บทที่ 72 ทิ้งบุญคุณไว้

บทที่ 72 ทิ้งบุญคุณไว้

[วีรบุรุษแห่งแวร์เดิง]

[ท็อปกัน แทโอดอร์ ลี สอยยอดเสืออากาศเยอรมัน ทั้งอิมเมลมันน์และเบิลเคอร่วงเรียบ!]

[เอาไงดีล่ะคุณไกเซอร์แขนเดี้ยง? นักบินที่ได้รับเหรียญกล้าหาญตายห่าไปหมดแล้วเนี่ย? ยังเหลือนักบินให้ส่งมาอีกไหมล่ะ?]

[ยึดแนวรบแวร์เดิงคืนได้แล้ว! กองทัพเยอรมันแตกพ่าย!]

เบาะหลังรถยนต์ที่กำลังมุ่งหน้าไปปารีส

ผมโยนหนังสือพิมพ์ที่อ่านฆ่าเวลาทิ้งแหมะไว้ตรงที่นั่งข้างๆ แล้วพูดขึ้น

"ในที่สุดพวกฝรั่งเศสก็เลิกเรียกฉันว่าไอ้เหลืองสักทีว่ะ"

"...ดีใจอยู่ใช่ไหมครับนั่น"

"แหงสิ เป็นหลักฐานว่าบางทีมนุษย์เราก็พอดัดสันดานกันได้ไงล่ะ"

ผมพาดแขนกับหน้าต่างแล้วเกยคางมองออกไป

ถนนเลนเดียวที่กว้างเจ็ดเมตรขาออกจากแวร์เดิงไม่ได้มีแค่ผมกับหม่าจ้านซานที่เป็นคนขับ แต่ยังอัดแน่นไปด้วยรถบรรทุกขนทหารบาดเจ็บ ทหารเกณฑ์ใหม่ที่เพิ่งเข้ามาสมทบ และเชลยศึกเยอรมันที่เดินคอตกย่ำต๊อกไปตามทาง เรียกได้ว่ามืดฟ้ามัวดินจนเป็นทะเลคนเลยทีเดียว

สภาพถนนแออัดยัดเยียดจนสารวัตรทหารต้องคอยกระจายกำลังควบคุมเส้นทางอยู่ตามจุดต่างๆ และปล่อยให้รถบรรทุกทหารบาดเจ็บผ่านไปเป็นอันดับแรก

"หยุด หยุดรถ"

พอถึงคิวของเรา สารวัตรทหารสองสามคนก็เดินเข้ามาโบกให้รถยนต์ที่ผมนั่งอยู่จอด

หม่าจ้านซานชะโงกหน้าออกไปนอกหน้าต่าง แล้วชิงพูดทักทายก่อนด้วยภาษาฝรั่งเศสที่ค่อนข้างสละสลวย

"กองพลน้อยนานาชาติครับ กำลังเดินทางไปปารีส"

"...กองพลน้อยนานาชาติหรือครับ? งั้นคนที่นั่งอยู่ข้างหลังนั่นก็คือ..."

ผมไม่ได้พูดอะไร แค่พยักหน้ารับเบาๆ

"โอ้ พระเจ้า ขอความกรุณาช่วยเซ็นลายเซ็นตรงนี้หน่อยได้ไหมครับ"

"ได้สิครับ ขอให้กลับบ้านอย่างปลอดภัยครบสามสิบสองนะครับ"

"ขอบคุณครับ! แทโอดอร์ ลี! ผู้พิทักษ์แห่งแวร์เดิง!"

พอผมตวัดลายเซ็นลงบนสมุดพกที่เขายื่นให้ สารวัตรทหารคนนั้นก็ฉีกยิ้มกว้าง

ทว่ารอบข้างกลับเริ่มวุ่นวายขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ...

