บทที่ 71 ผู้พิทักษ์แห่งแวร์เดิง (4)

บทที่ 71 ผู้พิทักษ์แห่งแวร์เดิง (4)

"จัดกระบวนแถว! จัดกระบวนแถวเข้า!"

จ่าสิบโทเอดัวร์ ดาลาดิเยร์ (Édouard Daladier) แห่งกรมทหารราบที่ 209

นายกรัฐมนตรีฝรั่งเศสในอนาคต

"อีก 5 นาทีพอดี ตรงเวลาเป๊ะ! ตรงเวลาเป๊ะ! เราจะเริ่มบุก!"

ผู้การกองร้อย กรมทหารราบที่ 33 ร้อยเอกชาร์ล เดอ โกล

ประธานาธิบดีฝรั่งเศสในอนาคต

"เอาโคลนทาดาบปลายปืนอย่าให้แสงสะท้อน! ถ้าไม่อยากตายก็ลืมไอ้ตำรารุ่นเดอะไปซะ! ห้ามโผล่หัวเด็ดขาด! ทิ้งเหตุผลโง่ ๆ ไปแล้วเชื่อสัญชาตญาณตัวเองซะ!"

พันตรีฟรองซัว ดาร์ลอง (François Darlan) ผู้บังคับหน่วยทหารปืนใหญ่หนักเฉพาะกิจแห่งกองทัพเรือ

จอมพลเรือในอนาคต

"1 นาที! 1 นาทีโว้ย!!! เตรียมตัว!!!"

ผู้มีอำนาจที่จะปกครองโลกนี้ในอีก 20 หรือ 30 ปีข้างหน้า

แต่ตอนนี้พวกเขาทั้งหมดต่างเลียริมฝีปากด้วยความกระวนกระวายใจ และจับปืนไรเฟิลไว้แน่น

สวดภาวนาต่อพระเจ้าและปรารถนาความช่วยเหลือจากใครสักคน แม้เพียงเล็กน้อยก็ยังดี

ราวกับอ่านใจพวกเขาออก เสียงเครื่องยนต์ที่ดังกึกก้องราวกับเสียงฟ้าร้องก็ดังมาจากบนฟ้า

เงาของนกยักษ์ที่ไม่ขยับปีกบินโฉบสลับไปมาบดบังแสงแดด

"ทัพอากาศ! กองทัพอากาศมาแล้ว!"

"เอ๊ะ! นั่นมัน!"

เครื่องบินขับไล่ที่เป็นเอกลักษณ์ซึ่งทาสีเหลือง

"อัศวินสีเหลือง!"

"ท็อปกันนี่นา!"

ไพ่ตายที่แข็งแกร่งที่สุดที่กองกำลังสัมพันธมิตรสามารถใช้ได้บนท้องฟ้า

เสืออากาศในหมู่เสืออากาศ

ประธานาธิบดีในอนาคต

นายกรัฐมนตรีในอนาคต

จอมพลในอนาคต

ภาพนั้นสลักลึกลงในสมองของทุกคนราวกับถูกประทับด้วยหัวแร้งร้อน ๆ

- ปรี๊ดดดด!

เหล่านายทหารเป่านกหวีดสุดแรงเกิด

"บุก! ไปข้างหน้า! วันนี้เราจะยึดแวร์เดิงคืนมาให้ได้!!"

"ว้ากกก!!"

* * *

หม่าจ้านซาน ตู้ลี่ซัน กัวซงหลิง โชโดซอน และอูด็อกซุน ทั้งหมดต่างโน้มตัวไปข้างหน้ากล้องส่องทางไกลสนามเพลาะที่หน้าตาเหมือนกล้องตาเรือ

การยิงปูพรมที่เว้นระยะทีละ 90 เมตร ทหารราบที่เดินหน้าอย่างเป็นจังหวะรับกัน และฝูงบินที่บินอยู่เต็มท้องฟ้า

ตั้งแต่มาถึงยุโรปแห่งนี้ จิตใจของพวกเขาก็ได้รับความตื่นตะลึงอย่างต่อเนื่อง ถูกดัดแปลง และถูกถักทอขึ้นมาใหม่

'ถ้าต้องปะทะกับกองทัพเป่ยหยาง...'

