บทที่ 76 โลกของคนตาเดียว

บทที่ 76 โลกของคนตาเดียว

มกราคม ปี 1917

เทียนจิน

"เอาล่ะ ๆ เข้าแถวให้เป็นระเบียบ! อย่าก่อความวุ่นวาย!"

"เฮ้ย! ตรงนั้นน่ะ! อย่าดันสิวะ!"

สารวัตรทหารกองทัพเป่ยหยางเป่านกหวีดอย่างไม่ลดละ และบางครั้งก็แกว่งกระบองเพื่อผลักดันคลื่นฝูงชนให้ออกไปจากท่าเรือ

จากที่ไกล ๆ เรือโดยสารลำหนึ่งแล่นเข้ามา แล้วใครบางคนในชุดเครื่องแบบทหารสีน้ำเงินก็ก้าวลงมา

กระดุมสีทองสองเม็ดประดับอยู่บนอินทรธนูที่คอเสื้อ

"อีแทโอ! มังกรบินนี่นา!"

"อินทรีเทพแมนจูเรีย!"

"กรี๊ดดดด—!!"

อีแทโอสะดุ้งไปเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นตอบรับ ผู้คนต่างโบกธงเป่ยหยางในมือพร้อมส่งเสียงโห่ร้องยินดีจนแทบจะถล่มทลาย

* * *

"พี่น้องประชาชน พลเมืองแห่งสาธารณรัฐทุกท่าน! เหล่าทหารผู้กล้าของเรากำลังมุ่งหน้าสู่ยุโรปตามรอยราชันแห่งท้องนภาไปแล้ว!"

"เฮฮฮฮ—!!!"

"ลูกหลานแห่งเป่ยหยางของเราจะลงทัณฑ์จักรวรรดิเยอรมันอันไร้ยางอาย! และทวงคืนดินแดนพร้อมอธิปไตยอันชอบธรรมของเรากลับคืนมา!"

"ไชโย! ไชโย! ไชโย—!!!"

ทั้งที่เข้ามาในตัวเมืองลึกพอสมควรแล้ว แต่เสียงส่งทหารที่กำลังขึ้นเรือโดยสารไปรบที่ท่าเรือไกล ๆ ก็ยังดังแว่วมาให้ได้ยิน

อะไรเนี่ย

เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย

ถึงจะงงเป็นไก่ตาแตกแต่ผมก็ไม่ได้แสดงออกไปหรอก เดี๋ยวเสียฟอร์มหมด

"ยินดีต้อนรับ! วีรบุรุษแห่งแผ่นดินใหญ่! ลำบากมามากเลยนะ!"

"ขอบพระคุณที่ให้การต้อนรับอย่างอบอุ่นครับ ท่านประธานาธิบดี"

ต้วนฉีรุ่ยในชุดเครื่องแบบประธานเสนาธิการทหารบกแทนที่จะเป็นชุดจอมทัพของประธานาธิบดี คว้ามือผมไปจับไว้แล้วเขย่าอย่างแรง

"รู้ไหมว่าฉันตกใจแค่ไหนตอนได้ยินข่าวจากยุโรป"

"ฮะฮะ"

"รัฐบาลเป่ยหยางของเราเป็นหนี้บุญคุณนายมากเลย ต้องขอบใจนายนะที่ทำให้เราน่าจะได้อ่าวเจียวโจวคืนจากพวกไอ้ยุ่นเวรนั่น"

"นั่นเป็นเรื่องดีเลยครับ"

ต้วนฉีรุ่ยหยิบกล่องใบเล็กขึ้นมาและเปลี่ยนเครื่องหมายยศบนอินทรธนูที่คอเสื้อให้ผมด้วยตัวเอง

กระดุมสีทองแวววับสามเม็ด

พันเอก

เมื่อเปลี่ยนอินทรธนูที่คอเสื้อเสร็จ นายทหารคนสนิทที่ยืนแยกอยู่ด้านหลังก็เดินเข้ามาเปิดกล่องอีกใบ

เหรียญตราเหวินหู่ชั้นที่ 4

ริ้วลายเคลือบอีนาเมลสีสันสวยงามโอบล้อมรอบนอกของตัวเหรียญตราที่มีรูปเสือวาดอยู่ตรงกลาง

"ยินดีด้วยนะ พันเอกอี เหรียญตราของฝรั่งเศสก็ดีอยู่หรอก แต่อย่าลืมติดเจ้านี่ไว้กับตัวด้วยล่ะ"

