บทที่ 67 คอลไซน์ (3)

บทที่ 67 คอลไซน์ (3)

ทางตอนเหนือของฝรั่งเศส

แนวหลังของแนวรบอีปร์-ลีล

ไม่ว่าที่ไหนก็คงไม่ต่างกัน แต่ที่นี่ก็กำลังจัดพิธีศพอยู่เช่นกัน

อนุศาสนาจารย์ทหารอังกฤษประกอบพิธีเผากำยานหน้าโลงศพที่สลักรูปไม้กางเขนพลางกล่าวว่า

"เราคือการฟื้นคืนชีพและเป็นชีวิต ผู้ที่เชื่อในเรา แม้ตายไปแล้วก็จะมีชีวิต และผู้ที่มีชีวิตและเชื่อในเรา จะไม่มีวันตายเลย"

อนุศาสนาจารย์หยิบดินขึ้นมาโปรยลงบนโลงศพที่หย่อนลงไปในหลุมสามครั้ง

กองดินเล็ก ๆ ก่อตัวขึ้นใต้ไม้กางเขน

"ขอมอบเดสมอนด์ ผู้รับใช้ของพระเจ้า ไว้ในพระหัตถ์อันเมตตาของพระองค์ ข้าแต่พระเป็นเจ้า โปรดรับผู้รับใช้ของพระองค์ที่ทรงเรียกกลับจากโลกนี้ไปด้วยความเมตตา ขอให้ผู้รับใช้ผู้นี้ได้กลับฟื้นคืนชีพเช่นเดียวกับพวกเรา และอยู่ในพระสิริของพระองค์ตลอดไป-"

- บรื้นนนนน

ไม่เพียงแต่อนุศาสนาจารย์ ทหารอังกฤษทุกคนที่ถอดหมวกทหารถือไว้ในมือต่างก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

เครื่องบินสีน้ำตาลอ่อนที่โฉบลงมาจากท้องฟ้าเบื้องบน มีกางเขนเหล็กสีดำติดอยู่ที่ปีก

"หะ หาที่กำบัง!"

"กระจายกำลัง!"

ขณะที่ทุกคนพุ่งตัวหลบหลังคูน้ำและกำแพง

เหล่านักบินแห่งกองบินหลวงกลับยืนนิ่งแหงนหน้ามองท้องฟ้า

เครื่องบินขับไล่ของเยอรมันบินต่ำลงมาจนแทบจะติดพื้นดิน ก่อนที่นักบินเยอรมันจะหยิบอะไรบางอย่างจากห้องนักบินแล้วโยนข้ามมาที่โลงศพ

บางสิ่งที่มีลักษณะคล้ายท่อและห่อด้วยกระดาษตกลงมากลิ้งอยู่ใกล้ ๆ โลงศพ

วัตถุระเบิดเหรอ? ระเบิดแบบใหม่หรือเปล่า?

ในตอนที่ทุกคนต่างชะโงกหน้าออกมาดูลาดเลา นักบินอังกฤษกลับเดินเข้าไปหามันอย่างไม่ลังเลและแกะกระดาษห่อออก

พวงหรีดดอกไม้

ใต้พวงหรีดที่ถักทอจากดอกไม้ป่า มีริบบิ้นเขียนข้อความห้อยอยู่

ขอให้เดสมอนด์ ศัตรูผู้ยอดเยี่ยม มิตรสหาย และอัศวินผู้ทรงเกียรติ จงไปสู่สุคติ

-ออสวาลด์ เบิลเคอ-

ทหารอังกฤษจ้องมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางพวงหรีดดอกไม้นั้นลงบนโลงศพ แล้วกลบดินทับจนเสร็จ

* * *

แนวรบอีปร์-ลีล แนวหลังของกองทัพเยอรมัน

เครื่องบินขับไล่ลำหนึ่งร่อนลงจอดกระแทกพื้นสนามบินของฝูงบินภาคสนามที่ 62

ทันทีที่นักบินลงจากเครื่อง ถอดถุงมือและแว่นตากันลม แล้ววางเสื้อคลุมลง ใครบางคนก็ย่ำรองเท้าบูตทหารเดินกระแทกส้นเข้ามาด้วยความโกรธ

"เบิลเคอ!!! นี่แกบ้าไปแล้วหรือไง!?"

"อ่า ท่านพันโท มีเรื่องอะไรหรือครับ"

"มีเรื่องอะไรงั้นเหรอ? แกเอาเครื่องบินขับไล่บินออกไปโดยไม่รายงานเลย แล้วยังมาถามว่ามีเรื่องอะไรอีกงั้นเหรอ!!?"

"ถึงผมจะรายงานขออนุญาตไป ท่านก็คงปฏิเสธอยู่ดีนี่ครับ ผมก็ต้องไปกล่าวคำอำลาครั้งสุดท้ายกับศัตรูที่ผมเป็นคนยิงตกสิครับ"

"อำลา? อะ อำลางั้นเหรอ? ผู้กองเบิลเคอ! แกคิดว่าสงครามตอนนี้เป็นเรื่องล้อเล่นหรือไง!?"

"ผมเรียนมาว่าหากเป็นทหารปรัสเซีย แม้ตัวตายก็ต้องไม่ทิ้งเกียรติครับ"

"หนอย...! ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้!"

