บทที่ 70 ผู้พิทักษ์แห่งแวร์เดิง (3)

บทที่ 70 ผู้พิทักษ์แห่งแวร์เดิง (3)

ผู้บัญชาการทหารสูงสุดชอฟร์ ผู้มีใบหน้าอิ่มเอิบ คิ้วหนาเตอะราวกับชินจัง และไว้หนวดเครา

"ยินดีด้วยนะฟิลิป ตั้งแต่นี้ไปนายคือผู้บัญชาการกองทัพกลุ่มแล้ว"

"ถ้าผมต้องออกไปจากแวร์เดิง แล้วใครจะมารับตำแหน่งต่อจากผมล่ะครับ?"

"รอแบร์ นีแวล เขารับตำแหน่งผู้บัญชาการกองทัพน้อยที่แวร์เดิงอยู่แล้ว คงไม่ต้องเสียเวลาปรับตัวเข้ากับสนามรบ แถมเรื่องที่ต้องส่งมอบงานก็คงมีไม่มากหรอก"

เปแตงนั่งฟังเงียบ ๆ ก่อนจะโบกมือไล่คนรอบข้างให้ออกไป

"ทำแบบนี้มีเหตุผลอะไรครับ ท่านผู้บัญชาการทหารสูงสุด"

"เหตุผลอะไรกันล่ะ ก็อาการปอดบวมของนายยังไม่หายนี่ ฉันแค่อยากให้ถอยไปพักฟื้นอยู่แนวหลังสักพักต่างหาก"

"ตอนที่ปอดบวมกำเริบหนักจนลุกจากเตียงไม่ขึ้น ท่านสั่งให้ผมรักษาแวร์เดิงไว้ให้ถึงที่สุด แต่พอผมเริ่มฟื้นตัวลุกไหว กลับไล่ผมออกจากแวร์เดิงเนี่ยนะ?"

"ถ้าอย่างนั้นนายก็ควรจะไล่ตะเพิดไอ้พวกโบช (Boche) ส้นตีนนั่นออกไปตั้งนานแล้วสิวะ!"

ปึก!

หมวกทหารที่ชอฟร์ถอดเขวี้ยงทิ้งกลิ้งหลุน ๆ ไปบนโต๊ะอย่างไม่ไยดี

เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่ว่างอยู่พลางพึมพำ

"...นี่ ฟิลิป ฟิลิปเพื่อนรัก ทำไมนายถึงไม่เข้าใจความรู้สึกฉันบ้างเลยล่ะ? ถ้านายยอมหลับหูหลับตาสั่งบุกโจมตีสักหน่อย ฉันจะต้องถ่อมาถึงที่นี่ไหม?"

"ท่านผู้บัญชาการไม่สงสารทหารที่ตกอยู่ในขุมนรกนั่นบ้างเลยหรือไง?"

"ตั้งแต่คนสองแสนคนตายที่มาร์นเมื่อปี 1914 ฉันก็โยนความสงสารทิ้งไปจากสงครามบ้า ๆ นี่ตั้งนานแล้ว"

ทั้งสองคนต่างหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้โดยไม่ได้นัดหมาย

"ฟิลิป ฉันให้เวลานายหนึ่งสัปดาห์ ยึดป้อมดูโอมงกับป้อมโวคืนมา แล้วผลักดันพวกเยอรมันกลับไปให้พ้นแวร์เดิงซะ"

"อย่ามาพูดจาไร้สาระหน่อยเลย"

"ฉันจะสนับสนุนปืนใหญ่รถไฟขนาด 400 มิลลิเมตรให้สองกระบอก ต่อให้เป็นสนามเพลาะกระจอก ๆ ที่พวกเยอรมันซุกหัวอยู่ก็คงเป่ากระจุยได้ทั้งแถบนั่นแหละ"

"...ท่านผู้บัญชาการ เคยได้ยินชื่อ 'เนินศพ' ไหม?"

"เนินศพเรอะ?"