"ขอบพระคุณครับท่าน"

หลังจากผลัดกันกล่าวคำเยินยออีกรอบ คราวนี้ผมก็เป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาบ้าง

"ท่านครับ อาจจะเสียมารยาทไปสักหน่อย แต่ช่วยบอกผมทีได้ไหมครับว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น"

"อ้อ พิธีส่งทหารน่ะเหรอ? ฉันขอยืมชื่อนายมาใช้นิดหน่อยน่ะ รู้หรือเปล่าว่าตอนนี้ในแผ่นดินใหญ่ ถ้ายกชื่อนายขึ้นมาอ้างละก็ไม่มีเรื่องไหนที่ไม่สำเร็จหรอกนะ"

"ผมไม่ยักรู้ว่ามันจะขนาดนี้ครับ"

"แปดสิบปีนับตั้งแต่หลินเจ๋อสวี ในที่สุดก็มีวีรบุรุษที่ทำให้พวกฝรั่งผิวขาวต้องคุกเข่าบนแผ่นดินนี้ปรากฏตัวขึ้นทั้งที จะได้รับการยกย่องระดับนี้ก็สมควรแล้วล่ะ"

อืม ก็ถูกของเขา

ทนกลืนฝืนทนมาตั้งหลายสิบปี พอได้ลิ้มรสความสะใจบ้าง มันจะชื่นใจขนาดไหนกันล่ะ

คราวนี้เขาเป็นฝ่ายถามความเห็นผมบ้าง

"เอาเถอะ ในเมื่อกลับประเทศมาแล้ว คิดจะกลับไปแมนจูเรียอีกงั้นหรือ"

"ผมกะว่าจะกลับไปพักเหนื่อยจากการเดินทางที่บ้านเกิดก่อนครับ"

"อืม งั้นรึ ถ้านายต้องการ ฉันตั้งหน่วยบินในกองทัพบกแล้วให้นายรับตำแหน่งหัวหน้าเลยก็ยังได้นะ"

"ผมจะรับไว้พิจารณาดูครับ"

ต้วนฉีรุ่ยยักไหล่

"เอาเถอะ ถ้าเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ก็มาหาฉันได้ทุกเมื่อ"

"ครับท่าน"

* * *

อืม...

ทำไมต้วนฉีรุ่ยถึงพยายามดึงตัวผมไปเป็นพวกนะ

ดินแดนแห่งนี้คือขุมนรกบนดิน

พวกอ่อนหัดไม่มีทางเอาชีวิตรอดได้หรอก

ชื่อเสียงของผมโด่งดังมากงั้นสิ? ก็เลยคิดจะดึงตัวผมไปเป็นพวก?

ไร้สาระสิ้นดี

คิดว่าเล่าเปียวส่งเล่าปี่ กวนอู เตียวหุย ไปประจำการอยู่ชายขอบจิงโจวที่เมืองซินเอี๋ยโดยไม่มีเหตุผลหรือไง

ตอนนี้ต้วนฉีรุ่ยกำลังปั้นชื่อเสียงให้ตัวเอง ถึงขั้นเอาอนาคตทางการเมืองเป็นเดิมพันด้วยการส่งกองทหารในสังกัดไปยุโรป ถ้าจู่ๆ ผมเข้าไปนั่งชูคอในปักกิ่ง สปอตไลต์จะสาดไปที่ใครกันล่ะ

คำว่า 'คนแรก' มันมีความหมายยิ่งใหญ่ขนาดนั้นแหละ

ตราบใดที่ต้วนฉีรุ่ยไม่ได้เป็นคนบุกยึดเบอร์ลินด้วยตัวเอง ในมุมมองของผม สิ่งเดียวที่จะโค่นฉายาของผมลงได้ ก็มีแค่การทวงคืนอ่าวเจียวโจวกลับมาเท่านั้นแหละ

ทว่าสงครามยังอีกยาวไกล

เยอรมนียังคงแข็งแกร่ง

อังกฤษกับฝรั่งเศสยังคงตกเป็นฝ่ายตั้งรับ ส่วนรัสเซียก็กำลังจะเกิดการปฏิวัติคอมมิวนิสต์ในอีกไม่ช้า

