บทที่ 78 โลกของคนตาเดียว (3)

บทที่ 78 โลกของคนตาเดียว (3)

จางซวิน

อย่างที่ผมเคยเล่าไปสั้น ๆ ตอนพรรคก๊กมินตั๋งก่อกบฏครั้งที่สอง หมอนี่เป็นคนสติไม่ค่อยดีเท่าไหร่

ทหารคนไหนไม่ไว้ผมเปีย ไม่ว่าจะตำแหน่งสูงต่ำแค่ไหนก็โดนเฆี่ยนด้วยแส้

ยังไม่ยอมฟังอีกงั้นเหรอ? ประหารชีวิต

เป็นชาวแมนจูหรือไงน่ะเหรอ?

เปล่า ชาวฮั่นต่างหาก

ถึงได้บอกว่ามันเป็นไอ้บ้าไงล่ะ

พอยึดเมืองได้ปุ๊บก็จัด 'ช่วงเวลาเดอะเพิร์จสุดหรรษา' ให้ฟรี ๆ ถึงสามวัน

ปล้น ชิง ข่มขืน วางเพลิง ฆ่าคน อนุญาตให้ทำได้อย่างเสรี

เขาเป็นมนุษย์ที่โหดเหี้ยมและตกยุคล้าหลัง ถึงขนาดที่ว่าต่อให้เป็นหงไท่จี๋ ชนเผ่าเร่ร่อนโดยกำเนิดผู้เป็นอัจฉริยะแห่งการปล้นชิงที่เคยกวาดล้างโชซอนในปีพยองจา ค.ศ. 1636 หากได้มาเห็นจางซวินเข้า ก็คงต้องยกนิ้วให้พลางบอกว่า 'โอ้โห ท่านนี่สุดยอดไปเลย ขอคารวะเรียนรู้วิชาสักกระบวนท่าเถอะ'

ถ้าหากย้อนเวลากลับไปเกิดเมื่อสักสี่ร้อยปีก่อน หมอนี่คงได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขล้นพ้นแน่นอน

"ราชวงศ์ชิงล่มสลายแล้ว!"

"ไอ้ทรงผมหนี่เจินปัญญาอ่อนนั่นก็จบสิ้นกันเสียที!!"

"ฮ่าฮ่า! เผาทำลายพวกอ้ายซินเจวี๋ยหลัวให้สิ้นซากไปเล้ย—!!!"

"ทำไมกัน! ทำไมกันเล่าาา!!"

ด้วยเหตุนี้ หลังจากที่ราชวงศ์ชิงซึ่งเป็นประเทศอันแสนสมบูรณ์แบบสำหรับตนต้องล่มสลายลง จางซวินจึงเก็บตัวเงียบโดยสูญเสียความต้องการที่จะมีชีวิตอยู่ไปครึ่งหนึ่ง

ส่วนความกระตือรือร้นอีกครึ่งหนึ่งที่เหลือ จางซวินเอาไปผลาญกับการส่งฎีกาหารือถึงประธานาธิบดีหยวนซื่อไข่อย่างไม่หยุดหย่อน สแปมข้อความซ้ำ ๆ ซาก ๆ ทำนองว่า 'สถานการณ์บ้านเมืองเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว พวกเราจงอัญเชิญองค์จักรพรรดิผู้ทรงธรรมกลับคืนสู่บัลลังก์มังกรกันเถอะ!'

"ต่อไปนี้จดหมายทุกฉบับที่จางซวินส่งมา โยนเข้ากองไฟเผาทิ้งให้หมด"

"ครับ!"

"ทำไมถึงไม่มีจดหมายตอบกลับมาเลยล่ะ? ฉันอุตส่าห์เชื่อมั่นว่าท่านหยวนเพียงแค่แสร้งทำตัวเป็นกบฏบังหน้า ทว่าในใจยังคงเป็นข้าผู้ภักดีต่อต้าชิงแท้ ๆ!"