"ทางตะวันตกของแวร์เดิงมีเนินเขาอยู่สามลูก พวกเราตั้งชื่อว่าเนิน 304, 265 และ 295 ตามระดับความสูง"

"แต่มีนายทหารสังเกตการณ์ของเราคนหนึ่งบอกว่า จากการวัดระยะครั้งใหม่ ความสูงของเนินเขาลดลงไปตั้ง 4 เมตร"

"ขนาดระดมยิงปืนใหญ่จนภูเขากร่อนลงไปถึง 4 เมตร ทหารเยอรมันก็ยังยั้วเยี้ยอยู่เต็มไปหมดไม่ใช่หรือไง? ปืนใหญ่รถไฟเหรอ ผมล่ะไม่รู้จริง ๆ ว่ามันจะไปมีประโยชน์บ้าอะไร"

"นี่นายกำลังขัดคำสั่งฉันอยู่ใช่ไหม?"

"ถ้าไม่พอใจก็ปลดผมออกสิ"

"ฉันทำแบบนั้นกับวีรบุรุษแห่งแวร์เดิงไม่ได้หรอก"

"ด้วยอำนาจของผู้บัญชาการทหารสูงสุด ขอเลื่อนขั้นให้ฟิลิป เปแตง จากผู้บัญชาการแนวรบแวร์เดิง ขึ้นเป็นผู้บัญชาการกองทัพกลุ่มส่วนกลางตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป และให้เลื่อนนายพลรอแบร์ นีแวล ขึ้นมารับตำแหน่งแทน"

สุดท้ายก็จบลงแบบนี้สินะ

เปแตงหลับตาลงและเอ่ยปากเป็นครั้งสุดท้าย

* * *

"นายคือ 'ท็อปกัน' ที่เขาลือกันงั้นหรือ?"

"ครับ ท่านผู้บัญชาการทหารสูงสุด"

"เอาล่ะ ได้ยินว่ามีเรื่องจะพูดกับฉันงั้นสิ? ฉันมีงานรัดตัว เอาสั้น ๆ สรุปมาแต่ประเด็นสำคัญก็พอ"

โอกาสอันล้ำค่าที่เปแตงหามาให้

เขายังคงนึกถึงเหล่าทหารใต้บังคับบัญชาที่ตัวเองเคยดูแล จนกระทั่งวินาทีที่ต้องบินจากไปอยู่หน่วยอื่น

"ท่านผู้บัญชาการทหารสูงสุดตั้งใจจะเปิดฉากบุกที่แวร์เดิงใช่ไหมครับ?"

"...ใครบอกนาย?"

"ในสถานการณ์ปัจจุบัน เหตุผลเดียวที่จะเปลี่ยนตัวผู้บัญชาการก็คือต้องการเปลี่ยนจากการตั้งรับมาเป็นฝ่ายรุก ผมเลยเดาได้ไม่ยากครับ"

"แล้วไง นายก็จะคัดค้านความคิดฉันเหมือนเปแตงอีกคนงั้นเรอะ?"

"ยุทธศาสตร์หลักเป็นสิ่งที่ท่านผู้บัญชาการทหารสูงสุดต้องวางแผน พันโทต๊อกต๋อยอย่างผมจะกล้าสอดปากได้ยังไงล่ะครับ?"

"ช่างพูดนี่ แล้วประเด็นคืออะไร?"

"ขออำนาจควบคุมปฏิบัติการทางอากาศของกองทัพบกที่ 2 ให้ผมเถอะครับ"

"...อืม"

"ในเมื่อยังไงก็จะบุกอยู่แล้ว ก็ต้องชิงความได้เปรียบทางอากาศให้ได้ก่อนไม่ใช่หรือครับ? ผมจะเบิกทางบนฟ้าให้เอง"

สายตาของช็อฟร์จ้องเขม็งมาที่ผม

ไหนดูสิ... ลองทายใจตาแก่นี่หน่อยดีไหม?

'หึ ต่อให้เก่งแค่ไหน จะให้ฝากชีวิตลูกหลานชาวฝรั่งเศสไว้ในมือคนต่างชาติ แถมยังเป็นคนผิวเหลืองได้ยังไงกัน'

"ฉันชื่นชมความสามารถของนายมากนะ แต่ฝีมือของพันตรีดูวาล ผู้บัญชาการกองกำลังทางอากาศของกองทัพบกที่ 2 ก็มองข้ามไม่ได้เหมือนกัน ฉันอยากให้พวกนายสองคนร่วมมือกันวางแผนปฏิบัติการนี้นะ"

"รับทราบครับ ท่าน"

อันที่จริงมันแปลว่า 'อย่าเสือกมายุ่งแล้วไสหัวไปซะ' แต่ในเมื่อตาแก่นี่หลุดปากคำว่า 'ร่วมมือกัน' ออกมา เป้าหมายที่ผมวางไว้ก็ถือว่าบรรลุผลแล้ว

ส่วนที่เหลือ ผมจะจัดการด้วย 'วิธีแบบแมนจูเรีย' เอง

* * *

"พันโทลี หวังว่าจะร่วมมือกันได้ดีนะ"

แต่น แตน แต๊น!

