บทที่ 77 โลกของคนตาเดียว (2)

บทที่ 77 โลกของคนตาเดียว (2)

ปลายเดือนมกราคม ปี 1917

จางจั้วหลินออกคำสั่งให้ซุนเลี่ยเฉิน ผู้บัญชาการกองพลน้อยที่ 54 ไปเชิญเฝิงเต๋อหลิน ผู้บัญชาการกองพลที่ 28 จากเป่ยเจิ้นมา

เป็นข้อเสนอสุดท้ายที่หวังจะรอมชอมกันด้วยดีโดยไม่ต้องหลั่งเลือด

สำหรับเฝิงเต๋อหลินที่พากำลังพลสองร้อยนายมายังเฟิ่งเทียนนั้น จางจั้วหลินได้จัดหากระ... ไม่สิ กีแซง... อืม คำนี้ก็ฟังดูไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่

ไม่มีคำที่ดูดีกว่านี้แล้วเหรอวะ?

อ้อ! ใช่แล้ว 'สาวเอนเตอร์เทน' ไงล่ะ

เขาเรียกเหล่า 'สาวเอนเตอร์เทน' มาเปิดปาร์ตี้เลี้ยงต้อนรับ

"เซฮ่าๆๆ!"

"วีฮ่าๆๆ!"

"......"

"เป็นอย่างไรบ้าง นายพลเฝิง? เลือดลมสูบฉีดจนร้อนวูบวาบไปทั้งตัวแล้วไม่ใช่รึ!?"

"...กระแอม"

ถึงจะทำเป็นวางมาดสงวนท่าทีอย่างนั้น แต่มือข้างหนึ่งของเฝิงเต๋อหลินกลับโอบเอว 'สาวเอนเตอร์เทน' เอาไว้ จางจั้วหลินจึงยัดเงินใส่เข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเขา

"เฮ้ย นี่จะทำอะไรน่ะ?"

"ฮ่าๆ พี่เฝิง พวกเราคนแมนจูเรียเหมือนกัน จะได้คบหากันอย่างราบรื่นไงครับ"

"เอ๊ะนี่! คิดจะเอาเศษเงินแค่นี้มาซื้อคนอย่างเฝิงเต๋อหลินเรอะ? กะจะดูหมิ่นกันหรือไง!?"

"จะไปใช่ได้อย่างไรเล่าครับ"

จางจั้วหลินกระซิบกระซาบข้างหูเฝิงเต๋อหลิน

"ผมให้คนขนทองแท่งสักสามสิบแท่งไปขึ้นรถม้าของพี่เฝิงเรียบร้อยแล้วครับ"

"โอ้ โอ้!"

"ต่อจากนี้ไปก็อยู่ด้วยกันดีๆ เถอะครับ"

เฝิงเต๋อหลินกอดกระเป๋าที่อัดแน่นไปด้วยเงินไว้อย่างทะนุถนอมแล้วเดินทางกลับไป

จัดการเรียบร้อยแล้วเหรอ?

ทว่า ทันทีที่ได้รับจดหมายจากเฝิงเต๋อหลินผู้เดินทางกลับถึงเป่ยเจิ้น คนของกองพลที่ 27 ก็ถึงกับต้องตกตะลึงอ้าปากค้าง

'ไอ้เรื่องความสัมพันธ์ของมนุษย์เนี่ยมันเป็นอะไรที่ยากมากเลยนะเธอ คือจริงๆ มันต้องใส่ใจเยอะมาก พลาดไปนิดเดียวก็อาจจะสะดุดติดคอได้... แต่ไอ้เงินก้อนนั้นมันดันติดค้างอยู่ในปากไม่เลิกนี่สิ ในหัวกำลังฟินว่า อ่า ปาร์ตี้กีแซงนี่โคตรอร่อยเหาะ กำลังคิดว่าดีสุดๆ จัดไปเลยเว้ยแท้ๆ แต่เรื่องเงินมันดันค้างเติ่งในหัวไม่ยอมหายจน—'

"...ไอ้ห่าอันธพาลอ่านหนังสือไม่ออกนี่มันกำลังกวนตีนกูอยู่ใช่ไหม?"

"ท่านอธิบดีกรมการทหาร สั่งจับกุมมันเดี๋ยวนี้เลยครับ!"