หยวนซื่อไข่เอาพวกจดหมายของจางซวินไปโยนเป็นฟืนใส่เตาผิงในห้องทำงานประธานาธิบดีส่ง ๆ ส่วนจางซวินที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรเลยก็ได้แต่กระสับกระส่ายอยู่ในห้องตัวเองเหมือนเด็กสาวมัธยมปลายวัยแรกรุ่นที่เฝ้ารอคอยเพียงจดหมายตอบกลับ

"ใช่แล้ว ต้องเป็นเพราะมีสายตาจับจ้องมากเกินไปแน่ ๆ ใช่ ใช่เลย! จะเป็นอย่างอื่นไปได้ยังไง! ฉันอยู่ร่วมกับท่านหยวนมากี่ปีแล้ว! ท่านหยวนเองก็ต้องกำลังรอคอยจังหวะเวลา ไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน และซ่อนประกายคมในฝักอยู่อย่างแน่นอน!"

"เอ่อ... นายท่านครับ? ได้ยินว่าหยวนซื่อไข่จะขึ้นเป็นจักรพรรดิน่ะครับ?"

"อะไรนะ!? นั่นมันเรื่องหมา ๆ อะไรวะ!!!!"

เมื่อหยวนซื่อไข่ประกาศฟื้นฟูระบอบจักรพรรดิ จางซวินก็เตะเปิดประตูบ้านพุ่งพรวดออกมาในรอบหลายปี แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังห้องทำงานประธานาธิบดีทันที

"ท่านจาง? ไม่ได้เจอกันเสียนานเลยนะ"

"ท่านหยวน! ผมอาจจะบังอาจไปสักหน่อยที่จะเอ่ยถาม แต่ตามท้องถนนมีข่าวลืออันเลวร้ายแพร่สะพัดอยู่ว่า—"

"อ้อ เรื่องนั้นน่ะเหรอ? เป็นเรื่องจริงนั่นแหละ ผมกำลังจะขึ้นเป็นจักรพรรดิในไม่ช้า ในเมื่อพวกมินโชผู้น่าสงสารเหล่านี้ต้องการ ก็ช่วยไม่ได้จริง ๆ นะ"

ความช็อก ตื่นตระหนก โทสะ และความรู้สึกถูกหักหลัง

อุตส่าห์ไว้ใจ! ทั้งที่อุตส่าห์เชื่อใจแท้ ๆ เล้ยยย—!!!

"การที่พวกราษฎรต้องการบัลลังก์มังกรน่ะมันแน่อยู่แล้ว! แต่เหตุใดท่านหยวนถึงจะขึ้นไปนั่งบนตำแหน่งนั้นเสียเองเล่าครับ!?"

"ฮ่าๆ อย่าได้กังวลไปเลยน่า ท่านจางกับฉันรู้จักคบหากันมากี่ปีแล้ว มีหรือที่ฉันจะไม่ดูแลท่านจาง? หากฉันไม่ดูแลท่านจาง คนทั้งแผ่นดินคงได้ก่นด่าว่าฉันไร้ความเมตตาธรรมเป็นแน่

เมื่อฉันขึ้นครองราชย์แล้ว จะมอบบรรดาศักดิ์กงระดับหนึ่งให้ท่าน และจะพระราชทานที่ดินบ้านเกิดหมื่นครัวเรือนให้เป็นศักดินา ฉันขอสัญญา"

"คิดว่ากู! จะโลภมาก! อยากได้บรรดาศักดิ์! กับทรัพย์สินเงินทอง! ไร้หัวนอนปลายเท้าพรรค์นั้นหรือไงวะ!!?"

จางซวินปฏิเสธทุกสิ่งทุกอย่างแล้วเก็บตัวเงียบอีกครั้ง

คำว่า 'เก็บตัวเงียบ' ในที่นี้ หมายถึงการแอบฝึกทหารเป็นการส่วนตัวร่วมกับไพร่พลสามหมื่นนายซึ่งเป็นอดีตกองทัพแปดกองธง สังกัดกองธงขอบแดงชาวฮั่นที่จงรักภักดีต่อเขา

ถามว่ากองกำลังส่วนตัวอะไรจะมีตั้งสามหมื่นนายน่ะเหรอ?

บอกแล้วไงว่านี่อิงประวัติศาสตร์จริงน่ะ?

