บทที่ 75 คืนถิ่น

บทที่ 75 คืนถิ่น

เพดานที่ไม่คุ้นเคย

ที่นี่ที่ไหนกัน

เมื่อวานจำได้ว่าเราสองคนจับมือกันออกมาจากงานปาร์ตี้แล้วก็...

"อ๊ะ ตื่นแล้วเหรอคะ"

"ฟลอร่า?"

เธอคงตื่นก่อนแล้ว ในมือของเธอที่เดินเข้ามาในห้องนอนถือเหยือกกาแฟที่ยังมีควันกรุ่นกับแก้วสองใบมาด้วย

กาแฟอุ่น ๆ ถูกรินใส่แก้วทั้งสองใบ ก่อนที่แก้วหนึ่งจะถูกส่งมาตรงหน้าผม

"นี่ค่ะ กาแฟยามเช้า"

"ขอบคุณครับ"

ซู้ดดด พอคาเฟอีนเข้าสู่ร่างกายก็รู้สึกว่าสติสตังเริ่มกลับมาบ้างแล้ว

ก็นั่นแหละนะ คนยุคใหม่รวมถึงผมด้วยนี่มันเสพติดคาเฟอีนกันทุกคนเลยจริง ๆ

"ฟลอร่า"

"คะ?"

"แต่ทำไมคุณถึงใส่เชิ้ตของผมแทนที่จะเป็นชุดของตัวเองล่ะครับ"

"อ่า คือ ก็แบบว่าบังเอิญน่ะค่ะ... กลิ่นมันหอมดี"

ใบหน้าเธอแดงระเรื่อ สองมือที่ประคองแก้วกาแฟอยู่ก็ขยุกขยิกไปมา

"...ตอนนี้กี่โมงแล้วครับ"

"คะ? อ๋อ เพิ่งจะแปดโมงเองค่ะ"

"งั้นเรานอนต่อกันอีกหน่อยเถอะ"

ผมรับแก้วกาแฟจากมือของฟลอร่าไปวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง จากนั้นก็โอบไหล่รั้งตัวเธอเข้ามาในผ้าห่ม

"...ว้าย"

"ตอบสนองช้าไปหน่อยนะ"

เราสองคนประสานมือกันแน่นอีกครั้ง

* * *

หลังจากส่งกองพลที่ 27 ขึ้นเรือมุ่งหน้าไปแมนจูเรียก่อนแล้ว ผมกับฟลอร่าก็ขึ้นเรือที่มุ่งหน้าสู่นิวยอร์ก

ศตวรรษที่ 20 ที่โคตรจะคร่ำครึ ขนาดแค่จะคบหากันยังต้องได้รับอนุญาตจากพ่อแม่ทั้งสองฝ่าย

โชคยังดีที่ฝ่ายหนึ่งเป็นเด็กกำพร้า เลยขออนุญาตแค่อีกฝ่ายก็พอ

แฮร์รี วิตนีย์ (Harry Payne Whitney)

พ่อของฟลอร่า

และ...

"หมายถึงแฮร์รี วิตนีย์น่ะหรือครับ เขาเป็นคนดังแห่งวอลล์สตรีตของอเมริกาเลยล่ะครับ แถมยังเป็นประธานกรรมการของธนาคารแห่งชาติที่หนึ่งแห่งนิวยอร์ก (First National Bank of New York) อีกด้วย"

"พวกเจพีมอร์แกนหรือกุกเกนไฮม์เองก็ไม่เคยทำธุรกิจโดยกีดกันวิตนีย์ออกไปเลยครับ"

ฮันส์ แบร์เกอร์ที่ได้เจอกันในรอบนานพรั่งพรูเรื่องราวออกมาจากประสบการณ์ที่สั่งสมมาตอนทำงานที่ดอยซ์แบงก์

"ยิ่งไปกว่านั้น ต่างจากตระกูลชาวยิวอย่างกุกเกนไฮม์หรือมอร์แกน ตระกูลนี้เป็นตระกูลผู้ดีแองโกล-แซกซันที่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์เลยล่ะครับ"

"พ่อของแฮร์รี วิตนีย์ หรือก็คือคุณปู่ของคุณหนูฟลอร่า เป็นถึงผู้มีอิทธิพลในพรรคเดโมแครตและเคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการทบวงทหารเรือด้วยครับ"

"พรรคเดโมแครต?"

