บทที่ 80 การแข่งขันสู่ปักกิ่งที่นำพาพายุ

บทที่ 80 การแข่งขันสู่ปักกิ่งที่นำพาพายุ

ทางรถไฟสายปักกิ่ง-เฟิ่งเทียน

"..."

ฉันจ้องมองวิทยุสื่อสารเงียบๆ อยู่ภายในขบวนรถไฟพิเศษที่จอดอยู่กลางทางรถไฟสายจิงเฟิ่ง

แสงจากตะเกียงสว่างวาบขึ้นมาทำลายความเงียบงันผ่านม่านควันบุหรี่ที่ลอยฟุ้ง

- ติ๊ด, ติ๊ดๆ, ติ๊ด

พลสื่อสารรีบหยิบปากกามาจดข้อความที่ได้รับลงบนกระดาษ จากนั้นก็ฉีกหน้านั้นส่งให้ฉัน

"ผู้พันครับ ข้อความที่ส่งมาจากฉินหวงเต่าครับ"

"ขอบใจ"

ฉันกวาดสายตาอ่านเนื้อความรอบหนึ่ง ก่อนจะเรียกพลสื่อสารคนอื่นๆ

"พาพวกออกไปต่อสายโทรศัพท์เข้ากับเสาโทรเลขหน่อยได้ไหม"

"ครับ! รอสักครู่นะครับ!"

พวกพลทหารหน่วยสื่อสารพากันเดินออกไปนอกขบวนรถ ถือไม้ยาวแล้วเกี่ยวสายโทรศัพท์เข้ากับเสาโทรเลขที่ตั้งเรียงรายขนานไปกับขบวนรถไฟ

พวกเขาที่เคยขุดดินและประกอบสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกในสนามรบอย่างไม่หยุดหย่อนทุกวันเพื่อสร้างเส้นทางศักดิ์สิทธิ์ในแวร์เดิง ประเทศฝรั่งเศส บัดนี้ได้กลับมายังบ้านเกิดและกลายเป็นบุคลากรชั้นยอดอันทรงคุณค่ายิ่งกว่าใคร

ได้โปรดปักหลักอยู่รับราชการจนเกษียณกันไปเลยเถอะนะ

พอทำงานเสร็จ พวกเขาก็ชูมือขึ้นทำเครื่องหมายวงกลมขนาดใหญ่ให้เห็นจากข้างนอก

ฉันลุกขึ้นจากที่นั่ง เดินออกมายังทางเดินในตู้รถไฟแล้วตรงไปยังโทรศัพท์แบบแขวนผนังที่ติดอยู่ตรงกลางทางเดินราวกับนาฬิกานกกาเหว่า ก่อนจะยกหูโทรศัพท์ขึ้น

ออกแรงหมุนคันโยกฝืดๆ อย่างรวดเร็วสามครั้ง

- ...ได้ยิน? ...ไหมครับ? ได้ยินไหมครับ?

เสียงรบกวนจางหายไปและเสียงคนก็ชัดเจนขึ้น

"ร้อยเอกโชโดซอนใช่ไหม"

- ถูกต้องครับ ผู้พันใช่ไหมครับ

"ใช่ ฉันเอง"

- ติดต่อมาทันทีเลยนะครับ โล่งอกไปที งั้นผมจะส่งหูโทรศัพท์ให้กองกำลังป้องกันฉินหวงเต่านะครับ

ระหว่างที่มีการส่งต่อหูโทรศัพท์ครู่หนึ่ง เสียงผู้คนกำลังทะเลาะเบาะแว้งก็ดังปนกับเสียงคลื่นแทรกเล็ดลอดเข้าสู่รูหู

- เฮ้ย! เฮ้ย!!! บอกให้วางลงเดี๋ยวนี้ไงเล่า! นี่คุณ!

