บทที่ 68 ผู้พิทักษ์แห่งแวร์เดิง

บทที่ 68 ผู้พิทักษ์แห่งแวร์เดิง

ฝูงบินอาสาสมัครลาฟาแยตต์ กองพลน้อยนานาชาติที่ประกอบด้วยชาวอเมริกัน

เพื่อเป็นเกียรติแก่มาร์ควิสเดอลาฟาแยตต์ วีรบุรุษสงครามชาวฝรั่งเศสผู้ทุ่มเงินส่วนตัวเข้าร่วมรบในสงครามประกาศอิสรภาพของอเมริกาเมื่อกาลก่อน ฝูงบินอาสาสมัครที่นำชื่อของเขามาตั้งหน่วยนี้ จึงอัดแน่นไปด้วยความมุ่งมั่นและสปิริตนักสู้ที่สมกับเป็นกองทหารอาสาสมัครของแท้

อารมณ์ประมาณว่า...

"ถ้าให้เครื่องบินขับไล่กับผม ผมจะบินไปเด็ดหัวไอ้พวกเยอรมันเดี๋ยวนี้เลยครับ!"

"ผมเองก็อยากเป็นวีรบุรุษเหมือนท่านพันโทลีครับ!!!"

มองๆ ดูแล้วก็คล้ายกับพวกเด็กม.ปลายที่ฮอร์โมนพลุ่งพล่านนั่นแหละ

ผมเอ่ยถามพวกที่กำลังจ้องมองผมด้วยแววตาเป็นประกายวิบวับพวกนี้

"เอาล่ะ ในนี้ใครมีประสบการณ์ทหารบ้าง ยกมือขึ้น"

นอกจาก ราอูล ลุฟเบรี แล้วก็ไม่มีใครยกมือเลย

กะไว้แล้วเชียว

บัณฑิตฮาร์วาร์ด บัณฑิตมหาวิทยาลัยเยล คนดรอปเรียนฮาร์วาร์ด...

จะให้ส่งไอ้พวกที่วันๆ เอาแต่เรียนพวกนี้ขึ้นบินเนี่ยนะ? รังแต่จะไปเพิ่มคิลมาร์กให้ไอ้พวกเยอรมันเปล่าๆ

อันดับแรกคงต้องดัดสันดานไอ้พวกกึ่งเด็กม.ปลายที่ฮอร์โมนล้นทะลักพวกนี้ซะก่อน

ผมเอามือไพล่หลัง พลางกวาดสายตามองพวกคนอเมริกัน

"ดี อยากออกรบกันนักใช่ไหม?"

"ครับ!!!"

"ให้เวลาห้านาที ไปเปลี่ยนเป็นชุดบินแล้วมารวมพลซะ"

"ครับ!!!"

สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น

ต้องให้เห็นสภาพโลกแห่งความเป็นจริงด้วยตาตัวเองซะก่อน ต่อไปจะได้ไม่กล้าหือกับคำพูดของผม

ระหว่างที่รอ ผมเดินไปที่ฝูงบินขับไล่ที่ 12 ซึ่งอยู่ข้างๆ เพื่อตามหา ฌอง นาวาร์

"นี่ ฌอง"

"ครับ ท่านพันโท"

"ฉันอยากพาพวกเด็กใหม่ไปทัวร์สมรภูมิสักหน่อย เราไปบินเล่นเหนือน่านฟ้าแวร์เดิงกันชิลๆ เถอะ"

"ไม่ไปล่าพวกเยอรมันด้วยเหรอครับ?"

"ห้ามทำอะไรเสี่ยงๆ โผล่ไปให้เห็นตัวก็พอ ไม่ต้องไล่ตาม ถ้ามีจังหวะก็แค่สาดปืนกลใส่พวกทหารราบที่หมอบอยู่บนพื้นก็พอ"

"รับทราบครับ"

มองไปไกลๆ เห็นพวกคนอเมริกันเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วพากันทยอยมาเข้าแถว

ผมคาบบุหรี่พลางเอ่ยขึ้น

"ไปโชว์ความจริงให้พวกเจ้าชายที่ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกมาได้เห็นหน่อยดีกว่า"

* * *

แวร์เดิง

ทั่งตีเหล็กของปีศาจ

"เหล่านักรบแห่งมหาเยอรมัน! จงรำลึกถึงบรรพบุรุษของเรา! จงรำลึกถึงชัยชนะที่พวกท่านคว้ามาได้! คราวนี้เราจะฝังกลบไอ้พวกกบหน้าโง่พวกนั้นแล้วเดินทัพสู่ปารีส!"

