บทที่ 74 ฝากฝังบุญคุณ (3)

บทที่ 74 ฝากฝังบุญคุณ (3)

"ผู้กองทูคาเชฟสกี ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

"ผมก็รู้สึกเป็นเกียรติเช่นกันครับที่ได้พบกับวีรบุรุษแห่งฟากฟ้า!"

ผมหยิบเช็คสองสามใบออกจากกระเป๋าสตางค์แล้วยัดใส่มือเขา

"อ๊ะ เอ๊ะ นี่มันอะไรกันครับเนี่ย?"

"นี่ผมให้เพราะถูกชะตาคุณเป็นการส่วนตัว เอาไปใช้สอยให้เป็นประโยชน์ในยามจำเป็นเถอะครับ"

"ถึงอย่างนั้น จำนวนเงินมันก็ออกจะเยอะเกินไปหน่อยนะครับ..."

"ถือซะว่าเป็นการลงทุนเพื่ออนาคตก็แล้วกันครับ วันหน้าถ้าได้ตำแหน่งใหญ่โตในรัสเซียเมื่อไหร่ ก็อย่าลืมดูแลผมด้วยแล้วกัน"

"ฮ่าๆ! ดูยังไงผมก็คงเลื่อนยศช้ากว่าผู้พันแน่ๆ ครับ... แต่ผมจะจำใส่ใจไว้ก็แล้วกัน ไว้สงครามจบเมื่อไหร่ มาเที่ยวที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์กนะครับ!"

ดีล่ะ

ช่วยไอ้โย่งออกมาได้แล้ว แถมยังผูกมิตรกับว่าที่จอมพลแห่งกองทัพโซเวียตในอนาคตได้อีก ถึงเวลากลับประเทศซะที

อดิโอส ยุโรป

สนุกมากครับขอบอก

คราวหน้าถ้ามาอีก ผมจะหอบเงินมาให้เต็มกระเป๋า พอสงครามจบก็จะได้กว้านซื้อโรงงานผลิตอาวุธที่หมดความจำเป็นแล้วในราคาถูกแสนถูกมาเขมือบลงท้องอย่างสบายแฮ

"นี่คุณจะกลับประเทศแล้วงั้นเหรอคะ?"

"ใช่ครับ"

"ตามใจใครไม่ทราบคะ?"

"เอ๊ะ?"

หมายความว่าไงครับเนี่ย คุณฟลอร่า วิตนีย์?

"ฉันอุตส่าห์เขียนจดหมายร้องเรียนส่งไปถึงทำเนียบขาวก็เพราะคุณลีแท้ๆ ปล่อยให้ฉันลำบากตั้งขนาดนี้แล้วจะหนีกลับไปดื้อๆ งั้นเหรอคะ?"

"อะแฮ่ม... แล้วจะให้ผมทำอะไรเป็นการไถ่โทษดีล่ะครับ?"

"ก่อนอื่น คัม มาทางนี้ค่ะ"

"คัม?"

"Come, มาทางนี้น่ะค่ะ"

ฟลอร่าลากผมบุกเข้าไปในร้านตัดสูทที่ดูหรูหร้าหรูหราแห่งหนึ่ง

แค่มองแวบเดียว บรรดาสูทและม้วนผ้าที่จัดแสดงไว้ก็ดูแพงหูฉี่แล้ว ที่นี่คงไม่ใช่ร้านสำหรับชนชั้นสูงทั่วไป แต่ระดับชนชั้นสูงทะลุฟ้าแน่นอน เพราะการตกแต่งภายในถึงกับมีห้องส่วนตัวแยกไว้ให้ต่างหาก

"ยินดีต้อนรับครับ มาดมัวแซลวิตนีย์"

"ขอชุดที่เหมาะกับงานปาร์ตี้ปลายปีที่กำลังจะจัดขึ้นหน่อยค่ะ สั่งตัดชุดนึงนะคะ"

"รับทราบครับ ถ้าอย่างนั้นเชิญรอในห้องส่วนตัวได้เลยครับ มาดมัวแซล"

"...ฉันอยู่ตรงนี้ไม่ได้เหรอคะ?"

