของใต้เท้าอัครมหาเสนาบดี พวกเราปล่อยให้ผ่านไปไม่ได้!"

"งั้นเหรอ?"

ขบวนรถไฟหน้าตาประหลาดที่พวกมันนั่งมาพลันเกิดความเคลื่อนไหววุ่นวาย ก่อนจะมีเสียงโลหะขบกระทบดังกริ๊กแกร๊ก

ตามรอยแยกของแผ่นเหล็กที่ตีประกบหน้าต่างตู้โดยสาร มีปลายปืนเล็กยาวโผล่ยื่นออกมาเรียงรายราวกับหนามแหลม

กะด้วยสายตาก็มีปากกระบอกปืนนับร้อยกำลังเล็งตรงมาที่พวกเขา

"อึ...อ๊าาา..."

"กลับไปบอกหัวหน้าของพวกแกให้เปิดทางซะ แล้วจะไม่มีใครต้องเจ็บตัว"

พวกหัวโล้นค่อย ๆ ถอยหลังกรูด ก่อนจะสับตีนแตกวิ่งหนีกลับไปยังคูสนามเพลาะของตนอย่างไม่คิดชีวิต

"อ...ฮือ ท่านอิงจางขอรับ!"

"อะไรวะ? เกิดเรื่องอะไรขึ้นทำไมหน้าซีดเป็นไก่ต้มแบบนั้น?"

"พวก...พวกแมนจูเรียขอรับ! พวกแมนจูเรียบอกว่าถ้าเปิดทางให้จะไม่ทำร้ายขอรับ!"

"อะไรนะ?! ไอ้พวกบ้านนอกแมนจูเรียพวกนี้บังอาจมาข่มขู่กองทัพติ้งอู่แห่งต้าชิงงั้นเรอะ?!"

รถไฟที่จอดนิ่งอยู่ไกล ๆ เมื่อครู่เริ่มพ่นไอน้ำขึ้นสู่ท้องฟ้าและเคลื่อนขบวนอีกครั้ง

"พวกเจ้าคือกองทหารสวรรค์! ขัดขวางพวกมันไว้เพื่อองค์จักรพรรดิ!"

เคร้ง— ดาบถูกชักออกจากเอวของอิงจาง

"โจมตี!"

* * *

เคร้ง เคร้ง เคร้ง!

กระสุนปืนเล็กยาวกระดอนออกจากแผ่นเหล็ก

นี่มันรถไฟหุ้มเกราะเว้ย รถไฟหุ้มเกราะ

ต่อให้โดนปืนใหญ่สนามยิงใส่ ถ้าไม่ใช่ขนาดลำกล้องใหญ่จริง ๆ ก็ยังทนได้ แล้วกระสุนปืนกระจอกพรรค์นั้นมันจะเจาะเข้าได้ยังไงวะ

"อะไรวะ? อุตส่าห์ปรานีให้รอบหนึ่งแล้วยังจะกล้าพุ่งเข้ามาอีกเรอะ?"

"พวกมันคงโดนไอ้ผมเปียล้างสมองไปหมดแล้วมั้งครับ"

ดูท่าจ้านซานจะมองพวกนั้นเป็นพวกโพรโทสไปแล้ว แต่ก็นะ เห็นมีเส้นประสาทเชื่อมอยู่ข้างหลังเหมือนกัน ก็อาจจะใช่จริง ๆ ก็ได้

ผมยกหูโทรศัพท์ขึ้นแล้วประกาศแจ้งไปทั่วทั้งขบวนรถไฟ

"นับแต่นี้ไปเริ่มใช้กำลังได้ แสดงความตื่นตะลึงและหวาดกลัวให้พวกมันดู"

"ครับ!"

ปืนกลถูกติดตั้งตรงช่องยิงระหว่างแผ่นเหล็ก ส่วนปืนใหญ่ฮาวอิตเซอร์ก็ตั้งลำพร้อมยิงอยู่บนตู้บรรทุกถ่านหินดัดแปลง

"พลปืนกลทุกคน ให้ยิงอิสระจนกว่าจะมีคำสั่งหยุดยิง เลิกกัน"

กระสุนส่องวิถีสาดซัดลงไปราวห่าฝนในพริบตา ถล่มกลืนสนามเพลาะของพวกหัวโล้นจนมิด

ตูม!