เพื่อขับไล่ 'ว่าที่กบฏ' จำนวนถึงสามหมื่นนายให้ออกไปพ้นจากมณฑลจื๋อลี่ใกล้ปักกิ่ง และเพื่อคานอำนาจกับเฝิงกั๋วจาง ผู้บัญชาการกองทัพแดนใต้ที่ปักหลักนอนขวางคลองอยู่ในหนานจิง หยวนซื่อไข่จึงตั้งตำแหน่ง 'ข้าหลวงตรวจการฉางเจียง' ขึ้นมาใหม่ แล้วยัดเยียดแต่งตั้งจางซวินไปรับตำแหน่งเสียเลย

จะมองว่าข้าหลวงตรวจการคือผู้บัญชาการกฎอัยการศึกที่มีอำนาจล้นมือในพื้นที่นั้นๆ ก็ได้

แน่นอนว่าหากเบ่งอำนาจในฐานะผู้บัญชาการกฎอัยการศึกมากเกินไป ก็อาจถูกผู้บัญชาการทหารในพื้นที่ลอบสังหารเอาได้

ในใจลึกๆ หยวนซื่อไข่อยากให้เกิดสงครามตีกันตายห่าไปทั้งคู่ ระหว่าง 'ไอ้ตาลีบันผมเปียคลั่งระบบศักดินาหัวโบราณกะโหลกกะลา' กับอีกคนที่ดื้อแพ่งบอกว่า 'เชิญเล่นบทฮ่องเต้ไปคนเดียวเหอะ กูจะเล่นบทขุนศึกอยู่ตรงนี้'

"ท่านจาง พวกเราสู้กันไปก็มีแต่จะเข้าทางหยวนซื่อไข่ในปักกิ่งเปล่าๆ"

"ชิ แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่นี่คือพันธมิตรชั่วคราว"

ตามปกติแล้วพวกไอเอสกับตาลีบัน เวลาต้องรับมือกับกองทัพรัฐบาลก็มักจะจับมือกันทั้งนั้นแหละ

และแล้วจางซวินก็ซุ่มสั่งสมกำลังอย่างเงียบเชียบอยู่ที่ฉางเจียง

"ท่านข้าหลวงตรวจการตูตู! เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นที่แมนจูเรียแล้วขอรับ!"

"เรื่องใหญ่อะไร?"

"พวกข้ารองพระบาทผู้จงรักภักดีในนามพรรคจงเซ่อได้ลุกฮือขึ้น แต่กลับถูกพวกฮั่นเจี้ยนอย่างจางจั้วหลินกับอีแทโอกวาดล้างจนพินาศย่อยยับหมดแล้วขอรับ!"

"อ๊า อา อ๊ากกกก!!!!"

จางซวินแทบสติแตกเป็นคนบ้าพลางทึ้งหัวตัวเองอย่างบ้าคลั่ง

แต่แน่นอนว่าเพราะเขาหัวล้าน ก็เลยกลายเป็นแค่เกาหัวโล้นแกรกๆ เท่านั้นเอง

"สวรรค์ เหตุใดสวรรค์จึงไม่ช่วยเหลือผู้ซื่อสัตย์ภักดีเช่นนี้เล่า! ไฉนถึงทำกันเช่นนี้ได้!

แล้วทำไมพวกผู้ภักดีแห่งพรรคจงเซ่อถึงได้ลงมือโดยไม่บอกกล่าวข้าสักครึ่งคำกันวะ! ไอ้พวกโง่เง่าเอ๊ย!"

หากพรรคจงเซ่อติดต่อมาหาจางซวินแต่แรก เขาก็คงจะยกพลขึ้นเหนือไปบุกปักกิ่งทันทีแล้ว

ทว่าจางซวินนั้น เป็นคนที่ถูกมองว่าแปลกประหลาดเป็นพิเศษ ชนิดที่พิเศษมากๆ แม้แต่ในยุคสมัยนี้ก็ตาม

ต่อให้คิดการใหญ่อยากสร้างมหาภารกิจแค่ไหน ก็ต้องดึงคนที่ยังพอมีสามัญสำนึกอยู่บ้างเข้ามาร่วม ไม่ใช่จะไปดึงคนจิตไม่ปกติแบบจางซวินเข้ามา

แล้วใครจะไปกล้าดึงเขามาร่วมด้วยล่ะ?

