บทที่ 73 ฝากฝังบุญคุณ (2)

บทที่ 73 ฝากฝังบุญคุณ (2)

วินสตัน เชอร์ชิล

นายกรัฐมนตรีอังกฤษในอนาคต

นักสู้ผู้ฝ่าฟันช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดของประเทศชาติ

นักจักรวรรดินิยมคนสุดท้ายที่พยายามรักษาอาณานิคมไว้จนถึงวาระสุดท้าย

แต่ตอนนี้ เขาคือโคตรเฟรนด์ลีคิลเลอร์แห่งยุค ที่เพิ่งเอาเรือรบ 6 ลำกับชีวิตคนอีก 250,000 คนไปโยนทิ้งที่กัลลิโพลี

รอดจากการโดนครอบครัวผู้เสียชีวิตยิงทิ้งมาได้ยังไงวะเนี่ย?

"ชื่อเสียงของคุณช่างโดดเด่นซะจนดังไปถึงเบลเยียมที่ผมเพิ่งจากมาเลยทีเดียว ต้องขอบคุณคุณ บรรดานักบินอังกฤษของเราที่ถูกอิมเมลมันน์ 'อินทรีแห่งลีลล์' สอยร่วง จะได้นอนหลับให้สบายในโลงศพเสียที"

คิดยังไงทหารอังกฤษที่ถูกเชอร์ชิลฆ่าก็เยอะกว่าที่ถูกอิมเมลมันน์ฆ่าอยู่ดี แต่ถ้าขืนพูดออกไปคงได้ตัดขาดความสัมพันธ์กันไปตลอดกาลแน่ ๆ

อืม อดทนได้ดีมากตัวกู

"ผมได้ยินมาว่าช่วงนี้พันโทลีเที่ยวพูดเรื่องน่าสนใจให้คนอื่นฟังอยู่สินะ"

"แล้วเป็นยังไง ฟังดูน่าสนใจไหมล่ะครับ"

"ก็ไม่เลวหรอก จนถึงตอนนี้น่ะนะ อย่างน้อยพวกที่อยู่ในสนามเพลาะได้ยินเข้าคงขำกันจนท้องคัดท้องแข็ง"

เชอร์ชิลอมควันซิการ์ไว้ในปากครู่หนึ่งแล้วค่อย ๆ พ่นออกมาพร้อมกับพูดว่า

"พันโทลี ผมรู้วิธีที่จะจบสงครามครั้งนี้ อยากลองฟังดูไหม"

"วิธีอะไรครับ"

"ลาสต์แมนสแตนดิง (Last Man Standing)"

รู้ดีจังนะมึง

รู้ดีขนาดนี้แล้วทำไมถึงเอาคนไปละลายทิ้งที่กัลลิโพลีล่ะครับ?

"...ผมรู้นะว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ เพราะงั้นผมถึงได้ลงจากตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารเรือ แล้วมาก้มหน้าไถ่บาปอยู่นี่ไง"

"ครับ เป็นงั้นเองสินะครับ"

"บัดซบเอ๊ย"

ดูท่าเจ้าตัวก็คงละอายแก่ใจอยู่เหมือนกันล่ะมั้ง

เขาสูดควันซิการ์ฉุนกึกเข้าไปราวกับกำลังกินยา

เท่าที่ผมรู้ เชอร์ชิลซึ่งควบทั้งตำแหน่งพันโทกองทัพบกและสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแห่งลอนดอน กำลังเดินสายโผล่หน้าไปที่นู่นที่นี่อย่างขะมักเขม้น เพื่อหาทางกลับลอนดอนอีกครั้ง

แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ต้องไปปรากฏตัวต่อ 'คณะกรรมการสอบสวนข้อเท็จจริงกัลลิโพลี' ที่ใช้ชื่อว่า 'คณะกรรมการดาร์ดาแนลส์' เพื่อแก้ต่างให้ตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตายว่าตอนนั้นเขาทำดีที่สุดแล้ว และด้วยเรื่องอื้อฉาวเหล่านั้น จึงไม่มีใครในลอนดอนอยากรับ 'มิสเตอร์กัลลิโพลี' เข้าไปร่วมคณะรัฐมนตรีหรือมีบทบาทในพรรคเลยแม้แต่คนเดียว