กว่าเขาจะได้ครอบครองฉายาเท่ๆ อย่าง 'ผู้พิทักษ์อ่าวเจียวโจว' ก็ต้องรอไปอีกอย่างน้อยปีครึ่ง

ถ้าอย่างนั้น เหตุผลที่เขาอยากดึงตัวผมไปตอนนี้คืออะไรล่ะ

ผมนั่งเท้าคางครุ่นคิดขณะนั่งรถไฟขบวนด่วนพิเศษสายจิงเฟิ่ง

จนกระทั่งรถไฟใกล้จะถึงเฟิ่งเทียน ในที่สุดผมก็สรุปเหตุผลที่มีความเป็นไปได้มากที่สุดออกมาได้

'ความสามัคคีในหมู่ผู้บัญชาการระดับสูงของกองทัพเป่ยหยาง คงไม่ได้เหนียวแน่นอย่างที่คิด'

"เรียนผู้โดยสาร ขณะนี้ขบวนรถไฟของเราได้เดินทางมาถึงเฟิ่งเทียนแล้วครับ ท่านที่จะลงสถานีนี้กรุณาตรวจสอบสัมภาระของท่านให้เรียบร้อย..."

ทันทีที่ก้าวลงจากรถไฟ ลมหนาวยะเยือกของแมนจูเรียก็พัดเอาความอบอุ่นไปจากร่างกายในพริบตา

ผมคาบบุหรี่แล้วจุดไฟเพื่อเรียกความอบอุ่นกลับคืนมา ก่อนจะพึมพำเบาๆ

"ฟู่ คิดถูกจริงๆ ที่ไม่ได้พาฟลอรามาด้วย"

ทั้งที่หยวนซื่อไข่ถูกขับไล่ไปแล้วแท้ๆ... ไม่สิ

เพราะถูกขับไล่ไปต่างหาก ถึงได้เกิดกลียุค

* * *

ผมมุ่งหน้าไปยังจวนแม่ทัพเฟิ่งเทียนทันที

อย่างที่เคยบอกไป จางซีล่วน แม่ทัพเฟิ่งเทียนคือชายชราวัยเจ็ดสิบกว่า

เขาพำนักอยู่ที่ปักกิ่งคอยกุมตราประจำตำแหน่งเอาไว้ ส่วนงานส่วนใหญ่ก็แบ่งเป็นฝ่ายทหารกับฝ่ายพลเรือน แล้วโยนให้ผู้อำนวยการฝ่ายกิจการทหารและผู้อำนวยการฝ่ายกิจการพลเรือนประจำเฟิ่งเทียนเป็นคนจัดการแทน

กล่าวคือ...

"พันเอกอีแทโอ มารายงานตัวกลับเข้าต้นสังกัดครับ"

"เออ"

"ดูสบายใจจังเลยนะครับ"

"แหงสิ ฉันเป็นใครล่ะ ผู้อำนวยการฝ่ายกิจการทหารประจำเฟิ่งเทียน จางจั้วหลิน เชียวนะ!"

ปัจจุบันกิจการทหารของเฟิ่งเทียนล้วนอยู่ภายใต้การดูแลของผู้อำนวยการฝ่ายกิจการทหารจางจั้วหลินทั้งสิ้น

เขาที่ไม่ได้เจอกันเสียนานลุกขึ้นจากที่นั่ง คว้าไหล่ทั้งสองข้างของผมแล้วหัวเราะร่วน

"บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า"

"ครับ ไม่เป็นอะไรเลยครับ"

"แหงล่ะ! มันต้องอย่างนั้นสิ! ใครเป็นคนปั้นมาล่ะวะ! คู่ต่อสู้จะเป็นไอ้พวกผิวขาวซีดเป็นชอล์ก ไอ้พวกมืดตึ๊บ หรือไอ้พวกตัวเหลือง ก็ต้องซัดกรามมันให้หันสิวะ!"

