บทที่ 69 ผู้พิทักษ์แห่งแวร์เดิง (2)

บทที่ 69 ผู้พิทักษ์แห่งแวร์เดิง (2)

พื้นที่ยึดครองของกองทัพเยอรมัน

ค่ายทหารของยัสทาวัน เมืองซีฟรีย์

อิมเมลมันน์ที่หน้าแดงก่ำลุกขึ้นยืนแล้วชูแก้วเบียร์ขึ้นสูง

ทุกคนหัวเราะคิกคักพลางรินเบียร์หรือไวน์จนเต็มแก้วแล้วชูขึ้นตาม

"เอาล่ะ แด่ชัยชนะอันยิ่งใหญ่ของมหาเยอรมนี! แด่ผลงานแรกของเหล่านักล่าแห่งท้องนภา! ไชโย!"

""ไชโย!""

แก้วที่ปริ่มไปด้วยเหล้าเมื่อครู่แห้งขอดลงในพริบตา สมาชิกฝูงบินยัสทาต่างหยิบกับแกล้มเข้าปาก

อิมเมลมันน์ถึงกับคว้าคอขวดเบียร์มากระดกเพียว ๆ พลางเดินเข้าไปหาทหารใหม่

"นี่นาย! ชื่อ... ฟอน ริชทโฮเฟน! ใช่ไหม"

"ครับผม!"

"ไอ้น้อง ตอนกลางวันเห็นฝีมือเอาเรื่องนี่หว่า ได้ยินว่าลุงเป็นผู้บัญชาการกองทัพน้อยไม่ใช่รึ"

"ครับผม ท่านกำลังคุมกองทัพน้อยสำรองที่ 38 อยู่ที่แนวรบด้านตะวันออกครับ"

"เยี่ยมเลย ท่านบารอน ต่อไปนี้เรามาสนิทกันเข้าไว้นะโว้ย!"

เบิลเคอจิบไวน์พลางมองดูพวกเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะกางแคตตาล็อกและแบบแปลนเครื่องบินรุ่นใหม่ที่บริษัทอัลบาทรอสส่งมาให้ แล้วลูบปลายคางตัวเอง

เครื่องบินรบรุ่นใหม่อัลบาทรอสดี แม้จะมีประสิทธิภาพไม่เทียบเท่า 'สปัด' เครื่องบินรบรุ่นใหม่ของฝ่ายสัมพันธมิตร แต่ก็ถือว่าไล่ตามมาได้สำเร็จถึงแปดเก้าสิบเปอร์เซ็นต์

...แน่นอนว่ามีได้ก็ต้องมีเสีย

เพื่อแลกกับประสิทธิภาพระดับนั้น ปีกจึงเปราะบางลงเล็กน้อย หากโดนโจมตีก็จะแตกกระจายเป็นชิ้น ๆ ได้ง่าย แต่เรื่องแค่นั้นอาศัยการพลิกแพลงเครื่องหลบหลีกก็ชดเชยได้แล้ว

พวกฝ่ายสัมพันธมิตรนั่นแหละที่ผิดปกติ

ทั้งที่เป็นแค่พวกที่สร้างโลงศพจำลองขึ้นบินแท้ ๆ แต่จู่ ๆ กลับบรรลุสัจธรรมอะไรขึ้นมา ถึงได้สร้างเครื่องบินปีศาจที่ไร้เหตุผลพรรค์นั้นขึ้นมาได้

แม้จะไม่เคยพูดกับใคร แต่ลึก ๆ แล้วเบิลเคอก็สงสัยว่าอัจฉริยะคนนั้นอาจจะเป็นอัศวินสีเหลือง

ไม่ว่าจะคิดยังไง ตั้งแต่หมอนั่นปรากฏตัวขึ้น ระดับทั้งฮาร์ดแวร์และซอฟต์แวร์ของกองทัพอากาศฝ่ายสัมพันธมิตรก็ถูกยกระดับขึ้นพร้อมกันไม่ใช่หรือไง

จะบอกว่าเป็นเรื่องบังเอิญ จังหวะเวลาก็ประจวบเหมาะเกินไปหน่อย

ดังนั้นเบิลเคอจึงป่วนพวกสัมพันธมิตรซะยับเยินเพื่อล่อเขาออกมา และก็มีแผนจะป่วนต่อไปอีก