พอปืนใหญ่ฮาวอิตเซอร์ที่ติดตั้งไว้พ่นไฟ ฐานที่มั่นไม้กะโหลกกะลาของพวกหัวโล้นก็อันตรธานหายไปในพริบตา

ในประวัติศาสตร์เดิม รถไฟหุ้มเกราะคือสิ่งที่ทั้งกองทัพแดงและกองทัพขาวต่างงัดมาใช้ประโยชน์กันอย่างดุดันในช่วงสงครามกลางเมืองแดง-ขาว

ตัวผมเป็น 'คนจากอนาคต' อย่างไม่ต้องสงสัย

ก็แค่โลกใบนี้เต็มไปด้วยพวกตาบอดตาฟาง ผมเลยยอมลดระดับลงมาเล่นด้วยชั่วคราวเท่านั้น

ในทวีปที่เพียงแค่ยึดกุมจุดและเส้นเอาไว้ก็เหลือเฟือแห่งนี้ ไม่มีอาวุธชนิดไหนที่จะทรงประสิทธิภาพไปกว่ารถไฟหุ้มเกราะและรถไฟติดอาวุธอีกแล้ว

ก่อนที่เครื่องบินทิ้งระเบิดกับปืนต่อสู้รถถังดี ๆ จะปรากฏขึ้นมา รถไฟหุ้มเกราะนี่แหละคือพระเจ้า

ปืนเล็กยาวยิงแป๊ก ๆ กระจอกงอกง่อยของกองทัพผมเปียไม่มีทางหยุดม้าเหล็กตัวนี้ได้เด็ดขาด

ผมกางแผนที่ออกภายในตู้รถไฟแล้วเรียกเหล่านายทหารมารวมตัวกัน

"พอกวาดถังซานพ้นทางแล้ว คราวนี้ก็วิ่งตรงดิ่งไปปักกิ่งเลยใช่ไหม?"

"ครับ เป็นเช่นนั้นครับ"

กัวซงหลิงดึงเบี้ยหมากรุกของกองทัพผมเปียที่ปักอยู่ตรงถังซานออก

เบี้ยหมากรุกที่ดึงออกมากลิ้งเกลือกไปมาตามแรงสั่นสะเทือนจากการยิงปืนใหญ่ฮาวอิตเซอร์

"ท่านพันเอกครับ"

"ว่าไง"

"พอไปถึงปักกิ่งแล้วควรเริ่มจากตรงไหนก่อนดีครับ? ขอมอบเป้าหมายมาได้เลยครับ ส่วนรายละเอียดเดี๋ยวผมจัดการเอง"

"เป้าหมายของเราคือก่อนที่กองทัพสายตะวันตกกับกองทัพสายตะวันออกจะมาถึง ต้องตีปักกิ่งให้แตกแล้วขนทุกอย่างใส่ห่อผ้าโกยแน่บกลับแมนจูเรีย"

กัวซงหลิงพยักหน้ารับพลางทำเครื่องหมายลงบนแผนที่หลายจุด

"พวกเราน่าจะได้เข้าทางตงจื๋อเหมินทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของปักกิ่งครับ"

"คงงั้นแหละ"

"ถ้าอย่างนั้นสิ่งแรกที่ต้องเข้ายึดก็คือคลังแสงกองทัพเป่ยหยางที่อยู่ตรงตงจื๋อเหมินแห่งนี้ครับ"

"พอดีเป็นทางเดียวกับที่เราจะเข้าเมือง เข้าไปแล้วก็กวาดเรียบตามน้ำไปเลยก็แล้วกัน"

"ถูกต้องครับ"

จากนั้นกัวซงหลิงก็ชี้ไปยังจุดต่าง ๆ ทั้งสี่ทิศ ตะวันออก ตะวันตก ใต้ และเหนือของปักกิ่งทีละแห่ง

"สี่แห่งนี้เคยเป็นอุทยานหลวงในอดีต ปัจจุบันกลายเป็นพื้นที่ราบเรียบจึงถูกใช้เป็นค่ายทหารครับ"

เป่ยหยวน มีความหมายว่าอุทยานทิศเหนือ

เช่นเดียวกับสถานที่ที่เรียกว่า หนานหยวน ซีหยวน และตงหยวน

จุดที่พวกเราจะบุกเข้าไปคือทิศตะวันออกเฉียงเหนือ

ถ้าอย่างนั้น ก็ต้องเอื้อมมือไปจัดการจุดที่ไกลที่สุดอย่างทิศใต้และทิศตะวันตกก่อน

ที่หนานหยวนมีโรงเรียนการบินและเครื่องบินฝึกหัดสัญชาติฝรั่งเศสจอดเรียงรายอยู่

"ดีมาก ตู้ลี่ซัน?"