"จริงด้วยครับ ต้องไปลากคอไอ้เฝิงเต๋อหลินมาสั่งสอนให้เข็ดหลาบ!"

ซุนเลี่ยเฉินกับจางจิ่งฮุ่ยแผดเสียงอย่างเดือดดาล

จางจั้วหลินนั่งสูบบุหรี่เงียบๆ แล้วหันมามองผม

"นี่ พันเอกอี"

"ครับ ท่านนายพล"

"ฉันไม่อยากให้ลูกน้องเราต้องเสียเลือดเนื้อไปโดยเปล่าประโยชน์ อยากจะแค่หักดั้งไอ้เฝิงเต๋อหลินสักหน่อย พอจะทำได้ไหม?"

ที่จางจั้วหลินยอมทนประนีประนอมเล่นจ้ำจี้กับเฝิงเต๋อหลินจนถึงตอนนี้ไม่ใช่ว่าไม่มีเหตุผล

ในโลกที่อำนาจทางทหารเชื่อมโยงกับความอยู่รอดโดยตรง ใครหน้าไหนมันจะอยากสละกองกำลังใต้บัญชาของตัวเองกันเล่า

ต่อให้เฝิงเต๋อหลินจะมาทำเป็นพูดจาทำนองว่า 'ชิ เต๋อหลินงอนแล้วนะ' ทั้งที่หน้าตาก็ไม่ใช่สาวน้อยน่ารักแถมไม่ได้มีหูสัตว์งอกออกมาแท้ๆ แต่กองกำลังที่ติดตามมันมีตั้งสองหมื่นนาย

ถึงจะเป็นแมนจูเรีย แต่ผู้บัญชาการกองพลก็คือผู้บัญชาการกองพล

เป็นถึงนายพลที่ได้รับดาวประดับบ่าจากรัฐบาลส่วนกลางเชียวนะ

ผลประโยชน์ที่จะได้จากการเด็ดหัวนายพลผู้มีความชอบธรรมทางอำนาจ ก็แค่ได้ฮุบเพิ่มมาอีกหนึ่งกองพลเท่านั้น

แต่สิ่งที่ต้องเสียไปคือความระแวงแคลงใจจากกองทัพส่วนกลาง รวมถึงกองกำลังหน่วยอื่นๆ ในเฮยหลงเจียงและจี๋หลิน

คิดจะสวาปามแค่หนึ่งกองพล แต่ยอมตั้งตัวเป็นศัตรูกับกองทัพส่วนกลางที่ปักกิ่งยี่สิบกองพล อีกสองกองพลในเฮยหลงเจียง แล้วก็อีกสองกองพลในจี๋หลินเนี่ยนะ?

บวกลบคูณหารแล้วไม่คุ้มกันเลยสักนิด

ผมเคาะนิ้วลงบนแผนที่พลางเอ่ยขึ้น

"แผนที่ดีที่สุดคือการทำให้กองพลที่ 28 กลัวจนหัวหดแล้วยอมว่าง่ายๆ โดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อกันทั้งสองฝ่าย

ส่วนแผนที่แย่ที่สุด ก็คงเป็นการที่กองพลที่ 27 ของเราต้องหลั่งเลือดเพื่อกลืนกินกองพลที่ 28 เข้ามาด้วยกำลังครับ"

"นั่นสิ"

"ยังไงกองพลที่ 28 ก็เป็นแค่กองกำลังที่รวมพวกบ้านนอกในแมนจูเรียเข้าไว้ด้วยกันไม่ใช่หรือครับ

คราวนี้ลองมาทำให้พวกบ้านนอกตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อกันดูสักตั้งเถอะครับ"

"มีแผนอะไรดีๆ รึไง"

ผมพยักหน้า

* * *

"ไอ้เวรจางจั้วหลินมันกล้าหยามกู!"

เสียงคำรามลั่นด้วยความเดือดดาลดังก้องออกมาจากที่ตั้งค่ายกองพลที่ 28 ในเป่ยเจิ้น ทางตอนเหนือของเฟิ่งเทียน

"เฮ้ย หลี่จิ่งหลิน เอาไอ้นั่นมานี่!"