ถ้าไม่ล่อเหยื่อออกมา แล้วจะล่าได้ยังไงล่ะ

* * *

ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปทางหน้าต่าง

ผมลุกจากที่นั่ง ปิดหน้าต่าง รูดผ้าม่าน แล้วเอาแผ่นไม้มาปิดหน้าต่างซ้อนทับอีกชั้นหนึ่ง

พอตรวจสอบเป็นครั้งสุดท้ายว่าไม่มีร่องรอยให้แสงลอดออกไปได้ ผมถึงค่อยเปิดไฟในห้อง

การเปิดไฟสว่างโร่ในแนวรบเป็นปัญหาที่ส่งผลโดยตรงถึงชีวิต

ถ้าไม่อยากโดนระเบิดตายห่าตอนกำลังทำข้าวผัดที่แอบจิ๊กมาเหมือนใครบางคนละก็ การพรางแสงอย่างเข้มงวดก็คือเรื่องพื้นฐาน

ผมหยิบแผนที่มากางดูพลางคาบบุหรี่

เบิลเคอ

อิมเมลมันน์

ยัสทาวัน

เหล่าผู้บุกเบิกแห่งท้องนภา

พอคิดว่าคนพวกนั้นกำลังบินวนเวียนอยู่เหนือน่านฟ้าที่ผมอยู่ก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ

'บารอนแดง' ริชทโฮเฟน จะอยู่ที่นั่นด้วยหรือเปล่านะ

ไม่รู้สิ

ผมหยิบปากกาสีน้ำเงินมาวงกลมสนามบินฝ่ายเราที่อยู่ใกล้กับแวร์เดิง

ซูอี (Souilly)

วาเดอแล็งกูร์ (Vadelaincourt)

เบตแล็งวิลล์ (Béthelainville)

โฟบูร์ ปาเว (Faubourg Pavé)

คราวนี้ผมหยิบปากกาสีแดงขึ้นมาวงกลมฝั่งกองทัพเยอรมันบ้าง

สเตอแน (Stenay)

สถานที่ตั้งกองบัญชาการกองทัพที่ 5 ซึ่งกำลังบุกโจมตีแวร์เดิง

ผมลากสายตาตามเส้นชั้นความสูงรอบ ๆ บริเวณนั้น เพื่อคัดเลือกสถานที่ที่เหมาะจะเป็นสนามบิน

ต้องมีโรงเก็บเครื่องบินที่รองรับเครื่องบินได้อย่างน้อยยี่สิบลำ คลังน้ำมัน ฐานปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยานเพื่อรับมือการทิ้งระเบิดของศัตรู ค่ายทหารสำหรับให้กำลังพลประจำการและช่างเครื่องพักผ่อน ไปจนถึงศูนย์สื่อสาร

ต้องมีพื้นที่กว้างพอให้ยัดทุกอย่างที่ว่ามาลงไปได้ และมีสภาพดินที่ราบเรียบและแข็งแรงเหมาะจะเป็นรันเวย์ให้เครื่องบินขับไล่บินขึ้น

อาวีลแลร์ (Avillers)

ซีฟวรี (Sivry)

ฌาแมตซ์ (Jametz)

นอกเหนือจากนั้นก็คัดออกมาเป็นตัวเลือกสุดท้ายได้อีกสองสามแห่ง

คราวนี้ก็ลากเส้นเชื่อมสนามบินฝ่ายเราเข้ากับแวร์เดิง และลากเส้นเชื่อมสนามบินศัตรูที่คัดมาเข้ากับแวร์เดิง

เส้นสีน้ำเงินและสีแดงที่เรียงรายอยู่บนแผนที่ขัดขวางและสกัดกั้นเส้นทางของกันและกัน

ฝูงบินขับไล่ที่ 12 นกกระสา ออกปฏิบัติการจากสนามบินวาเดอแล็งกูร์

ผมใช้นิ้วชี้ลากตามเส้นทางที่มุ่งหน้าสู่แวร์เดิงซึ่งอยู่ห่างจากสนามบินวาเดอแล็งกูร์สิบแปดกิโลเมตร