"ครับ ผู้พัน"

ตู้ลี่ซันตอบรับทันควันราวกับรอให้ผมอ้าปากสั่งอยู่แล้ว

"ฉันจะให้ทหารม้าห้าร้อยนาย หน่วยช่าง กับพวกช่างซ่อมบำรุงทั้งหมดที่มี แกจะยึดหนานหยวนที่อยู่ไกลที่สุดได้ไหม"

"แน่นอนครับ ผู้พัน"

ลี่ซันเอ่ยพลางวางมือทาบลงบนซองปืนพกของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

"หม่าจ้านซาน"

"ครับ ผู้พัน"

"พาหน่วยทหารราบไปยึดซีหยวนได้ไหม"

"ได้แน่นอนครับ"

ที่ซีหยวนมีหน่วยปืนใหญ่สนามและโรงเก็บยุทธภัณฑ์อยู่

ปืนใหญ่นั้นเป็นของตายอยู่แล้ว รวมถึงกระสุนปืนใหญ่ที่เราต้องการอย่างยิ่งยวด และถ้าโชคดีก็อาจจะรื้อเอาเครื่องไม้เครื่องมือโรงงานมาได้ด้วยซ้ำ

"รื้อมาให้เกลี้ยง ถ้าเหลือไว้... รู้ใช่ไหม?"

"ครับผม จะกวาดมาให้เหี้ยนเลยครับ"

เมื่อยึดสองแห่งที่ไกลที่สุดได้แล้ว ที่เหลือก็แค่อยู่ในระยะเอื้อมมือถึง

ที่เป่ยหยวนมีโรงเรียนการสื่อสารและกองทหารสื่อสาร

ตั้งแต่วิทยุโทรเลขไปจนถึงอุปกรณ์สื่อสารล้ำสมัยสารพัดชนิดคงมีอยู่เพียบแน่นอน

ตงหยวนถูกจัดไว้ลำดับท้ายสุดในเรื่องความสำคัญ

เพราะเป็นแค่ค่ายทหารราบธรรมดา อย่างมากที่ได้ก็มีแค่ปืนเล็กยาวกับกระสุนเท่านั้น

ธรรมดาของคนเรา กินหมดทุกอย่างเดี๋ยวจะท้องแตกตายเอา

เหลือไว้เท่านี้ถือเป็นมารยาทอันสง่างามดั่งผู้ดีที่เหลือซงพยอนไส้ถั่วกับขอบพิซซ่าไว้ให้คนที่มาทีหลังก็แล้วกัน

คิดดูแล้วฉันนี่มันเป็นคนดีเกินไปจริง ๆ

เสียงปืนด้านนอกสงบลงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

รถไฟหุ้มเกราะส่งเสียงหวูดกระหึ่มกึกก้องอีกครั้งก่อนจะเคลื่อนที่มุ่งหน้าต่อไป

"เอาละ จางซวินกับเขตเมืองชั้นในของปักกิ่งฉันจะรับผิดชอบเอง ส่วนที่เหลือก็เคลื่อนไหวตามที่เพิ่งคุยกันไปให้เป๊ะ อย่าให้มีช่องโหว่"

"ถ้าพวกมันไปกบดานในพระราชวังต้องห้าม การป้องกันคงจะแน่นหนาน่าดู จะไม่เป็นไรหรือครับ ถึงจะเป็นแค่พระราชวังสำหรับประดับบารมี แต่ตัวกำแพงเมืองก็น่าจะมีพลังป้องกันอยู่ไม่น้อย"

"เอาน่า ถ้าจนปัญญาจริง ๆ ก็แค่ทิ้งระเบิดใส่พระราชวังต้องห้ามซะก็สิ้นเรื่อง"

"...หา?"

"ถ้ายังไม่ออกมาอีก ก็แค่ลากปืนใหญ่สนามมายิงถล่ม ง่ายกว่าแวร์เดิงตั้งร้อยเท่า"

ขอย้ำอีกครั้งว่าฉันเป็นคนจากอนาคต

จักรพรรดิ? พระราชวังหลวง? แล้วใครสนวะ?

