บทที่ 79 โลกคนตาเดียว (4)

บทที่ 79 โลกคนตาเดียว (4)

"การที่จางซวินนำกองกำลังส่วนตัวบุกเข้าปักกิ่ง แล้วอ้างการปกป้องราชสำนักมาเชิดจักรพรรดิวัยเยาว์เพื่อหวังช่วงชิงอำนาจรัฐนั้น ถือเป็นการหลอกลวงฟ้าดินและทรยศต่อเจตจำนงของประชาชนสี่ร้อยล้านคน นี่คือกบฏ"

"ข้าพเจ้า ต้วนฉีรุ่ย ในฐานะรักษาการประธานาธิบดีแห่งรัฐบาลเป่ยหยางและผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพปราบกบฏ ขอประกาศแก่คนทั้งแผ่นดินด้วยหัวอกที่แทบกระอักเลือด ขอให้ทหารและประชาชนผู้มีมโนธรรมทุกคนจงลุกฮือขึ้นมากำจัดกบฏจางซวินอย่างเด็ดเดี่ยว! ผู้ใดก้าวออกมาเป็นแนวหน้าบนเส้นทางกอบกู้ชาติ ผู้นั้นจะได้เป็นผู้มีความชอบแผ่นดิน ส่วนผู้ใดลังเล จะถือว่าเป็นพวกเดียวกับกบฏ!"

กองทัพพันธมิตรปราบตั๋งโต๊ะที่ก่อตั้งขึ้นมาโดยข้ามกาลเวลาถึง 1,800 ปี

จริง ๆ แล้ว... กูนี่ทะลุมิติมาศตวรรษที่ 2 รึเปล่าวะ?

ที่นี่ไม่ใช่ศตวรรษที่ 20 แต่เป็นศตวรรษที่ 2 ที่ตัดเลข 0 ออกไปตัวหนึ่งต่างหาก

ถ้าเป็นแบบนั้น จิ๊กซอว์ทุกชิ้นก็ลงล็อกพอดี

ที่โลกมันบัดซบพิลึกขนาดนี้ และศีลธรรมของพวกมนุษย์พังพินาศย่อยยับ ก็เพราะเป็นปี ค.ศ. 200 ไงล่ะ ถึงได้สมเหตุสมผล

แล้วจริง ๆ กองกำลังที่ฉันนำอยู่ก็ไม่ใช่กองพลที่ 27 แต่เป็นกองทหารม้าขาวสินะ

แถมชื่อจริงของจางจั้วหลินก็อาจจะเป็นกงซุนจั้วหลินก็ได้มั้ง?

ขณะที่ผมกำลังเอือมระอาสภาพความวายป่วงของโลกจนคิดสะระตะไปเรื่อย กัวซงหลิงก็เคาะไม้ชี้แผนที่ยาว ๆ ลงบนแผนที่แป๊ก ๆ พลางอธิบาย

"กองทัพเปียของจางซวินในตอนนี้กำลังตั้งแนวป้องกันโดยมีปักกิ่งเป็นศูนย์กลางครับ"

"แล้วต้วนฉีรุ่ยล่ะ?"

"ตอนนี้ตั้งกองบัญชาการกองทัพปราบกบฏขึ้นที่เทียนจินแล้วครับ ดูเหมือนกำลังรอกำลังพลที่เคลื่อนขึ้นมาจากสวีโจวซึ่งเป็นฐานอำนาจของตน"

ต้วนฉีรุ่ยร่อนสาส์นประกาศศึกไปทั่วทุกสารทิศ ป่าวร้องให้ขุนศึกทั่วแผ่นดินกรีธาทัพมุ่งหน้าสู่ปักกิ่ง

ทางฝั่งสวีโจวซึ่งเป็นฐานอำนาจของต้วนฉีรุ่ย กำลังพลที่นำโดยชายที่ชื่อสวี่ซู่เจิงได้ยกขึ้นมาและเข้ายึดเมืองเป่าติ้งทางตะวันตกเฉียงใต้ของปักกิ่ง รวมถึงทางรถไฟจิงฮั่นเอาไว้ได้