เส้นสีแดงสองสามเส้นเกะกะขวางทางราวกับตาข่ายดักจับ

ในบรรดาเส้นเหล่านั้น เส้นสีแดงที่บินมาจากทางตะวันตกเฉียงเหนือของแวร์เดิงพุ่งแทงเข้าที่ด้านข้างของฝูงบินนกกระสาอย่างพอดิบพอดี

ผมเลื่อนมือลากลงไปตามเส้นสีแดง

เส้นนั้นไปหยุดอยู่ที่จุดยี่สิบกิโลเมตรทางตะวันตกเฉียงเหนือของแวร์เดิง

"ซีฟวรี"

ยัสทา

พวกนักล่าอยู่ที่นั่น

คงจะทำรังอยู่ที่นั่นแล้วรอให้ผมโผล่หัวออกไปสินะ

ถ้าคิดจะล่าพวกนักล่ากลับ ก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อมสรรพ

ผมยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วหมุนหมายเลข

เสียงรอสายดังขึ้นครู่หนึ่ง

พนักงานสลับสายของหน่วยสื่อสารที่น่าจะอยู่บนหอไอเฟลในปารีสก็พูดขึ้น

- ครับ กองบัญชาการสื่อสารกองกำลังสัมพันธมิตรครับ

"ผมพันโทแทโอดอร์ ลี ผู้การกองพลน้อยนานาชาติ"

- จะให้โอนสายไปที่ไหนครับ

"ช่วยต่อสายไปที่โรงแรมริทซ์ปารีสที"

รอเพียงชั่วครู่ เสียงที่คุ้นเคยก็ดังลอดสายมา

- อะไรกันคะเนี่ย มีธุระอะไรเอาป่านนี้คะ

"ฟลอร่า ผมทำให้คุณตื่นหรือเปล่า"

- เปล่าค่ะ ๆ กำลังคุยกับคนรู้จักอยู่น่ะ

ค่อยยังชั่ว

"พอจะสืบข้อมูลเกี่ยวกับเครื่องบินรบรุ่นใหม่ของกองทัพเยอรมันให้ผมหน่อยได้ไหม"

- เครื่องบินรุ่นใหม่ของเยอรมันเหรอคะ เยอรมันก็ผลิตเครื่องบินรบรุ่นใหม่ออกมาแล้วเหรอ

"ผมยังไม่เห็นกับตาหรอก แต่พวกเพื่อน ๆ ที่เคยปะทะด้วยบอกว่ามีรุ่นที่ไม่เคยเห็นโผล่ออกมาน่ะ"

- งั้นเดี๋ยวจะลองหาดูให้นะคะ

"พอจะทำได้ใช่ไหม"

- เงินมาร์กเยอรมันยกเลิกการอิงมาตรฐานทองคำไปจนมูลค่าตกต่ำสุด ๆ ตอนนี้พวกคนเยอรมันเห็นเงินดอลลาร์เป็นไม่ได้เลยล่ะค่ะ... แน่นอนว่าฉันรับประกันอะไรไม่ได้นะคะ

"แค่นั้นก็พอแล้วครับ"

ไม่นานนัก ผมก็ได้รับจดหมายที่มีเนื้อหาสั้น ๆ ผ่านทางไปรษณีย์ทหาร

บินแบบบรรทุกเต็มพิกัดได้ 2 ชั่วโมง อาวุธคือปืนกล 2 กระบอก นอกเหนือจากนั้นไม่ทราบ

แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

* * *

บรรยากาศหดหู่แผ่ปกคลุมฝูงบินขับไล่ที่ 12 ในบาเดลแร็งกูร์ ราวกับหมุนเวลาถอยหลังไปสักหนึ่งปี

และร้อยเอกฌอง นาวาร์ที่เพิ่งอัดแพทย์ทหารซึ่งพยายามขัดขวางไม่ให้เขาออกจากโรงพยาบาล แล้วหนีออกมาจากโรงพยาบาลสนามทั้งที่ยังมีผ้าพันแผลพันอยู่บนหัว ก็เกลียดบรรยากาศแบบนี้มากถึงมากที่สุด

เลยพังข้าวของไปนิดหน่อย

- เพล้ง!!