เหล่าเชลยศึกเยอรมันในสภาพดูไม่จืดพากันเหลือบมองหน้าผมที่เบาะหลัง พวกเขาซุบซิบอะไรกันบางอย่าง ก่อนจะค่อยๆ ล้วงเอาบางสิ่งออกมาจากอกเสื้อ

พวกสารวัตรทหารที่คุมขบวนอยู่เห็นดังนั้นก็รีบประทับปืนเล็งใส่กลุ่มเชลยทันทีพร้อมตะโกนลั่น

"เฮ้ย! หยุดนะ! ฮัลต์ (Halt)!"

"แทโอดอร์ ลี? เกลเบอ ริตเทอร์?"

ทหารเยอรมันที่พันผ้าพันแผลปิดตาข้างหนึ่งยื่นของที่หยิบออกมา ซึ่งดูเหมือนการ์ดใบเล็กๆ ไปตรงหน้าสารวัตรทหาร

ขวับ! สารวัตรทหารฝรั่งเศสฉวยมันมาอย่างรวดเร็ว พวกเขามองสลับระหว่างการ์ดกับผม ก่อนจะเดินเข้ามาหา

"เอ่อ ท่านพันโทครับ?"

"มีอะไรหรือเปล่าครับ"

เขาไม่ตอบ แต่ยื่นการ์ดใบนั้นมาให้แทน

เป็นกระดาษคุณภาพห่วยแตกสิ้นดี เหมือนถูกตัดออกมาจากพวกใบปลิวที่พิมพ์แจกจ่ายตามแนวรบ

ทว่า...

"...ทำไมทหารเยอรมันถึงพกการ์ดที่มีรูปผมหราอยู่บนนั้นด้วยล่ะครับ"

"มีคนแบบนั้นอยู่บ้างครับ มีความเชื่องมงายว่าถ้าพกรูปเสืออากาศที่ยังไม่ถูกยิงตกติดตัวไว้แล้วจะไม่ตายน่ะครับ"

"เพื่อนร่วมรบของผมคนหนึ่งก็เคยพกการ์ดรูปเบิลเคอติดตัวไว้เหมือนเป็นเครื่องรางครับ แน่นอนว่าพอท่านพันโทสอยเบิลเคอร่วงไปเมื่อหลายวันก่อน การ์ดใบนั้นก็เลยกลายเป็นฟืนไปแล้ว"

"ยังไงซะก็ดูเหมือนไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายผมสินะ"

ผมหยิบปากกาออกมาอีกครั้งแล้วกวักมือเรียกพวกเขา

แน่นอนว่าผมลดกระจกลงแค่พอให้มือสอดเข้ามาได้เท่านั้น ถึงจะยึดของที่จะใช้ทำร้ายไปหมดแล้วก็เถอะ แต่ใครจะไปรู้ล่ะ

อาจจะมีใครหยิบของอย่างใบมีดโกนออกมาแล้วพยายามแทงผมก็ได้ใช่ไหมล่ะ

"เกลเบอ ริตเตอร์!"

"บิตเตอ!"

"ดังเคอ!"

ถึงผมจะไม่รู้ภาษาเยอรมัน แต่ก็รู้ว่าไอ้คำว่า 'ดังเคอ' นั่นแปลว่าขอบคุณ

ราวกับว่าความกังวลของผมเป็นเรื่องคิดไปเอง สิ่งที่ยื่นเข้ามาผ่านหน้าต่างมีเพียงมือที่ถือการ์ดหรือสมุดพกเท่านั้น

ผมรับสิ่งที่พวกเขายื่นมาให้ ตวัดปากกาอย่างวุ่นวายอยู่พักหนึ่ง แล้วส่งคืนให้เจ้าของเดิม ก่อนจะออกเดินทางกันอีกครั้ง

หม่าจ้านซานที่ลอบมองผมผ่านกระจกมองหลังเอ่ยขึ้นเบาๆ

"เอ่อ ท่านพันโทครับ?"