โอ๊ย หนวกหูชะมัด นึกว่าตลาดนัดรึไงวะ

ใครมันมาเอะอะโวยวายอะไรกันขนาดนั้น

- ...ฮัลโหล?

"อ่า ได้ยินไหม"

- คุณคือผู้บังคับบัญชาใช่ไหม!? ตอนนี้มันทำบ้าอะไรกันอยู่เนี่ยหา!?

"ทำอะไรน่ะเหรอ ก็ย่อมต้องมารับ 'เสบียง' น่ะสิ ของที่กองอยู่ตรงนั้นทั้งหมดไม่ใช่ของกองทัพปราบกบฏหรอกเหรอ"

- คิดว่าของพวกนี้ตุนไว้ให้พวกคุณขนไปหมดรึไงหา!? ตั้งสามหมื่นกระบอกเชียวนะ! สามหมื่นกระบอก! ของสำหรับคนตั้งสามหมื่นคนใช้เชียวนะโว้ย!

"ฮึ่ม เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ ถ้าปักกิ่งกลายเป็นทะเลเพลิงขึ้นมา คุณจะรับผิดชอบงั้นเรอะ"

- อะไรนะ!? หน็อย ไอ้เวรนี่ มึง ชิบหาย มึงกล้าขู่กูเหรอวะ!? มึง ไอ้ระยำ มียศมีชื่อว่าอะไรวะ!?

"ฉัน พันเอกอีแทโอ เสนาธิการกองพลที่ 27 แห่งกองทัพสายเหนือ"

- ...อะไรนะ? อีแทโอ?

นายทหารที่มาคุมขนถ่ายสินค้าอยู่แนวหลังในช่วงเวลาชุลมุนวุ่นวายแบบนี้ อย่างมากก็แค่นายทหารชั้นร้อยปลายแถวเท่านั้นแหละ

รับรู้ได้ถึงความกระสับกระส่ายผ่านทางสายหูโทรศัพท์

อะไรนะ? กองทัพเกาหลีไม่ทำแบบนี้งั้นเหรอ?

แต่นี่ไม่ใช่เกาหลีนี่หว่า

คิดว่าสามัญสำนึกกับประสบการณ์พรรค์นั้นของคุณจะใช้ได้ผลในแมนจูเรียหรือไง?

- อะ... คือว่า พันเอกครับ แล้วที่ว่ากองทัพสายเหนือนี่หมายความว่ายังไงกันครับ?

"กองทัพของสวี่ซู่เจิงที่ตีมาจากทิศตะวันตกเรียกว่ากองทัพสายตะวันตก กองทัพของเฉาคุนที่ตีมาจากทิศตะวันออกเรียกว่ากองทัพสายตะวันออก เพราะฉะนั้นพวกเราที่เคลื่อนทัพลงใต้มาจากทิศเหนือ ก็ย่อมเป็นกองทัพสายเหนือน่ะสิ"

- ...งะ... งั้นหรือครับ

ความเงียบเข้าปกคลุมสายโทรศัพท์ชั่วขณะ

- แล้ว... ได้รับอนุญาตจากท่านประธานาธิบดีหรือยังครับ?

"นี่คุณ"

- ครับ กำลังฟังอยู่ครับ

"คุณเป็นคนรักชาติไหม?"

- ครับ? คะ... ครับ แน่นอนอยู่แล้วครับ แต่ว่า...

"ถ้าอย่างนั้นคุณก็น่าจะเข้าใจ เมื่อได้เห็นประกาศปลุกระดมอันเปี่ยมล้นของท่านประธานาธิบดีต้วนฉีรุ่ย ชาวแมนจูเรียผู้รักชาติอย่างพวกเรา! ก็เลือดลมพลุ่งพล่านจนต้องละทิ้งที่มั่นแล้วเคลื่อนพลลงใต้สู่ปักกิ่งอย่างห้าวหาญ"

- ......เพราะฉะนั้นเรื่องใบอนุญาต—

"มัวรอจนจางซวินเผาปักกิ่งเป็นทะเลเพลิงขึ้นมา คุณจะรับผิดชอบงั้นเรอะ? นี่คุณกล้าตีตราความรักชาติของพวกเราเป็นแค่ความเห็นแก่ตัวส่วนตัวหรือไง?!"