"ครับ เท่าที่ผมทราบ เขาเคยเป็นผู้นำกลุ่มอนุรักษนิยมในพรรคเดโมแครตครับ"

พรรคเดโมแครตในยุคนี้ต่างจากพรรคเดโมแครตของอเมริกาในศตวรรษที่ 21 แค่คิดเสียว่ามันคือ... สวรรค์ของพวกดิกซีหัวอนุรักษนิยมดักดานก็พอ

ก็พวกนั้นไง พวกเรดเนกที่ใส่หมวก MAGA สีแดงแล้วเดินถือปืนไปมานั่นน่ะ

พวกนั้นแหละคือฐานเสียงหลักของพรรคเดโมแครตในตอนนี้

ถ้าเป็นพรรคเดโมแครตของอเมริกายุคก่อนที่แฟรงกลิน รูสเวลต์ ผู้ฟาดตำแหน่งประธานาธิบดีไปถึงสี่สมัยจะขึ้นมากุมบังเหียนละก็ ขืนผมเดินดุ่ม ๆ เข้าไปทักว่า 'ฮัลโหล ไนซ์ทูมีตยู' ก็มีสิทธิ์โดนเป่ากระสุนตะกั่วแสกหน้าเป็นของขวัญเลยไม่ใช่หรือไง?

ผมหันไปมองฟลอร่า

"เอ่อ... มันก็ถูกแหละ แต่พ่อฉันไม่ค่อยบ้าการเมืองเท่าคุณปู่หรอกนะ คงไม่ต้องกังวลขนาดนั้น... มั้ง?"

"จริงดิ?"

"อื้อ! แน่นอนสิ! ในบรรดาคนที่พ่อจับคู่ให้ฉันดูตัวน่ะ มีลูกชายของตัวเบ้งพรรครีพับลิกันด้วยนะ"

"งั้นเหรอ..."

ค่อยยังชั่วหน่อย งั้นก็แปลว่ายังมีหวังสินะ

ก็แหงล่ะ ถ้าตาแก่เป็นพวก 'เดโมแครตจงเจริญ ระบบทาสจงเจริญ' เป็นพวกดิกซีแครตหัวอนุรักษนิยมดักดานละก็ ตอนที่ลูกสาวหนีไปยุโรป คงส่งทั้งเอฟบีไอ ซีไอเอ หรือแม้แต่มาเฟียไปลากคอกลับมาแล้ว

ถือซะว่าเป็นคนที่เน้นผลประโยชน์เป็นหลัก... เป็นพวกยึดหลักปฏิบัติจริงอย่างมากก็แล้วกัน

ใครจะไปรู้ล่ะ? บางทีผมอาจจะสร้างความสัมพันธ์สุดมหัศจรรย์กับแกได้ก็ได้มั้ง?

"แกใช่มั้ย? ไอ้ผิวเหลืองที่มาล่อลวงลูกสาวฉันน่ะ?"

"เฮือก"

"พ่อคะ!"

"ฟลอ หลบไปเดี๋ยวนี้ มึงนี่นะไอ้เวรเอ๊ย ไม่มีใครให้หม้อแล้วหรือไง ถึงได้มาจีบเด็กอายุยี่สิบที่ออกไปอยู่ต่างบ้านต่างเมืองตัวคนเดียวแบบนี้น่ะห้ะ?"