เรียกได้ว่าเป็นหมาหัวเน่าแห่งแม่น้ำเทมส์อย่างแท้จริง

ผมเลยตั้งใจว่าจะลองแหย่ไอ้คนที่กำลังร้อนรนจนไส้แทบขาดคนนี้ดูสักหน่อย

"ท่านสส.เชอร์ชิลครับ"

"...ฟังอยู่"

พอเปลี่ยนจากพันโทมาเรียกเขาว่าสส. สีหน้าของเขาก็ดูผ่อนคลายลงมานิดนึง

การเมืองมันคืออะไรวะ ตำแหน่งมันคืออะไรกันแน่ สีหน้าคนถึงได้เปลี่ยนไปมาอย่างกับเป็นไบโพลาร์แบบนี้?

"ดูเหมือนท่านสส.จะไม่ค่อยพอใจที่ผมเที่ยวเดินบอกให้คนนู้นคนนี้แลกเปลี่ยนเชลยกันสินะครับ"

"พูดตามตรงก็ใช่นั่นแหละ แค่เห็นไอ้พวกเยอรมันมันยังมีชีวิตเดินเพ่นพ่านอยู่ได้ ผมก็หงุดหงิดจะแย่แล้ว"

"แหม นักสู้ต่อต้านเยอรมันตัวจริงเสียงจริงเลยนี่ครับ โคตรเท่เลย แล้วตกลงว่าได้กอบโกยผลประโยชน์จากเรื่องนั้นไปบ้างหรือเปล่าครับ?"

"...อยากจะพูดอะไรกันแน่?"

"ผมก็แค่คิดว่าไอ้มุก 'ต่อต้านเยอรมัน' เนี่ย ตอนนี้มันชักจะหมดน้ำยาแล้วหรือเปล่าน่ะสิครับ ทั้งที่เป็นประเทศศัตรูที่กำลังทำสงครามกันอยู่แท้ ๆ ขืนไปด่าว่าเยอรมันมันชาติหมาหรือเหี้ยอะไรก็เถอะ ทุกคนเขาก็รู้ ๆ กันอยู่แล้ว ฟังไปก็คงเฉย ๆ ไม่ใช่เหรอครับ"

เชอร์ชิลกลิ้งซิการ์ที่คาบอยู่ในปากไปมาซ้ายขวา

"...แล้วยังไง?"

"ตอนนี้พลเมืองของประเทศฝ่ายสัมพันธมิตรต่างก็เหนื่อยล้ากันหมดแล้วครับ พวกเขาฟังมาพอแล้วว่าใครมันชาติหมา ใครมันไอ้สัส แถมยังได้รับใบแจ้งการเสียชีวิตในสมรภูมิกันมาตั้งเท่าไหร่ ตอนนี้ดูเหมือนพวกเขาจะต้องการ... ยาแก้ปวดสักหน่อยนะครับ"

"คนปกติถ้าเสพติดยาแก้ปวดก็จะกลายเป็นคนป่วยไปซะเปล่า ๆ"

สมกับเป็นคนอังกฤษ รู้ซึ้งถึงผลเสียของการใช้ยาผิดประเภทดีซะจริง

จักรวรรดิอังกฤษก็คงจะเชี่ยวชาญเรื่องยาเหมือนกับเภสัชกรเพื่อเอาไว้ขายฝิ่นนั่นแหละ

"ท่านสส.ครับ ถ้าต้องการยาแก้ปวดแล้วไม่ยอมฉีดให้ก็อาจจะช็อกตายเอานะครับ"

"...อืม"

"การแลกเปลี่ยนเชลยเฉพาะผู้บาดเจ็บสาหัส เป็นเรื่องที่เปี่ยมไปด้วยความหวังมากเลยไม่ใช่เหรอครับ"

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมองมาที่ผมแล้วค่อย ๆ เอ่ยปาก

"จุดประสงค์ที่มาพูดเรื่องแบบนี้กับฉัน... จะให้ตีความว่าคุณต้องการยืมปากของสส.สภาล่างแห่งจักรวรรดิอังกฤษงั้นสินะ?"