คนพรรค์ที่ตีหนานจิงเมืองที่มีคำว่า 'จิง' ที่แปลว่านครหลวงแตก แล้วปล่อยให้ก่ออาชญากรรมได้ตามใจชอบถึงสามวันเนี่ยนะ?

จะดึงเข้ามาร่วมด้วยเนี่ยนะ?

ดึงชาวฮั่นเนี่ยนะ?

โดนชาวฮั่นอย่างหยวนซื่อไข่แทงข้างหลังมาแล้วรอบหนึ่ง ยังจะเอาอีกเรอะ?

ดังนั้น พรรคจงเซ่อจึงยอมยืมมือจักรวรรดิญี่ปุ่นที่เป็นมหาอำนาจต่างชาติเสียยังดีกว่า และไม่คิดจะติดต่อไอ้พวกคลั่งอาชญากรรมสงครามที่อ้างตัวว่าเป็นชนเผ่าเร่ร่อน (แต่มีสายเลือดเร่ร่อนอยู่ศูนย์เปอร์เซ็นต์) นั่นเลยสักนิด

อย่างไรก็ตาม จางซวินที่ไม่มีทางล่วงรู้เรื่องนั้นได้แต่แอบลับดาบรอคอยอยู่ในใจ

"ข้าจะเป็นตัวแทนเหล่าผู้ภักดี ทำการใหญ่ให้สำเร็จและอัญเชิญโอรสสวรรค์ผู้ทรงธรรมกลับสู่พระราชวังต้องห้ามให้จงได้! หากผิดคำสาบานนี้ ตัวข้าจางซวินตายไปก็ขออย่าได้ขึ้นสวรรค์ และจงเร่ร่อนอยู่ในปรโลกชั่วกัปชั่วกัลป์!"

และในความรู้สึกของจางซวิน ในที่สุดสวรรค์ก็ตอบรับคำสาบานของเขา

"ท่านตูตู! ต้วนฉีรุ่ยมันบ้าไปแล้วขอรับ มันส่งทหารของตัวเองไปยุโรปแล้ว!"

"ตอนนี้จื๋อลี่กลายเป็นพื้นที่โล่งไร้การป้องกันแล้วขอรับ!"

"ในที่สุด! ...กองทัพทั้งหมดมุ่งหน้าขึ้นเหนือ! กองธงขอบแดงเอ๋ย จงตามข้ามา!"

* * *

อะไรวะเนี่ย

มันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย

เห็นอยู่ชัดๆ ว่าตอนที่ผมแวะเทียนจินกับปักกิ่งก่อนกลับแมนจูเรีย ธงที่โบกสะบัดอยู่ในปักกิ่งแห่งนี้ยังเป็นธงห้าสีของรัฐบาลเป่ยหยางอยู่เลย

ต้วนฉีรุ่ยในฐานะชนชั้นนำรู้ขีดความสามารถของตัวเองดีว่าจำกัดอยู่แค่ด้านการทหาร

ดังนั้นเขาจึงแต่งตั้งเฉินจิ่นเทา ซึ่งเคยร่วมเดินทางไปอเมริกาและยุโรปในฐานะหัวหน้าคณะผู้แทนเจรจาประเทศเจ้าหนี้พร้อมกับผม ให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง หรือเทียบเท่ารองนายกรัฐมนตรีฝ่ายเศรษฐกิจของเกาหลี และมอบอำนาจด้านเศรษฐกิจทั้งหมดให้ดูแล

และเฉินจิ่นเทา ดุษฎีบัณฑิตสาขาเศรษฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเยล ก็เริ่มทุ่มเทสุดกำลังเพื่อฟื้นฟูเศรษฐกิจขึ้นมาอย่างเอาเป็นเอาตาย