'ถ้ามีใครบุกเข้ามาในแมนจูเรีย...'

'ถ้าจะเอาโชซอนคืนมาล่ะก็...'

บางคนก็เพื่อปกป้องบ้านเกิด

บางคนก็เพื่อทวงคืนประเทศชาติที่สูญเสียไป

สงครามเบ็ดเสร็จ ตารางเวลา อำนาจการยิง และการส่งกำลังบำรุง

ความรู้ ประสบการณ์ และความตระหนักรู้สารพัดอย่างที่ในโลกตะวันออกอันไกลโพ้นไม่อาจจินตนาการได้

สิ่งที่ไม่มีใครล่วงรู้เลยในประวัติศาสตร์เดิม

สิ่งที่ไม่มีใครรับมือได้ทันในประวัติศาสตร์เดิม

ต้องเรียนรู้สงครามในยุโรปนี้ไว้

หากจะฝ่าฟันยุคเข็ญไปให้ได้ ก็ต้องทำเช่นนั้น

บัดนี้ พวกเขาได้กลายเป็นทหารที่แท้จริงไปแล้ว

* * *

กางเขนเหล็กกำลังพุ่งเข้ามา

ผมชำเลืองมองนาฬิกาข้อมือที่สวมหันหน้าปัดเข้าด้านใน

หลังจากเทียบกับเวลาที่ทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่แวร์เดิงซึ่งมัดติดไว้กับต้นขา ผมก็หยิบปากกาขึ้นมาจดเวลาสั้น ๆ ไว้ข้าง ๆ

เชื้อเพลิงเหลืออยู่ราว ๆ ห้าสิบนาที

ผมส่งสัญญาณมือให้พวกที่บินอยู่ข้างกัน

- เริ่มปะทะได้ ถ้าดูทรงแล้วจะฉิบหาย ให้ใช้ร่มชูชีพทันทีไม่มีข้อแม้

ฝูงบินแบ่งออกเป็นสองหมู่บิน แล้วจับคู่บินกันเป็นคู่ ๆ อีกครั้ง

ผู้การหมู่บินที่ 2 คือนาวาร์

วิงแมนของผมคือลุฟเบรี

เขาคืออัจฉริยะผู้คิดค้นกลยุทธ์การบินป้องกันตัวที่ใช้กันมาจนถึงศตวรรษที่ 21 จึงเป็นคนที่เหมาะสมที่สุดที่จะมาคุ้มกันหลังให้ผม

สิ่งที่เตรียมการได้ ผมก็ทำไปหมดแล้ว

ที่เหลือก็มีแค่การปะทะกันซึ่ง ๆ หน้าเท่านั้น

ผมขยับคันบังคับแล้วพุ่งทะยานเข้าไปท่ามกลางฝูงกางเขนเหล็ก

* * *

- ยัสทา เริ่มปะทะได้

เครื่องบินรบอัลบาทรอส D จับกลุ่มละสามลำแยกตัวออกจากขบวน

ต้องสอยเครื่องบินทิ้งระเบิดให้ร่วงมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนที่เครื่องบินรบของศัตรูจะพุ่งเข้ามา

- ปัง ๆ ๆ ๆ!

เบิลเคอเล็งเครื่องบินทิ้งระเบิดของกองทัพฝรั่งเศสด้วยศูนย์เล็งต่อสู้อากาศยาน ก่อนจะลั่นไก

ร่างของพลปืนกลด้านหน้าและนักบินประจำเครื่องบินทิ้งระเบิดกระตุกไปมาเหมือนหุ่นกระบอกที่ถูกเชิด ก่อนจะล้มฟุบลงไปอย่างหมดสภาพ

อิมเมลมันน์กับริชโทเฟนที่เป็นวิงแมนก็สอยร่วงไปคนละลำเช่นกัน ก่อนจะกลับมารวมฝูงบินอีกครั้ง

ร่างของอิมเมลมันน์ที่ยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมองข้างหน้าเอนไปด้านหน้า ก่อนจะส่งสัญญาณมืออย่างรีบร้อน

- เครื่องบินสีเหลือง! เครื่องบินสีเหลือง! แทโอดอร์ ลี!