"ครับ ท่านนายพล"

หลี่จิ่งหลินซึ่งคอยอ่านเอกสารคำสั่งแทนผู้บัญชาการกองพลที่อ่านหนังสือไม่ออก

เฝิงเต๋อหลินกระชากหนังสือคำสั่งไปจากมืออีกฝ่าย แล้วฉีกมันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทันทีที่มาถึงมือ

"บังอาจจะมาซ้อมรบประชิดค่ายกองพลที่ 28 ของกูเรอะ! เฮ้ย สั่งพวกมันติดอาวุธเต็มอัตราศึกเดี๋ยวนี้!"

"ท่านนายพลครับ อย่าบอกนะว่าจะบุกโจมตีกองพลที่ 27 จริงๆ น่ะครับ"

"แล้วจะให้กูมุดหัวกลัวจนตัวสั่นเหมือนนังผู้หญิงหน้าโง่รึไงวะ!?"

เฝิงเต๋อหลินแผดเสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด

"ดี! เป็นแบบนี้สิดีเลย! กูจะได้ถือโอกาสหักดั้งไอ้จางจั้วหลินที่คิดว่าตัวเองเก่งกล้าไม่กลัวฟ้ากลัวดินเพราะมีแค่ลิ้นสามนิ้วส้นตีนนั่นเสียที! เฮ้ย จี๋จินฉุน!"

"ครับ! ท่านผู้บัญชาการกองพล"

"เตรียมกองทหารม้าให้พร้อม! กูจะไปดูหน้าไอ้จางจั้วหลินมันให้เห็นกับตา"

"ครับ!"

* * *

ชานเมือง ใกล้ที่ตั้งค่ายกองพล 28

สองนายพลที่ต่างก็พากองกำลังนับพันนายออกมาเผชิญหน้ากัน ควบม้าก้าวขึ้นมาด้านหน้า

"โอ้ นายพลเฝิง! แหม ได้เจอกันอีกทีนี่ดีจริงๆ เลยนะ!"

"นายพลจาง! ดูท่าทางจะหลงทางมาเสียแล้วมั้ง ให้ฉันส่งคนนำทางไปช่วยบอกทางที่ถูกต้องให้เอาไหมล่ะ!?"

"ฮะๆ ขอบใจนะ แต่ฉันมาถึงถูกที่แล้วล่ะ ขอรับไว้แต่น้ำใจก็แล้วกัน!"

"อ้อ งั้นหรอกเหรอ? บังเอิญว่าฉันชำนาญภูมิประเทศแถบนี้เสียด้วยสิ ระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะ ออกมาเดินเล่นแบบนี้บางทีอาจโดนเสือคาบไปแดกได้!"

"เท่าที่ฉันมีชีวิตมา ถ้าเป็นสัตว์เดรัจฉานไม่ใช่คน ยิงปืนใส่ลูกตามันสักสองสามนัด พวกมันก็เผ่นแน่บกันหมดแล้วล่ะ"

"อ้อ~ อย่างนั้นหรอกเรอะ?"

เฝิงเต๋อหลินแค่นยิ้มก่อนจะชักม้าเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

"เฮ้ย แซ่จาง อย่าทำเป็นซ่าแล้วไสหัวกลับไปดีกว่าไหม"

"โธ่ อุตส่าห์พาลูกน้องออกมาข้างนอกทั้งทีแท้ๆ แต่ก็นะ..."

จางจั้วหลินคาบบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่งแล้วจุดไฟ

"ถ้านายพลเฝิงพูดแค่สี่คำละก็ ฉันยอมกลับก็ได้นะ"

"สี่คำรึ?"

"ฉัน ผิด ไป แล้ว"

"เหอะ!"

"ขอโทษซะสิ แล้วจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ฉัน ผิด ไป แล้ว สี่คำนี้ไง

แค่พูดสี่คำนี้ อย่างน้อยก็เลี่ยงเรื่องเลวร้ายได้นะ

ฉัน. ผิด. ไป. แล้ว. แค่สี่คำนี้แหละ"

"ไส หัว ไป ซะ"

"ไม่ลองคิดดูอีกทีเรอะ?"