"กองทัพสวีโจวดูเหมือนจะเคลื่อนไหวโดยมีกองพลทหารบกที่ 13 กองพลน้อยผสมที่ 8 และกองพลน้อยผสมที่ 16 เป็นแกนหลักครับ"

จางจั้วหลินที่เท้าคางจ้องแผนที่อย่างพินิจพิเคราะห์เอ่ยถามกัวซงหลิง

"ในเมื่อกลุ่มสวีโจวเคลื่อนทัพขึ้นมา พวกที่เหลือคงไม่อยู่เฝ้าที่ตั้งเฉย ๆ แน่"

"ถูกต้องครับ ขณะนี้กลุ่มเมืองหลวงเองก็กำลังเดินทัพเข้ามาทางตะวันออกของปักกิ่งเช่นกันครับ"

กลุ่มเมืองหลวงคือขุมกำลังที่ประกอบด้วยคนจากเมืองหลวงอย่างปักกิ่งและมณฑลจื๋อลี่ที่อยู่ใกล้เคียง

อีกทั้งยังเป็นกลุ่มคนที่ติดตามเฝิงกั๋วจาง ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นคู่ปรับของต้วนฉีรุ่ย และปัจจุบันลงไปดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการกองทัพแดนใต้

"กลุ่มเมืองหลวงได้เคลื่อนกำลังกองพลทหารบกที่ 1 และกองพลทหารบกที่ 3 โดยมีเฉาคุนเป็นผู้บัญชาการ ขณะนี้เข้าควบคุมทางรถไฟจิงจินและกำลังเคลื่อนพลเข้าทางปีกตะวันออกของปักกิ่งครับ"

"กองทัพสายตะวันตกกับกองทัพสายตะวันออกงั้นสินะ"

กำลังพลของจางซวินขูดรีดรวมกันแทบตายก็แค่สามหมื่น

กองทัพสายตะวันตกของกลุ่มสวีโจว และกองทัพสายตะวันออกของกลุ่มเมืองหลวง มีกำลังพลฝั่งละกว่าสามหมื่น

กองทัพเปียของจางซวินนี่มันก็แค่ก๊อปปี้วางมาจากกองทัพราชวงศ์ชิงชัด ๆ

เทียบกับกองทัพเป่ยหยางที่ได้รับการฝึกฝนจากคณะที่ปรึกษาทางทหารของกองทัพจักรวรรดิเยอรมันแล้ว ทั้งแสนยานุภาพ อาวุธยุทโธปกรณ์ หรือแม้แต่ใจสู้ ก็แทบเทียบไม่ติดจนน่าอาย

หนทางเดียวที่พวกนั้นจะชนะได้คือการใช้จำนวนคนที่เหนือกว่าบดขยี้ แต่นี่กระทั่งจำนวนคนยังเป็นรอง เกมมันก็จบเห่ไปตั้งนานแล้ว

"แทโอ"

"ครับ ท่านนายพล"

"ดูยังไงตอนนี้... มันก็กลายเป็นปัญหาเรื่องใครจะเข้ายึดปักกิ่งได้ก่อนแล้วสินะ แกคิดยังไงบ้างล่ะ?"

ผมหยุดคิดเลือกคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง

"...ท่านนายพลอยากจะเชิดหุ่นฮ่องเต้แล้วขึ้นครองอำนาจแบบโจโฉงั้นเหรอครับ?"

"โจโฉเหรอ? เชิดหุ่นฮ่องเต้เนี่ยนะ?"