มีทั้งการปฏิรูประบบเงินตรา โดยการรวมสกุลเงินอันสับสนวุ่นวายเข้าด้วยกันแล้วออกสกุลเงินเดี่ยวตามมาตรฐานทวิโลหะทองคำและเงิน

เพื่ออุดบัญชีที่เต็มไปด้วยตัวเลขขาดดุล เขาจึงวางแผนออกพันธบัตรรัฐบาลในชื่อพันธบัตรเกลือโดยใช้ภาษีเกลือเป็นหลักประกัน และนำเงินก้อนนั้นไปก่อตั้งธนาคารแห่งชาติ

ตามท้องถนนมีเด็กส่งหนังสือพิมพ์คอยเร่ขายหนังสือพิมพ์แนวเสรีนิยมอย่างกั๋วหมินกงเป้าและเฉินจงเป้า และผู้คนก็ยังพอประคับประคองชีวิตของตนไปได้แม้มันจะฝืดเคืองก็ตาม

ทว่า

ทว่าปักกิ่งที่ผมกลับมาเยือนอีกครั้ง ธงมังกรเหลืองกลับมาโบกสะบัดอีกหนภายใต้นามแห่งต้าชิง

"...ประธานาธิบดีต้วนฉีรุ่ยหายหัวไปไหนล่ะ?"

"ผู้พันครับ พอจางซวินยึดปักกิ่งได้ ต้วนฉีรุ่ยก็พากองกำลังคุ้มกันหลบหนีไปก่อนแล้วครับ!"

"เป็นโลกที่มหัศจรรย์ชิบหาย อันบีลีฟวาเบิลจริงๆ"

การหวนคืนของราชวงศ์ชิง

นโยบายและระบบอนุรักษนิยมหัวโบราณส่งกลิ่นเหม็นเน่าสารพัดถูกนำกลับมาใช้อีกครั้ง และเศรษฐกิจที่เฉินจิ่นเทารีดเค้นพลังลมปราณแท้แต่กำเนิดมาฟื้นฟูเอาไว้ก็ดิ่งลงเหวไปสู่ก้นบึ้ง

ภาษีมูลค่าเพิ่มที่เคยเก็บจากสุราและยาสูบถูกยกเลิกไปภายใต้ข้ออ้างที่ว่า 'การกดขี่ของระบอบสาธารณรัฐ'

การสอบคัดเลือกข้าราชการพลเรือนที่นำเข้ามาตามอย่างชาติตะวันตกถูกยกเลิกไป แล้วฟื้นฟูระบบการสอบจอหงวนแบบโบราณขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

เงินตรารูปแบบสมัยใหม่ถูกโละทิ้ง แล้วกลับไปผลิตเงินตราที่อิงมาตรฐานเงินแบบราชวงศ์ชิงในอดีตขึ้นมาใหม่

เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองที่องค์จักรพรรดิเสด็จนิวัตสู่พระราชวังต้องห้าม เหล่านักโทษที่ถูกคุมขังอยู่ทั่วปักกิ่งจึงได้รับ 'การอภัยโทษเป็นกรณีพิเศษ' จนพากันกรูออกมาเพ่นพ่านเต็มท้องถนน

"ไอ้เวรนี่! บังอาจยังไม่ไว้ผมเปียอีกนะ มึงต้องเป็นพวกสมคบคิดกับกบฏแน่ๆ!"

"มะ ไม่ใช่ครับ! ผมกำลังจะไปร้านตัดผมอยู่เดี๋ยวนี้แหละครับ!"

"หุบปาก!"

"อ๊าก! อ๊ากก! ไว้ชีวิตด้วยครับ! ได้โปรดเถอะ!"

พวกที่ไว้ผมเปียและสวมเครื่องแบบทหารราชวงศ์ชิงแบบโบราณออกลาดตระเวนเที่ยวจับกุมคนที่ไว้ผมยาวมาลงโทษโบยตีอย่างไม่เลือกหน้า หนังสือพิมพ์ทุกฉบับถูกสั่งปิด และอ้ายซินเจวี๋ยหลัว ผู่อี๋ ก็กลับมาครองบัลลังก์มังกรแห่งพระราชวังต้องห้ามอีกครา

และด้วยเหตุนี้ ณ สถานีปักกิ่ง กองทัพผมเปียกับเด็กๆ ในกองพลที่ 27 ของพวกเราจึงยืนจังก้าเล็งปืนใส่กัน

"เฮ้ย! พวกเอ็งเป็นใครวะ!"