"แลกกับการที่ผมจะแบ่งชื่อเสียงที่ผมควรจะได้ฮุบไว้คนเดียวให้ท่านนิดหน่อยไงครับ"

"นักสู้ต่อต้านเยอรมันที่เคยเรียกร้องสงครามจู่ ๆ มาทำตัวเลียนแบบพระเยซู ทุกคนก็คงมองว่าเป็นตัวตลกน่ะสิ"

"แต่ดูเหมือนว่ามวลชนจะหลงใหลคำว่า 'การกลับใจ' และ 'การสำนึกบาป' กันมากเลยล่ะครับ"

"ฮ่า ๆ ๆ!"

เชอร์ชิลลูบคลำรอบริมฝีปากตัวเองพลางพูดขึ้น

"...เห็นว่าเป็นอัศวินแห่งเวหา ก็นึกว่าจะเป็นทหารทื่อ ๆ ซะอีก แต่กลับมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเอาเรื่องเลยนี่ เพราะแบบนี้ไงคนเราถึงต้องมาเจอกันตัวเป็น ๆ"

"ก็สถานที่ที่ผมเคยอยู่มันหล่อหลอมมาแบบนี้น่ะครับ"

"ตกลง ฉันจะยืมพื้นที่บทบรรณาธิการของหนังสือพิมพ์ <ไทมส์> เขียนบทความเด็ด ๆ ให้สักเรื่องก็แล้วกัน แต่คุณเองก็ต้องช่วยเอาทองมาปิดหน้าฉันด้วยล่ะ"

"ปกติกินคนเดียวมันก็มักจะปวดท้องอยู่แล้วนี่ครับ เรามาแบ่งกันกินอย่างปรองดองดีกว่า"

เชอร์ชิลจะได้ภาพลักษณ์ของนักการเมืองผู้มีอุดมการณ์ที่สำนึกในความผิดพลาดและพยายามพาเหล่าลูกหลานอังกฤษกลับมา ส่วนผมก็จะได้เจ้าโย่งนั่นกับชื่อเสียงในฐานะผู้รักสันติภาพไป

นี่แหละที่เรียกว่าวิน-วิน

เชอร์ชิลพยักหน้า ก่อนจะหยิบกล่องซิการ์ออกมาจากอกเสื้อแล้วยื่นให้ผมมวนหนึ่ง

นี่คือสัญลักษณ์ของการเป็นพันธมิตรสินะ

"ของคิวบาน่ะ มีแค่เรื่องนี้แหละที่ฉันรู้สึกอิจฉาพวกอเมริกัน จักรวรรดิอังกฤษของเราน่าจะยึดที่นั่นเป็นอาณานิคมตัดหน้าสหรัฐอเมริกาซะก็ดี"

อา สมกับเป็นประเทศสันดานเสียจริง ๆ

ไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าระบบความคิดของหมอนี่มันทำงานยังไง ถึงไม่ได้คิดแค่ว่า 'โห อิจฉาจัง' แต่กลับพุ่งปรี๊ดไปเป็น 'ฉันน่าจะเป็นคนยึดที่นั่นเป็นอาณานิคมซะเองเลย!'

อยากจะเอาคัมภีร์ไบเบิลฟาดหัวไอ้จักรวรรดินิยมจอมลบหลู่นี่ให้แบนแต๊ดแต๋เดี๋ยวนี้เลย แต่ถ้าไปงัดกับหมอนี่ตอนนี้ อนาคตคงลำบาก

ไว้รอดูตอนที่มันเสียกองเรือตะวันออกให้ญี่ปุ่นจนหมด แล้วต้องมาเกาะขากางเกงผมร้องขอความช่วยเหลือดีกว่า

ผมเลยทำท่าทีตอบรับตามมารยาท รับซิการ์มาแล้วเก็บไว้ในเสื้อ

"สุดท้ายนี้ ฉันมีเรื่องหนึ่งอยากจะถาม"

"อะไรหรือครับ?"