"...เห็นทีจะไม่ได้ครับ"

"ชิ"

ช่างตัดเสื้อผมขาววัยชราต้อนฟลอร่าออกไปข้างนอกโซนวัดตัว

พอเสียงรองเท้าส้นสูงดังห่างออกไป เขาก็หยิบสายวัดออกมาเริ่มวัดตัวผมพร้อมกับหัวเราะในลำคอเบาๆ

"ทั้งสองคนกำลังอยู่ในวัยหนุ่มสาวเชียวนะครับ"

"ครับ?"

"อ้า แย่จริง ผมเกือบจะทำลายบรรยากาศซะแล้ว ถือซะว่าไม่ได้ยินก็แล้วกันนะครับ"

"...ผมว่าคุณน่าจะเข้าใจผิดแล้วล่ะครับ"

"จะว่ายังไงดีล่ะครับ ใช้ชีวิตอยู่ในปารีส เมืองแห่งเรื่องรักๆ ใคร่ๆ มาตั้ง 70 ปี ถึงเรื่องอื่นจะไม่รู้ แต่เรื่องการดูคนนี่รับรองว่าตาไวแน่นอนครับ"

"ลูกสาวบ้านรวยระดับมหาเศรษฐี จะมาลงเอยกับคนผิวเหลืองจากดินแดนป่าเถื่อนอย่างแมนจูเรียได้ยังไงล่ะครับ?"

"การก้าวข้ามเรื่องพวกนั้นได้นั่นแหละ ถึงจะเรียกว่าความรักไงล่ะ"

ผมถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว

"เอาล่ะครับ ทีนี้ช่วยกางแขนออกเป็นรูปตัวทีหน่อยนะครับ"

ช่างตัดเสื้อพึมพำขณะวัดรอบอกของผม

"ถ้ามัวแต่วัดคำนวณทุกอย่างในชีวิต โลกใบนี้มันจะไปสนุกอะไรล่ะครับ เพราะงั้นพระเจ้าถึงได้ใส่ลูกเล่นสนุกๆ ที่เรียกว่าความรักมาให้มนุษย์เราไงล่ะ เพื่อให้บางครั้งเราได้ลองใช้ชีวิตตามที่หัวใจเรียกร้องแทนที่จะใช้สมองบ้าง

แน่นอนว่าก็มีหลายคนที่ใช้ชีวิตตามหัวใจเรียกร้องจนต้องพังพินาศไปเหมือนคลีโอพัตรากับแอนโทนีเหมือนกัน"

"แต่ในสายตาผม สองคนนั้นดูเข้ากันได้ไม่เลวเลยนะครับ"

ช่างตัดเสื้อพูดเสริมขึ้นมาแบบนั้น

"ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะครับ?"

"แค่ความรู้สึกมันบอกน่ะครับ ความรู้สึก"

เขาพูดขณะที่มือยังคงขยับทำงานอย่างขะมักเขม้น

"ผมอยู่มาเจ็ดสิบปี ในชีวิตนี้เคยตัดเสื้อให้กษัตริย์ ตัดเสื้อให้คนที่เป็นประธานาธิบดีแล้วกลายมาเป็นจักรพรรดิ แถมยังเคยตัดเสื้อให้นายกรัฐมนตรีใส่มาแล้ว ความรู้สึกของผมไม่ค่อยพลาดหรอกครับ"

"..."

"ดูเหมือนว่าอัศวินแห่งเวหาเองก็ใช่ว่าจะไม่มีใจนี่ครับ ไม่ใช่เหรอ?"

"ถ้าชีวิตผมธรรมดากว่านี้ก็อาจจะลองดูครับ"

"หืม?"

"อาชีพของผมต้องเอาชีวิตเข้าแลก ผมเห็นมาเยอะแล้วครับว่าการแสดงความรู้สึกออกไป สุดท้ายก็ต้องเจ็บปวดกันทั้งสองฝ่าย"

"ฮ่าๆ อัศวินแห่งเวหาประเมินอีกฝ่ายต่ำไปหน่อยนะครับเนี่ย"

"ครับ?"

เขาพับปลายขากางเกงของผมขณะวัดความยาวเป็นขั้นตอนสุดท้าย แล้วตอบกลับมาว่า

"มาดมัวแซลไม่ได้ดูเป็นคนโง่เขลาเบาปัญญาถึงขั้นไม่ได้คิดเรื่องพวกนั้นหรอกใช่ไหมล่ะครับ? ในเมื่อตั้งแต่แรกก็ต่างรู้ดีว่าอีกฝ่ายทำงานอะไร ใช้ชีวิตแบบไหน คิดว่าเธอจะไม่ได้เตรียมใจไว้ระดับนั้นเลยเหรอครับ?"