"ไอ้พวกระยำนี่ กูได้นั่งไทม์แมชชีนย้อนกลับไปปี 1915 หรือไงวะ ตั้งสติหน่อยสิวะ!!? ต้องแก้แค้นไม่ใช่หรือไง! แก้แค้นสิโว้ย! อย่ามัวแต่ร้องไห้ขี้มูกโป่งเป็นเด็ก ๆ ไปหน่อยเลย!"

เศษแก้วที่แตกละเอียดดังกรอบแกรบอยู่ใต้รองเท้าบูตทหารของนาวาร์

นาวาร์ถุยน้ำลายดังถาก ก่อนจะสบถคำด่าทออันแพรวพราวสมกับเป็นคนฝรั่งเศสแล้วเดินออกไปข้างนอก

เสียงแช็กดังขึ้นพร้อมกับไฟแช็กที่จุดบุหรี่

"มาทำตัวน่าสมเพชอะไรตรงนี้ล่ะ"

"แกเป็นใครอี... ท่านพันโท!"

"อ่า หนวกหูน่า นายเนี่ยอารมณ์ร้อนเกินไปแล้ว รู้ตัวไหม ขืนเป็นแบบนี้เดี๋ยวก็ตายไวหรอก"

"ผมว่าผมก็ลองมาหมดแทบทุกอย่างแล้ว ถึงจะตายก็ไม่ได้ขาดทุนอะไรเท่าไหร่หรอกครับ"

"ตอแหล ไอ้เด็กเมื่อวานซืนอายุแค่ยี่สิบสองอย่างแกเนี่ยนะ อย่ามาพูดเหมือนใช้ชีวิตมาคุ้มแล้วแค่เพราะได้นอนกับผู้หญิงบ่อย ๆ หน่อยเลย"

อีแทโอแคะหูแล้วเดินเข้าไปใกล้ ๆ ก่อนจะคาบบุหรี่

นาวาร์รีบใช้สองมือจุดไฟแช็กให้เขาทันที

"ฟู่ ฉันจะตั้งฝูงบินใหม่"

"ใหม่เหรอครับ"

"เห็นบอกว่าฝูงบินขับไล่ที่ 12 มีแต่พวกที่ไร้ความสามารถในการรบเต็มไปหมดนี่นา"

"แค่ท่านพันโทเอ่ยปาก ทุกคนก็จะสลัดตัวลุกจากเตียงผู้ป่วยแน่ครับ!"

"ลุกจากเตียงบ้าบออะไรล่ะ คงเอาเฝือกไปทุบหัวแพทย์ทหารมากกว่าล่ะสิ ว่าแต่เห็นว่านายอัดแพทย์ทหารอีกแล้วเหรอ ทำไมดูเหมือนว่านายจะทุบหัวพวกเดียวกันเองมากกว่าศัตรูอีกนะ"

"ก็ผมออกจากโรงพยาบาลได้แล้วแต่หมอนั่นเอาแต่ขัดขวางนี่ครับ!"

อืม ฌอง นาวาร์

ดูจากการที่นายปฏิเสธสัจธรรมที่ว่า 'ถ้าไม่ฟังหมอ อาจจะได้ไปคุยกับสัปเหร่อแทน' แล้ว นายคงเกิดมาได้ถูกยุคถูกสมัยจริง ๆ นั่นแหละ

ถ้าเกิดในศตวรรษที่ 21 คงได้ออกข่าวตอนสามทุ่มพร้อมกับโดนเบลอหน้าไปแล้ว

เห็นพาดหัวข่าวลอยมาแต่ไกลเลย

'ชายวัย 20 กว่า ๆ ทำร้ายร่างกายบุคลากรทางการแพทย์ในห้องฉุกเฉิน' แล้วผู้ประกาศข่าวก็คงจะขึ้นเสียงว่า 'โอ้โห ทนายคิมครับ! เรื่องแบบนี้มันรับได้เหรอคร้าบ!' แน่ ๆ

หรือไม่ก็อาจจะไปเชื่อพวก 'กลุ่มต่อต้านการแพทย์แผนปัจจุบัน' อะไรเทือกนั้นก็ได้

"ตกลงว่าตอนนี้แกสบายดีใช่ไหม"

"แน่นอนอยู่แล้วครับ"

ฉันเตะหน้าแข้งเขาอย่างสุดแรง

"อ๊าก! จู่ๆ ทำไมเนี่ย!?"