ในที่สุด

ในที่สุดก็หลอกล่อออกมาได้แล้วสินะ

ในที่สุดพวกมันก็งัดไพ่เด็ดออกมาสักที!

- ยุทธวิธีเหมือนเดิม อย่าเพิ่งตื่นเต้น อนุญาตให้เข้าปะทะเต็มรูปแบบหลังผ่านไปสามสิบนาที

- รับทราบ

เครื่องบินรบสีเหลืองบนท้องฟ้าจ้องมองไปรอบ ๆ ราวกับเหยี่ยวที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ

แต่เหยี่ยวตัวนั้นคงไม่รู้หรอกว่า ตัวเองก็อาจจะกลายเป็นเหยื่อได้เช่นกัน

และคนที่จะฉวยโอกาสจากความประมาทนั้น ก็คือนายพรานนี่แหละ

* * *

"เข้ามาสักทีสิวะ มัวไปมุดหัวอยู่ไหนเนี่ย"

หลังจากยัดตั๋วเที่ยวเดียวสู่สวรรค์ใส่มือไอ้เวรที่ถูกผมไล่กวดจนมุม ผมก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ

อุตส่าห์ตั้งใจพ่นสีเครื่องบินเป็นสีเหลืองเพื่อให้พวกมันดาหน้าเข้ามาหาได้ตามสบายแท้ ๆ ทำแบบนี้ผมน้อยใจนะเนี่ย

ไอ้พวกที่กำลังท้าดวลกับผมแบบตัวต่อตัวพร้อมตะโกนว่า 'หนอย ไอ้ชั่ว! อีแทโอ! รับหอกของข้าไปซะ!' ในตอนนี้ ไม่ใช่พวกยัสทา แต่เป็นพวกฝูงบินอื่นแหง ๆ

การบังคับเครื่องบินโคตรจะเงอะงะ

ระหว่างที่ผมกำลังสอยพวกเยอรมันร่วงเป็นใบไม้ร่วงอย่างเมามัน ลุฟเบรีก็บินวนเป็นวงกลมอยู่เหนือหัวผม คอยสาดกระสุนปืนกลไล่พวกที่พุ่งเข้ามาหมายจะเล็งตูดผม

ผมก้มมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้ง

ตอนนี้เชื้อเพลิงเหลือบินได้อีกสี่สิบนาที

ถ้าบินขึ้นจากวาเดอแล็งกูร์ ป่านนี้คงเหลือแค่ยี่สิบห้านาทีแล้วล่ะมั้ง

หากเป็นไปตามหลักนิยมทางยุทธวิธีของยัสทาที่ผมจับทางได้มาจนถึงตอนนี้ ก็ใกล้จะถึงเวลาที่พวกมันบุกเข้ามาแล้ว

ตั้งแต่นี้ไป แทนที่จะไล่ทำแต้ม ผมต้องรักษาระดับเครื่องบินให้อยู่ในแนวราบ แล้วคอยกวาดสายตามองรอบ ๆ เพื่อระวังตัวอยู่ตลอดเวลา

เพราะในมุมมองของพวกมัน คงไม่มีผลงานไหนจะชัดเจนไปกว่าการสอยผมให้ร่วงอีกแล้ว

วินาทีนั้น ลุฟเบรีที่บินอยู่ในระดับความสูงเหนือกว่าผมเล็กน้อยก็ขยับปีกไปมา แล้วพุ่งดิ่งลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็ว

* * *

เครื่องอัลบาทรอส D สามลำที่จัดกระบวนบินรูปสามเหลี่ยมโดยมีอิมเมลมันน์เป็นจ่าฝูง พุ่งทะยานออกไปราวกับกระสุนที่ถูกลั่นไก

เป้าหมายคือแทโอดอร์ ลี

เครื่องหมายเลข 1 ของอิมเมลมันน์รับหน้าที่โจมตีระลอกแรก เครื่องหมายเลข 2 ของริชโทเฟนโจมตีระลอกสอง และเครื่องหมายเลข 3 ของเบิลเคอคอยคุ้มกันตำแหน่งหกนาฬิกาให้ทั้งสองคน

"ฮ่าฮ่าฮ่า! มาดวลกันสักตั้งเถอะ เจ้าอัศวินสีเหลือง!"