การยอมเสียแวร์เดิงซึ่งเต็มไปด้วยพื้นที่ราบสูงไป ก็เท่ากับเป็นการสูญเสียดินแดนเทียบเท่ากับระยะยิงของปืนใหญ่

กองทัพฝรั่งเศสได้รับความเสียหายอย่างหนักจากหมัดตรงของฟัลเคนไฮน์ เสนาธิการกองทัพเยอรมัน ทว่า เปแตง เสาหลักต้นใหญ่ที่ถูกส่งลงสนามมาหมาดๆ กลับคว้าข้อมือของฟัลเคนไฮน์ที่เพิ่งปล่อยหมัดออกมา แล้วจับบิดกลับไปในทันที

"เหล่าบุตรแห่งฝรั่งเศสเอ๋ย! ชะตากรรมของปิตุภูมิอยู่ในกำมือของพวกคุณแล้ว! อย่าปล่อยให้ใครหน้าไหนผ่านไปได้เป็นอันขาด (Ils ne passeront pas)!"

ทันทีที่กองทัพนับแสนนายกระจายกำลังออกไปในชั่วพริบตาภายใต้การบัญชาการของเปแตง กองทัพเยอรมันก็ไม่สามารถรุกคืบต่อไปได้และจำต้องหยุดชะงักลง

เมื่อช่องโหว่ที่สูญเสียกระสุนปืนใหญ่ไปถึงล้านนัดกว่าจะเปิดออกได้ถูกปิดลง แวร์เดิงก็กลับคืนสู่สงครามสนามเพลาะอย่างที่ผ่านมา

คราวนี้กองทัพทั้งสองฝ่ายที่รวมกันถึงล้านนายต่างก็อุดอู้ติดอยู่ในป้อมปราการและสนามเพลาะแคบ ๆ คอยสลับกันบุกและตั้งรับชิงเนินเขากันคนละเทิร์นราวกับเล่นไพ่

เนินเขาและที่ราบสูงเตี้ย ๆ ที่เคยเงียบสงบและงดงามตามแบบชนบทบัดนี้ถูกถมเต็มไปด้วยซากศพ

สารหนู ตะกั่ว ปรอท และแก๊สพิษ แทรกซึมเข้าไปตามช่องว่างที่ซากศพถมไม่มิด และม้วนขดตัวรออยู่ราวกับงูพิษ

'มนุษยชาติมันบ้าไปแล้ว นรกก็คงไม่อาจโหดร้ายไปกว่านี้ได้หรอก ถ้าไม่บ้าก็คงทำเรื่องแบบนี้ไม่ได้ นี่มันคือการสังหารหมู่ชัด ๆ ความหวาดกลัวและซากศพเกลื่อนกลาดไปทุกหนแห่ง! ไม่อาจสรรหาคำไหนมาอธิบายที่นี่ได้เลย... มนุษยชาติมันบ้าไปแล้ว!'

ร้อยโทฌูแบร์วัยยี่สิบเอ็ดปีผู้เขียนบันทึกนี้ พลีชีพจากกระสุนปืนใหญ่ของกองทัพเยอรมันในวันรุ่งขึ้น

กระสุนปืนใหญ่นับล้านนัดแหวกอากาศพุ่งลงมา บดขยี้มนุษย์ในครกที่ชื่อว่าแวร์เดิง

เมื่อตัวตนของมนุษย์ถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดเป็นผุยผงทั้งทางร่างกายและจิตใจ โฌฟร์ ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพฝรั่งเศส และ ฟัลเคนไฮน์ เสนาธิการกองทัพเยอรมัน ก็จะจับมนุษย์หน้าใหม่โยนลงไปในครกอีกครั้ง