อืม

ครอบครัวสุขสันต์กันดีแท้

เรื่องอื่นผมไม่รู้หรอก แต่ที่แน่ ๆ คือดูออกเลยว่าฟลอร่าถูกเลี้ยงดูมาด้วยความรักมากขนาดไหน

ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับคุณพ่อตา

* * *

นิวยอร์ก แมนฮัตตัน

คฤหาสน์หลังใหญ่สูงห้าชั้นที่สร้างด้วยสถาปัตยกรรมสไตล์เรอเนซองส์

เจ้าของบ้านหลังนั้นเรียกตัวผมเข้าไปในห้องหนังสือ

"นั่งสิ"

"ครับ"

คุณพ่อตาที่หน้าตาเหมือนสุภาพบุรุษมาตรฐานเปิดขวดวิสกี้ที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าแพงระยับ จากนั้นก็รินใส่แก้วเสียงดังจ๊อก ๆ จนปริ่มแทบล้นแล้วยื่นส่งมาให้ผม

"แดกซะ"

"รับทราบครับ"

หลังจากรินวิสกี้ใส่แก้วตัวเองไปครึ่งหนึ่งแล้ว คุณพ่อตาก็ยอมเปิดปากพูด

"ฉันขอเตือนแกไว้ตรงนี้เลยนะ"

"ครับ"

"ต่อให้แค่เผลอหลุดปากเรียกฉันว่า 'คุณพ่อตา' หรืออะไรเทือกนั้นละก็ ฉันจะเอาปืนลูกซองเป่าไส้แกให้กระจุยเลยจริง ๆ ด้วย

เห็นหัวกวางสตัฟฟ์ที่แขวนอยู่บนผนังนั่นไหม? อย่าทำให้ฉันต้องเอาหัวแกไปแขวนไว้ข้าง ๆ มันก็แล้วกัน"

"รับทราบครับ"

คุณพ่อตายกแก้วขึ้นมาซัดเหล้าเพียว ๆ รวดเดียวหมด

ผมจึงทำตามด้วยการซัดวิสกี้ที่ปริ่มเต็มแก้วกระแทกไส้ตัวเองรวดเดียวบ้าง

ไอความร้อนผ่าวตีกลับจากกระเพาะพุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงหลอดอาหาร

"เวรเอ๊ย บัดซบเอ๊ย"

"..."

"ตกลงว่าแกทำมาหากินอะไรกันแน่วะ"

"ครับ ผมคือผู้การกองพลน้อยนานาชาติ-"

"ไอ้เรื่องตำแหน่งยศถาบรรดาศักดิ์ทางสังคมอะไรนั่นน่ะตัดทิ้งไป ฉันถามว่าตัวแกน่ะเป็นคนแบบไหนกันแน่"

เขาตัดปลายซิการ์แล้วจุดไฟสูบ

"ชื่อเสียงเรียงนามของแกน่ะฉันได้ยินมาหนาหูเลยล่ะ ฉันฟังเรื่องของแกจากยายฟลอแล้วก็แอบไปสืบดูเองมาบ้างเหมือนกัน

อัศวินแห่งน่านฟ้าจากบูรพาทิศ ผู้พิทักษ์แห่งแวร์เดิง เสืออากาศอันดับหนึ่งแห่งฝ่ายสัมพันธมิตร

"เด็กอมมือบางคนพอได้อ่านวีรกรรมของแกกับฝูงบินอาสาสมัครลาฟาแยตต์จากหน้าหนังสือพิมพ์ ก็พากันข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกไปสมัครเข้ากองทหารต่างด้าวกันเป็นแถว"

เขาพูดต่อ

"ในฐานะลูกผู้ชายคนหนึ่ง แฮร์รี่ เพย์น วิทนีย์ คนนี้ขอเคารพในเส้นทางที่แทโอดอร์ ลีเดิน ความกล้าหาญ วีรกรรม และคำสรรเสริญที่แกได้รับในยุคสมัยที่ความโรแมนติกตายจากไปหมดแล้ว ฉันเคารพ ยอมรับ และเห็นด้วยว่ามันยอดเยี่ยมมาก ซึ่งมันก็สมควรแล้วล่ะ"

"ขอบคุณครับ"

"แต่ในฐานะคนที่ผ่านโลกมามากกว่า ฉันเห็นมานักต่อนักแล้วว่าชื่อเสียงจอมปลอมกับธาตุแท้ของคนมันต่างกันแค่ไหน ต่อให้ตอนอยู่ข้างนอกจะมีคำสรรเสริญเยินยอหรูหราแค่ไหน แต่พออยู่ในบ้านก็อาจจะทำตัวสวะได้เหมือนกัน ฉันรู้ดี"

เขาสูบซิการ์อึกหนึ่งแล้วเอ่ยปาก

"ฟู่... เดิมทีฉันมีคนที่เล็งไว้ว่าจะให้มาเป็นสามีของฟลออยู่แล้ว ชื่อเควนติน รูสเวลต์ เป็นเด็กดี สุขุมรอบคอบ แล้วก็อ่อนโยน หลังจากใช้เวลาศึกษานิสัยใจคอของหมอนั่นมานาน ฉันก็คิดว่ายกลูกสาวให้ก็น่าจะดี"

"..."