"เออ ว่าไง"

"มีเหตุผลอะไรที่ต้องเจียดเวลาไปให้พวกเชลยด้วยหรือครับ"

"จ้านซานเอ๊ย ของพวกนี้นี่แหละที่ต่อไปจะกลายเป็นเลือดเป็นเนื้อ ช่วยเชิดชูชื่อเสียงของฉันให้โด่งดังขึ้นไงล่ะ"

"อ่า ครับ..."

อะไรวะ สายตาแบบนั้นน่ะ

เรื่องจริงนะเว้ย

สมกับเป็นไอ้หนุ่มแมนจูเรียจริงๆ ดูสิ ความโรแมนติกตายด้านไปหมดแล้ว

หลังจากแล่นรถไปตามถนนอีกพักใหญ่ จ้านซานก็ถามขึ้น

"แผนการหลังจากนี้เป็นยังไงต่อครับ"

"แผนการ?"

"ครับ"

"ก็รับเหรียญเลฌียงดอเนอร์ แล้วก็ถ่ายรูปคู่กับท่านทูตประจำฝรั่งเศสสักหน่อย-"

"ท่านก็รู้ว่าผมไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้นนี่ครับ"

"ก็นะ ถึงเวลาที่ต้องค่อยๆ เตรียมตัวกลับแมนจูเรียแล้วล่ะ"

เพราะยุโรปในปี 1917 มีแต่เรื่องซวยๆ จองคิวรอฝ่ายสัมพันธมิตรอยู่เต็มไปหมดน่ะสิ

เพื่อกอบกู้สถานการณ์จากความพ่ายแพ้ที่แวร์เดิง กองทัพเยอรมันจึงเด้งฟัลเคนไฮน์ทิ้ง แล้วเรียกตัววีรบุรุษแห่งแนวรบตะวันออกอย่างฮินเดินบวร์ค (Paul von Hindenburg) กับลูเดินดอร์ฟ (Erich Ludendorff) มารับตำแหน่งเสนาธิการและรองเสนาธิการ

ทว่ามุมน้ำเงินที่จะมาต่อกรกับพวกเขา กลับเป็นรอแบร์ นีแวล นายพลห่วยแตกหาตัวจับยาก

แค่ตั้งรับอยู่เฉยๆ ก็ยังพอถูไถไปได้แท้ๆ แต่ปัญหาคือไอ้นายพลห่วยแตกนั่นดันโง่แล้วยังขยันขันแข็งสุดๆ จนพาฝ่ายสัมพันธมิตรทั้งกองทัพไปตายสิเนี่ย

'การรุกนีแวล' ที่ล้มเหลวไม่เป็นท่าจนทหารทั้งกองทัพพากันขัดขืนคำสั่งประท้วง

อีปร์และพาสเชนเดล

ไปจนถึงคาปอเรตโต

ถ้าขืนยังอยู่ที่นี่ต่อในปี 1917 ล่ะก็ มีหวังโดนลากไปพัวพันกับความบ้าบอนั่นจนต้องตายโหงเป็นแน่

ชื่อเสียงของฉันก็ดังทะลุฟ้าไปแล้ว จะให้มานั่งจมปลักอยู่ที่นี่เพียงเพื่อปั่นยอดสอยเครื่องบินร่วงมันออกจะไร้ประสิทธิภาพเกินไปหน่อยล่ะนะ

ผมเหยียบแผ่นดินยุโรปแห่งนี้เมื่อปลายฤดูร้อนปี 1915 เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านมาครบหนึ่งปีพอดี

สถิติสอยเครื่องบินร่วง 30 ลำ แถมยังจัดการพวกที่ได้เหรียญกล้าหาญสูงสุดไปได้ตั้งสองคน แค่นี้ก็ถือว่าทำผลงานได้เยอะมากแล้วไม่ใช่หรือไง?

นอกจากการรอลาสช็อตตอนที่เยอรมนีร่อแร่ใกล้ตายช่วงราวๆ ปี 1918 เพื่อสลักชื่อสามพยางค์ของผมประทับไว้ในประวัติศาสตร์ตลอดกาลแล้ว ตอนนี้ก็แอบคิดนะว่า 'ต้องทำอะไรอีกเหรอวะ?'