'คนปกติอย่างเปแตง' หายวับไปแล้ว!

"สิ่งที่เราต้องการคือจิตวิญญาณแห่งการบุก บุก แล้วก็บุก!"

"เอล็องงง! วิตาลลล!"

ตำแหน่งนั้นถูกเสียบแทนด้วยคู่หูที่ดูยังไงก็เหมือนแพทกับแมท หรือไม่ก็ไอ้โง่กับไอ้บ้าอย่าง 'จอมแล่เนื้อม็องแฌง' กับ 'รอแบร์ นีแวล'

และหลังจากนีแวลขึ้นกุมอำนาจสั่งการได้เพียงแค่หนึ่งสัปดาห์ เขาก็เปิดฉากบุกเต็มกำลังทันที

การบุกโจมตีเต็มกำลังถึงหกครั้งรวดไปยังพื้นที่สูงซึ่งกองทัพเยอรมันยึดครองอยู่ โดยเฉพาะป้อมปราการคอนกรีตอย่างป้อมโว ลงเอยด้วยความล้มเหลวทั้งหมด

"...ปืนใหญ่! เราต้องยิงปืนใหญ่ถล่มน้อยไปแน่ ๆ!"

"รวบรวมเครื่องบินขับไล่ทั้งหมดไปชิงน่านฟ้ามาซะ! จากนั้นค่อยใช้ข้อมูลที่สอดแนมมาได้ระดมยิงปืนใหญ่ถล่มให้แม่นยำ!"

ทำไมไอ้พวกนี้ถึงต้องรอให้โดนอัดก่อนถึงจะรู้จักคิดวะ?

ทั้ง ๆ ที่การตัดสินใจเพียงครั้งเดียวของพวกมัน เดิมพันด้วยชีวิตของคนธรรมดานับหมื่นคนแท้ ๆ

พอนีแวลกับม็องแฌงเริ่มเบิกเนตรขึ้นมาได้นิดหน่อย พวกเขาก็สั่งให้ฝูงบินทั้งหมดออกปฏิบัติการ โดยอ้างว่าจะไปชิงความได้เปรียบทางอากาศเหนือแวร์เดิงกลับมาให้ได้

"ในที่สุดก็ได้เวลาไปกระทืบพวกยัสทาแล้วสิวะ"

"พวกเราพร้อมทำตามคำสั่งผู้การครับ!"

"งั้นเหรอ? ถ้างั้น นาวาร์ ฉันมีเรื่องให้นายทำหน่อย"

"อะไรครับ? สั่งมาได้เลยครับ!"

"ไปลักพาตัวพันตรีดูวาล ผู้บัญชาการทหารอากาศกองทัพบกที่ 2 มาซะ"

"ครับ! รับทราบครับ!"

นี่แหละสไตล์แมนจูเรีย

ความร่วมมือซึ่งกันและกันงั้นเหรอ? ถ้าเป้าหมายที่จะร่วมมือด้วยเกิดหายตัวไปชั่วคราวด้วย 'เหตุผลบางอย่าง' ล่ะก็... แบบนี้มันก็ช่วยไม่ได้ ฉันก็ต้องเป็นคนออกคำสั่งเองน่ะสิ?

"กองบินทหารอากาศกองพลน้อยนานาชาติให้สแตนด์บายเตรียมออกปฏิบัติการตลอดเวลา ส่วนฝูงบินที่เหลือให้ไปรวมพลกันที่บาเดอแล็งกูร์ให้หมด"

"งั้นบินไปมอบห่าฝนเพลิงให้พวกมันเดี๋ยวนี้เลยสิครับ!"

"ไม่ ฟังที่ฉันพูดแล้วก็อยู่เฉย ๆ ไปก่อนเถอะน่า"

เพราะคนฉลาดอย่างเบิลเคอยังไงก็ต้องหลงกลเข้าจนได้อยู่แล้ว

* * *

"ผู้การครับ! พามาแล้วครับ!"