"แต่จู่ ๆ แกก็โผล่พรวดมา แล้วยายฟลอก็ทำท่าเหมือนขาดแกไม่ได้ขึ้นมาซะงั้น เพราะงั้นลองแนะนำตัวเองมาสิ พูดให้ฉันรู้สึกว่าแกเป็นคนเข้าท่าหน่อย"

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางจ้องมองผมเขม็ง

"มีเรื่องที่ผมอยากรู้ก่อนครับ"

"อะไรล่ะ"

"คุณสืบเรื่องของผมไปถึงไหนแล้วครับ"

"ขืนบอกไปก็หมดสนุกสิ ฉันจะปล่อยให้เป็นหน้าที่มโนสำนึกของแกก็แล้วกัน"

ปลายซิการ์ที่แฮร์รี่คาบอยู่สว่างวาบเป็นสีแดง

มโนสำนึก มโนสำนึกงั้นเหรอ

เอาสิ

จะทดสอบกันสินะ

เขาว่ากันว่าความรักคือสิ่งที่ต้องไขว่คว้ามา ถึงความยากจะสูงกว่าบ้านคนธรรมดาทั่วไปสักหน่อย แต่เรื่องแค่นี้ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะวะ

ยังไงถ้าสำเร็จก็จะได้เป็นครอบครัวเดียวกันอยู่แล้ว ทำไมผมถึงจะเล่าเรื่องที่เคยปิดบังให้คนในครอบครัวฟังไม่ได้ล่ะ

ผมโน้มตัวไปหาเขา

"ผมเกิดมาเป็นเด็กกำพร้าครับ เลยไม่เคยได้รับความอบอุ่น ความปรองดอง หรือแม้แต่ความรักจากครอบครัวอย่างที่ควรจะเป็น"

"..."

"ดังนั้นผมจึงไม่อาจแบ่งปันความอบอุ่นและความรักที่เคยได้รับเหมือนอย่างที่ใครหลายคนมักพูดกันเวลาสารภาพรักได้ ความรักที่ผมมอบให้ฟลอร่าไม่ใช่สิ่งที่ได้รับมาจากใคร แต่เป็นสิ่งที่ผมถักทอขึ้นมาด้วยตัวเองเพียงลำพัง มันก็เลยอาจจะดูทื่อ ๆ ไปบ้างครับ

ทว่าผมก็ใช้ชีวิตมาโดยตลอดในแบบที่ว่า หากวันข้างหน้ามองย้อนกลับมาที่ตัวเองแล้ว จะไม่มีเรื่องให้ต้องละอายใจเลยแม้แต่น้อย เพื่อให้เป็นไปตามความปรารถนาของคุณครูใหญ่บ้านเด็กกำพร้าที่เลี้ยงดูผมมา

อย่างน้อยผมก็ใช้ชีวิตในแบบที่มีคนฝากฝังคำขอร้องอย่างจริงใจ มีคนคอยบอกว่าเชื่อใจผม และพร้อมจะทำตามคำของผมครับ"

"จบแค่นี้เรอะ"

"ยังมีอะไรต้องพูดอีกเหรอครับ"

"...ใช้ได้"

เขากัดซิการ์คาบไว้ในปากและใช้ความคิดอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเริ่มเอ่ยปาก

"คนเยอรมันที่เข้ามาในคฤหาสน์พร้อมกับนายเมื่อกี้นี้น่ะ"

"หมายถึงคุณฮันส์ แบร์เกอร์เหรอครับ"

"อา ใช่ คนนั้นแหละ... เป็นคนที่ติดตามนายเหรอ"

"ใช่ครับ"