"คงให้ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ"

ห่ากระสุนปืนกลสาดเทลงมาตรงหน้าของอิมเมลมันน์ที่กำลังเชิดหัวพุ่งทะยานเข้าหาใต้ท้องเครื่องบินสีเหลือง

"ไอ้แมลงหวี่สวะนี่มันอะไรอีกวะเนี่ย?!"

เมื่อเครื่องสปาดของราอูล ลุฟเบรีพุ่งดิ่งจากบนลงล่างพร้อมกับสาดกระสุนปืนกลใส่ อิมเมลมันน์ก็หักคันบังคับเพื่อหลบหลีก

"ริชโทเฟน นายไปจัดการวิงแมนของลีซะ"

"รับทราบครับ!"

ราอูล ลุฟเบรีกับริชโทเฟนที่เคลื่อนไหวโฉบจากบนลงล่าง แล้วจากล่างขึ้นบนพัวพันกันจนวาดออกมาเป็นรูปวงแหวนเมอบิอุส

อิมเมลมันน์และเบิลเคอที่สลัดเครื่องบินคุ้มกันออกไปได้สำเร็จ จับคู่กันเชิดหัวไต่ระดับความสูงพุ่งเข้าหาเครื่องสปาดของอีแทโออีกครั้ง

และจากเบื้องบนนั้น

อีแทโอที่บินหันหลังให้ดวงอาทิตย์ก็พุ่งดิ่งลงมา

* * *

พวกเขาคือผู้บุกเบิก

ส่วนผมคือผู้ตาม

ผมยอมรับ

พวกเขานั้นยิ่งใหญ่

เส้นทางที่พวกเขาสร้างขึ้น เส้นทางที่พวกเขาเบิกถางเอาไว้ เป็นเรื่องจริงแน่แท้ว่าผมเดินตามรอยนั้นมา

หากพวกเขาได้ใช้ชีวิตอยู่ในยุคปัจจุบันศตวรรษที่ 21 ผมเชื่อว่าพวกเขาจะต้องกลายเป็นนักบินที่ยิ่งใหญ่กว่าผมแน่นอน

ทว่าเส้นทางที่พวกเขาสร้างขึ้น อย่างไรเสียมันก็เป็นเพียงแค่ทางเข้าเท่านั้น

มวลมนุษยชาติที่เคยเตาะแตะคืบคลานไปตามทางเข้านั้น พอถึงจุดหนึ่งก็ลุกขึ้นเดิน พอถึงจุดหนึ่งก็วิ่งทะยานข้ามม่านนั้นไปยังดินแดนอันไกลโพ้น ไปไกลจนถึงอวกาศอันแสนไกล

และผม

ก็ได้เห็นจุดสิ้นสุดของมันมาแล้ว

ผมเคยสัมผัสกับความเร็วที่พวกเขาไม่เคยได้สัมผัส ทำความเข้าใจในหลักการที่พวกเขาไม่เคยรับรู้ และได้รับการฝึกฝนโดยอิงจากฐานข้อมูลที่นักวิทยาศาสตร์นับไม่ถ้วนได้สะสมมาจากทั้งความล้มเหลวและความสำเร็จ

ผมคือผู้เชี่ยวชาญที่ประเทศมหาอำนาจทุ่มเทงบประมาณอย่างไม่เสียดายตลอดหลายปีเพื่อสร้างขึ้นมาปกป้องน่านฟ้า

และในบรรดาคนเหล่านั้น ผมก็คือท็อปกันที่หนึ่งปีจะมีโผล่มาแค่คนเดียว

ผมรู้ดีว่าจุดเริ่มต้นของรอยเท้าอันยิ่งใหญ่ที่มวลมนุษยชาติจารึกไว้นั้นก็คือพวกเขา

ผมไม่ได้ปฏิเสธความยิ่งใหญ่ของพวกเขาเลย

และในทางกลับกัน ผมก็จะไม่ปฏิเสธความพยายามของตัวเองด้วยเช่นกัน

ผมจะไม่ยอมลดทอนความภาคภูมิใจที่ตัวเองสั่งสมมาอย่างยากลำบากเพียงเพื่อให้ได้ติดอาร์มนักบินบนแขน เพื่อให้ได้ขับเครื่องบินดี ๆ หรือเพื่อให้ได้ตำแหน่งท็อปกันเด็ดขาด