"อย่ามาทำซ่า ตอนที่ยังตัวครบสามสิบสองก็รีบไสหัวไปซะ"

"หึๆ"

จางจั้วหลินหัวเราะคิกคักพลางดูดบุหรี่อย่างเอร็ดอร่อย

เป็นไปตามที่คาดไว้เป๊ะ

อุตส่าห์ยกกำลังพลมาถึงที่นี่ทั้งที ถ้าเฝิงเต๋อหลินยอมคุกเข่าขอขมาง่ายๆ โดยไม่มีอะไรดุเดือดเลย มันคงกร่อยแย่

เฝิงเต๋อหลินถ่มน้ำลายเอื๊อกลงพื้น ก่อนจะหันหลังให้จางจั้วหลินที่กำลังพ่นควันบุหรี่

"ไอ้เวรประสาทกลับ"

"จะไปแล้วเหรอ? รออีกนิดเดี๋ยวก็ได้ดูของสนุกๆ แล้วนะ"

"ดูอะไรวะ?"

"ราชันแห่งท้องนภา! อินทรีเทพแมนจูเรีย ที่ผู้คนเขาร่ำลือกันนักหนาไงล่ะ! ไม่อยากเห็นสักครั้งหรือไง?"

"...อีแทโอน่ะเรอะ? ถ้างามล่มบ้านล่มเมืองก็ว่าไปอย่าง แต่ไอ้พวกผู้ชายมีดุ้นระหว่างขา ข้าไม่สนใจหรอกเว้ย

...แล้วอยู่ไหนล่ะ? ไอ้หมอนั่นน่ะ"

จางจั้วหลินดีดก้นบุหรี่ทิ้งแล้วชี้นิ้วขึ้นไปบนฟ้า

เฝิงเต๋อหลินเงยหน้ามองฟ้าตามปลายนิ้วนั้น

แสงแดดแยงตาจนเขาต้องรีบยกมือป้องหน้าผากบังแดด

วู้ววววว

"...อะไรวะ?"

เสียงคล้ายสัตว์ร้ายคำรามต่ำ

หากบนฟ้ามีมังกรอาศัยอยู่ มันคงแผดเสียงเช่นนี้เป็นแน่

บางสิ่งบนท้องฟ้ากำลังส่งเสียงกึกก้องพลางพุ่งดิ่งลงมาเยี่ยงอุกกาบาต

"เฮ้ย เฮ้ยย เฮ้ย!"

"ฮะฮ่า ทางฝั่งยุโรปเขาขี่ไอ้นั่นทำสงครามกันสินะ?"

ผิดกับจางจั้วหลินที่คาบบุหรี่ขึ้นมาจุดอีกมวนอย่างใจเย็น ร่างของเฝิงเต๋อหลินกลับสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้

แรงสั่นสะเทือนที่แผ่ลงมาจากฟากฟ้าทำให้ผืนดินสั่นไหวและทำเอาม้าศึกขวัญหนีดีฝ่อ

ม้าของเฝิงเต๋อหลินตกใจกับเสียงที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิตจนย่ำเท้าไปมาไม่อยู่นิ่ง

นกยักษ์ที่มนุษย์สร้างขึ้นโฉบดิ่งลงมาเหนือหัวเฝิงเต๋อหลินราวกับจะขย้ำเหยื่อ

"อึ... อ๊ากกก!"

ตะแกรงหม้อน้ำขนาดมหึมาและใบพัดที่หมุนควงอย่างบ้าคลั่ง

ราวกับสัตว์ประหลาด ราวกับมังกรกำลังอ้าปากกว้างร่วงหล่นลงมาเพื่อกลืนกินเขา

เฝิงเต๋อหลินยกแขนขึ้นกอดหัวตัวเองโดยไม่รู้ตัว

บรู๊นนนนนน!

เครื่องบินรบหักเลี้ยวเหนือหัวเขาเฉียดฉิว ก่อนจะทะยานกลับขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างสบายอารมณ์พลางส่ายปีกไปมา

ลมพัดกระหน่ำรุนแรงจนหมวกทหารของเหล่าพลทหารกองพลที่ 28 ปลิวว่อนราวกับกลีบดอกไม้ร่วงหล่น

"นี่ จะก้มหมอบอยู่แบบนั้นไปถึงเมื่อไหร่กันล่ะ?"

"......"

จางจั้วหลินฉีกยิ้มจนเห็นฟันพลางเอ่ยขึ้น

* * *

ผู้บัญชาการกองพลที่ 28 ที่ขวัญหนีดีฝ่อสั่นเทิ้มไปทั้งตัวก่อนจะรีบเผ่นกลับค่ายแล้วลงกลอนประตูแน่นหนา

"ไอ้พวกเวรนี่ กระจอกฉิบหาย"

"ลองยิงปืนใหญ่สนามขู่สักนัดดูไหมครับ?"