ยังไงซะตอนนี้ แค่ทุกคนแหงนมองท้องฟ้าก็คงนึกถึงผมกันทั้งนั้นแหละ

แน่นอนว่าก่อนจะขึ้นเรือกลับประเทศ ผมยังมีเรื่องที่ต้องจัดการอีกสองสามอย่าง

ทั้งการเข้ารับเหรียญตราเลฌียงดอเนอร์ ต้องไปกล่าวคำขอบคุณกับฟลอร่า และต้องไปช่วยปลดปล่อยว่าที่ประธานาธิบดีฝรั่งเศสที่ถูกพวกทหารเยอรมันลากคอไป

ถามว่าไอ้อย่างสุดท้ายนั่นมันหมายความว่าไงงั้นเหรอ?

เรื่องนั้นคงต้องไปถามเดอโกล ไอ้โย่งของเราที่ดันถือปืนพกวิ่งชาร์จในแนวหน้าจนโดนดาบปลายปืนแทงเข้าที่ต้นขาแล้วถูกจับเป็นเชลยดูเอาเองล่ะนะ

ตอนปืนใหญ่ศัตรูระดมยิงมา หมอนั่นยังมานั่งเก๊กหล่อบนม้านั่งแล้วพูดว่า 'หืม ทำไมทุกคนถึงได้ปอดแหกกันนักนะ? เป็นทหารจะไปกลัวกระสุนปืนใหญ่ได้ยังไง?' ผมก็กะไว้แล้วเชียวว่าสักวันไอ้โย่งที่เก๊กจนไม่ลืมหูลืมตานั่นจะต้องเจอดีเข้าสักวัน

การสร้างบุญคุณกับคนที่ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นถึงว่าที่ประธานาธิบดีเนี่ย ถือเป็นการลงทุนที่โคตรจะคุ้มค่าเลยล่ะ

* * *

"ผู้การกองพลน้อยนานาชาติ พันโทแทโอดอร์ ลี"

"ครับ ท่าน"

"เพราะความเสียสละของท่าน ฝรั่งเศสของเราจึงรอดพ้นจากภัยคุกคามครั้งใหญ่มาได้ เราขอมอบเหรียญตราเลฌียงดอเนอร์ พร้อมทั้งแต่งตั้งท่านเป็นพันโทกิตติมศักดิ์แห่งกองทัพบกอันยิ่งใหญ่ นับจากนี้ไป ไม่ว่าท่านจะอยู่ที่ใด ท่านคือสหายร่วมรบและสมาชิกอันน่าภาคภูมิใจ ทั้งยังเป็นความภาคภูมิใจของกองทัพบกเราด้วย"

ประธานาธิบดีแรมง ปวงกาเร ที่หน้าตาเหมือนลีโอนาร์โด ดิแคปรีโอเวอร์ชันอ้วนฉุ เป็นคนติดเหรียญตราที่มีลายถักรูปดอกกุหลาบลงบนอกซ้ายของชุดเครื่องแบบเต็มยศเกรด S ของผมด้วยตัวเอง ก่อนจะยื่นมือมาให้

"ฝรั่งเศสติดหนี้บุญคุณท่านอย่างใหญ่หลวงเลยล่ะ"

"ในฐานะหนึ่งในกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตร ผมก็แค่ปฏิบัติหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดเท่านั้นครับ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ช่างเป็นทหารที่แท้จริงเสียนี่กระไร"

ทันทีที่เขาเบี่ยงตัวหลบ เอกอัครราชทูตหูเหวยเต๋อแห่งรัฐบาลเป่ยหยางที่ยืนปรบมืออยู่ด้านหลังมาตั้งนาน ก็รีบก้าวเข้ามายืนขนาบข้างผมราวกับรอคอยจังหวะนี้อยู่แล้ว

พอประธานาธิบดีปวงกาเร ผม และเอกอัครราชทูตหูเหวยเต๋อมายืนเรียงหน้ากระดานกันสามคน

- พรึ่บ!