ผมมั่นใจในฝีมือของตัวเอง

สิ่งที่พวกเขาพึ่งพาก็คือประสบการณ์ที่สั่งสมมาในช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงหนึ่งปี รวมไปถึงสัญชาตญาณดิบดั่งสัตว์ป่า

ส่วนสิ่งที่ผมพึ่งพาก็คือชั่วโมงบินและประสบการณ์ที่มากถึง 2,500 ชั่วโมง รวมไปถึงรูปแบบการบินทางยุทธวิธีมากมายที่ถูกคำนวณและจัดรูปเป็นมาตรฐานอย่างละเอียดถี่ถ้วนก่อนจะถูกปลูกฝังเข้ามาในหัว

ผมหักคันบังคับอย่างไม่ลังเล

แกน X แกน Y แกน Z

คำนวณเวกเตอร์และแรงโน้มถ่วง

พลังงานที่สะสม จุดแข็งและจุดอ่อนของตัวเครื่อง ความต่างระดับความสูง รัศมีวงเลี้ยว ปริมาณเชื้อเพลิง...

บีบอัดข้อมูลนับไม่ถ้วนเข้าด้วยกัน

ก่อนจะเหยียบรัดเดอร์อย่างไม่ลังเล

* * *

"บ้าอะไรวะเนี่ย-"

มันเป็นการโจมตีดิ่งพสุธาตั้งฉากลงมาราวกับกำลังร่วงหล่น

อิมเมลมันน์หักหางเสือเปลี่ยนทิศทาง ทำให้เฉียดฉิวไปได้โดยมีเพียงผ้าใบส่วนหนึ่งของปีกเท่านั้นที่ถูกกระสุนฉีกขาด

ทิ้งดิ่งลงไปแบบนั้นยังไงก็ต้องเชิดหัวเครื่องขึ้นมาใหม่แน่

เขาจึงตีวงเลี้ยวกลับไปอย่างไม่ลังเล

* * *

"ไอ้เวรเอ๊ย หลบได้เหรอวะเนี่ย!"

ศัตรูต้องเลี้ยวกลับมาอย่างแน่นอน

เพราะในยุคนี้ยังไม่มีการคิดค้นยุทธวิธีการบินขั้นสูงขึ้นมา

ผมหักหัวเครื่องไปในทิศทางตรงกันข้ามกับเครื่องบินข้าศึก

เข้ามาให้ลึกกว่านี้สิวะ

* * *

"ไอ้หนูโสโครก!"

อิมเมลมันน์เชิดหัวเครื่องขึ้นและเพิ่มแรงเลี้ยว

* * *

มันเข้ามาแล้ว

ผมวาดภาพสามมิติขึ้นในหัว

ความเร็วของผม ตำแหน่งของผม ทิศทางของผม ความเร็วของศัตรู ตำแหน่งของศัตรู ทิศทางของศัตรู

เขียนแผนภูมิลิฟต์เวกเตอร์ (Lift Vector) ออกมา

ยัดเจ้านั่นเข้าไปในลิฟต์เวกเตอร์ ดึงคันบังคับเข้าหาตัว แล้วหักเลี้ยวไปทางขวา

การกลิ้งตัวแบบไฮ-จีดิสเพลสเมนต์ (High-G Displacement Roll)

ตัวเครื่องพุ่งทะยานขึ้นก่อนจะหงายท้องหมุนคว้าง

แรง 5G กดทับลงมาบนร่างกาย

แรงยกและพลังงานที่สะสมจากการหมุนไปในทิศทางตรงกันข้ามกับเมื่อครู่ดีดตัวผมออกไปราวกับถูกยิงจากหนังสติ๊ก

* * *

"...หายไปไหนแล้ว"