- ครับ? มะ... ไม่ใช่ครับ! ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นเลยแม้แต่น้อยครับ!

"ดี ถ้าอย่างนั้นก็คงเข้าใจสถานการณ์ของพวกเราแล้วสินะ

พวกเราได้รับโทรเลขด่วนจากท่านประธานาธิบดีต้วนฉีรุ่ย ก็เลยรีบรวบรวมกำลังพลไปจนถึงกองพลที่ 28 แล้วยกมาด้วยกันจนไม่มีเวลาเตรียมยุทธภัณฑ์ให้พร้อม เพราะงั้นพวกเราถึงจะขอเบิกเสบียงที่ฉินหวงเต่าไปสักหน่อยไงล่ะ"

- ไม่ใช่... คือว่า ไม่ได้เตรียมอาวุธ... เอ๊ย ไม่ได้เตรียมยุทธภัณฑ์มางั้นหรือครับ?

"ใช่"

- ...กองพลที่ 28 ด้วยเหรอครับ?

"ใช่"

- นั่นมัน... จะเป็นไปได้ยังไงกันครับ?

"เป็นไปได้สิ"

ดูท่าทางเหลาะแหละของไอ้หมอนี่สิ ให้ตายเถอะ เป็นพวกข้างในด่านซานไห่กวนถึงได้ไม่ประสีประสาอะไรเลย

ในแมนจูเรียมีเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ด้วยหรือไง?

แน่นอนว่าทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ

"เข้าใจแล้วก็ส่งของทั้งหมดที่มีมาดี ๆ ซะ"

นี่ไม่ใช่การปล้น แต่เป็นการส่งกำลังบำรุงอันชอบธรรมต่างหาก

* * *

ฉินหวงเต่า

"เอาล่ะ เข้าใจแล้วใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นนับจากนี้พวกเราจะขอเกณฑ์เกวียนทั้งหมดไปเลยนะ?"

"เดี๋ยว ไม่ใช่สิ เดี๋ยวก่อนสิพวกคุณ—"

อูด็อกซุนส่งยิ้มกว้างพลางแกะมือนายทหารฝ่ายส่งกำลังบำรุงที่พยายามคว้าตัวเขาออกไป

"ฮะ ๆ ผมคิดว่าคุยกันจบเรียบร้อยแล้วเสียอีก ทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะครับ?"

"ได้โปรดเถอะ อย่าเอาไปหมดเลย เหลือไว้ให้บ้างเถอะ ขอร้องละ! ฉันขอร้องละนะ!"

"อ้าว! แล้วจะให้กองทัพสายเหนือของพวกเราเอาอะไรไปสู้ล่ะครับ? กะจะปล่อยให้จางซวินเชือดพวกเราจนเหี้ยนเลยหรือไง?!"

"ว่าไงนะ?"

"พูดสิว่า 'จางซวิน ไอ้หมาเวร'!"

นายทหารฝ่ายส่งกำลังบำรุงหายใจฟึดฟัดพลางกระชากหมวกทหารบนหัวมาถือไว้ในมือก่อนจะโบกไปมา

"บ้าเอ๊ย! หน้าตาฉันมันดูเหมือนพวกที่สมคบคิดกับจางซวินตรงไหนกันฮะ!? ดูสิ! หัวฉันตัดทรงโมเดิร์นแบบฝรั่งนะเว้ย!"

"ไอ้เวรนี่ แกเป็นกองทัพเปียที่ได้รับอนุญาตให้ตัดผมได้ใช่ไหมล่ะ!?"

"อ๊ากกกก—!!"