จางจั้วหลินเลิกคิ้วมองนิดหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าไปมาทันที

"ยุคนี้มันใช่พันปีก่อนเสียที่ไหน หนีบฮ่องเต้ไว้ข้างกายไปก็เท่านั้น เจ้าโง่จางซวินนั่นกำลังแสดงให้เห็นจะจะคาตาอยู่ไม่ใช่หรือไงว่าทำแบบนั้นแล้วจุดจบจะเป็นยังไง"

สมกับเป็นจางจั้วหลินจริง ๆ

เรื่องการประเมินสถานภาพและรู้ขีดจำกัดตัวเองนี่นับว่ายอดเยี่ยมจริงพับผ่าสิ

"ถ้าอย่างนั้น สิ่งที่เราทำได้ก็คือการสูบผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุดก่อนที่กองทัพสายตะวันตกกับกองทัพสายตะวันออกจะมาถึงปักกิ่ง แล้วค่อยเก็บกระเป๋าชิ่งหนีครับ"

"แต่นี่มันปักกิ่งเชียวนะ ปักกิ่ง! จะให้เราอุตส่าห์ยึดปักกิ่งได้แล้วยกให้คนอื่นไปดื้อ ๆ เนี่ยนะ?"

"แล้วถ้าเราปักหลักอยู่ที่ปักกิ่ง เราจะทำอะไรได้ล่ะครับ ผู้บัญชาการกองพลน้อยจางจิ่งฮุ่ย"

ข้างตัวจางจิ่งฮุ่ยที่กำลังมองผมด้วยสายตาไม่สบอารมณ์ มีนายทหารชั้นสัญญาบัตรระดับนายร้อยหนุ่มคนหนึ่งโน้มตัวมาทางผม

ใบหน้าธรรมดาที่แทบไม่มีจุดเด่นอะไรเป็นพิเศษ

"ฮ่าๆ ท่านผู้บัญชาการกองพลน้อยแค่ลองเกริ่นดูเฉย ๆ เองนะครับ ท่านเสนาธิการไม่คิดว่าตัวเองทำปฏิกิริยาอ่อนไหวเกินไปหน่อยหรือครับ"

"นายเป็นใคร?"

"ผมร้อยเอกหยางอวี่ถิง เสนาธิการกองพลน้อยใต้บังคับบัญชาของท่านผู้บัญชาการกองพลน้อยจางจิ่งฮุ่ยครับ"

หยางอวี่ถิงงั้นเหรอ?

ผมเหลือบมองไปด้านข้างแล้วสบตากับหม่าจ้านซาน

จ้านซานขยับเข้ามาใกล้พลางกระซิบข้างหูผมเบา ๆ

"ได้ยินว่าเป็นหัวกะทิที่เพิ่งจบจากโรงเรียนนายร้อยทหารบกญี่ปุ่นกลับมาครับ"

"คนเก่งพรรค์นั้นทำไมถึงไปอยู่ใต้สังกัดจางจิ่งฮุ่ยได้ล่ะ?"

"ก็นะ ในบรรดาผู้บังคับบัญชาระดับสูง จางจิ่งฮุ่ยโง่ที่สุด หมอนั่นคงคิดว่าเจ้านายจะให้ความสำคัญกับตัวเองมากที่สุดมั้งครับ"

"หัวหมอสมกับเป็นหัวกะทิจริง ๆ เข้าใจละ"

จ้านซานพยักหน้ารับแล้วถอยกลับไปยืนประจำที่เดิม

ผมหันไปเอ่ยปากพูดกับหยางอวี่ถิง

"แล้วร้อยเอกหยางคิดว่าถ้าพวกเรายึดปักกิ่งไว้ได้ เราจะทำอะไรได้งั้นเหรอ?"

"...ผมคิดว่าในขั้นตอนการวางแผนยุทธการ เราสามารถตั้งสมมติฐานถึงสถานการณ์ได้หลากหลายรูปแบบครับ"

"การเอาแต่ยึดติดและเค้นหาความเป็นไปได้ที่ไม่มีประโยชน์ตั้งแต่แรก มันจะได้อะไรนอกจากคำพูดกลวง ๆ ลอย ๆ งั้นเหรอ?"