"เสียฟอร์มชะมัดที่ปล่อยให้พวกเยอรมันยำซะเละ อุตส่าห์หาเครื่องบินโคตรเทพมาให้แล้ว ยังจะให้ควักตับควักไตประเคนให้อีกหรือไงวะ"

ฉันเอ่ยปากพูดอีกครั้งกับนาวาร์ที่กำลังกระโดดเหยงๆ ด้วยขาข้างเดียว

"เฮ้ย"

"อึก... ครับ"

"แกส่งคนจากนกกระสาให้ฉันได้กี่คนวะ"

"ครับ?"

"เห็นว่าพวกเยอรมันตั้งหน่วยรบครองอากาศโดยเฉพาะที่ชื่อ 'ยัสตา' ขึ้นมาไม่ใช่เหรอ"

ฉันอัดบุหรี่เข้าปอดเฮือกหนึ่งแล้วพ่นลมหายใจออกมาช้าๆ

"งั้นพวกเราก็ต้องเอาคืนบ้างดิวะ"

"บัดซบเอ๊ย ผมว่าแล้วเชียว!"

ฌอง นาวาร์เดินกะเผลกนำทางฉันไปยังคฤหาสน์ที่เป็นที่พักของเหล่านักบิน

เมื่อมาถึงต่อหน้าพวกลูกน้องใต้บังคับบัญชา เขาก็พยายามทำเป็นปกติด้วยการใช้รองเท้าทหารเตะประตูเปิดเข้าไปพลางตะโกนเสียงดัง

"ทั้งหมด- แถวตรง!"

"......"

พอเข้าไปข้างใน ก็เห็นได้ชัดว่าจำนวนคนน้อยลงไปมาก

ฉันกวาดสายตามองเหล่านักบินที่ยืนเข้าแถวเรียงรายอยู่รอบหนึ่งแล้วพูดขึ้น

"ยินดีที่ได้รู้จัก พวกนายคงรู้จักฉันอยู่แล้ว เพราะงั้นขอข้ามการทักทายไปเลยก็แล้วกัน ในบรรดาพวกนาย ใครอยากจะไปกระทืบพวกเยอรมันที่ชื่อยัสตาบ้าง ยกมือขึ้น"

"ครับ!"

นาวาร์ ไม่ต้องถามฉันก็รู้ว่าแกจะไป

เอามือลงซะ บังหน้าบังตาหมด

"ร้อยตรี ฌอร์ฌ กีเนอแมร์ครับ"

"ร้อยตรี เรอเน่ ฟงก์ครับ"

"จ่าสิบเอก ฌอร์ฌ ดูอาซีครับ"

"...ดีมาก ฉันให้เวลาสามสิบนาที ไปเก็บของแล้วตามมา"

* * *

เข้าสู่เดือนที่สามของยุทธการที่แวร์เดิง

ฉันขับรถไปยังกองบัญชาการกองทัพบกที่ 2 ในซูยี

วันนี้ฟิลิป เปแตงก็ยังคงคาบไปป์พ่นควันปุ๋ยๆ พลางลูบคลำแผนที่อยู่ในกองบัญชาการที่วุ่นวายและเสียงดังจอแจเช่นเคย

ความน่าเกรงขามของเขานั้นชัดเจนมาก

ในกองบัญชาการไม่มีความโกลาหลเหมือนวันแรกของยุทธการที่แวร์เดิงหลงเหลืออยู่อีกต่อไป

ภายใต้กระบวนการที่เขาวางหลักการเรื่องอำนาจการยิงและการส่งกำลังบำรุง ทุกอย่างขับเคลื่อนสอดประสานกันราวกับฟันเฟืองที่หยอดน้ำมันมาอย่างดี

รถบรรทุกหกพันคันที่ออกเดินทางจากบาร์-เลอ-ดุ๊ก เดินทางมาถึงแวร์เดิงในทุกๆ สิบสี่วินาทีเพื่อขนถ่ายกำลังพลและเสบียงอาวุธ ก่อนจะรับทหารบาดเจ็บขึ้นรถ และขนอาวุธที่พังเสียหายขึ้นเป็นอย่างสุดท้าย แล้วจึงขับออกจากแวร์เดิงไป