ชีวิตลูกน้องฉันสำคัญกว่าเยอะ

รับไปซะ จางซวิน

หมัดประชาธิปไตย-สาธารณรัฐแห่งศตวรรษที่ 21 ที่กูจะซัดใส่หน้านี่แหละ

* * *

"ขวางไว้! สกัดมันไว้! ถ้าพวกเราแตกก็ถึงปักกิ่งแล้ว! ขวางไว้ให้ได้ทุกวิถีทาง!"

"พวกกบฏ มัน แข็งแกร่งเกินไปแล้ววว—!!"

"อ๊ากกกก—!!!"

กองทัพที่บดขยี้หน่วยรักษาการณ์ถังซานจนแหลกละเอียดเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น

แนวป้องกันทางทิศตะวันตกที่ตรึงสะพานหลูโกวไว้

กองทัพสายตะวันตกระดมปืนใหญ่สนามประหนึ่งกองทัพฝรั่งเศส ใช้แสนยานุภาพการยิงอันท่วมท้นถล่มทุกสิ่งทุกอย่างด้วยห่ากระสุนปืนใหญ่จนราบเป็นหน้ากลองเว้นไว้เพียงสะพาน แล้วยาตราทัพรุกคืบไปข้างหน้า

"ผู้บัญชาการกองพลทหารบกที่ 3 อู๋เพ่ยฝูอยู่นี่แล้ว! ใครจะกล้ามาประมือกับฉัน!"

"ศัตรู... ศัตรูโผล่มาทางด้านหลังแล้ว!!!"

"ท... ท่านนายพลอู๋! ไว้ชีวิตด้วยครับ! พวกเราแค่มาเป็นทหารเพราะเขาบอกว่ามีข้าวให้กินเท่านั้นเองครับ!"

กองกำลังรักษาการณ์หลางฟางถูกยุทธวิธีเคลื่อนที่เร็วของกองทัพสายตะวันออกโอบล้อมกลืนกินจนต้องยอมจำนนไปตามระเบียบ

กองทัพสายตะวันออกยึดหลางฟางได้ภายในเวลาเพียงสองวัน และเริ่มเคลื่อนพลมุ่งหน้าสู่ปักกิ่งโดยทางรถไฟอย่างไม่หยุดยั้ง

"เฟิงไถ ต้องรักษาเฟิงไถไว้ให้ได้"

เฟิงไถคือจุดยุทธศาสตร์ทางรถไฟที่เป็นจุดบรรจบกันของทางรถไฟจิงฮั่นและทางรถไฟจิงจิน

หากเสียที่นี่ไป หายนะที่กองทัพสายตะวันตกและกองทัพสายตะวันออกจะรวมกำลังกันก็จะบังเกิดขึ้น

จางซวินรวบรวมไพ่ใบสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่ทั้งหมดเพื่อเสริมการป้องกันที่เฟิงไถ

"ใต้เท้า! แล้วพวกที่บุกย้อยลงมาจากตงเป่ยจะเอาอะไรไปขวางพวกมันล่ะครับ!?"

"...ปิดประตูเมืองปักกิ่งทุกบานแล้วตั้งป้อมปืนใหญ่ซะ ไม่เพียงแต่ทหาร ให้เกณฑ์ชาวบ้านขึ้นไปบนกำแพงเมืองด้วย ทำให้พวกมันเห็นว่าฝ่ายเรามีกำลังพลเยอะเข้าไว้"

"ค... ครับ! ใต้เท้า!"

น่าอึดอัดชะมัด

ในตอนที่จางซวินกระดกน้ำเย็นลงคอเพื่อดับความร้อนรุ่มอยู่นั้น

"ฮ... เฮ้ย นั่นอะไรบนฟ้าวะ?"

"เอะอะโวยวายอะไรกัน?"

เหล่าทหารที่เฝ้าคฤหาสน์ของจางซวินต่างแหงนมองท้องฟ้าแล้วซุบซิบกันเซ็งแซ่

"เครื่องบินนี่"

"มันจะทำอะไรน่ะ?"

เครื่องบินลำนั้นบินวนสำรวจเหนือน่านฟ้าปักกิ่งรอบหนึ่ง ก่อนจะหักเลี้ยวมุ่งตรงไปยังทิศทางของพระราชวังต้องห้าม

และแล้ว

เสียงระเบิดก็ดังกึกก้องกัมปนาทไปทั่วทั้งปักกิ่ง

==================================================