ไม่รอดแล้ว

พวกคนเถื่อนบ้านนอกที่พูดภาษาถิ่นแมนจูเรียพวกนี้คุยไม่รู้เรื่องเลยโว้ย!

ดูตรงนั้นสิ

ทหารส่งกำลังบำรุงแห่งฉินหวงเต่าต่างพากันเข้าไปเกาะแข้งเกาะขาคร่ำครวญและอ้อนวอนพวกเวรแมนจูเรียที่ทำเหมือนไร้เลือดไร้น้ำตา ไม่เพียงแต่ขนปืนเล็กยาวกับกระสุนไปเท่านั้น แต่ยังกวาดทุกสิ่งทุกอย่างไปด้วย ทว่าไอ้พวกแมนจูเรียเหล่านั้นกลับทำหน้าตาเหมือนจะบอกว่า 'พูดอะไรของแกวะ? พวกเราฟังภาษาจีนไม่รู้เรื่องหรอกนะเว้ย?'-แล้วก็ขนยุทธภัณฑ์ไปจนเกลี้ยง

ทั้งที่ฟังออกหมดทุกคำแท้ ๆ เสือกทำเป็นไม่รู้เรื่อง!

"เฮ้ย คุณโจ! รีบ ๆ ขนเข้าสิวะ!"

อูด็อกซุนเร่งเร้าพวกพ้องโดยไม่คิดจะสนใจความรู้สึกของนายทหารส่งกำลังบำรุงพวกนั้นเลยสักนิด

และแล้ว

"ไม่ต้องห่วงไปหรอก! พวกเราจะชิงปักกิ่งกลับคืนมาให้ได้อย่างแน่นอน!"

"......"

"ฮ่า! ทุกคนร่วมแรงร่วมใจกันรับมือกับศัตรูร้ายแห่งแผ่นดิน นี่มิใช่เรื่องดีต่อทั้งปักกิ่งและดีต่อทั้งแมนจูเรียหรอกหรือ!"

ปืนเล็กยาวอาริซากะ ไทป์ 38 จำนวน 27,000 กระบอกและกระสุนปืนเล็กยาวอีกหลายหมื่นนัดที่ต้วนฉีรุ่ยจัดซื้อมาอย่างเร่งด่วนก็อันตรธานหายไปเช่นนี้เอง

"มาถึงตรงนี้ก็คงไม่มีใครเห็นแล้วล่ะครับ"

"หัวหน้าฮงตั้งใจจะเอาไปเท่าไหร่หรือครับ?"

"สัก 3,000 กระบอกก็พอแล้วล่ะ แต่ขอเอากระสุนไปเยอะหน่อยจะได้ไหม?"

"แน่นอนครับ พันเอกอีแทโอบอกไว้ว่าให้หยิบไปได้ตามที่ต้องการ เพราะงั้นจะเอาไปมากกว่านี้ก็ได้นะครับ"

ใจกลางแมนจูเรียอันเวิ้งว้างไร้ผู้คน ฮงบอมโดยิ้มกว้างพลางเปิดกล่องไม้ที่บรรจุหีบห่ออย่างดีกล่องหนึ่งออก

"ฮะฮ่า ถ้าได้ไปห้างสรรพสินค้าฝรั่งเศสที่เขาว่ากันว่าอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ ก็คงจะรู้สึกแบบนี้สินะ"

เขาเล็งศูนย์เล็งไปยังเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น โยกคันรั้งลูกเลื่อนเปิดออก แล้วลั่นไกยิงแห้งในท้ายที่สุด

ชุดลูกเลื่อนพุ่งไปข้างหน้าแล้วกระแทกเข้ากับรังเพลิงอย่างเฉียบคม

"เยี่ยม! คราวนี้ในกองทหารปืนใหญ่ภูเขาของเราก็คงไม่มีไอ้เด็กคนไหนต้องใช้ปืนคาบศิลาอีกต่อไปแล้วสินะ

ช่วยไปบอกสหายอีแทโอด้วยว่าฉันติดหนี้บุญคุณก้อนโตเขาแล้ว คราวหน้าถ้าได้เจอกันตัวเป็น ๆ ก็คงจะดีไม่น้อย"

"หลังจากนี้ตั้งใจจะไปที่ไหนต่อหรือครับ?"