"ตกลงว่าคนที่นายอยากจะพาตัวกลับมาด้วยการแลกเปลี่ยนนักโทษนี่คือใครล่ะ? แค่ชื่อเสียงเรื่องเป็นคนรักสันติภาพน่ะ บริจาคเงินสักสองสามครั้งแล้วลงหนังสือพิมพ์ มันก็กลายเป็นฉายานำหน้าชื่อได้อัตโนมัติอยู่แล้ว"

"มีไอ้โย่งสูงสักสองเมตรคนหนึ่งครับ"

"ฉันไม่รู้หรอกนะว่าไอ้โย่งนั่นเป็นใคร แต่นับว่าเขามีเพื่อนที่ดีทีเดียว"

นั่นสิ

ไว้เดี๋ยวผมจะไปทวงหนี้บุญคุณคืนให้หมดเลยล่ะ

* * *

ปลายปี 1916

"พูดบ้าอะไรเนี่ย 'แลกเปลี่ยนนักโทษเฉพาะผู้บาดเจ็บสาหัส' งั้นเหรอ?"

"ไอ้เชอร์ชิลมันเป็นบ้าไปแล้วหรือไง?"

"แต่มวลชนกำลังส่งเสียงโห่ร้องยินดีกันอยู่นะครับ"

"ในเมื่อเรื่องการแลกเปลี่ยนนักโทษกลายเป็นที่พูดถึงของประชาชนไปแล้ว เป็นที่แน่ชัดว่าความคาดหวังจะต้องพุ่งเป้ามาที่เราซึ่งเพิ่งจะตั้งคณะรัฐมนตรีขึ้นมาใหม่ครับ"

"เฮ้อ ก่อนอื่นก็ลองติดต่อกับทางเยอรมนีดูก่อนแล้วกัน"

ลอยด์ จอร์จ นายกรัฐมนตรีแห่งจักรวรรดิอังกฤษจากพรรคเสรีนิยมที่เพิ่งจัดตั้งคณะรัฐมนตรีขึ้นมาใหม่

รวมถึงฝรั่งเศสที่เพิ่งได้รับความสูญเสียอย่างมหาศาลจากแวร์เดิง ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีท่าทีตอบรับในเชิงบวกต่อการแลกเปลี่ยนนักโทษครั้งนี้

"แลกเปลี่ยนนักโทษเหรอ? อืมม ขอคิดดูก่อน—"

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

"อ้าว ไอ้เชี่ย เอ็งเป็นใครวะเนี่ย?"

"ฉันน่ะเหรอ? พระสันตะปาปายังไงล่ะ"

เยอรมนีที่มีท่าทีไม่ค่อยเต็มใจกับการแลกเปลี่ยนนักโทษนัก ต้องเผชิญกับคำตวาดของสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 15 ว่าคิดจะขัดขวางงานบุญอันศักดิ์สิทธิ์ที่นานทีปีหนจะมีสักครั้งหรืออย่างไร

"เอ่อ ถึงจะเป็นพระสันตะปาปาก็เถอะ แต่เรื่องแลกเปลี่ยนนักโทษนี่มันออกจะ—"

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

"อ้าว แล้วเอ็งเป็นใครอีกล่ะวะเนี่ย?!"

"ฉันเหรอ? ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาน่ะสิ"

วูดโรว์ วิลสัน ประธานาธิบดีแห่งทำเนียบขาว เป็นทั้งพวกต่อต้านสงครามและรักสันติภาพ

การแลกเปลี่ยนนักโทษเนี่ยนะ ถ้าเขาไม่เข้าไปแจมงานบุญแบบนี้ มีหรือจะคู่ควรกับฉายาพวกนั้นได้

แถมยังถือโอกาสนี้เชิดหน้าใส่พวกสนับสนุนสงครามในประเทศที่เอาแต่ตะโกนปาว ๆ ว่า 'สงคราม! สงคราาาม!' ได้ด้วยว่า 'เห็นไหมล่ะ ไม่ต้องเข้าร่วมสงครามเราก็ใช้อิทธิพลในทางที่ดีได้เหมือนกัน!' เรียกได้ว่าเป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัด ๆ

ประธานาธิบดีวิลสันเขียนจดหมายตอบกลับตระกูลวิตนีย์เพื่อขอบคุณที่แจ้งเรื่องนี้ให้ทราบ ส่วนฟลอร่า วิตนีย์ ที่อยู่อีกฝั่งของมหาสมุทรแอตแลนติกก็ได้รับสิทธิ์ยืดเวลาหนีออกจากบ้านจากพ่อของเธอเพิ่มอีกหนึ่งปี