กองทัพฝรั่งเศสสองแสนนายถูกเสริมกำลังเข้ามาใหม่ผ่าน 'เส้นทางอันศักดิ์สิทธิ์'

ส่วนกองบัญชาการสูงสุดเยอรมันก็เสริมทัพด้วยกองพลภูเขาแห่งบาวาเรีย

ระเบิดเพลิงถูกทิ้งร่วงลงกลางป่าทึบจนเปลวไฟพวยพุ่ง

สายน้ำเดือดพล่าน แก๊สฟอสจีนที่กองทัพเยอรมันเพิ่งนำมาใช้ต่อจากแก๊สมัสตาร์ด ลอยปกคลุมอยู่เหนือผิวน้ำราวกับหมอกบาง ๆ

"..."

"นี่ ยูจีน! ทำไมเงียบไปล่ะ"

ผมหันขวับกลับไปมองยูจีน บุลลาร์ดที่นั่งอยู่เบาะหลัง

สีหน้าที่คล้ำอยู่แล้วของเขายิ่งดูหมองคล้ำหนักขึ้นไปอีก

เพราะยูจีนเป็นคนผิวดำน่ะสิ

อะไรนะ? คนผิวดำยุคนี้มาเป็นนักบินได้ยังไงน่ะเหรอ?

เรื่องนั้นต้องไปโวยกับคนเขียนบทโลกใบนี้เอาสิ จะมาโวยอะไรกับผมล่ะ

แถมยูจีนยังเป็นนักมวยด้วย ถ้าขืนไปเซ้าซี้บ่นอะไรหมอนี่เข้า อาจจะโดนหมัดพริกไทยดำรสเผ็ดร้อนจากจอร์เจียอัดเข้าที่ปลายคางเอาได้

ไม่ใช่ไม่มีเหตุผลหรอกนะที่พวกดิกซีติ่งพรรคเดโมแครตจากแดนใต้ในฝูงบินอาสาสมัครลาฟาแยตต์ จะไม่กล้าปากพล่อยใส่ยูจีน

เพราะกฎหมายอเมริกาอยู่ไกล แต่หมัดพริกไทยดำอยู่ใกล้นิดเดียวยังไงล่ะ

ยูจีนคนนั้นขยับปากพะงาบ ๆ อยู่หลายครั้ง กว่าจะเค้นเสียงออกมาได้

"นี่มัน สงครามหรือครับท่านพันโท"

"แล้วที่ผ่านมานายคาดหวังอะไรไว้ล่ะ"

เบื้องล่างมีกระสุนปืนใหญ่ระเบิดขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับกลุ่มเมฆสีเขียวอมเหลืองพวยพุ่งออกมาจากข้างในนั้น

ยูจีนยกมือขึ้นปิดปากตัวเองโดยสัญชาตญาณ

"มันลอยขึ้นมาไม่ถึงบนนี้หรอก ไม่ต้องห่วง"

"อะ... เอ่อ... ครับ..."

"แต่จำไว้ให้ดี ถ้าถูกยิงตก แกจะได้ร่วงลงไปอยู่กลางดงนั่นแน่"

"พระเจ้าช่วย"

โคตรน่ากลัวเลยใช่ไหมล่ะ ผมเองก็เหมือนกันแหละ

เช่นเดียวกับที่ผมกรุณาอบรมปลูกฝังอุดมการณ์ให้ยูจีนด้วยตัวเอง ในเครื่องบินรบหลายสิบเครื่องที่บินตามหลังผมมาก็คงเกิดเรื่องคล้ายกันขึ้นแน่

ในเมื่อทำให้พวกคุณชายขวัญกระเจิง พร้อมทั้งเรียนรู้แนวคิดเรื่องความตายและความน่ากลัวของมันไปแล้ว คราวนี้ต่อให้ผมจับกลิ้งจับคลุกฝุ่นนิดหน่อยก็คงไม่กล้าหือแล้วล่ะ

แบบนี้แหละแมนจูเรียถึงได้สบายกว่า

อยู่ที่แมนจูเรียถ้าใครดื้อดึงไม่ยอมฟัง ก็แค่สั่งปักหัวลงพื้นแล้วหวดด้วยไม้กระบองสักหน่อยก็สิ้นเรื่องแท้ ๆ