เสบียงอาวุธสองหมื่นห้าพันตันและกำลังพลหนึ่งหมื่นนายเดินทางมาถึงแวร์เดิงทุกๆ สามวันเพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับกองทัพอย่างเป็นระบบ

เขายังได้คิดค้นระบบหมุนเวียนกำลังพลที่เรียกว่ากังหันน้ำ (Noria) ขึ้นมาเพื่อลดการสูญเสียกำลังพลให้เหลือน้อยที่สุด

ในขณะที่พวกทหารเยอรมันต้องทนเน่าเปื่อยอยู่ในโคลนตมนานหลายเดือน

ตอนนี้กองทัพฝรั่งเศสสามารถถอยกลับไปจัดกระบวนรบใหม่ได้หลังจากอดทนอยู่ในสนามเพลาะแค่สองสัปดาห์ หรือเร็วสุดก็หนึ่งสัปดาห์

พื้นที่ว่างเหล่านั้นจะถูกแทนที่ด้วยกำลังพลที่ได้พักผ่อนมาแล้ว

ผู้บัญชาการกองทัพเยอรมันอย่างฟัลเคนไฮน์จะว่ายังไงนะถ้ามาเห็นแบบนี้?

ที่แน่ ๆ คือเขาคงจะแหกปากตะโกนด่าว่าอย่ารบกันแบบส้นตีนนักเลย

พอเปแตงเห็นผม เขาก็เรียกผมออกไปคุยเป็นการส่วนตัวแล้วพูดขึ้น

"มีธุระอะไรถึงมาที่กองบัญชาการล่ะ?"

"ผมมีเรื่องจะเสนอครับ ท่านนายพล"

"เรื่องอะไรล่ะ?"

"โปรดมอบอำนาจให้ผมควบคุมปฏิบัติการทางอากาศทั้งหมดภายใต้กองทัพบกที่ 2 ด้วยครับ"

"...คงมีเหตุผลสินะ?"

"อีกไม่นานกองทัพเยอรมันจะยึดครองน่านฟ้าได้ครับ"

"แต่ตามรายงาน ฉันได้ยินมาว่าเรายังได้เปรียบอยู่นะ"

"ท่านนายพลครับ ได้โปรดใส่ใจพวกนักบินให้เท่ากับที่ท่านใส่ใจพวกทหารบกด้วยเถอะครับ หากมัวแต่ฟังคำพูดของพวกงี่เง่าในกองบัญชาการใหญ่ที่มองว่าการใช้ร่มชูชีพเป็นเรื่องขี้ขลาด ฝ่ายเราจะยิ่งตายกันมากกว่านี้ครับ"

"......"

กล้องยาสูบของเขาสว่างวาบเป็นสีแดง

"ท่านนายพลครับ สุดท้ายแล้วสงครามก็เป็นเรื่องที่มนุษย์ทำนั่นแหละครับ หากกองทัพเยอรมันยึดน่านฟ้าได้เมื่อไหร่แล้วเริ่มสอยทั้งเครื่องบินลาดตระเวนและเครื่องบินขับไล่ร่วงจนหมด ก็ไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าพวกนักบินจะไม่ขวัญเสียเหมือนเมื่อปีที่แล้ว

เราต้องตอบโต้ตาต่อตาฟันต่อฟันเพื่อหักหน้าพวกมันครับ อย่างน้อยที่สุด ฝูงบินฝ่ายเราต้องไม่กลัวที่จะบินขึ้นสู่ท้องฟ้าครับ"

"......"

กล้องยาสูบสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง แล้วเปแตงก็พูดต่อ

"อีกเดี๋ยวจอฟฟร์จะมาที่นี่ด้วยตัวเอง"

"...ท่านหมายถึงผู้บัญชาการทหารสูงสุดกองกำลังสัมพันธมิตรหรือครับ?"

"ใช่ จอมพลโจเซฟ จอฟฟร์"

"เขาจะมาที่นี่ทำไมล่ะครับ?"

"มาปลดฉันออกจากตำแหน่งผู้บัญชาการแนวหน้าไงล่ะ"

?

"...ผมฟังอะไรผิดไปหรือเปล่าครับเนี่ย?"

==================================================