เจ้านั่นที่เพิ่งบินตรงเข้ามาในศูนย์เล็งเมื่อกี้หงายท้องเครื่องบินแล้วหายวับไป

ไหน อยู่ไหนกัน

เครื่องของมันเลี้ยวไปทางซ้ายแน่ ๆ งั้นก็อยู่ข้างล่างงั้นเหรอ

อิมเมลมันน์ชะโงกหน้าออกไปมอง

ไม่ใช่ ไม่มีนี่

ถ้างั้น-

อิมเมลมันน์หันขวับไปทางขวาตามสัญชาตญาณ

ทำไมเจ้านั่นถึงไปอยู่ตรงนั้นได้ล่ะ

เวทมนตร์งั้นเหรอ หรือว่าก้าวกระโดดข้ามมิติกันแน่

"เห็นเรียกกันว่าอัศวินเหลือง อัศวินบ้าอะไรกัน พ่อมดชัด ๆ"

...เอาเถอะ ตอนนี้คงไม่สำคัญแล้วล่ะ

เอาล่ะ อัศวินแห่งเดรสเดนคงจบลงแค่นี้สินะ

อิมเมลมันน์ปล่อยมือจากคันบังคับไปกำเหรียญกล้าหาญที่ห้อยคอไว้ แล้วหลับตาลง

* * *

ไม่รู้ว่าโดนเครื่องยนต์หรือเปล่า แต่อัลบาทรอส D กำลังพ่นเปลวเพลิงและร่วงหล่นลงไป

ไม่มีเวลาให้ประมาท หรือเวลาให้ดีใจทั้งนั้น

เพราะฝ่าแรงระดับไฮ-จีออกมา ตอนนี้ความเร็วของผมเลยลดลงไปมาก

แบบนี้ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเปิดตำแหน่งหกนาฬิกาให้พวกมัน

* * *

อิมเมลมันน์ตายแล้ว

แต่ความโกรธแค้นก็ไม่ได้ช่วยอะไร

เบิลเคอแทรกซึมเข้าไปในจุดบอดของเครื่องบินข้าศึกอย่างใจเย็น

เขาไม่ยอมเสี่ยง

อัจฉริยะด้านยุทธวิธีการบินอย่างอิมเมลมันน์เพิ่งจะโดนยุทธวิธีบ้า ๆ นั่นสวนกลับจนตายให้เห็นต่อหน้าต่อตา ขืนยังเข้าไปดวลยุทธวิธีด้วยก็โง่เต็มทนแล้ว

เขาเพียงแค่รักษาระยะห่าง ไล่ตามไป และอดทนรอจนกว่าจังหวะที่สมบูรณ์แบบจะมาถึง

อีกเดี๋ยวเชื้อเพลิงของเจ้านั่นก็คงจะหมดแล้ว

ถึงตอนนั้นมันก็คงต้องบินไปตรง ๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้

* * *

ผมเทียบเวลาจากนาฬิกาที่ติดไว้ตรงต้นขากับนาฬิกาข้อมือ

ปริมาณเชื้อเพลิงเหลือสิบนาที

ปริมาณเชื้อเพลิงของมันเหลือห้านาที

ปริมาณเชื้อเพลิงของผมที่มันน่าจะเข้าใจผิดคิดว่าเหลือศูนย์

- ปังๆๆๆๆ!

ปืนกลสาดกระสุนมาราวกับรอคอยเวลานี้มาตลอด

ไม้แอชรับกระสุนไปสองสามนัดและทนเอาไว้ได้

จังหวะเวลาที่สมบูรณ์แบบ

ไอ้หมอนั่นมันเป็นผีรึไงวะ

ผมชำเลืองตามองกระจกมองข้าง

ศัตรูที่ซุ่มซ่อนอยู่อย่างเงียบ ๆ เลิกม่านพรางตัวและเผยโฉมออกมา

ซ่อนอยู่ตรงนั้นนี่เอง

* * *

เจ้านั่นหมุนเครื่องบินควงสว่าน พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อหลบให้พ้นจากศูนย์เล็งปืนกล