"งั้นเหรอ เขาทำอาชีพอะไรล่ะ"

"อดีตผู้จัดการดอยซ์แบงก์ครับ"

"ใช้งานผู้จัดการดอยซ์แบงก์ราวกับเป็นเลขาเนี่ยนะ"

"ผมแค่แสดงให้เขาเห็นถึงอนาคตที่สดใส แล้วก็ให้ความช่วยเหลือนิดหน่อยเท่านั้นเองครับ"

"...เอาล่ะ วันนี้กลับไปพักผ่อนที่ห้องพักแขกก่อนเถอะ ฉันเองก็มีเรื่องให้ต้องคิดเหมือนกัน"

"ครับ"

ผมโค้งคำนับแล้วเดินออกจากห้องหนังสือมา

อย่างน้อยการสัมภาษณ์ก็คงไม่ได้พังไม่เป็นท่า

* * *

"บ้าชิบ"

แฮร์รี่ วิทนีย์ที่เหลืออยู่เพียงลำพังรินวิสกี้ใส่แก้วจนปริ่มซึ่งผิดจากปกติ แล้วกระดกรวดเดียวหมดแก้ว

ตอนแรกเขาคิดว่าถ้าหมอนั่นเป็นแค่พวกข้างนอกสุกใสข้างในเป็นโพรงก็จะคว้าลูกซองมาสาดกระสุนใส่หรือไล่ตะเพิดออกไปซะ แต่กลับเป็นคนเข้าท่ากว่าที่คิด เขาจึงเอาลูกกระสุนออกจากปืนลูกซองแล้ววางเก็บไว้บนตู้โชว์ตามเดิม

สมกับเป็นลูกสาวฉันจริงๆ

สมกับเป็นลูกสาวคนโตของตระกูลใหญ่อันทรงเกียรติอย่างวิทนีย์ ไม่ยอมให้ไอ้พวกตัวประหลาดมาหลอกจูงจมูกเอาสินะ

"ไม่สิ บ้าชิบ นี่ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องพวกนี้นี่หว่า"

ฤทธิ์เหล้าที่ตีตื้นขึ้นมาเรื่อยๆ ทำเอาความคิดเริ่มเตลิดเปิดเปิงไปไกล

แฮร์รี่จุดซิการ์สูบพลางใช้ความคิด เพื่อเป็นการสร่างเมาไปด้วยในตัว

'ลูกเขยผิวเหลือง ลูกเขยผิวเหลืองงั้นเหรอ...'

วิลเลียม คอลลินส์ วิทนีย์ (William Collins Whitney) ผู้เป็นพ่อ เป็นสมาชิกพรรคเดโมแครตตัวยง

ถ้าพ่อยังมีชีวิตอยู่ เรื่องลูกเขยเจ๊กผิวเหลืองนี่คงเป็นไปไม่ได้แม้แต่จะคิด

แทนที่จะยอมเจอกันและพูดคุยกันก่อนแล้วค่อยตัดสินใจว่าจะเหนี่ยวไกลูกซองดีไหมเหมือนอย่างเขา พ่อคงจะสาดกระสุนใส่ตั้งแต่หมอนั่นก้าวเท้าลงจากเรือแล้ว

แต่สำหรับตัวเขานั้น แฮร์รี่ วิทนีย์คิดว่าตัวเองค่อนข้างจะเป็นพวกสายกลางพอสมควร

ก็อย่างน้อยคนที่เขาเคยเล็งไว้ให้เป็นลูกเขยก็คือเควนติน รูสเวลต์ ลูกชายของทีโอดอร์ รูสเวลต์ อดีตประธานาธิบดีจากพรรครีพับลิกันนี่นะ

เกณฑ์สำคัญที่เขาใช้เลือกลูกเขยไม่ได้อยู่ที่เรื่องรสนิยมทางการเมืองอะไรเทือกนั้น แต่อยู่ที่ว่าคนคนนั้นเป็นคนจริงแค่ไหนต่างหาก

และ-

"อยากรู้จังแฮะว่ามีความทะเยอทะยานมากแค่ไหน"

แฮร์รี่ วิทนีย์ไม่มีความคิดที่จะรับไอ้พวกไม่ได้ความเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลเลยแม้แต่น้อย