"คงจะเทียวไปเทียวมาระหว่างจี๋หลินกับยอนแฮจูต่อไปนั่นแหละ"

ฮงบอมโดเก็บปืนแล้วคาบกล้องยาสูบไว้ในปากก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ที่พงโอทงน่ะ มีชัยภูมิที่เหมาะแก่การตั้งรับอยู่พอดี"

"อย่างนี้นี่เอง ขอให้โชคดีในการศึกนะครับ หัวหน้าฮง"

อูด็อกซุนกับโชโดซอนยื่นมือออกไปพร้อมกัน

ฮงบอมโดฉีกยิ้มบนใบหน้าที่ดูราวกับเสือร้ายพลางจับมือของทั้งสองคนตามลำดับ

"ขอให้ทั้งสองคนโชคดีในการศึกเช่นกัน"

ทั้งสามคนก้มศีรษะให้แก่กันก่อนจะแยกย้ายออกเป็นสองทางและลับสายตาไป

ในไม่ช้า เม็ดทรายและเศษดินที่ปลิวมาตามสายลมก็ลบเลือนรอยเกือกม้าและรอยเท้าที่พวกเขาทิ้งไว้จนหมดสิ้น

ท่ามกลางทุ่งกว้างอันเวิ้งว้างแห่งแมนจูเรีย ไม่หลงเหลือสิ่งใดไว้อีกเลย

* * *

"เฮ้ย นี่ล้อกันเล่นหรือยังไงวะ!?"

- %$@#*$@&^@!

"เฮ้อ รู้เรื่องแล้วน่า แค่นี้นะ"

แกร๊ก

ขบวนรถไฟบัญชาการพิเศษสุดหรูหราที่ใช้โบกี้รถไฟทั้งตู้เป็นห้องรับรองส่วนตัว

อู๋เพ่ยฝู ผู้บัญชาการกองพลทหารบกที่ 3 วางหูโทรศัพท์ลงแล้วก้าวเดินไปตามทางเดิน

ด้วยความที่เป็นชายร่างยักษ์สูงเกินกว่า 190 เซนติเมตร พอเขาเดิน ทางเดินจึงดูคับแคบไปถนัดตา

อู๋เพ่ยฝูเดินเข้าไปในตู้โดยสารของผู้บังคับบัญชาอย่างเฉาคุน ผู้บัญชาการกองทัพสายตะวันออกหรือผู้นำกลุ่มเมืองหลวง ก่อนจะค้อมศีรษะลง

"ท่านผู้บัญชาการครับ มีเรื่องด่วนต้องเรียนให้ทราบ ได้ยินว่ากองทัพตงเป่ยที่อ้างตนว่าเป็นกองทัพสายเหนือได้เคลื่อนลงใต้แล้วกวาดเสบียงยุทธภัณฑ์ทั้งหมดที่ฉินหวงเต่าไปเกลี้ยงแล้วครับ"

"หึ!"

เฉาคุนผู้ไว้หนวดทรงไกเซอร์แค่นหัวเราะออกมา

"ไอ้จางจั้วหลิน ที่เขาว่าเป็นกองทัพโจรม้ากับนายพลโจรม้านี่เรื่องจริงสินะ!"