เป็นสถานการณ์ที่ตัวเบิลเคอเองได้เปรียบกว่ามาก

เพราะปริมาณเชื้อเพลิง ศัตรูคงไม่สามารถบินผาดแผลงรุนแรงได้อีกแล้ว

เป็นเหยื่อที่ง่ายแสนง่าย

เบิลเคอวางนิ้วลงบนไกปืนอีกครั้ง

* * *

มันอยู่ตรงตำแหน่งหกนาฬิกาของผมพอดีเป๊ะ คราวนี้มันไล่ตามมาแบบไม่หลบซ่อนอีกแล้ว

ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงกระสุนเฉียดผ่านจนน่าขนลุก หัวใจผมก็ชาวาบ

ขอแค่ทำให้เกิดโอเวอร์ชูตได้ครั้งเดียวก็พอ

ผมใช้ฝ่ามือตบตัวเครื่องบินดังปัง ๆ

"เชื่อใจแกนะ"

พอหักหัวเครื่องบินเก้าสิบองศา ตัวเครื่องก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าในแนวดิ่ง

เครื่องบินของผมที่ความเร็วตกไปพอสมควรแล้วค่อย ๆ หยุดชะงักกลางอากาศ

เวลาหนึ่งวินาทีถูกหั่นเป็นเศษเสี้ยว

แรงโน้มถ่วงและแรงยกปะทะกันจนกลายเป็นศูนย์ เครื่องบินของผมหยุดนิ่งกลางอากาศชั่วขณะ

ตัวเครื่องถูกดันถอยหลัง

สตอล

ผมเหยียบรัดเดอร์ หรือหางเสือทิศทางสุดแรง

สลิปสตรีม หรือกระแสลมอัดที่เกิดจากใบพัด ไหลผ่านหางเสือและยกตัวเครื่องบินให้หมุนกลับขึ้นมา

* * *

"...อะไรนะ?"

เบิลเคอแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

อิมเมลมันน์เทิร์นงั้นเหรอ? ไม่สิ นั่นมันไม่ใช่

เครื่องบินข้าศึกหมุนควงเหมือนลูกข่าง เหมือนระฆัง แล้วพลิกกลับบนล่าง

ราวกับมีใครลอกเครื่องบินออกไปเหมือนสติกเกอร์ชั่วคราว แล้วจัดตำแหน่งใหม่ก่อนจะใช้หมุดตอกติดกลับเข้าไปบนฟ้า เครื่องบินข้าศึกที่ถูกตรึงไว้กลางอากาศเคลื่อนไหวอย่างพิสดารราวกับเวทมนตร์ ปล่อยให้เขาบินแซงหน้าไปก่อน แล้วค่อยวกมาจับทางด้านหลัง

ทำบินผาดแผลงแบบนั้น... ได้ยังไง

เจ้านั่นน่าจะไม่มีเชื้อเพลิงแล้วนี่นา

......

"ฮะ ฮ่า ๆ! หลอกกันได้นะ! หลอกกันได้นะ แทโอดอร์ ลี!"

เบิลเคอปล่อยมือจากคันบังคับ แล้วหันมองข้ามไหล่เผชิญหน้ากับเครื่องบินข้าศึกที่พุ่งทะยานเข้ามาหาตัว พร้อมกับเอ่ยขึ้น

"ยอดเยี่ยมมาก!"

ทันใดนั้น วิสัยทัศน์ของเบิลเคอก็มืดดับลงพร้อมกับแสงวาบ

* * *

สนามบินวาเดอแล็งกูร์

เหล่านักบินกองพลน้อยนานาชาติที่ยืนสูบบุหรี่ด้วยความกระวนกระวายใจ พอเห็นสปาดลงจอดอยู่ลิบ ๆ ก็รีบวิ่งออกไปที่รันเวย์

เครื่องบินในสภาพไม่มีชิ้นดีสั่นกึกกักมาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขาก่อนที่...

"...อะไรกัน? ทำไมออกมากันหมดเลยวะ?"

"โอ้ววววววว!!"

"อะไรวะเนี่ย ไอ้เหี้ย ปล่อยดิวะ?!"

ก่อนที่อีแทโอจะได้พูดอะไร พวกเขาก็ดึงตัวอีแทโอที่หมดสภาพออกจากห้องนักบินเหมือนกับคีบตุ๊กตา แล้วจับเขาโยนขึ้นฟ้าเพื่อฉลองชัย

"นี่-"

"ท่านผู้พันคือเทพเจ้า! เทพเจ้า!"