"กองพลที่ 27"

"อะไรนะ!? กองพลที่ 27 รึ!? ไอ้พวกกบฏชาติชั่ว!"

"ยังไม่รีบโขกหัวอ้อนวอนขอความเมตตาจากท่านอี้เจิ้งต้าเฉินอีกรึไง!"

ไอ้พวกปัญญาอ่อนพวกนี้มันตัวเหี้ยอะไรกันวะ?

"นี่ ผู้บังคับบัญชาของพวกแกเป็นใคร ฉันอยากคุยกับผู้บังคับหน่วยของพวกแกหน่อย"

"บังอาจ! ยังไม่รีบทำพิธีถวายบังคมไปยังพระราชวังต้องห้ามเพื่อสำนึกผิดต่อความผิดอีก!"

ผมพยายามจะคุยให้รู้เรื่องกับไอ้พวกพิลึกกึกกือพวกนี้ แต่ดูเหมือนพวกที่สูญเสียตัวตนไปเพราะสายใยประสาทแปดเปื้อนไปแล้วพวกนี้จะพูดภาษาคนไม่รู้เรื่อง

ผมยังคงปักหลักอยู่บนรถไฟขบวนพิเศษโดยไม่ยอมก้าวลงไปข้างล่าง แล้วเรียกพลขับรถไฟมาหา

"นี่ ช่างคุมหัวรถจักร ออกรถได้เลยไหม"

"ครับๆ แค่ท่านสั่งคำเดียว ก็มุ่งหน้ากลับเฟิ่งเทียนได้ทันทีเลยขอรับ"

"เตรียมพร้อมรับมือทุกสถานการณ์ไว้ดีกว่า อุ่นเครื่องยนต์ให้พร้อมตลอดเวลาด้วยล่ะ"

"ครับๆ ได้แน่นอนขอรับ จะคอยวอร์มเครื่องไว้ตลอดเวลาเลยขอรับ"

พอส่งพลขับกลับไป คราวนี้จางเป่าเฉินก็เดินเข้ามานั่งใกล้ๆ

"นี่ ผู้พันอี"

"ครับ"

"จะเปิดฉากยิงกันไหม"

"ถ้าจำเป็นก็ต้องสู้แหละครับ ดูจากสภาพแล้ว อาวุธยุทโธปกรณ์กระจอกงอกง่อยสุดๆ"

หากในโลกนี้จะมีกองทัพที่ห่วยแตกที่สุดสักกองทัพ นั่นย่อมเป็นกองทัพราชวงศ์ชิงอย่างไม่ต้องสงสัย

ถ้าต้วนฉีรุ่ยไม่ส่งกำลังพลไปยุโรปเพราะผลประโยชน์ทางการเมืองละก็ ไม่มีทางที่กองกำลังกักขฬะสวะสังคมพันธุ์นั้นจะเทียบชั้นได้เลยแม้แต่ปลายเล็บ

"กองพลที่ 27! ถอยทัพ! ขึ้นรถไฟให้หมด!"

"ขึ้นรถไฟ!"

เหล่าทหารแห่งกองพลที่ 27 ซึ่งกำลังประทับปืนเล็งใส่กองทัพผมเปียอยู่ ต่างพากันก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็วแล้วปีนขึ้นขบวนรถไฟตามคำสั่งของผม

"เฮ้ยๆ! หยุดนะ! ยังไม่รีบหยุดอีกรึไง!"