"เอาละ ๆ พอได้แล้วทั้งสองคน"

จางเป่าเฉินแทรกขึ้นมาตัดบท ก่อนจะหันไปมองจางจั้วหลิน

"ให้ท่านผู้บัญชาการกองพลเป็นผู้ชี้ขาดเถอะครับ"

"อืม"

จางจั้วหลินคาบบุหรี่ไว้ในปาก พลางควงไฟแช็กในมือไปมา

"พันเอกอีแทโอ"

"ครับ ท่านนายพล"

"ผลประโยชน์สูงสุดที่ว่ามันคืออะไรกัน?"

"ก็ตรงตามความหมายเลยครับ"

ในเมื่อปักกิ่งตกไปอยู่ในมือของคนบ้าอย่างจางซวินแล้ว ไม่ว่าพวกเราจะทำอะไรลงไป ต่อให้แกล้งตีมึนว่า 'อ้าว จางซวินทำหรือเปล่า? พวกเราไม่รู้เรื่องนะ?' สำหรับคนอื่นมันก็ฟังดูน่าเชื่อถือทั้งนั้น

"กำลังทหารของจางซวินคงกระจายตัวไปสกัดกองทัพสายตะวันตกกับกองทัพสายตะวันออกเป็นแน่ ทางทิศเหนือที่เราจะมุ่งไป อย่างมากที่สุดก็คงมีแค่กองพันเดียวคอยเฝ้าอยู่เท่านั้นครับ"

"ว่าต่อสิ"

"แค่ใช้กำลังบดขยี้กองพันกระจอก ๆ กองพันเดียว คลังสมบัติของกองทัพเป่ยหยางที่ไร้คนเฝ้าก็จะเปิดอ้าให้พวกเราแล้วครับ"

ต่อให้คลังอาวุธถูกปล้น อุปกรณ์โรงงานผลิตอาวุธจะอันตรธาน หรือปืนใหญ่กับกระสุนอันล้ำค่าจะหายวับไปราวกับภูตผี จากที่ 'เคยมี' กลายเป็น 'ไม่มีแล้ว' ก็ตาม

พวกเราก็สามารถใช้ไม้ตายแห่งปาฏิหาริย์ ปัดสวะให้พ้นตัวได้อย่างหน้าตาเฉย

ยังไงซะทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะจางซวิน! พวกเราไม่รู้อะไรทั้งนั้น!

สงสัยพวกเราเหรอ? นี่แกกล้าสงสัยพวกเราที่ดั้นด้นมาถึงปักกิ่งด้วยใจรักชาติกอบกู้บ้านเมืองงั้นเรอะ?

สามารถสวนกลับด้วยการเอามือกุมท้ายทอย แหกปากโวยวายเล่นละครตบตาทำนองว่า 'โอ๊ย กูจะอกแตกตายอยู่แล้วเนี่ย' ได้สบาย เป็นไพ่ที่ถือไว้มีแต่ได้กับได้ชัด ๆ

ในโลกของคนตาเดียว จะทำยังไงได้ล่ะ

ทหารแท้ ๆ ตาดีสองข้างอย่างฉัน ก็คงต้องยอมหลับตาข้างหนึ่งไปก่อนชั่วคราวแล้วล่ะ

ปักกิ่งงั้นเหรอ?

พวกแกเอาไปเล่นกันให้พอเถอะ

ยังไงซะนั่นก็เป็นลูกพลับที่กินไม่ได้อยู่แล้ว

แถมแค่ถือมันไว้เฉย ๆ ก็กลายเป็นแอปเปิลทองคำที่ดึงดูดตีนเข้าหาตัวได้แบบจัดเต็มแล้ว

หยวนซู่ที่เป็นคนตระกูล 'หยวน' พอไร้ฝีมือแต่ดันริอาจครอบครองไอเทมสุดฮ็อตระดับตำนานอย่างตราหยกแผ่นดินแล้วเกิดอะไรขึ้นล่ะ