"ดีเลย มวนบุหรี่มาให้ข้าสักตัวซิ"

พวกเราตั้งใจระดมยิงกระสุนจริงใส่ทุ่งรกร้างให้พวกกองพลที่ 28 ดูกันจะจะไปเลย

"ปืนใหญ่วิถีโค้ง 155 มิลลิเมตร หนึ่งกองร้อย 3 นัด! เตรียมการยิงพร้อม!"

"ยิง!"

ผืนดินสำรอกเอาเศษดินเศษทรายพวยพุ่งขึ้นมา

"กองร้อยปืนกล! สร้างม่านการยิงที่ระยะ 300!"

"ระยะ 300! ม่านการยิง!"

เสียงกระหน่ำยิง ตะตะตะตะ- ดังลั่นพร้อมกับกระสุนส่องวิถีที่บดขยี้ต้นไม้เป้าหมายจนแหลกละเอียด

"หมวด 1 เคลื่อนที่ไปข้างหน้า! พลปืนกลเบาคอยสนับสนุน!"

"เคลื่อนที่ไปข้างหน้า!"

เหล่าทหารราบติดดาบปลายปืนวิ่งพุ่งออกไป ส่วนพลปืนกลเบาทำงานเป็นคู่ 2 คนคอยเปลี่ยนซองกระสุนแล้วยิงสลับกับถอนตัว

- วู้นนนน!

ตบท้ายด้วยตัวผมที่ขับเครื่องบินรบบินวนเวียนอยู่เหนือกองพล 28 อย่างเปิดเผย

คิดจะยิงผมงั้นเหรอ? โธ่เอ๊ย ถ้ากล้าลั่นไกใส่คนมีชื่อเสียงระบือไกลอย่างผม พวกแกจะรับผิดชอบผลที่ตามมาไหวเรอะ?

จุดรวมอำนาจการยิงที่มีปืนกลเป็นแกนหลัก กองทหารราบที่พกปืนกลเบาพร้อมสาดกระสุนถล่มได้ในพริบตา ปืนใหญ่สนามขนาดลำกล้องใหญ่ และแม้จะมีแค่ผมคนเดียว แต่ก็มีทั้งกองทัพอากาศและเจ้าหน้าที่ซ่อมบำรุงพร้อมสรรพ

ในเวลานี้พวกเราคือกลุ่มเดียวบนแผ่นดินใหญ่ที่พอจะทำสงครามยุคใหม่เป็น

พวกที่ผมพาไปยุโรป ตอนนี้กลับมาเป็นบุคลากรชั้นหัวกะทิที่แทบจะหาไม่ได้อีกแล้วบนแผ่นดินนี้ ซึ่งมีความรู้เรื่องการผลิต ซ่อมบำรุงเครื่องบิน ตลอดจนระบบกลไกต่าง ๆ

ดูอย่างร้อยเอกโชโดซอนที่กำลังเปิดห้องเครื่องบินรบของผมแล้วเคาะนู่นซ่อมนี่อยู่ตอนนี้ก็เห็นได้ชัด

ตอนนี้สิ่งที่เหลืออยู่ก็มีแค่การจัดหาอาวุธเท่านั้น

เรื่องนั้นพอสงครามสิ้นสุดลง แค่ไปรื้อโรงงานผลิตอาวุธของเยอรมนีที่ราคาตกฮวบมาติดตั้งไว้ที่แมนจูเรียก็สิ้นเรื่อง

ถึงเวลานั้น ไอ้พวกขุนศึกหน้าไหนก็คงโดนปืนใหญ่สนามขนาดยักษ์ระเบิดกะโหลกแยกเป็นเสี่ยง ๆ ได้สบาย

แล้วปืนใหญ่สนามของฝรั่งเศสจะทำยังไงน่ะเหรอ?

กระสุน 155 มิลลิเมตรตอนนี้เหลืออยู่ราว ๆ ครึ่งหนึ่ง แต่นี่มันก็รุ่นเก่าแล้ว เอาไปหลอกขายให้พวกขุนศึกก๊กอื่นแล้วจัดหาของใหม่มาแทนดีกว่า

ซื้อรถถังมาใช้เลยก็น่าจะไม่เลวเหมือนกัน

"ร้อยโทหลี่จิ่งหลินจากกองพล 28 ครับ นำข้อความจากผู้บัญชาการกองพลมาส่งครับ..."