นั่นไม่ใช่แค่มาตรฐานของแฮร์รี่ แต่เป็นสิ่งที่ผู้เป็นพ่อเองก็ยึดถือเช่นกัน

ไม่ว่าจะเป็นคนขาว แองโกล-แซกซอน หรือนิกายโปรเตสแตนต์ก็ตาม หากเป็นพวกที่จะมาเกาะตระกูลกิน คอยสูบเลือดสูบเนื้อเหมือนยุงล่ะก็ ถือว่าตกรอบไปตั้งแต่แรกแล้ว

แต่ไอ้หมอนั่น แม้จะมีข้อเสียเปรียบจากการเป็นคนผิวเหลือง ทว่ากลับหิ้วคนระดับผู้จัดการดอยซ์แบงก์ไปไหนมาไหนด้วยเหมือนเป็นเลขาส่วนตัวซะงั้น

ในนิวยอร์กแห่งนี้ ต่อให้เป็นถึงระดับกรรมการบริหารของบริษัทใหญ่อย่างสแตนดาร์ดออยล์ ยังไม่รู้เลยว่าจะพาคนระดับผู้จัดการของเจพีมอร์แกนเดินตามต้อยๆ เหมือนเป็นเลขาฯ ส่วนตัวได้หรือเปล่า แต่นี่กลับเป็นคนผิวเหลืองเนี่ยนะ?

แถมยังไม่ใช่ผู้อพยพ แต่เป็นคนเกิดที่แมนจูเรียเนี่ยนะ?

สัญชาตญาณของเขาในฐานะนักการเงินที่เป็นตัวแทนของวอลล์สตรีตและประธานธนาคารแห่งชาตินิวยอร์กกำลังบอก

ว่าเจ้านั่น... ในตัวมันเองก็ไม่ต่างอะไรกับหุ้นชั้นดีที่ถูกประเมินมูลค่าต่ำกว่าความเป็นจริงอย่างมหาศาล

ถ้ากว้านซื้อมาก่อนที่คนอื่นจะแห่กันมาโกยล่ะก็ คงได้ลิ้มรสสวรรค์แน่ๆ

เขาหยิบเอกสารประวัติของอีแทโอที่สืบเตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาอ่านอีกครั้ง

"...หึ บัดซบเอ๊ย"

เมื่ออ่านมาถึงย่อหน้าหนึ่ง เขาก็หลุดหัวเราะแห้งๆ ออกมา

[สแตนดาร์ดออยล์ - บันทึกอย่างไม่เป็นทางการ]

เข้าพบพันโทแทโอดอร์ ลี ขุนศึกแห่งแมนจูเรีย

ขุนศึกคนดังกล่าวเอ่ยว่ามีแหล่งน้ำมันดิบอยู่ในแมนจูเรีย

ไม่เปิดเผยรายละเอียด ส่งนักสำรวจทางธรณีวิทยาไปแล้ว

ตระกูลวิทนีย์เป็นนักลงทุนเก่าแก่และเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของสแตนดาร์ดออยล์

ดังนั้นการรู้ทุกความเคลื่อนไหวของสแตนดาร์ดออยล์จึงเป็นเรื่องง่ายดาย

"ไอ้เวรเอ๊ย ลองทำลูกสาวฉันร้องไห้ดูสิ"

แฮร์รี่ วิทนีย์ลุกขึ้นจากที่นั่ง แล้วทอดสายตามองลงไปยังสองคนที่กำลังจับมือเดินเล่นอยู่ในสวนของคฤหาสน์เบื้องล่าง

* * *

มกราคม ปี 1917

ผมกลับมาเหยียบแมนจูเรียอีกครั้งในรอบหนึ่งปีครึ่ง

อา อากาศแบบนี้ กลิ่นแบบนี้ แล้วก็-

"แทโอ เราต้องถล่มกองพลที่ 28 แล้วล่ะ"

อืม ก็นะ

รวมถึงแผนการร้ายและเล่ห์เหลี่ยมพวกนี้ด้วย

กลับมาถึงบ้านแล้วสินะ

==================================================