ในยามที่ตำแหน่งฮ่องเต้สูญสิ้นไปแล้ว สัญลักษณ์และความชอบธรรมของผู้ปกครองย่อมกำเนิดมาจากเมืองหลวง (京)

ใครจะได้นั่งทับตัวอักษร 'จิง' (京)

ใครจะได้ขึ้นไปครองความเป็นใหญ่เหนือตัวอักษร 'จิง' (京)

เหมือนอย่างที่ทั้งคิมอิลซองและอีซึงมันต่างก็ยึดติดกับเมืองหลวงอย่างโซลในสมัยสงครามเกาหลีไม่มีผิด

ทันทีที่ครอบครองเมืองหลวง (京) การจะถูกทุกฝ่ายบนแผ่นดินใหญ่ ไม่ว่าจะกลุ่มสวีโจว กลุ่มเมืองหลวง พรรคก๊กมินตั๋ง ไปจนถึงกลุ่มอวิ๋นหนานรุมอิจฉาและสกัดกั้น ย่อมเป็นเรื่องที่เห็นได้ชัดแจ้งอยู่แล้ว

อีกอย่าง เดิมทีฉันก็ไม่ได้สนใจดินแดนทางใต้ของด่านซานไห่กวนอยู่แล้วด้วย

"งั้นถ้าอย่างนั้น พวกเราก็ยกทัพบุกไปปักกิ่งตอนนี้เลยดีไหมล่ะ?"

"ไม่ครับ"

"แล้วยังไง?"

ผมลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วเดินตรงเข้าไปหากัวซงหลิง

กัวซงหลิงก้มศีรษะลงราวกับรออยู่แล้ว ก่อนจะส่งไม้ชี้แผนที่ให้ผม

ทิศเหนือจรดเฮยหลงเจียง ทิศใต้จรดกว่างโจว

ทิศตะวันออกจรดวลาดิวอสต็อก ทิศตะวันตกจรดซินเจียงอุยกูร์

แผนที่แผ่นดินใหญ่อันกว้างใหญ่ไพศาล

ผมใช้ไม้ชี้เคาะเบา ๆ ไปยังเมืองท่าที่อยู่ห่างจากปักกิ่งเพียงคืบเดียว

เมืองท่าที่อยู่ห่างจากปักกิ่ง 300 กิโลเมตร และติดกับอ่าวปั๋วไห่

"ก่อนจะถึงปักกิ่ง ที่นี่... ฉินหวงเต่า ต้องมาก่อนครับ"

"...มีกำลังทหารพอจะแบ่งไปหรือ?"

"ผมเตรียมแผนการเอาไว้เรียบร้อยแล้วครับ"

* * *

"เฮ้ย ๆ ที่นี่แน่เหรอวะ?"

"แกก็ดูแผนที่ด้วยกันแท้ ๆ ตอนนั้นทำไมไม่พูดอะไร มาบ่นอะไรเอาตอนนี้วะ?"

โชโดซอนกับอูด็อกซุน

ทั้งสองพาทหารม้าไม่กี่นายกับเกวียนหนึ่งเล่มมาถึงที่ไหนสักแห่งในแมนจูเรีย และกำลังเฝ้ารอใครบางคนอยู่

ทหารม้านายหนึ่งขี่ม้าเข้ามาหาคนทั้งสองที่กำลังใช้กล้องส่องทางไกลตรวจดูรอบ ๆ แล้วเอ่ยขึ้นเป็นภาษาโชซอน

"ผู้กองโชครับ ผู้กองอูครับ ขืนเป็นแบบนี้จะไม่ทันเวลาที่คุณพันเอกอีแทโอบอกเอาไว้หรือเปล่าครับ?"

"เฮ้ย รอดูก่อนสิวะพวกเอ็ง"

พวกเขาคือนายทหารและพลทหารเชื้อสายโชซอนที่คัดแยกออกมาเป็นพิเศษจากกองทัพเฟิ่งเทียนอันปะปนหลากหลาย

"เฮ้ย ๆ ด็อกซุน!"