"..."

"เพราะงั้นก็พยายามเข้าเถอะครับ การได้พบเจอคนสวยๆ แบบนั้นไม่ใช่เรื่องที่จะเกิดขึ้นได้บ่อยๆ ยิ่งเป็นสาวสวยที่เข้าใจเรื่องงานของผู้ชายด้วยแล้ว ยิ่งหายากเข้าไปใหญ่

อย่างน้อยก็น่าจะแสดงความจริงใจออกไปบ้าง แทนที่จะเอาแต่แสดงเปลือกนอกแข็งๆ ใส่ แบบนี้ถึงจะถูกต้องตามมารยาทนะว่าไหมครับ?"

ความจริงใจ

ความจริงใจงั้นเหรอ

* * *

ไม่กี่วันต่อมา

ปารีส

โรงแรมริตซ์

หลังจากลงจากรถแท็กซี่ ผมหยิบการ์ดสี่เหลี่ยมใบเล็กออกจากอกเสื้อแล้วอ่านข้อความข้างใน

ปาร์ตี้สิ้นปีที่โรงแรมริตซ์เป็นเจ้าภาพ ยังพอมีเวลาเหลืออยู่อีกนิดหน่อย

พอเดินไปที่หน้าประตูโรงแรม พวกยามก็ก้มหัวให้ผมเมื่อเห็นเหรียญตราที่ติดอยู่บนอกซ้ายของชุดสูท

เมื่อเข้าไปข้างใน ผู้จัดการที่สวมแว่นตาข้างเดียวก็เดินเข้ามาและพาผมไปที่ห้องรับรอง

"ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่โรงแรมริตซ์ได้ต้อนรับวีรบุรุษแห่งแวร์เดิง เชิญนั่งพักผ่อนตามสบายที่นี่จนกว่าจะถึงเวลาปาร์ตี้เลยครับ"

"ขอบคุณครับ รบกวนขอหนังสือพิมพ์ไว้อ่านแก้เบื่อสักฉบับได้ไหมครับ?"

"ได้แน่นอนครับ"

ไม่นานหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งพร้อมถั่วลิสงก็ถูกนำมาเสิร์ฟอย่างใจดี ผมกางหนังสือพิมพ์ออกอ่านพร้อมกับแกะถั่วกินเพื่อฆ่าเวลา

[โจเซฟ จอฟฟร์ ถูกปลด, วีรบุรุษแห่งแวร์เดิง 'รอแบร์ นีแวล' ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุด!]

[ท็อปกัน, แทโอดอร์ ลี เดินทางกลับประเทศ? น่านฟ้าแห่งแนวรบด้านตะวันตกบัดนี้ใครจะเป็นผู้ปกป้อง?]

ไม่ว่าจะคิดยังไง จังหวะชิ่งหนีของผมตอนนี้ก็ช่างงดงามราวกับงานศิลปะ

แค่ตอนอยู่ใต้บังคับบัญชาของเปแตงก็แทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว จะให้ผมไปอยู่ใต้ไอ้นายพลสวะแบบนั้นได้ยังไงล่ะ ไม่มีทางหรอก

"...แทโอดอร์ ลี?"

เสียงผู้หญิงที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

ผมลดหนังสือพิมพ์ลงเล็กน้อยแล้วมองไปยังทิศทางของเสียง

หญิงสาวผมสีน้ำตาลนัยน์ตาสีเขียวคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาผม

"คุณคือวีรบุรุษแห่งแวร์เดิงใช่ไหมคะ?"

"คำยกย่องอาจจะเกินจริงไปสักหน่อย แต่ใช่ครับ"

"ฉันซูซาน มิชลินค่ะ ลูกสาวประธานบริษัทมิชลิน"

"อ้อ ต้องขอบคุณผลิตภัณฑ์ของบริษัทคุณเลยครับที่ทำให้นักบินของพวกเราลงจอดได้อย่างปลอดภัย ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือนะครับ"

พี่สาวคนสนิทที่ฟลอร่ามักจะพูดถึงบ่อย ๆ คือคนนี้นี่เอง

"ได้ยินมาว่าคุณสนิทกับคุณวิทนีย์ ไม่ได้มาด้วยกันเหรอครับ?"