แต่พวกคุณชายฝูงบินอาสาสมัครลาฟาแยตต์นี่ พ่อไม่เป็นประธานบริษัทรถไฟชิคาโกฝั่งตะวันตก ก็เป็นประธานบริษัทถ่านหินพิตส์เบิร์กกันทั้งนั้น ขืนเอาไม้ไปหวดมีหวังรับมือกับผลที่ตามมาไม่ไหวแน่ ไอ้พวกดวงดีเอ๊ย

ตอนนี้ถึงเวลาเปลี่ยนพวกเขากลุ่มนี้ให้กลายเป็นทหารจริง ๆ สักที

* * *

"กลิ้งซ้าย กลิ้งขวา"

"อ๊าก!!"

"ดีมาก พักสิบนาที"

ขณะที่ผมกำลังดูนาฬิกาข้อมือเพื่อจับเวลา ใครคนหนึ่งก็เดินขาสั่นพั่บ ๆ เข้ามาหา

นอร์แมน พรินซ์ (Norman Prince)

เกิดปี 1887 จบปริญญาตรีจากฮาร์วาร์ดแถมยังจบโรงเรียนกฎหมายฮาร์วาร์ด เป็นชนชั้นนำตัวจริงเสียงจริง พ่อเป็นประธานบริษัทรถไฟชิคาโก เรียกว่าเป็นลูกคุณหนูผู้เพียบพร้อมของแท้ แค่นามสกุลก็พรินซ์ ที่แปลว่าเจ้าชายแล้ว

เขาคือหนึ่งในคนที่ยื่นใบสมัครเข้ากองพลน้อยนานาชาติเป็นคนแรก ๆ แล้วข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกมาที่นี่

แถมยังใช้ชื่อปลอมข้ามมาถึงยุโรปเพราะกลัวคนที่บ้านจะตามรอยเจอเสียด้วย

"ทะ ทะ ท่านพันโทครับ!"

"ว่าไง มีอะไรหรือร้อยตรีนอร์แมน"

"กะ การฝึกแบบนี้มันมีความหมายอะไร ผมขออนุญาตถามได้ไหมครับ"

อา... ความหมายงั้นเหรอ

ก็เพื่อข่มขวัญพวกแกให้หงอ จะได้ยอมทำตามที่ผมสั่งทุกอย่างยังไงล่ะ

ในเมื่อไม่สามารถฟาดแส้สีเหลืองแบบแมนจูเรีย และไม่มีหมัดพริกไทยดำแบบจอร์เจียให้ใช้ ผมก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกดขี่พวกแกทางจิตใจแบบนี้นี่แหละ

ผมเอ่ยปากด้วยใบหน้าที่เข้มงวด ขึงขัง และจริงจัง เพื่อไม่ให้เขาจับเจตนาที่แท้จริงได้แม้แต่น้อย

"โดยพื้นฐานแล้วการรบทางอากาศต้องอาศัยพละกำลังถึงจะทนรับแรงกดดันได้ ในขณะที่โลกทั้งใบกำลังหมุนติ้ว หากต้องการรักษาสมาธิเอาไว้ให้ได้ จะมาหอบแฮ่ก ๆ กับอีแค่เรื่องพรรค์นี้ไม่ได้หรอกนะ"

"งะ งั้นถ้าเราเปลี่ยนไปใช้วิธีที่มันเป็นวิทยาศาสตร์มากกว่านี้อีกสักหน่อย—"

"วิธีที่เป็นวิทยาศาสตร์อย่างนั้นรึ"

"......"

"ก็นะ ไม่รู้หรอกนะว่าจะมีทางเลือกที่เป็นวิทยาศาสตร์อะไรบ้าบอมาเสนอ แต่ถ้าใจแกอยากจะทำแบบนั้นนักก็เชิญตามสบาย แต่ถ้าวันข้างหน้าถูกยิงตกขึ้นมาก็อย่ามาโทษผมล่ะ"

ดีมาก เงียบกริบไปเลยสินะ

"เอาล่ะ ในเมื่อผ่านไปสิบนาทีแล้วก็มาเริ่มกันใหม่"

"อ๊าก!!"