"ท่านครับ แล้วตอนนี้จะเอายังไงต่อดีครับ"

เฉาคุนอัดบุหรี่เข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ พ่นควันออกมาแล้วเอ่ยขึ้น

"...อันดับแรก เคลื่อนทัพเข้าปักกิ่งก่อน"

"ในเมื่อเราไม่ได้รับอาวุธตามที่ตกลงไว้กับต้วนฉีรุ่ย ยังมีเหตุผลอะไรให้ต้องเร่งเคลื่อนพลไปสละชีวิตทหารอีกหรือครับ"

อย่างที่อู๋เพ่ยฝูว่าไว้ เสบียงยุทธภัณฑ์ที่สะสมไว้ในฉินหวงเต่านั้นเป็นสิ่งตอบแทนที่ต้วนฉีรุ่ย ผู้นำกลุ่มสวีโจว สัญญาว่าจะมอบให้เพื่อดึงความช่วยเหลือจากกลุ่มเมืองหลวง

หากไม่ใช่เพราะข้อตกลงเช่นนั้น กลุ่มเมืองหลวงก็ไม่มีเหตุผลอันใดที่จะต้องไปยอมเสียสละเพื่ออำนาจรัฐของกลุ่มสวีโจวเลยสักนิด

ทว่า จู่ ๆ ก็มีไอ้โจรม้าที่ไหนไม่รู้แหกปากร้อง 'ฮูเร่!' แล้ววิ่งเข้ามายกเค้าไปหมดทั้งดุ้น

แม่งเป็นตัวเหี้ยอะไรกันแน่วะ

สติไม่ดีหรือยังไง? หรือว่าไร้สามัญสำนึก?

"เพ่ยฝู"

"ครับ ท่าน"

"ทันทีที่ต้วนฉีรุ่ยป้ายสีให้ไอ้โง่จางซวินกลายเป็นตั๋งโต๊ะไปแล้ว ไม่ว่าใครที่สวมเครื่องแบบทหารก็คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องมุ่งหน้าไปยังปักกิ่งเท่านั้น"

"เรื่องนั้นผมเองก็เข้าใจดีครับ"

"เพราะอย่างนั้น ฉันถึงคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเราตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องแย่อะไรเลย"

"เพราะเหตุใดหรือครับ"

"ในเมื่อไม่ได้รับค่าตอบแทนตามที่ตกลง เจ้าหนี้จะขอยึดทรัพย์หน่อยไม่ได้หรือไง"

"คงไม่ได้คิดจะปล้นปักกิ่งหรอกนะครับ"

"ปล้นอะไรกัน ฐานเสียงของพวกเราคือปักกิ่งกับจื๋อลี่ ทำแบบนั้นก็เท่ากับฆ่าตัวตายสิ ไม่ต้องห่วงไปหรอก"

เฉาคุนหยิบไม้เท้าบัญชาการเคาะลงบนแผนที่ที่แขวนอยู่บนผนังดังต๊อก ๆ

"ไอ้ต้วนฉีรุ่ย คนสวีโจวหน้าเหม็นนั่นตั้งค่ายทหารกับคลังแสงไว้ที่ตงจื๋อเหมินในปักกิ่งสินะ"

"ถูกต้องครับ"

"ส่วนที่หนานหยวนก็มีโรงเรียนการบินกับคลังยุทธภัณฑ์อยู่ด้วย"

หากฮุบเอาคลังแสงและเครื่องบินทั้งหมดของกลุ่มสวีโจวมาแทนปืนเล็กยาวผลิตจากญี่ปุ่นพรรค์นั้นล่ะ?

ยิ่งกว่ากำไรมหาศาลเสียอีก

"อู๋เพ่ยฝู"

"ครับ ท่าน"

"ยังไงก็ต้องไปถึงปักกิ่งก่อนกลุ่มสวีโจวให้ได้ ทำได้ไหม"

"รับทราบครับ!"