"อ๋อ ยัยฟลอร่าเอาแต่แต่งหน้าอยู่ในห้องมาครึ่งชั่วโมงแล้วค่ะ ไม่รู้เหมือนกันนะว่าจะแต่งไปอวดใคร?"

"หมายความว่าไง..."

ซูซานกวาดสายตามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วพยักหน้าพลางพูดขึ้น

"อืม มิน่าล่ะยัยนั่นถึงได้พูดชมคุณให้ฟังจนหูชา หน้าตาก็ดูไม่เลวเลยนี่คะ"

"ครับ?"

"งั้นก็พยายามเข้าล่ะค่ะ โอห์วัว (Au revoir)~"

* * *

ฉันสำรวจตัวเองในกระจกอีกครั้ง

...ลองเปลี่ยนสีลิปสติกดีไหมนะ? แดงไปหรือเปล่า?

"...นี่ ถ้าหล่อนจะประณีตขนาดนั้นก็ออกไปได้แล้วล่ะมั้ง? มันก็ดูเหมือนเดิมนั่นแหละ!"

"อ้าว พี่เข้ามาตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย?"

"ดูยายเด็กนี่สิ มัวแต่ใจลอยจนไม่ได้ยินเสียงเคาะประตูเลยหรือไง"

ซูซาน มิชลินที่กลับขึ้นมาบนห้องพักนั่งลงบนเก้าอี้และพูดพลางมองดูฟลอร่าที่อยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง

"ผู้ชายคนนั้นมารออยู่ข้างล่างแล้วนะ"

"อะ เอ๊ะ? จริงเหรอ? ทำไมมาเร็วจัง?"

"ฉันจะไปรู้ได้ไงล่ะ สงสัยเขาคงเป็นคนมารยาทดีอยู่แล้วมั้ง"

"แล้วทำไมพี่ถึงลงไปล่ะ"

"ก็เธอเล่นเอะอะอะไรก็พูดถึงแต่หมอนั่นนี่นา ฉันเลยอยากรู้ แค่ความประทับใจแรกนะ แต่เขาก็ดูไม่เลวเลยล่ะ"

"แน่นอนอยู่แล้ว ก็ใครเป็นคนแอบชอบเขาล่ะ..."

"แล้วตกลงทำไมเธอถึงชอบเขาขนาดนั้นล่ะ?"

"แหม ก็แบบว่า..."

ฟลอร่าที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งก้มหน้างุด ใช้นิ้วม้วนปลายผมเล่นพลางพูดขึ้น

"เขาไม่เหมือนคนอื่นน่ะ"

"ไม่เหมือนยังไงล่ะ?"

"เวลาฉันบอกว่าจะทำอะไรหรืออยากลองทำอะไร แทนที่เขาจะขัดว่าเป็นเรื่องเพ้อเจ้อ เขากลับรับฟังอย่างตั้งใจ เป็นคนที่... จะว่ายังไงดีล่ะ เหมือนเขาเปิดรับทุกอย่างมั้ง"

"งั้นเหรอ?"

"ตอนอยู่อเมริกา เวลาฉันอยากจะทำอะไร พ่อแม่ก็คอยเอาแต่ห้ามจนน่าอึดอัดไปหมด แต่พออยู่กับเขาแล้วฉันรู้สึกสบายใจมาก เหมือนได้เป็นอิสระเลยล่ะ"

"โอโฮ้"

"...ห้ามมาแย่งนะ?"

ซูซาน มิชลินตอบกลับด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

"ว้าวๆ น่ากลัวจังเลยเนอะ แม่คนที่กระวนกระวายใจเพราะจีบเขาไม่เป็นชิ้นเป็นอันมาตั้งหนึ่งปีเต็มพูดแบบนี้เนี่ย น่ากลัวสุดๆ ไปเลยเนอะ?"

"โอ๊ย หยุดสักที!"