ผมนั่งเขียนจดหมายถึงกองบัญชาการทหารสูงสุดอยู่บนเก้าอี้ ต่อหน้าต่อตาเหล่าคนอเมริกันที่กำลังกลิ้งเกลือกไปมาบนพื้น

- ถึงนายพลฌอง-ปาติสต์ โรช (Jean-Baptiste Roche) ผู้บัญชาการทหารอากาศแห่งกองบัญชาการทหารสูงสุด -

ได้โปรดอนุญาตให้แจกร่มชูชีพแก่เหล่านักบินแนวหน้าด้วยเถอะครับ

ร่มชูชีพไม่ใช่สัญลักษณ์ของความขี้ขลาดแต่อย่างใดเลย... บลา ๆ ๆ อะไรก็ว่าไป

ไอ้พวกนายพลเวรตะไล แจกร่มชูชีพแล้วมันกลายเป็นการมอบทางหนีอันขี้ขลาดให้กับนักบินงั้นเรอะ?

เรียกร่มชูชีพว่าเป็น 'รางวัลของความขี้ขลาด (Prime à la lâcheté)' งั้นเหรอ ตลกตายชัก

ถ้าอย่างนั้นทำไมพวกมึงไม่ถือปืนสวมหมวกเหล็กแล้วลงไปในสนามเพลาะเองซะล่ะวะ จะไปนั่งหั่นฟัวกราส์อย่างขี้ขลาดอยู่ในปารีสทำไม

ไอ้พวกที่กำลังกลิ้งเกลือกอยู่ตรงหน้าผมเนี่ย ควรจะรู้เอาไว้บ้างนะว่าผมรักพวกมันขนาดไหน

อย่าเพิ่งตายแล้วช่วยระวังหลังให้ผมทีเถอะ ขอร้องล่ะ

* * *

ฝูงบินขับไล่ที่ 12 นกกระสา

ถึงแม้ 'ท็อปกัน' เสืออากาศมือหนึ่งของฝ่ายสัมพันธมิตรจะปลีกตัวออกไปชั่วคราว แต่ถึงจะไม่มีเขา 'นกกระสา' ก็ยังคงเป็นแหล่งรวมตัวของสุดยอดนักบินขับไล่แห่งฝรั่งเศสอยู่ดี

"ทิศ 1 นาฬิกา! เครื่องบินลาดตระเวนข้าศึก!"

"สอยมันให้ร่วงให้ได้! ทุกครั้งที่ไอ้ระยำนั่นกลับไปได้ กระสุนปืนใหญ่จะตกลงบนหัวพวกเรานะเว้ย!"

นักบินเครื่องบินลาดตระเวนในยุคนี้ มีหน้าที่บินเหนือน่านฟ้าข้าศึก เพื่อชี้เป้าให้ทหารปืนใหญ่ฝ่ายตัวเองโจมตีศัตรูได้อย่างแม่นยำ

เมื่อใดก็ตามที่กองทัพเยอรมันส่งเครื่องบินลาดตระเวนเข้ามาถ่ายรูปเหนือน่านฟ้าแวร์เดิงเป็นกองพะเนินแล้วบินกลับไปได้ ลูกปืนใหญ่ของเยอรมันก็จะส่งเสียงกึกก้อง ร่วงหล่นลงมาบนหัวของทหารฝ่ายเราอย่างไม่ผิดเพี้ยน

ด้วยเหตุนี้ นักบินเครื่องบินลาดตระเวนจึงต้องมีทักษะการขับเครื่องบินควบคู่ไปกับการทำหน้าที่เป็นนายทหารข่าวกรอง ถือเป็นเป้าหมายที่มีมูลค่าสูงลิ่ว

พวกเบื้องบนของฝ่ายสัมพันธมิตรก็ไม่ได้โง่

แน่นอน ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเป็นพวกที่พล่ามว่าร่มชูชีพเป็นสิ่งที่บ่อนทำลาย 'จิตวิญญาณแห่งการรุก (Élan vital)' ก็ตาม แต่พวกเขาก็ยังพอจะคิดวิเคราะห์จนได้ข้อสรุปว่า ไม่ควรปล่อยเครื่องบินลาดตระเวนของเยอรมันเอาไว้เฉย ๆ