จางจั้วหลินชกหมัดใส่กลางอากาศดังฟุบฟับ

เห็นแบบนี้ทีไร บางทีผมก็แอบอายอยู่เหมือนกันนะครับเนี่ย

"ผมมัวแต่อยู่ที่ยุโรปก็เลยไม่ค่อยรู้สถานการณ์ช่วงนี้เท่าไรครับ ตอนที่ผมไม่อยู่เป็นยังไงบ้างครับ"

"เพราะแกนั่นแหละ ฉันถึงได้ตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายกิจการทหารมา ครึ่งหนึ่งของเฟิ่งเทียนก็เหมือนเป็นของพวกเราแล้ว"

"แล้วผู้อำนวยการฝ่ายกิจการพลเรือนเป็นคนยังไงครับ"

"หวังหย่งเจียงน่ะเหรอ เป็นคนประเภทที่ร้อยวันพันปีฉันจะตีสนิทด้วยไม่ได้สักทีนั่นแหละ"

คนอย่างคุณมีคนที่ตีสนิทไม่ได้ด้วยเหรอเนี่ย

จางจั้วหลินเดาะลิ้นอย่างเอือมระอา

"ตอนเกิดเรื่องถงเหมิงฮุ่ยคราวก่อนหมอนั่นเป็นผู้บัญชาการตำรวจเฟิ่งเทียน แต่ตอนนี้ได้รับตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายกิจการพลเรือนจากจางซีล่วน ก็เลยดูแลทั้งตำรวจเฟิ่งเทียนและงานฝ่ายพลเรือนทั้งหมด..."

จางจั้วหลินคาบบุหรี่พลางขบกัดมันอย่างหงุดหงิด

"ไม่รู้มันจะหยิ่งอะไรนักหนา ชวนกินเหล้าด้วยก็ไม่กิน ชวนกินข้าวด้วยก็ไม่ยอมกินด้วยสักครั้ง"

อืม ข้าราชการตงฉินสินะ

ในแมนจูเรียนอกจากผมแล้วยังมีคนแบบนั้นหลงเหลืออยู่อีกเหรอเนี่ย เกินคาดสุดๆ ไปเลย

"แล้วก็เฝิงเต๋อหลิน"

"ผู้บัญชาการกองพลที่ 28 น่ะเหรอครับ"

"เออ กองพลที่ 28"

จางจั้วหลินจุดบุหรี่พลางทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้

"ดูทรงแล้วคงต้องซัดมันสักตั้ง"

"โธ่ ขอร้องล่ะครับ ทางนั้นไปทำอะไรให้อีก ทะเลาะกันแค่เรื่องตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายกิจการทหารไม่ใช่เหรอครับ ได้รับใบแต่งตั้งจากต้วนฉีรุ่ยมาแล้ว ไม่น่าจะหาเรื่องกันได้อีกนี่ครับ..."

"พับผ่าสิ ถ้าเป็นไอ้พวกสติดีๆ มันจะได้ตำแหน่งผู้บัญชาการกองพลในแมนจูเรียมาได้ยังไงล่ะวะ"

ก็จริงแฮะ

เถียงไม่ออกเลย

"ไอ้เวรเฝิงเต๋อหลินมันเริ่มแข็งข้อกับฉันทุกเรื่องน่ะสิ

ต้วนฉีรุ่ยจะยอมรับหรือปักกิ่งจะยอมรับก็ช่างหัวมัน 'กูโคตรไม่สบอารมณ์มึงเลยว่ะ จางจั้วหลิน!' งี้ไง

...ไอ้เวรอวดดีเอ๊ย อยากจะจับตัวมันมาเสียบมีดให้พรุนซะเดี๋ยวนี้เลย"

"ถึงอย่างนั้นก็ลองแก้ปัญหาด้วยการคุยกันก่อนเถอะครับ"

"คุยบ้าคุยบออะไรกับไอ้เวรที่อ่านหนังสือไม่ออกวะ แกไปยุโรปมาเลยติดสันดานฝรั่งมาเกินไปแล้วมั้ง ไอ้หนู นี่มันแมนจูเรียนะโว้ย แมนจูเรีย"

"แหม ถ้าเป็นไปได้ ให้แขนขาลูกน้องเราอยู่ครบมันไม่ดีกว่าเหรอครับ"

จางจั้วหลินสูบบุหรี่พลางตอบกลับ

"มันก็จริง ฉันก็ไม่ได้จะยกกำลังพลไปใช้ปืนใหญ่ฉีกร่างเฝิงเต๋อหลินให้เป็นชิ้นๆ แบบไม่มีเหตุผลสักหน่อย เรื่องอารมณ์ส่วนตัวก็ต้องทิ้งไปเมื่ออยู่ต่อหน้าเรื่องใหญ่สิวะ"

"แล้วยังไงล่ะครับ"

"แกลองอ่านดูเองสิ"

เขาหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากลิ้นชัก แล้วโยนแหมะลงตรงหน้าผม