"โอ้~ โรมิโอจะกลับบ้านเกิดแล้ว ทำยังไงดีเนี่ย! ฉันต้องส่งผ่านความรักของฉันไปให้ได้~ แกถ่ายละครอยู่หรือไง? ถ้าฉันเป็นแกนะ แค่อาทิตย์เดียวก็สอยร่วงแล้ว นังนี่ สัมผัสได้ถึงความห่างชั้นระหว่างนิวยอร์กกับปารีสบ้างไหมยะ?"

"บอกให้หยุดพูดไงเล่า!"

"ขืนแกโมโหเดี๋ยวเครื่องสำอางก็เละหรอก?"

"...คุณหนูมิชลินคะ? ได้โปรดกรุณาหยุดเถอะค่ะ"

"พรืด! อุ๊บฮ่าฮ่าฮ่า!"

ซูซาน มิชลินกุมท้องหัวเราะร่วนอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยกับฟลอร่า

"แล้วตกลงแกเห็นเขาใส่ชุดสูทหรือยัง? เห็นว่าแกสั่งตัดพิเศษให้เลยนี่นา"

"ยัง ยังไม่ได้เห็นเลย"

"หืม งั้นเหรอ? ฉันว่าแกตั้งตารอได้เลยล่ะ"

"...จริงเหรอ?"

"อืม เท่าที่ฉันเห็นนะ ดูดีกว่ามกุฎราชกุมารอังกฤษซะอีก"

ฟลอร่ากำหมัดทั้งสองข้างแน่น

"โอเค แจ๋วเลย ฮิฮิ"

"ได้เวลาทยอยลงไปกันแล้วล่ะจะได้ไม่สาย แต่งแค่นั้นก็พอแล้ว รีบๆ ออกไปซะทีเถอะ"

* * *

หนังสือพิมพ์ถูกพลิกหน้าดังพรึ่บ

พออ่านจบย่อหน้าหนึ่ง แล้วกำลังจะอ่านย่อหน้าถัดไป มือของใครบางคนก็เอื้อมลงมาจากข้างบนปิดทับตรงจุดที่ผมกำลังจะอ่าน

ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่าต่อให้ไม่มองก็เดาได้ว่าเป็นใคร

"ฟลอร่า?"

"โห รู้ได้ยังไงคะเนี่ย"

เธอยื่นหน้าลงมาเหนือผม

เส้นผมสีทองปัดจมูกผมเบาๆ ให้รู้สึกจั๊กจี้

"รู้ได้ยังไงคะ?"

"โอ้ คนที่จะเข้ามาใกล้คนผิวเหลืองอย่างผมขนาดนี้ได้ก็มีแต่คุณฟลอร่าเท่านั้นแหละครับ"

"...จริงเหรอคะ?"

"เปล่าครับ ผมแค่เดาว่าเป็นคุณก็เลยลองเรียกดูน่ะ"

"เอ๊ะ แล้วถ้าเกิดเป็นผู้หญิงคนอื่นขึ้นมาจะทำยังไงล่ะคะ!?"

"แหม ผมไม่ได้มีคนที่อยากจะสนิทด้วยเป็นพิเศษอยู่แล้ว ถ้าเป็นคุณฟลอร่าก็ถือว่าผมทายถูก แต่ถ้าเป็นคนอื่นผมก็ไม่ได้คิดจะตีสนิทด้วยอยู่แล้ว แบบนี้เขาเรียกว่าสถานการณ์ที่มีแต่ได้กับได้ไม่ใช่หรือครับ?"

"อ่า... งั้นเหรอคะ?"

เธอเม้มริมฝีปากเข้าหากัน ก่อนจะตบไหล่ผมเบาๆ

"ไปกันเถอะค่ะ"

"ไปไหนครับ?"

"ก็ต้องไปงานเลี้ยงสิคะ! คุณคือพระเอกของงานวันนี้นะ!"

"ผมเนี่ยนะ?"

"แน่นอนสิคะ! ทุกคนต่างก็รอคอยที่จะได้เห็นหน้าวีรบุรุษแห่งแวร์เดิงก่อนเขาจะกลับกันทั้งนั้นแหละค่ะ!"