ในตอนนี้นักบินขับไล่ทั้งหลายจึงเริ่มออกล่าเครื่องบินลาดตระเวนของเยอรมันเป็นเป้าหมายอันดับแรกทุกครั้งที่ออกตัว

สปัดของฌอง นาวาร์ก็เช่นกัน เขาพุ่งทะลวงเข้าสู่จุดบอดของพลปืนที่อยู่ด้านหลังของเครื่องบินลาดตระเวนเยอรมัน แล้วสาดกระสุนปืนกลเข้าใส่แบบไม่ยั้ง

"ยี้ฮ่า!"

ชายหนุ่มผู้สวมถุงน่องแทนหมวกโห่ร้องลั่น

ช่วงเวลาที่พันโทลีกำลังพักผ่อนอยู่นี่แหละ เป็นโอกาสทองที่จะร่นระยะห่างของยอดการยิงตกไม่ใช่หรือไง?

ถ้าอยากจะตามวีรบุรุษแห่งน่านฟ้าผู้เป็นดั่งสัตว์ประหลาดคนนั้นให้ทัน เขาจะต้องสอยศัตรูให้ร่วงอย่างน้อยหนึ่งลำทุกครั้งที่ออกรบ

"ฌอง! ทิศ 5 นาฬิกา! เครื่องบินข้าศึกเพียบเลย! เครื่องบินขับไล่!"

"ไอ้พวกสวะเอ๊ย เครื่องบินลาดตระเวนของพวกแกนี่แจ่มโคตรเลยว่ะ!"

ฝูงบินของเยอรมันกำลังพุ่งตรงเข้ามาจากเบื้องไกล

ยุคแห่งการลงทัณฑ์ของฟอกเกอร์ได้จบลงไปแล้ว

ในเมื่อตอนนี้สมรรถนะของเครื่องบินฝ่ายเราเหนือกว่าไปแล้ว จะต้องไปกลัวอะไรอีกล่ะ

ฝูงบินขับไล่ที่ 12 จัดกระบวนทัพ บินข้ามเหนือแวร์เดิงที่กำลังลุกไหม้ และพุ่งทะยานเข้าใส่ศัตรู

"...เดี๋ยวนะ รูปร่างมันดู... แปลกไปหน่อยนะ"

"เยอรมันก็มีเครื่องบินรุ่นใหม่เรอะ?"

- พบเครื่องบินข้าศึก เครื่องบินรุ่นใหม่ของฝรั่งเศส 6 ลำ นกกระสา

- นี่คืออิมเมลมันน์ จะคุ้มกันทางปีกซ้ายให้

- นี่คือริชโธเฟน จะบุกเข้าทางปีกขวาครับ

- รับทราบ

ออสวาลด์ เบิลเคอส่งสัญญาณมือเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหักคันบังคับ

- ยัสตาวัน เริ่มล่านกกระสา

ยากท์ชตัฟเฟล ฝูงบินนักล่าพุ่งทะยานเข้าใส่นกกระสา

หากแนวรบตะวันออกมีฮินเดินบวร์คและลูเดินดอร์ฟเป็นวีรบุรุษแห่งทันเนนแบร์ก แนวรบตะวันตกที่ยืดเยื้อและวุ่นวายแห่งนี้ก็มีวีรบุรุษอย่าง 'อัศวินแห่งฟากฟ้า' เบิลเคอ และ 'อินทรีแห่งลีลล์' อิมเมลมันน์

เหล่านักล่าที่เก่งกาจที่สุดของเยอรมนีซึ่งนำโดยสองวีรบุรุษนั้น ได้มารวมตัวกันเพื่อยึดครองน่านฟ้าเหนือแวร์เดิง

* * *

"ยัสตา?"

"ครับ"

"...บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"

"ผมไม่เป็นไรครับ แต่ตายไปตั้งสามคน"

ฌอง นาวาร์กัดฟันกรอดก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ท่านผู้พันครับ เราต้องจัดการไอ้พวกเวรนั่นให้ได้นะครับ"

==================================================