"บอกให้ปล่อยไง-"

"มาเข้ากองทหารต่างด้าวเพื่อพวกเราเถอะ!"

"ไอ้พวกเวรเอ๊ย-!!"

การจับโยนฉลองชัยที่ดำเนินไปพักใหญ่หยุดลงก็ต่อเมื่ออีแทโอชักปืนพกออกมาเท่านั้น

"ฟู่... ไปห้องปฏิบัติการบินกันเถอะ"

"ครับ? พักสักหน่อยก่อนดีกว่าไหมครับ"

"ไม่ล่ะ ก่อนอื่นต้องไปปล่อยตัวพันตรีดูวาลก่อนสิ"

"อ้อ จริงด้วยครับ"

เหล่าชายฉกรรจ์ที่มีใบหน้าแห้งแตกจากลมหนาวและบอบช้ำจากการต่อสู้พากันเดินเข้าไปในห้องปฏิบัติการบิน

"อื้อ-อื้อ! อื้อ!"

"แก้มัดให้พันตรีดูวาลซะ"

"ครับผม"

พันตรีดูวาล ผู้บัญชาการกองการบินทัพบกที่ 2 ซึ่งเพิ่งเป็นอิสระลุกขึ้นยืนตัวสั่นเทา แล้วเดินตรงเข้ามาหาอีแทโอ

อีแทโอเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องโดนชกสักหมัด จึงกัดฟันกรอดรอรับแรงกระแทก

ทว่าแทนที่จะปล่อยหมัด ดูวาลกลับล้วงสมุดพกออกจากอกเสื้อ แล้วยัดมันกระแทกอกอีแทโอดังปึ้ก

"......?"

"ท่านผู้พัน รู้สึกผิดกับผมบ้างไหมครับเนี่ย"

"แน่นอนสิครับ ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ"

"ถ้ารู้สึกผิดก็เซ็นชื่อให้ผมสักหน่อยเถอะครับ"

"ลายเซ็นน่ะเหรอครับ"

"ถ้าได้ลายเซ็นของวีรบุรุษมาฟรี ๆ เรื่องโดนมัดด้วยเชือกแค่นี้ ผมยอมหยวนให้สักครั้งก็ได้ครับ"

"วีรบุรุษอะไรกันครับ"

ดูวาลหัวเราะหึ ๆ แล้วเร่งเสียงวิทยุสื่อสารจนสุด

- นี่คือกองบัญชาการกรมทหารราบที่ 209! ทะลวงฝ่าได้แล้ว! ฝ่าเข้าไปได้แล้วครับ! พวกเยอรมันกำลังถอยร่นไปแล้ว!

- กรมทหารราบที่ 33 ครับ! เราบุกเข้าป้อมปราการโวได้แล้ว!!

- อ๊ากกก! ฮือ! ทะลวงฝ่าได้แล้วโว้ย! พวกเราชนะแล้ว!

"ว่ายังไงล่ะครับ ท่านผู้พิทักษ์แห่งแวร์เดิง จะเซ็นให้ผมหรือเปล่า"

อีแทโอไหวไหล่เบา ๆ ก่อนจะตวัดปากกาเซ็นชื่อลงในสมุดพก

"ไว้มีหลานคงต้องเอาไปอวดซะหน่อยแล้ว ว่าปู่คนนี้เคยร่วมงานกับวีรบุรุษแห่งแวร์เดิงสมัยก่อน"

"ฮ่า ๆ"

"แล้วหลังจากนี้ท่านจะทำอะไรต่อล่ะครับ"

"นั่นสิครับ"

"ถ้าผมเป็นท่านผู้พัน ป่านนี้คงไปสั่งตัดเครื่องแบบเนี้ยบ ๆ สักชุดแล้วล่ะครับ จะไปรับเหรียญเลฌียงดอเนอร์ในสภาพซอมซ่อแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ"

"เหรียญเลฌียงดอเนอร์เหรอครับ ผมเนี่ยนะ?"

"ก็ถ้าไม่ใช่ท่านผู้พันแล้วใครจะได้ล่ะครับ"

==================================================