* * *

บนทางรถไฟสายจิงฮั่น

สวี่ซู่เจิง ผู้บัญชาการกองทัพสายตะวันตกผู้อยู่บนขบวนรถไฟบัญชาการ เผลอพยักหน้าพลางตอบเสียงที่ดังผ่านหูโทรศัพท์ออกมาโดยไม่รู้ตัว

"ครับ ท่านประธานาธิบดี ผมสวี่ซู่เจิงครับ"

- ซู่เจิง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แกต้องเข้าเมืองให้ได้ก่อนพวกกลุ่มเมืองหลวง เข้าใจไหม

"ครับ ท่านประธานาธิบดี"

- หากไอ้พวกกลุ่มเมืองหลวงเข้าไปในปักกิ่งได้ก่อน มันจะก่อเรื่องบัดซบอะไรขึ้นมาก็เห็นๆ กันอยู่ไม่ใช่รึ

"กระผมเองก็คิดเช่นเดียวกับท่านครับ"

นับว่าดีเสียด้วยซ้ำ

ปืนเล็กยาวพวกนั้นเดิมทีเตรียมไว้เพื่อซื้อใจกลุ่มเมืองหลวง แต่หากเกิดเรื่องจนกลุ่มเมืองหลวงกับกลุ่มสวีโจวต้องปะทะกันขึ้นมา ปืนพวกนั้นจะหันปากกระบอกเล็งใส่ใครกันล่ะ

เทียบกันแล้ว พวกแมนจูเรียที่อยู่โพ้นด่านซานไห่กวนก็แค่พวกสถุลต่ำต้อยที่เอาแต่ตีกันเองไม่ใช่หรือไง

อย่างมากพวกมันก็แค่อยากเบ่งกล้ามทำวางก้ามในแมนจูเรียที่ตัวเองอาศัยอยู่ เลยหอบกล่องแอปเปิลหนักอึ้งมาประเคนให้เสนาธิการทหารบก มีหรือที่จู่ ๆ ได้ปืนเล็กยาวมาไม่กี่กระบอกแล้วจะคิดการใหญ่หมายตาปักกิ่งหรืออยากจะมาเด็ดหัวประธานาธิบดี

สวี่ซู่เจิงวางหูโทรศัพท์ลงแล้วหันไปสั่งรองผู้บังคับการ

"เริ่มการบุกเต็มรูปแบบตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราต้องเข้าปักกิ่งให้ได้เป็นกลุ่มแรก"

"รับทราบครับ ท่านนายพล!"

* * *

เส้นทางเดินทัพของกองทัพสายเหนืออย่างพวกเราคือ เฟิ่งเทียน-ถังซาน-ปักกิ่ง

เส้นทางของกองทัพสายตะวันออกคือ เทียนจิน-หลางฟาง-ปักกิ่ง

เส้นทางของกองทัพสายตะวันตกคือ เป่าติ้ง-สะพานหลูโกว-ปักกิ่ง

ระยะทางไกลหลายร้อยกิโลเมตรแบบนี้ จะให้เดินเท้าต้วมเตี้ยมไปย่อมเป็นไปไม่ได้

สุดท้ายแล้วทุกอย่างต้องพึ่งพาทางรถไฟและขบวนรถไฟเท่านั้น

นั่นหมายความว่า หากเจาะทะลวงสถานีรถไฟแล้วยึดสิทธิ์ควบคุมทางรถไฟมาได้ ก็เท่ากับสยบพื้นที่แถบนั้นได้โดยไม่จำเป็นต้องส่งทหารราบลงไปลุยด้วยซ้ำ

"ไปถึงไหนแล้ว"

"เรียบร้อยดีครับ ท่านพันเอก!"

ผมพยักหน้าอย่างพึงพอใจท่ามกลางสะเก็ดไฟจากการเชื่อมเหล็กที่สาดกระจายไปทั่วใจกลางแมนจูเรีย

"มีอะไรขนขึ้นไปให้หมด ทั้งปืนกล ทั้งปืนใหญ่สนาม เอาขึ้นไปทั้งหมดนั่นแหละ"

เคยได้ยินชื่อ 'รถไฟหุ้มเกราะ' กันบ้างไหม

==================================================