"อะไร?"

"โน่น! ทางโน้นมาแล้ว!"

โชโดซอนชี้มือไปทางที่ไกลลิบตาขณะที่ยังแนบกล้องส่องทางไกลไว้กับดวงตา อูด็อกซุนจึงหันไปมองในทิศทางเดียวกัน

ทหารม้าบนหลังม้า

ทว่าเสื้อผ้าที่พวกเขาสวมใส่ไม่ใช่เครื่องแบบทหารสีน้ำเงิน

กลับดูเหมือนพรานป่าที่เอาหนังสัตว์สารพัดชนิดมาพันตัวไว้เพื่อพรางกายเสียมากกว่า

เมื่อพวกเขามาถึงตรงหน้าอูด็อกซุนกับโชโดซอน ชายผู้อยู่หัวขบวนก็ลงจากหลังม้าแล้วก้าวฉับ ๆ เข้ามา

"...โอ้โห ในที่สุดก็มาถึงจนได้นะ"

ชายผู้นั้นเดินมาหยุดยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าคนทั้งสองที่พึมพำออกมาเช่นนั้น

สีหน้าท่าทางแข็งแกร่งดุดันราวกับสามารถขบก้อนหินให้แหลกคากระพุ้งแก้มได้

กอปรกับโครงสร้างร่างกายสูงใหญ่กำยำที่กะดูคร่าว ๆ ก็น่าจะเกิน 180 เซนติเมตร

เขากวาดสายตามองอูด็อกซุนกับโชโดซอนรอบหนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก

"...พวกสหายคือคนที่ท่านชเวแจฮยองพูดถึงงั้นรึ?"

"อูด็อกซุนครับ"

"โชโดซอนครับ"

"อย่างนั้นรึ

ยินดีที่ได้พบ ข้าคือฮงบอมโด ผู้บัญชาการกองทหารปืนใหญ่ภูเขาแห่งกองทัพอิสรภาพยอนชู ภายใต้การนำของท่านชเวแจฮยอง"

ฮงบอมโดถอดถุงมือหนังออกแล้วยื่นมือที่เต็มไปด้วยรอยด้านหนาออกมา

อูด็อกซุนกับโชโดซอนผลัดกันจับมืออันแข็งแกร่งคู่นั้น

"พวกเราได้ยินชื่อเสียงของหัวหน้าฮงมานานแล้วครับ ส่วนด็อกซุนที่อยู่ตรงนี้กับผม โชโดซอน—"

"ข้าก็รู้จักชื่อของพวกเจ้าเหมือนกัน"

เมื่อจับมือเสร็จ ฮงบอมโดก็คาบกล้องยาสูบแล้วขีดไม้ขีดจุดไฟ

"มีหรือจะไม่รู้จักกองทัพอึยกุนแห่งเกาหลีที่ยิงอิโต ฮิโระบุมิตาย ได้ยินว่าตายกันหมดแล้ว ไฉนถึงยังมีชีวิตอยู่กันอย่างปลอดภัยดีเช่นนี้ นับว่าโชคดีเหลือเกิน"

ฟ้าดินก็คงไม่ได้ไร้ความเมตตาปรานีเสียทีเดียว

ฮงบอมโดกล่าวต่อ

"ฟู่... แล้วมีเรื่องอะไรถึงอยากจะติดต่อกับข้างั้นรึ?"

"มีงานใหญ่ชิ้นหนึ่งครับ"

"งานใหญ่รึ ชักอยากฟังรายละเอียดดูหน่อยแล้วสิ"

อูด็อกซุนหยิบแผนที่ยุทธวิธีขนาดย่อมออกมาจากอกเสื้อแล้วนำไปวางตรงหน้าฮงบอมโด

"นี่มัน... ฉินหวงเต่านี่"

"ปืนเล็กยาวและกระสุนสัญชาติญี่ปุ่นที่ต้วนฉีรุ่ยเร่งรีบซื้อมาจากญี่ปุ่น กองพะเนินเทินทึกอยู่ที่ท่าเรือฉินหวงเต่าครับ"

"อะไรนะ?"