แก๊งโจรทั้ง 4 คนที่ประกอบไปด้วยฌอง นาวาร์, กิเนอแมร์, ฟงก์ และดัวซี ได้จับตัวพันตรีมารี ดูวาล (Marie-Charles Duval) ที่กำลังย้ายหมากบนกระดานอยู่ในห้องปฏิบัติการการบินที่บาเดอแล็งกูรมัดจนแน่นหนา แล้วพามาตรงหน้าฉัน

"ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากเลยครับ! พอพวกผมบอกว่ามีเรื่องจะปรึกษา เขาก็ยอมเปิดประตูให้ง่าย ๆ เลยล่ะครับ!"

นั่นก็เพราะแกลงว่าเป็นทหารฝรั่งเศสเหมือนกันไงล่ะ ไอ้นาวาร์ ไอ้เวรนี่

"อื้อ! อื้ออื้อ! อื้ออื้ออื้อ!"

พันตรีดูวาลที่มีผ้าขนหนูอุดปากอยู่มองไปรอบ ๆ พร้อมกับส่ายหัวอย่างแรง

ฉันรู้สึกสมเพชขึ้นมานิดหน่อยก็เลยเอาผ้าขนหนูที่อุดปากเขาอยู่ออกให้

"พรูดด! พันโทลี! คุณบ้าไปแล้วหรือไง!? แก้มัดเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

"อ่า ขอโทษด้วยครับ แต่ถ้ามีคุณอยู่ ฉันจะสั่งการเครื่องบินตามใจชอบไม่ได้น่ะสิ"

"นั่นก็เพราะฉันเป็นผู้บัญชาการทหารอากาศกองทัพบกที่ 2 ไง- อื้อ! อื้ออื้ออื้อ!"

คุยไม่รู้เรื่องจริง ๆ ด้วยแฮะ

ฉันเอาผ้าขนหนูยัดปากเขาอีกรอบ แล้วหันไปมองนาวาร์

ในเมื่อผู้บัญชาการทหารอากาศยศแค่พันตรี นาวาร์ที่ยศร้อยเอกถึงจะดูเป็นแบบนั้น แต่ก็ถือว่าตำแหน่งสูงมากทีเดียว

"นาวาร์ นายพอจะแกล้งทำตัวเป็นพันตรีดูวาลที่บาเดอแล็งกูร์ได้ไหม?"

"มีพวกที่บาดเจ็บจนบินไม่ได้อยู่ครับ เอาพวกนั้นไปอุดห้องปฏิบัติการไว้ก็เรียบร้อยแล้วครับ!"

"ดีมาก"

ฉันเคาะวิทยุสื่อสารด้วยความรู้สึกที่ผ่อนคลายสุด ๆ

[ทุกฝูงบินออกปฏิบัติการ ไปชิงความได้เปรียบทางอากาศเหนือแวร์เดิงมาให้ได้]

- สนามบินซูยี ยืนยันคำสั่ง ฝูงบินขับไล่ทั้งหมดกำลังออกปฏิบัติการ

- สนามบินบาเดอแล็งกูร์ ยืนยันคำสั่ง ทุกฝูงบินออกปฏิบัติการ

- สนามบินเบอแทลงวีล รับทราบ ทุกฝูงบินออกปฏิบัติการ

ฝูงบินขนาดใหญ่จำนวน 280 ลำที่เปแตงเตรียมการมานานหลายเดือน

เปแตงเขาเป็นพระเจ้าหรือไง? โคตรเทพเปแตงชัด ๆ

"เบิลเคอ ไอ้สัสเอ๊ย ลองรับมือดูหน่อยเป็นไง"

แล้วก็ลองโดนหลอกดูซะ

* * *

"อะ เอ๊ะ? บนฟ้านั่นมัน... อะไรวะ?"

"อะไรก็เหี้ยแล้วไอ้ควาย! ก้มหัวลง!!"

- ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!!

ทหารเยอรมันจับหมวกเหล็กแน่นแล้วซุกหน้าลงกับสนามเพลาะ

พอเครื่องบินขับไล่สาดกระสุนปืนกลกราดผ่านไป คราวนี้ก็เป็นทีของเครื่องบินทิ้งระเบิดข้าศึกที่พุ่งเข้ามาหย่อนระเบิดใส่

ร่างของคนกระเด็นลอยขึ้นมาจากสนามเพลาะทุกหนทุกแห่ง

"อ๊ากกก! อ๊ากกก!!!"