บรรดานักข่าวก็พากันรัวแฟลชถ่ายรูปกันยกใหญ่

"ถ้าอย่างนั้นก็เชิญพวกคุณพูดคุยกันตามประสาคนบ้านเดียวกันเถอะ แล้วเจอกันที่งานเลี้ยงอาหารค่ำในอีกสักครู่นะ"

"ครับ ท่านประธานาธิบดี"

เมื่อประธานาธิบดีปวงกาเรกับกลุ่มนักข่าวเดินลับสายตาไปแล้ว ท่านทูตหูเหวยเต๋อที่หน้าตาเหมือนผู้ใหญ่บ้านตามชนบทก็ปล่อยก๊ากออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ก่อนจะคว้ามือผมไปเขย่าอย่างแรง

"ให้ตายเถอะ พันโทลี! ผมล่ะถูกใจคุณจริงๆ!"

"หือ?"

จู่ๆ มาพูดบ้าอะไรเนี่ย

ท่านทูตครับ หรือว่ารสนิยมของคุณจะ...?

"ผมทำงานด้านการทูตมาตั้ง 20 ปีแล้ว แต่เพิ่งจะเคยได้รับการต้อนรับอย่างให้เกียรติขนาดนี้ก็เป็นครั้งแรกเลย ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้คุณเลยนะเนี่ย!"

"อย่างนั้นเหรอครับ?"

"ทั้งฝรั่งเศส อังกฤษ อิตาลี ลามไปถึงรัสเซีย! ชื่อเสียงของคุณดังกึกก้องขนาดนี้ พวกนั้นก็เลยยอมประเมินค่าตัวพวกเราซะสูงลิ่วเลยยังไงล่ะ!"

ท่าทางหูเหวยเต๋อจะตื่นเต้นจัด ถึงได้แกว่งแขนไปมาแล้วพูดจ้ออยู่คนเดียว

"รู้ไหมว่าพวกเยอรมันลงข่าวในหนังสือพิมพ์ว่ายังไง? 'นี่จะไม่มีซีกฟรีดมาปราบมังกรมารตัวนั้นเลยหรือไร?!' ฮ่าๆๆ ต้องแบบนี้สิ ตอนนี้ค่อยรู้สึกว่าได้ทำงานทูตอย่างสมศักดิ์ศรีขึ้นมาหน่อย"

"แล้วสถานการณ์ทางแผ่นดินแม่เป็นยังไงบ้างครับ?"

"อ้อ! ไม่ต้องห่วงไป ท่านประธานาธิบดีรักษาการต้วนฉีรุ่ยเลื่อนยศให้คุณเป็นพันเอกแล้ว ทั้งยังรับปากว่าจะตบรางวัลให้อย่างงาม คุณสร้างผลงานได้ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่พวกเราคาดหวังไว้ตอนแรกซะอีก ทางเราเลยเตรียมเหรียญตราเหวินหู่ (เหรียญกล้าหาญ) ไว้ให้คุณแล้วด้วย"

"พอจะมีข่าวเรื่องกองกำลังหนุนที่จะส่งตามมาบ้างไหมครับ?"

"แน่นอนว่าต้องเตรียมกองกำลังหนุนไว้อยู่แล้ว! ถ้าอาศัยช่องทางที่คุณเบิกทางไว้มาแสดงพลังของรัฐบาลเป่ยหยางให้พวกนั้นได้เห็นละก็ พอสงครามยุติ เราก็จะได้คำมั่นสัญญาว่าพวกนั้นจะคืนอ่าวเจียวโจวให้เราแน่

เบื้องต้นกำลังเตรียมกำลังพลไว้สามหมื่นนาย"

"สามหมื่น..."

"ท่านประธานาธิบดีมีความตั้งใจว่าจะเพิ่มกำลังพลให้ได้สูงสุดถึงหนึ่งแสนห้าหมื่นนายในภายหลัง อย่างน้อยก็ควรจะมีขนาดเท่ากับหนึ่งกองทัพภาคไม่ใช่หรือไง"

"...นี่เรื่องจริงเหรอครับ?"