นายทหารของกองทัพผมเปียที่ยืนวางท่าอวดเบ่งอยู่ข้างหลังตลอดเวลาเดินก้าวออกมาข้างหน้า

บนหมวกทรงวิจิตรตระการตามีขนนกยูงประดับเสียบเอาไว้

โอ้โห นึกว่าพิพิธภัณฑ์มีชีวิตหลุดออกมาเอง

ผมแอบชักปืนพกออกมาอย่างมิดชิด แล้วอาศัยเบาะที่นั่งผู้โดยสารเป็นที่กำบังพลางตะโกนสวนกลับไป

"ทำไม? เห็นพวกแกทำท่าเหมือนไม่ต้อนรับ พวกเราก็เลยจะกลับไง แล้วจะมารั้งไว้ทำไมวะ?"

"บังอาจนัก! กล้าไม่ใช้คำสุภาพกับกองทัพติ้งอู่แห่งต้าชิงเชียวรึ!"

"ฉันคือพันเอกอีแทโอ เสนาธิการกองพลที่ 27 แล้วแกเป็นใครวะ?"

"อ...อีแทโอรึ?"

พวกมันเริ่มส่งเสียงฮือฮาเซ็งแซ่

"ถ้าเป็นอีแทโอ ก็คือคนที่ร่ำเรียนวิชาอาคมจนเหาะเหินเดินอากาศได้คนนั้น...?"

"หนอย! หุบปากเดี๋ยวนี้! อย่าไปหลงเชื่อคำโฆษณาชวนเชื่อของพวกรัฐบาลกบฏสิวะ! ข้าคือตูซือแห่งกองทัพติ้งอู่ต้าชิง! อีแทโอ ไอ้ตัวดี! ยังไม่รีบลงมาจากรถไฟแล้วทำความเคารพข้าตามธรรมเนียมอีกเรอะ?!"

"เป็นแค่ตูซือ ยศเทียบเท่าแค่พันตรีกระจอกแท้ๆ เสือกกล้ามาพูดจาตีเสมอใส่พันเอกอย่างกูเรอะ อยากตายนักใช่ไหมมึง?"

"ไอ้บัดซบ!"

ศัตรูที่สวมหมวกประดับขนนกยูงชักกระบี่ข้างเอวออกมาดัง ชิ้ง!

"ในนามตูซือแห่งกองทัพติ้งอู่ ข้าขอจับกุมพวกเจ้าในข้อหาก่อกบฏ! จงยอมให้จับกุมเสียแต่โดยดี!"

"โอ้โห ไอ้พวกนี้มันบ้ากันไปหมดแล้วจริงๆ ว่ะ"

ผมยกปืนพกขึ้นเล็งใส่หน้ามันแทนคำตอบ

"อึก อะ..."

"อย่ามาทำซ่า รีบไสหัวไปซะ ก่อนที่กูจะเป่ากบาลมึงทิ้ง"

จางเป่าเฉินรับปืนเล็กยาวมาแล้วขึ้นลำกระสุนอยู่ข้างๆ ผมเช่นกัน

"อย่าให้เรื่องมันบานปลายเลยน่า จำเป็นต้องให้เห็นเลือดตกยางออกกันด้วยเหรอ?"

"ก...แก..."

"ถ้าต้องนองเลือดกันจริงๆ อย่างน้อยๆ แกก็ต้องตายเป็นคนแรกอยู่แล้ว รู้ใช่ไหม?"

"...ถ้าพวกเจ้ารีบไสหัวกลับเฟิ่งเทียนไปเดี๋ยวนี้ ข้าจะยอมใจกว้างละเว้นโทษให้ก็ได้!"

"เออๆ เอาตามที่แกสบายใจเลยแล้วกัน"

พวกเราทิ้งพวกงี่เง่าพวกนั้นไว้เบื้องหลัง แล้วมุ่งหน้ากลับสู่เฟิ่งเทียนอีกครั้ง

"พันเอกอีแทโอครับ?"

"มีอะไรหรือ?"

"โทรเลขครับ"

"จากใคร?"

"ท่านประธานาธิบดีต้วนฉีรุ่ยครับ"

ผมรับโทรเลขมาแล้วกวาดสายตาอ่านลงไป

ประกาศิตกองทัพปราบกบฏ

ว้าว คราวนี้กลายเป็นกองทัพพันธมิตรปราบตั๋งโต๊ะไปแล้วเรอะ?

สุดยอดไปเลย ศตวรรษที่ 20!

==================================================