ท้ายที่สุด เยอรมนีที่เพิ่งจะยิงตอร์ปิโดจมเรือโดยสารของสหรัฐอเมริกาไปเมื่อไม่นานมานี้ ก็ยอมตกลงอย่างเงียบ ๆ เมื่อเจอคำตวาดของประธานาธิบดีสหรัฐฯ

เพราะถ้าขืนปฏิเสธเรื่องนี้อีก มีหวังพี่แกได้ประกาศสงครามใส่จริง ๆ แน่

และแล้วในปลายปี 1916 ณ ประเทศเป็นกลางอย่างสวิตเซอร์แลนด์

"ลี! ลี! ลี!"

"อัศวินแห่งท้องนภา! อัศวินแห่งสันติภาพ!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ขอบคุณครับ! ผมจะพาลูกชายของพวกคุณกลับมาให้ได้แน่นอนครับ!"

ฉันกลายเป็นนกพิราบตัวหนึ่ง และได้พบกับชาวเยอรมันที่สวิตเซอร์แลนด์

"ผมคือเจ้าชายมักซีมีลีอานแห่งแกรนด์ดัชชีบาเดินครับ รับหน้าที่เป็นประธานสภากาชาดเยอรมัน"

"ผู้การกองพลน้อยนานาชาติ พันโทแทโอดอร์ ลีครับ"

"พวกนักบินนี่ล้วนแต่ยังหนุ่มกันทั้งนั้นเลยนะครับ ผมได้ยินชื่อเสียงของคุณมานานแล้ว"

หลังจากทักทายตามมารยาทกับพวกผู้หลักผู้ใหญ่เสร็จ ฉันก็เดินแทรกเข้าไปท่ามกลางเหล่าทหารผ่านศึกที่กำลังลงจากรถไฟด้วยความช่วยเหลือจากสมาชิกสภากาชาด

เพราะไกลออกไปตรงนั้น มีไอ้โย่งคนหนึ่งพันผ้าพันแผลตั้งแต่ต้นขาข้างหนึ่งลากยาวไปจนถึงเท้ากำลังใช้ไม้ค้ำยันพยุงตัวอยู่

"โห อุตส่าห์รอดตายมาได้นะเนี่ย"

"โอ้! ท่านพันโทลี! ให้ตายสิ ได้มาเจอกันแบบนี้ดีใจเป็นบ้าเลยครับ"

"เออ ฉันก็ดีใจเหมือนกัน แล้วทางนี้คือ?"

ฉันมองคนที่เข้าเฝือกยืนอยู่ข้าง ๆ ไอ้โย่ง

หน้าตาหล่อเหลาเอาการ เครื่องแบบนั่น... กองทัพจักรวรรดิรัสเซียรึเปล่านะ?

เดอโกลยกแขนขึ้นคล้องไหล่นายทหารรัสเซียแล้วพูดกับฉัน

"อ๋อ เพื่อนร่วมค่ายเชลยของผมเองครับ เราอยู่ห้องเดียวกัน"

"งั้นเหรอครับ? ไม่ทราบว่าชื่ออะไรครับ"

นายทหารรัสเซียทำวันทยหัตถ์ให้ฉัน แล้วยื่นมือข้างที่ยังดีอยู่มาให้

"ครับ! ท่านพันโท ร้อยเอกทหารม้าแห่งกองทัพจักรวรรดิรัสเซีย มิคาอิล ตูคาเชฟสกีครับ"

"ชื่อ อะไรนะครับ?"

"มิคาอิล ตูคาเชฟสกีครับ ท่านพันโท!"

"เดอโกล?"

"ครับ ท่านพันโท"

"ร้อยเอกตูคาเชฟสกีเป็นรูมเมตนายงั้นเหรอ?"

"ครับ ใช่ครับ มีปัญหาอะไรเหรอครับ?"

สรุปก็คือ... ว่าที่ประธานาธิบดีฝรั่งเศส คุณเดอโกล กับว่าที่จอมพลกองทัพแดงแห่งสหภาพโซเวียต คุณมิคาอิล ตูคาเชฟสกี เป็นรูมเมตห้องเดียวกันเนี่ยนะ

นี่เรื่องจริงดิ?