"ก็เรื่องจริงน่ะสิ นี่คุณใช้ชีวิตโดนหลอกมาตลอดหรือไง"

เล่นเอาหน้ามืดเลยแฮะ

สเกลระดับแผ่นดินใหญ่นี่มันทะลุจินตนาการของผมไปเสมอเลยจริงๆ

แต่ก็เอาเถอะ แบบนี้อาจจะดีกว่าก็ได้

จะว่าไปกองกำลังพวกนั้นก็คือขุมกำลังขั้วอำนาจของต้วนฉีรุ่ย

ถามว่าทำไมถึงเป็นขั้วอำนาจของต้วนฉีรุ่ยงั้นเหรอ?

ก็แหงอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นพวกขั้วอำนาจอื่นจะยอมทำเรื่องที่เป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติไปทำไมกันล่ะ?

ในเมื่อไม่ใช่รัฐบาลที่พวกตัวเองกุมอำนาจอยู่ แล้วมีเหตุผลอะไรที่ต้องส่งทหารของตัวเองมาถลุงเล่น?

ขุมกำลังของต้วนฉีรุ่ยที่ครอบคลุมพื้นที่อวี้โจว สวีโจว และหยางโจว ถือเป็นกองทัพที่ใหญ่ที่สุดทางตอนใต้ของด่านซานไห่กวน และเป็นภัยคุกคามแฝงในเวลาเดียวกัน

ถ้าหากเกิดสงครามกับเฝิงกั๋วจางหรือพรรคก๊กมินตั๋งทางแดนใต้ หมอนั่นก็อาจจะเรียกเกณฑ์กำลังพลจากแมนจูเรียไปใช้เหมือนยุคของหยวนซื่อไข่ก็ได้

แมนจูเรียที่ยังไม่มีแม้แต่โรงงานผลิตอาวุธที่ได้มาตรฐาน ย่อมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องก้มหัวรับคำสั่งของต้วนฉีรุ่ยที่มีทหารในมือหลักแสนนาย ดังนั้นถ้ากองทัพของต้วนฉีรุ่ยถูกละลายทิ้งไปในสงครามสนามเพลาะ มันก็ถือเป็นผลดีต่อแมนจูเรียของเรา

ถึงต้วนฉีรุ่ยจะดูดีกว่าหยวนซื่อไข่ แต่สุดท้ายหมอนั่นก็เป็นพวกเผด็จการทหารอยู่ดี

การจับคนอื่นมาเป็นโล่เนื้อเพื่อรักษาฐานอำนาจของตัวเอง มันเป็นเรื่องที่ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากซะอีก

ในยุคขุนศึกที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมเพทุบายและการรัฐประหาร พวกไก่อ่อนไม่มีทางเอาชีวิตรอดได้หรอก

ผมจึงเอ่ยกับหูเหวยเต๋อไป

"ถ้าอย่างนั้น ผมคงต้องขอตัวกลับแมนจูเรียแล้วล่ะครับ"

"อะไรนะ? ไม่สิ ทำไมถึงจะกลับล่ะ"

"ตลอดหนึ่งปีที่อยู่ต่างแดน ร่างกายและจิตใจของผมเหนื่อยล้ามามากแล้วครับ ถ้ากองกำลังภาคพื้นดินมาถึง ผมก็อยากจะผลัดเปลี่ยนเวรกับพวกเขาครับ"

"ต.. แต่ถ้ามองในแง่ของการโฆษณาชวนเชื่อ คุณต้องรับบทเป็นไอดอลของกองกำลังสัมพันธมิตรต่อไปสิ-"

"ผมคิดว่ากองพลที่ 27 ของเราทำหน้าที่ในส่วนของตัวเองเสร็จสิ้นแล้วครับ"

"...เข้าใจแล้ว"