จดหมายที่เขียนไว้ว่า [ส่งจากเฝิงเต๋อหลิน ผู้บัญชาการกองพลที่ 28]

เมื่อตัดคำพูดเยินยอออกคร่าวๆ ก็ได้เนื้อหาดังต่อไปนี้

ฉันเอง เฝิงเต๋อหลิน

จางจั้วหลิน ไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างแกกล้าข้ามหัวผู้อาวุโสไปนั่งแดกตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักกิจการทหารงั้นเหรอ? ไอ้เด็กเวรไม่มีมารยาทเอ๊ย

...(ละข้อความ)

ได้ ในฐานะทหารคนหนึ่ง ในฐานะคนที่รับราชการ ฉันย่อมไม่อาจขัดคำสั่งของผู้บังคับบัญชาได้

แต่แก จางจั้วหลิน ในฐานะที่เป็นรุ่นน้องแห่งลู่หลิน (โจรป่า) ก็สมควรแสดง 'ความจริงใจ' ต่อรุ่นพี่อย่างฉันถึงจะเรียกได้ว่ามีสามัญสำนึกไม่ใช่หรือไง?

"อะไรกันเนี่ยครับ? ไอ้เวรนี่มันปัญญาอ่อนหรือไงครับ?"

"แล้วคิดว่าคนปกติที่ไหนเขาทำกันล่ะ?"

คำว่าลู่หลิน หากให้แปลเป็นภาษาบ้านเราคร่าวๆ ก็คล้ายกับพวกแก๊งอันธพาลที่รู้สึกว่าพูดคำว่า 'พวกเราคืออันธพาล' แล้วมันดูไม่เท่ เลยหันไปใช้คำว่า 'วงการ' หรืออะไรทำนองนั้นแทน

คำว่าลู่หลินมันดูมีอะไรมากกว่าโจรม้าหรือโจรภูเขาใช่ไหมล่ะ? แถมยังเป็นกลยุทธ์การเปลี่ยนคำศัพท์ที่เริ่มมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่น ประวัติศาสตร์และธรรมเนียมประเพณีก็เลยลึกซึ้งตามไปด้วย

ผมก้มหน้าก้มตาอ่านจดหมายต่อไปก่อน

สิ่งที่เฝิงโหมวผู้นี้หวังจากจางโหมวผู้เป็นรุ่นน้องแห่งลู่หลินนั้นมีเพียงไม่กี่ข้อ ไม่ขาดไม่เกิน

ข้อหนึ่ง ให้เบิกเงิน 500,000 หยวนจากกรมการคลังเฟิ่งเทียน เข้าบัญชีกองบัญชาการกองพลที่ 28

ข้อสอง ให้เบิกเงินเพิ่มเติมอีก 200,000 หยวนจากกรมการคลังเฟิ่งเทียน เพื่อซื้อเครื่องบินรบให้กองพลที่ 28

ข้อสาม อนุมัติให้จัดตั้งกองพันเพิ่มเติมอีก 7 กองพัน ภายใต้สังกัดกองพลที่ 28

ข้อสี่ แม้ผู้บัญชาการกองพลที่ 28 กับผู้อำนวยการสำนักกิจการทหารเฟิ่งเทียนจะมีสถานะเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาและผู้บังคับบัญชาตามระบบ แต่โดยส่วนตัวแล้วยังมีความสัมพันธ์แบบผู้อาวุโสและรุ่นพี่รุ่นน้องพัวพันอยู่ ดังนั้น ขอให้รับรองอำนาจสิทธิ์ขาดของผู้บัญชาการกองพลที่ 28 ในเป่ยเจิ้น ซึ่งเป็นฐานที่ตั้งของกองพลที่ 28

อะไรวะเนี่ย แม่ง

เงิน 500,000 หยวน แถมยังขออีก 200,000 หยวนไปซื้อเครื่องบินอีกเหรอ? ถ้างั้นก็ 700,000 หยวนเลยไม่ใช่รึไง

...นี่กะจะไถทองคำตั้ง 0.5 ตันเลยเหรอ?

นี่มันแสดงท่าทีแข็งกร้าวประกาศโต้งๆ ว่า 'ฉันจะไม่ฟังคำสั่งจากส่วนกลางแล้วไง แกจะทำไมฉันได้ล่ะ' เลยไม่ใช่เหรอวะ?