"แขนฉัน! แขนฉัน!!"

"กองบินของเรามัวไปทำบ้าอะไรอยู่ที่ไหนวะ!!"

"ที่นี่กองทัพน้อยสำรองที่ 10! เครื่องบินข้าศึกกำลังพุ่งเข้ามา! ถามว่ากี่ลำงั้นเหรอ?! เหี้ยเอ๊ย ไม่รู้เว้ย! มันเยอะจนนับไม่ถ้วนเลยโว้ย!!"

ในตอนที่ความหวังในดวงตาของเหล่าทหารเยอรมันกำลังจะดับลง ฝูงบินเยอรมันที่เพิ่งบินขึ้นฉุกเฉินก็ปรากฏตัวขึ้นเหนือท้องฟ้า

"...โอ้ พระเจ้า"

"น-นี่มัน เหี้ยเอ๊ย ไอ้พวกกบเวรนี่จู่ ๆ ทำบ้าอะไรวะ!"

ความรุนแรงของกำลังทางอากาศขนาดใหญ่ที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์สงคราม

พวกเขาตกตะลึงกับภาพที่ทำลายสามัญสำนึกเดิม ๆ ซึ่งอย่างมากก็แค่เครื่องบินขับไล่นับสิบลำบินเข้าปะทะกัน

"ถูกยิง! ถูกยิง! ฉันจะถอยล่ะ!"

"ติดต่อยัสตาเดี๋ยวนี้! เราต้องการยัสตา!"

และแล้ว

"ยัสตาวัน ถึงสนามรบแล้ว เริ่มการปะทะ"

"มีแต่เป้าหมายอยู่ทุกสารทิศ หลับตาเล็งมั่ว ๆ ก็ยังโดนทุกลูกเลยมั้ง"

"......"

เมื่อการปะทะเริ่มขึ้น เบิลเคอก็หยิบนาฬิกาพกออกมาจับเวลา

เสียงดังกริ๊กดังขึ้น พร้อมกับเข็มวินาทีที่เดินติ๊ก ๆ

หนึ่งชั่วโมงหลังจากผ่านการต่อสู้ทางอากาศอันดุเดือด

ข้าศึกล่าถอยไป

เบิลเคอกดหยุดนาฬิกาพก

"...47 นาที 08 วินาทีสินะ"

หลังจากนั้น ทุกครั้งที่มีการออกรบ เบิลเคอก็ยังคงจับเวลาต่อไปเรื่อย ๆ

เวลาถูกบันทึกสะสมจนแน่นสมุดที่เขาพกติดตัวเป็นประจำ

46 นาที 40 วินาที

52 นาที 32 วินาที

49 นาที 13 วินาที

...

"เฉลี่ย 50 นาทีงั้นสิ"

เบิลเคอพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

ข้อมูลถูกสะสม

รูปแบบของข้าศึกเริ่มชัดเจนขึ้น

"ทุกคนมารวมตัวกันหน่อย"

"มีเรื่องอะไรเหรอครับ?"

"ดูเหมือนว่าถ้าเครื่องบินขับไล่ฝรั่งเศสบินมาถึงน่านฟ้าแวร์เดิง จะมีเชื้อเพลิงเหลือใช้สำหรับการปะทะได้แค่ 50 นาทีเท่านั้น"

"...แน่ใจเหรอครับ?"

"ข้อมูลที่สะสมมามันบอกแบบนั้นแหละ ต่อไปนี้เวลาปะทะ ให้ใช้ 30 นาทีแรกไปกับการเอาชีวิตรอด หลังจากนั้นฉันถึงจะอนุญาตให้เข้าปะทะอย่างเต็มรูปแบบ"

มีคนเคยกล่าวไว้

สิ่งที่ง่ายที่สุดในโลก คือการรับมือกับคนที่กำลังอยากเข้าห้องน้ำ

อัลบาทรอส ดี มีความจุเชื้อเพลิงเต็มถังสำหรับบิน 2 ชั่วโมง

ถ้าคำนวณเวลาที่ใช้บินไปถึงน่านฟ้าแวร์เดิง พวกเขาก็สามารถลอยลำอยู่บนฟ้าได้อย่างเสถียรประมาณ 1 ชั่วโมง

ส่วนต่าง 10 นาที

10 นาทีก็เกินพอแล้วสำหรับการล่า

"ตอนที่พวกกบร้อนรนอยากจะกลับบ้านเต็มแก่ ตอนนั้นแหละที่เราจะพุ่งเข้าไปขย้ำคอหอยมัน เข้าใจไหมทุกคน?!"