เมื่อเธอเร่งเร้า ผมจึงพับหนังสือพิมพ์วางไว้บนโต๊ะแล้วลุกขึ้นจากที่นั่ง

"โอ้, อู, โอ้ว... ปกติเห็นคุณใส่แต่เครื่องแบบทหารตลอด พอมาเห็นแบบนี้แล้วก็แปลกตาไปอีกแบบนะคะเนี่ย"

"งั้นเหรอครับ? คุณฟลอร่าเอง ปกติผมเห็นแต่ในบาร์หรือร้านเหล้ามืดๆ พอมาเห็นในที่แบบนี้ก็ดูแปลกตาไปเหมือนกันนะครับ"

พอได้ยินที่ผมพูด เธอก็เบิกตากว้าง แล้วส่งเสียงพ่นลมออกจมูกดังหึ

"แน่นอนสิคะ! เห็นแบบนี้ฉันก็เป็นถึงคุณหนูตระกูลวิตนีย์ที่ทรงอิทธิพลในนิวยอร์กเชียวนะคะ เอาล่ะ ฉันจะให้โอกาสคุณมาควงฉันก็แล้วกันค่ะ!"

ผมพยักหน้าแล้วยื่นแขนออกไป

เธอคล้องแขนผมอย่างแผ่วเบา

* * *

"แด่วีรบุรุษแห่งแวร์เดิง!"

""ดื่ม!""

"ขอบคุณครับ ที่ทุกคนให้การต้อนรับและจัดงานเลี้ยงส่งผมอย่างอบอุ่นแบบนี้ ในฐานะทหารคนหนึ่ง ผมรู้สึกภาคภูมิใจมากครับ! ต่อให้กลับไปแมนจูเรียแล้ว ผมก็จะไม่มีวันลืมพวกคุณทุกคนเลย! ต่อจากนี้ไป หากโลกตกอยู่ในอันตรายเมื่อไหร่ โปรดเรียกใช้ผมได้ทุกเมื่อนะครับ!"

"ลี! ลี! ลี! ลี!"

เมื่อการกล่าวอวยพรจบลงไปรอบหนึ่ง และทุกคนกำลังเอาเหล้ารสหวานกับอาหารยัดลงท้อง

ฟลอร่าก็ควงแขนผมเดินฉวัดเฉวียนไปทั่วงานปาร์ตี้

"คุณวิตนีย์? รู้จักกับพันโทแทโอดอร์ ลีด้วยหรือครับ?"

"บังเอิญรู้จักกันน่ะค่ะ โฮะๆ!"

อืม แบบนี้มันเหมือนกับไอ้นั่นเลย ไอ้นั่นน่ะ

การประกาศอาณาเขตของสัตว์ร้ายว่านี่คือของของฉัน ขืนใครหน้าไหนมาแย่งจะฆ่าให้ตาย

เมื่อปาร์ตี้ดำเนินไปจนได้ที่ ฟลอร่าก็แอบดึงผมออกจากงานไปยังระเบียงแห่งหนึ่งที่ไร้ผู้คน

"พะ พะ พะ พันโทคะ?"

"...เรียกแค่แทโอดอร์ก็ได้ครับ"

"ดะ ได้เหรอคะ?! ค่ะ ถ้าอย่างนั้น... แทโอดอร์"

เธอคงจะมีเหงื่อเย็นซึมออกมา ถึงได้คอยเอามือเช็ดกับชุดเดรสอยู่เรื่อย

ผมจับมือเธอไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋าเสื้อสูท

"เอ๊ะ? ทะ ทำอะไรน่ะคะ!?"

"อยู่นิ่งๆ สิครับ"

ผมเอาผ้าเช็ดหน้าเช็ดมือให้เธอ

"พูดยากเหรอครับ?"

"......"

"งั้นผมพูดต่อเลยได้ไหมครับ?"

ฟลอร่าพยักหน้ารัวๆ

"คุณชอบผมหรือเปล่าครับ?"

ฟลอร่าพยักหน้ารัวๆ อีกครั้ง

"ความรักของคุณ ในสายตาผมแล้วมันช่างมีค่ามหาศาลมากครับ"

"...งั้น จะกดราคาแล้วค่อยเอาไปก็ได้นี่คะ"

"ผมก็กะจะทำแบบนั้นอยู่แล้วล่ะครับ ขอเป็นหัวขโมยดูสักตั้งก็แล้วกัน"

ผมเชยคางเธอขึ้นมาแล้วประทับจูบลงไป

==================================================