ฮงบอมโดเบิกตากว้างเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะร่วนออกมาทันที

"ฮ่าๆๆ! สรุปก็คือ อยากให้ไปปล้นไอ้ของพวกนั้นมาให้เกลี้ยงใช่ไหมล่ะเนี่ย!?"

"ถูกต้องแล้วครับ ทางกองทัพอิสรภาพยอนชูเองตอนนี้ก็ขาดแคลนอาวุธอยู่ไม่ใช่หรือครับ"

"ขาดแคลนจนแทบกระอักเลือดเลยล่ะสิ! สำหรับพวกเรานี่มันไม่ต่างจากฝนตกชโลมดินแล้งเลย แล้วมีของกองอยู่เยอะแค่ไหนกันล่ะ?"

"พันเอกอีแทโอประเมินว่ามีปืนเล็กยาวอย่างน้อยสองหมื่นกระบอกครับ"

"สองหมื่นกระบอกเลยเรอะ!? ฮ่าๆๆ! ก็นะ ระดับประธานาธิบดีแห่งรัฐบาลเป่ยหยางทั้งที เปย์หนักใจป๋าจริงๆ!"

ฮงบอมโดหัวเราะร่า ก่อนจะกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงสุขุมอีกครั้ง

"หึ เอาเถอะ อีแทโออย่างนั้นรึ... ในสายตาของพวกสหาย คิดว่าคนคนนั้นไว้ใจได้หรือเปล่าล่ะ?"

"เป็นผู้รักชาติเหมือนพวกเราครับ"

"ในเมื่อสหายที่เป็นคนยิงอิโต ฮิโระบุมิตายมาค้ำประกันด้วยตัวเองแบบนี้ ข้าจะไปไม่เชื่อลงได้ยังไงกัน! ฮ่าๆๆๆ!"

อูด็อกซุนกับโชโดซอนพยักหน้า ก่อนจะขนของบางอย่างลงมาจากเกวียนม้าที่ลากมาด้วย

"นี่มันอะไรกันรึ?"

"เครื่องแบบทหารของกองพลที่ 27 พวกเราครับ"

"ถ้าใส่เจ้านี่ ต่อให้ฝันก็คงไม่มีทางดูออกแน่!"

"เรื่องเจรจาพวกผมจะจัดการเองทั้งหมด ขอให้หัวหน้าฮงกับกองทหารปืนใหญ่ภูเขาเงียบไว้แล้วช่วยกันแพ็กปืนกับกระสุนขนกลับไปก็พอครับ"

"ข้าจะจำใส่ใจไว้"

ด้วยเหตุนี้

ฉินหวงเต่า

"นับตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป เสบียงและยุทธภัณฑ์ทั้งหมดจะอยู่ภายใต้การดูแลของกองพลที่ 27 พวกเรา!"

"อะไรนะ? ไม่สิ พวกแกเป็นใครกันวะ?"

"บังอาจขึ้นเสียงใส่เรอะ!? ไอ้เวรนี่ มึงเป็นพวกเดียวกับจางซวินใช่ไหม!"

"หา? มะ ไม่ใช่ครับ! ไม่ใช่เด็ดขาดเลยครับ!"

"ถ้าอย่างนั้นก็ส่งของทั้งหมดที่มีมา!"

"ทะ ถ้าอย่างนั้น อย่างน้อยก็ช่วยเอาใบคำสั่งจากท่านประธานาธิบดี—"

"สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ มึงจะเอาใบคำสั่งห่าเหวอะไรอีก!!!"

"อ๊ากกกก—!!"

กองกำลังส่วนแยกของกองพลที่ 27 เข้ายึดครองฉินหวงเต่าได้สำเร็จ

==================================================