"""รับทราบ!"""

* * *

"อ-อึก! อ-อึก!"

"ท่านผู้การครับ กองทัพเยอรมันเปลี่ยนยุทธวิธีแล้วครับ พวกมันหลีกเลี่ยงการปะทะ แล้วรอจนกว่าฝูงบินของเราจะเชื้อเพลิงหมดและต้องบินกลับ ถึงค่อยจัดทีม 3 ลำพุ่งเข้าใส่ครับ"

"ถูกยิงตกไปมากกว่าสิบลำแล้วครับ"

ผมมองดูแผนที่อย่างเงียบ ๆ พร้อมกับคาบบุหรี่เอาไว้

หัวใจเต้นตึกตัก

พอมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็เห็นหมอกยามเช้ามืดปกคลุมบาง ๆ

"......"

"ท่านผู้การครับ ขอคำสั่งด้วยครับ"

"เออ"

ผมสูบบุหรี่อัดเข้าปอดรวดเดียวจนเหลือแต่ก้น แล้วชี้มือไปที่แผนที่

"เราจะย้ายกองบินกองพลน้อยนานาชาติจากบาเดอแลงกูร์ไปยังโฟบูร์ ปาเว่"

"อื้อ?! อื้อ! อื้ออออ!!!"

"ท่านผู้การครับ ที่นั่นมัน..."

"รู้แล้ว อยู่ในระยะยิงของปืนใหญ่เยอรมันใช่ไหมล่ะ"

บาเดอแลงกูร์อยู่ห่างจากแวร์เดิงยี่สิบนาที

โฟบูร์ ปาเว่อยู่ห่างจากแวร์เดิงแค่ห้านาที

แต่ทันทีที่เครื่องบินทะยานขึ้นจากโฟบูร์ ปาเว่ กองทัพเยอรมันต้องรู้ตัวจากเสียงเครื่องยนต์แน่ ๆ

ดังนั้นตอนลงจอด เราถึงต้องกลับมาที่บาเดอแลงกูร์เหมือนเดิม

สิ่งที่เราจะได้จากแผนนี้คือเวลาสิบห้านาที

ถ้าผมคำนวณไม่ผิด และถ้าข้อมูลที่ฟลอร่าให้มาถูกต้อง พวกเราจะบินอยู่บนฟ้าได้นานกว่าพวกระยำเยอรมันห้านาที

"พวกนาย"

ผมขยี้ดับก้นบุหรี่ลงในที่เขี่ย

"กลัวหรือเปล่า"

"......"

"คงจะกลัวสินะ ฉันรู้ แต่บนโลกนี้คนที่คิดจะพรากชีวิตคนอื่น เคยมีใครบ้างที่ไม่ต้องเอาชีวิตตัวเองเข้าแลก"

"!"

"มาบินกันดูสักตั้งเถอะวะ ถ้าอยากจะตลบหลังล่าพวกสุดยอดนักล่า มันก็ต้องยอมเสี่ยงระดับนี้แหละ"

* * *

คนผิวเหลือง คนผิวขาว และคนผิวดำ

พวกเรามีสัญชาติหลากหลายปะปนกันไม่ต่างจากสีผิว

เจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินเสียบคันหมุนสตาร์ทเข้ากับเครื่องยนต์แล้วออกแรงหมุน

เหงื่อกาฬไหลพรากอาบใบหน้าของพวกเขา

ความหวาดกลัวว่ากระสุนปืนใหญ่จะลอยมาฉีกร่างพวกตนให้แหลกเป็นชิ้น ๆ ตอนไหนก็ไม่รู้

แต่ทว่าพวกเขาก็ไม่ยอมหยุดมือ

ความรับผิดชอบต่อหน้าที่ข่มความกลัวเอาไว้และเข้าควบคุมร่างกาย

เครื่องยนต์ส่งเสียงคำรามกระหึ่มและตื่นขึ้น

ถึงเวลาออกล่าพวกนักล่าที่ติดกับดักแล้ว

==================================================