อย่ามาตอแหลนะ ไอ้นักเขียนบทโลก ไอ้บ้าเอ๊ย

* * *

มิคาอิล ตูคาเชฟสกี

ว่าที่จอมพลกองทัพโซเวียต

ผู้ให้กำเนิด 'ทฤษฎีการรบทางลึก' ซึ่งเป็นหลักนิยมทางทหารของกองทัพโซเวียต

"ถูกปากไหมครับ ร้อยเอกตูคาเชฟสกี?"

"ครับ! อร่อยมากเลยครับ!"

"ที่ค่ายเชลยพวกเยอรมันมีแต่ขนมปังดำให้กินทุกวันครับ แค่นี้ก็ไม่ต่างอะไรกับอาหารหรู ๆ แล้วล่ะครับ แน่นอนว่าอาจจะเทียบกับอาหารมื้อหลักสไตล์ฝรั่งเศสไม่ได้—"

เฮ้ย ไอ้โย่ง แกหุบปากแล้วแดก ๆ ไปเถอะ

ฉันพาทั้งสองคนไปร้านอาหารใกล้ ๆ สถานีรถไฟ เลี้ยงเนื้อ เหล้ารสหวาน และขนมปังนุ่มฟูให้กิน พร้อมกับตั้งใจฟังเรื่องราวของพวกเขาสองคน

"ผมลองพยายามจะหนีไปกับไอ้โย่งนี่สักสามครั้งได้ครับ แต่ดันโดนจับได้หมด จนตอนหลังก็โดนขังในห้องลงโทษครับ"

"ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเดอโกลคงทำพลาดแน่ ๆ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคงโดนจับได้เพราะความสูงของไอ้หมอนั่นแหละ"

"อ้าว ทำไมท่านพันโทถึงเข้มงวดแต่กับผมตลอดเลยล่ะครับ?"

"แกไม่เข้าใจความรู้สึกฉันหรือไง? ที่ฉันเข้มงวดก็เพราะรักแกหรอกนะ"

"จริงเหรอครับ?"

"เปล่า"

ฉันหันไปถามร้อยเอกทูคาเชฟสกี

"ผู้กองมีแผนจะทำยังไงต่อไปครับ?"

"ก่อนอื่นผมตั้งใจจะไปพักฟื้นที่ฝรั่งเศสสักหน่อย แล้วค่อยกลับไปรัสเซียครับ"

ก็กะไว้แล้วล่ะนะ

ถ้าคาดเดาจากประวัติศาสตร์เดิม ปลายปี 1917 รัสเซียจะล่มสลาย และประเทศในอุดมคติอย่างสหภาพโซเวียตก็จะถือกำเนิดขึ้น

ร้อยเอกทูคาเชฟสกีคนนี้เป็นหนึ่งในนายทหาร 'คอมมิวนิสต์ชาติกำเนิดขุนนาง' เพียงไม่กี่คนในยุคนี้ เขาจะได้เลื่อนขั้นอย่างก้าวกระโดดจนได้เป็นผู้บัญชาการกองทัพน้อยตั้งแต่อายุยี่สิบกว่า

เอ๊ะ นี่มันนโปเลียนชัด ๆ เลยไม่ใช่เหรอ?

มิน่าล่ะ ตอนหลังสตาลินถึงได้สั่งประหาร

ฉันรู้ว่าในใจของทูคาเชฟสกีมีปีศาจหัวโล้นแดงแจ๋อย่างเลนินซุ่มซ่อนอยู่ และรู้ด้วยว่าในอนาคตเขาจะถูกสตาลินสั่งประหาร

ตอนนี้คงยังดึงตัวมาไม่ได้หรอก

แต่ว่า... ถ้าเป็นตอนช่วงมหาการกวาดล้างในอนาคตล่ะ?

ช่วงที่สีแดงเริ่มหลุดลอกก่อนจะถูกส่งขึ้นแท่นแขวนคอล่ะ?

ฉันรินไวน์ลงในแก้วของทูคาเชฟสกีพลางเอ่ยขึ้น

"ไว้แวะมาหาที่แมนจูเรียบ้างนะครับ ผู้กอง"

"ฮ่าฮ่า! ถ้าเชิญล่ะก็ ผมจะไปอย่างยินดีเลยล่ะครับ!"

==================================================