ไม่พอใจแล้วจะทำไมล่ะ

ตอนนี้ผมเติบโตขึ้นมากเกินกว่าจะถูกเขี่ยทิ้งง่าย ๆ แล้ว

นักข่าวที่มาตั้งแคมป์ดักรออยู่หน้าตึกที่พักผมมีเยอะกว่านิ้วมือนิ้วเท้ารวมกันซะอีก

พอได้มาเป็นซูเปอร์สตาร์ระดับท็อปในยุคสมัยที่สามารถใช้ชีวิตตามใจชอบได้บ้าง การได้ทำตัวตามใจชอบแบบสุดโต่งไปเลยมันดีชะมัด

อ๊ะ แน่นอนว่าผมเป็นคนปกตินะ

ผมก็แค่ 'ใช้ประโยชน์' จากยุคสมัยนี้เท่านั้นแหละ ไม่ได้กำลังสนุกไปกับมันเลยสักนิด

"แด่วีรบุรุษแห่งแวร์เดิง ชนแก้ว!"

""ชนแก้ว!""

"บาร์เทนเดอร์! ฉันขอเลี้ยงเหล้าวีรบุรุษแห่งแวร์เดิงแก้วนึง!"

"หุบปาก! บาร์เทนเดอร์!? ไม่ต้องไปสนหมอนั่น ลงบัญชีฉันเลย!"

"ยะฮู้!"

ง่ำ ๆ รสชาติของดงเปรีญงนี่มันสุดยอดไปเลยแฮะ

เหล้าฟรี ข้าวฟรี ห้องสวีทโรงแรมห้าดาวฟรีหลั่งไหลเข้ามาเพียบ

อื้ม ยัมมี่

ผมคัดเลือกบัตรเชิญจากโซเชียลคลับสารพัดแห่งในปารีส แล้วโผล่หน้าไปเฉพาะที่ที่แพงที่สุดและมีแต่พวกผู้ลากมากดีระดับสูง ๆ ไปกันเท่านั้น

และเพื่อช่วยเหลือไอ้โย่งเพื่อนของเรา ผมก็เริ่มใช้ฝีปากทำงาน

"ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง และในฐานะคนที่เคยได้รับความเมตตาจากเหล่ามิชชันนารีในวัยเด็ก โลกในทุกวันนี้ช่างน่าเศร้าเหลือเกินครับ พวกเราควรรักษาศีลธรรมขั้นพื้นฐานเอาไว้สักหน่อยดีไหมครับ?"

"แต่ว่าท่านพันโท อย่างที่คุณรู้ ถ้ามัวแต่หาศีลธรรมในแนวสนามเพลาะล่ะก็ มีหวังได้ตายกันหมดแน่"

"ถูกต้องครับ แต่เรื่องอย่างการส่งตัวเชลยศึกที่บาดเจ็บสาหัสกลับบ้านเกิด เป็นสิ่งที่ทั้งสองฝ่ายสามารถทำได้ไม่ใช่หรือครับ?"

"อืม..."

ในตอนที่ชาวยุโรปโยนศีลธรรมทิ้งไปและไม่ทำตัวเหมือนคน ผมนี่แหละจะเป็นคนแรกที่หยิบยกประเด็นเรื่องศีลธรรมขึ้นมาอ้าง

วันหนึ่ง ระหว่างที่ผมกำลังถล่มวงสังคมชั้นสูงอยู่นั้น ผมก็เผชิญหน้ากับผู้ชายหน้าตาดุร้ายที่คาบซิการ์ไว้ในปากคนหนึ่ง

"คุณคงจะเป็นท็อปกันผู้โด่งดังคนนั้นสินะ ผมวินสตัน เชอร์ชิล พันโทแห่งกรมทหารราบเบาที่ 6"

"อา... ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

เป็นชื่อที่ถ้าตีสนิทไว้คงจะดีแฮะ

คราวนี้ก็เหลือแค่หารูสเวลต์ให้เจอสินะ?

==================================================