"บอกว่ายอมรับผิดหรือเปล่าล่ะ?"

"ครับ...? เอ่อ เรื่องนั้น—"

"ผู้หมวด กลับไปได้แล้ว"

"...ครับ"

หลังจากพวกเราเดินหน้าสำแดงกำลังข่มขวัญอยู่แบบนั้นราว 3 วัน

"ใครน่ะ?"

"...เฝิงเต๋อหลิน ผู้ช่วยผู้บัญชาการทหารแห่งเฟิ่งเทียน"

"พวกเราไม่รู้จักว่าเขาเป็นใคร"

"...พลตรีเฝิงเต๋อหลิน ผู้บัญชาการกองพลที่ 28"

"พวกเราไม่รู้จักว่าเขาเป็นใคร"

"...ยอมรับผิดแล้ว"

"ถ้าอย่างนั้นก็เข้ามาได้"

พวกเราก็ได้ตัวผู้บัญชาการกองพลที่ 28 ซึ่งหน้าซีดเผือดมาไว้ในกำมือ

* * *

"แทโอ ลำบากหน่อยนะ"

"ไม่เป็นไรครับ"

แม้จะไม่ได้ปะทะกับกองพลที่ 28 โดยตรง แต่แค่ควงกระบองขู่ฟ่อ ๆ อยู่ตรงหน้าจนพวกมันเยี่ยวเล็ด ทว่าการเคลื่อนกำลังทหารอย่างไรเสียก็ต้องได้รับอนุญาตอยู่ดี

ในยุคสมัยที่ข้อหา 'ทำตัวน่าหมั่นไส้' ถูกนำมาใช้เล่นงานกันหนักหน่วงยิ่งกว่าศตวรรษที่ 21 แบบนี้ รายงานไปว่า 'ได้บรรลุข้อตกลงด้วยดีกับกองพลที่ 28 แล้ว' ก็น่าจะพอ

"ไม่หรอก นายเหนื่อยมาพอแล้ว ครั้งนี้ก็พักผ่อนอยู่บ้านให้เต็มที่เถอะ... เอาละ เป่าเฉิน รอบนี้นายไปปักกิ่งแล้วรายงานแทนทีนะ"

"รับทราบครับ พี่จั้วหลิน"

"ไม่เป็นไรครับ ไปด้วยกันเถอะครับ"

"ทำไมล่ะ"

"ถ้าไปปักกิ่งก็มีโทรเลขใต้ทะเลไม่ใช่หรือครับ ผมมีเรื่องต้องติดต่อทางฝั่งอเมริกาหน่อยครับ"

"...อืม ถ้าอย่างนั้นก็ว่าไปอย่าง"

หากจะคุยกับฟลอร่าที่อยู่นิวยอร์ก ถือโอกาสแวะไปปักกิ่งด้วยย่อมดีกว่า

ถามว่าผมไม่ได้เล่าเรื่องความรักให้ฟังเหรอ?

แน่นอนว่าใครจะไปเล่าล่ะ

ด้วยกระบวนการคิดสุดวินาศสันตะโรของพวกคนแมนจูเรียพวกนี้ ไม่รู้ว่าจะพ่นคำพูดเหี้ย ๆ อะไรเกี่ยวกับฟลอร่าออกมาบ้าง

และถ้าคำพูดพรรค์นั้นหลุดออกมา ผมคงได้ชักปืนพกยิงกบาลพวกมันกระจุยตรงนั้นแน่

ด้วยเหตุนี้ จางเป่าเฉินกับผมจึงก้าวเท้าเข้าสู่ปักกิ่งได้อย่างผึ่งผายสง่างาม

แต่ทว่า สิ่งที่รอคอยพวกเราอยู่กลับไม่ใช่ต้วนฉีรุ่ย

"...ไอ้พวกหัวโล้นถักเปียพวกนั้นมันอะไรกันวะนั่น?"

หัวล้านส่องแสงวับวาวทั่วปักกิ่งราวกับเวลากำลังย้อนกลับไปเมื่อสิบปีก่อน

อะไรวะเนี่ย

นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นวะ?

ให้ตายสิ ช่างมีเรื่องราวไม่เว้นแต่ละวันจริง ๆ

==================================================