กบฏเหรอ? คิดจะก่อกบฏหรือไง? หรือว่าอยากตายนัก?

"นี่มัน... จดหมายที่ทางนั้นส่งมาจริงๆ เหรอครับ? เป็นใครสักคนที่อยากยุยงให้กองพล 27 กับกองพล 28 แตกหักกัน เลยสวมรอยเป็นเฝิงเต๋อหลินหรือเปล่าครับ?"

ต่อให้มันจะเป็นเรื่องบัดซบหลุดโลกแค่ไหน แต่มันก็ต้องตั้งอยู่บนพื้นฐานของสามัญสำนึกอยู่บ้างสิ ถึงจะทำให้รู้สึกโกรธจนเลือดขึ้นหน้าแล้วด่าว่า 'หนอย! ไอ้เวรนี่ช่างอวดดีนัก! สงคราม ต้องทำสงคราม!' ได้

แต่นี่... นี่มันหลุดขอบสามัญสำนึกผมไปไกลลิบ มากจนได้แต่อึ้งและโกรธไม่ลงด้วยซ้ำ

เมื่อผมพูดออกไป จางจั้วหลินก็สูบบุหรี่พลางส่ายหน้าเงียบๆ

โอ้ พระเจ้าช่วย นี่ของจริงงั้นเหรอ?

ให้ตายเถอะ แมนจูเรียนี่น่ากลัวขึ้นทุกวันจริงๆ ทุกวันมันหนักหนาสาหัสเหลือเกิน

ตอนแรกจางจั้วหลินก็คงคิดจะแค่ตักเตือนพอเป็นพิธีแล้วปล่อยผ่านไปแหละมั้ง

ถ้าเรียกเงินแบบพอดี ๆ สักสามหมื่นหยวนก็คงยอมตกลงไปแล้วละมั้ง

แต่เจ็ดแสนหยวนนี่มันออกจะ...

การจะเปิดบัญชีของกรมคลังเฟิ่งเทียนได้ต้องได้รับความเห็นชอบจากอธิบดีกรมมหาดไทย แต่ตานั่นก็ดันเป็นข้าราชการตงฉินจนคุยกันไม่รู้เรื่องอีก

ครั้นจะดักตีหัวอธิบดีกรมมหาดไทยให้ตาย ก็จะกลายเป็นกบฏ

น่าอึดอัดชะมัด

"เราขอยืมอำนาจจากส่วนกลางไม่ได้หรือครับ"

"เห็นบอกว่าจะส่งทหารหนึ่งแสนห้าหมื่นนายไปยุโรปไม่ใช่หรือ แล้วกองกำลังพวกนั้นก็คงเป็นทหารที่ติดตามต้วนฉีรุ่ยทั้งหมดนั่นแหละ นอกเสียจากว่าไอ้คนที่เกลียดต้วนฉีรุ่ยจู่ ๆ จะเกิดผีเข้าจนเป็นโรคภักดีขึ้นมากะทันหันน่ะนะ"

"นั่นสิครับ"

"ถ้าอย่างนั้น ต่อให้ตอนนี้เราบอกส่วนกลางไป ต้วนฉีรุ่ยจะให้อะไรเราได้นอกจากลมปากเปล่า ๆ ล่ะ"

เพราะอย่างนี้เองสินะ

นี่คือเหตุผลที่หลังผ่านยุคแห่งความวุ่นวายช่วงปลายราชวงศ์ชิงและต้นสาธารณรัฐ แผ่นดินใหญ่ถึงได้ถูกแบ่งแยกโดยพวกขุนศึก และทำสงครามชิงอาณัติสวรรค์กันอย่างไม่จบไม่สิ้นสินะ

อำนาจของส่วนกลางนั้นอ่อนแอเกินไป และถ้าไม่ทำให้ศัตรูตรงหน้าคุกเข่าลงให้ได้ หัวของตัวเองนั่นแหละที่จะหลุดออกจากบ่า

ต่อให้วันหลังส่วนกลางจะมาทำกร่างคอยจัดระเบียบให้ ท้องถิ่นก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องฟังเลยสักนิด

"ไหนลองมาดูดวงกันหน่อยสิว่าปีนี้ดวงชะตาจะเป็นยังไง ถือซะว่าดูดวงรับรุ่งอรุณแห่งปีใหม่ก็แล้วกัน"

"ครับ"

==================================================