เบิลเคอทำความเคารพอย่างแข็งขัน ก่อนจะเดินออกจากรันเวย์พร้อมกับเหรียญกล้าหาญสีฟ้าที่ห้อยคอเปล่งประกาย

"ออสวาลด์! ไปมาเรียบร้อยดีไหม?"

"มักซ์"

อิมเมลมันน์ที่กำลังสวมชุดสบาย ๆ นอนดูดเครื่องดื่มอยู่บนเปลญวน กระโดดผลุงขึ้นมาแล้วเดินเข้ามาหา

ช่างต่างจากเบิลเคอที่มีผมสีบลอนด์และหน้าตาขึงขังสมเป็นทหาร อิมเมลมันน์ที่มีผมสีน้ำตาลและหน้าตากวนประสาทยิ้มกริ่มเหมือนไปเจอเรื่องดีอะไรมา พลางเอาแขนพาดบ่าเบิลเคอ

"นี่ ฉันเพิ่งไปได้ยินข่าวโคตรเด็ดมาว่ะ"

"เรื่องอะไรล่ะ?"

"ดูเหมือนกองบัญชาการทหารสูงสุดอยากจะเด็ดหัวอัศวินสีเหลืองซะให้ได้เลยว่ะ"

"อัศวินสีเหลือง? ท็อปกันน่ะเหรอ?"

"เออ! แทโอดอร์ ลี! เบื้องบนสั่งให้นายกับฉันตั้งฝูงบินขึ้นมาล่าหัวเจ้านั่นน่ะ"

อิมเมลมันน์หยิบกระดาษโทรเลขยับยู่ยี่ออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้

"...แปลว่าเพื่อชัยชนะที่แวร์เดิงแล้ว จำเป็นต้องมีหมากชิ้นสุดท้ายงั้นสินะ"

"ถ้าไอ้คนที่ขยี้ฝูงบินทั้งฝูงได้ในคืนเดียวโผล่มาบินร่อนอยู่เหนือหัวพวกเราที่แวร์เดิง คงสยองน่าดู กองพลทหารซัคเซินที่เคยโดนเล่นงานไปรอบนึงถึงกับกลัวจนหัวหดไปเลยล่ะมั้ง"

หลังจากฝูงบินภาคสนามที่ 10 ซึ่งคอยบินคุ้มกันอยู่เหนือหัวถูกลบหายไปในเวลาแค่ครึ่งวันเพราะใครบางคน กองทัพทหารซัคเซินก็เอาแต่ดื้อแพ่งกับประธานเสนาธิการทหารว่า ถ้าไม่มีการคุ้มกันทางอากาศที่แข็งแกร่ง พวกเขาก็จะไม่มีทางบุกทะลวงเข้าแวร์เดิงเด็ดขาด

ก็สมควรอยู่หรอก เพราะถ้าขืนเอาแต่บุกทะลวงแนวป้อมปราการกับแนวสนามเพลาะ แล้วโดนเครื่องบินรบกับเครื่องบินทิ้งระเบิดของศัตรูโฉบลงมาถล่ม ก็คงโดนกวาดล้างจนตายเหี้ยนแบบไม่ทันได้ตอบโต้

"เพราะงั้นเลยต้องการฝูงบินที่จะมายึดครองน่านฟ้าแวร์เดิงงั้นสิ?"

"และต้องเป็นฝูงบินที่มีฝีมือฉกาจพอจะสอยอัศวินสีเหลืองให้ร่วงได้ด้วยน่ะสิ"

"...ถ้ากองบัญชาการทหารสูงสุดยอมมอบอำนาจเด็ดขาดให้ก็น่าลองดูสักตั้ง"

"เรื่องนั้นฉันไปเค้นคอมาให้แล้ว ผู้บัญชาการทหารอากาศบอกว่าให้นายจัดแจงได้ตามใจชอบเลย แล้วก็สั่งให้บริษัทอัลบาทรอสรีบเข็นเครื่องบินรุ่นใหม่ออกมาให้ไวที่สุดด้วย"

"เยี่ยม ถ้างั้นมารวบรวมเหล่านักล่ากันเลย"

ในเมื่อรวบรวมเหล่ายอดนักล่า (Jäger) เอาไว้ด้วยกัน ชื่อก็ควรเป็น ยัคท์ชตัฟเฟล (Jagdstaffel) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า ยัสทา (Jasta) ก็คงจะเข้าที

วันรุ่งขึ้น ทั้งสองคนก็ขึ้นเครื่องบินขับไล่มุ่งหน้าลงใต้สู่แวร์เดิง

* * *

แวร์เดิง ฝรั่งเศส

หลังจากออกคำสั่งไล่ทุกคนออกไปให้พ้นหน้า รวมถึงม็องแฌ็งที่เอาแต่ขว้างหมวกทหารทิ้งแล้วแหกปากโวยวาย เปแตงก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไร้ระลอกอารมณ์

"นั่งสิ"

"ครับ ท่านนายพล"

เมื่อนั่งลงประจันหน้ากัน เปแตงก็จัดการยัดยาเส้นลงในไปป์พลางเอ่ยถาม

"ปัญหาอยู่ที่ตัวผู้บัญชาการ? หรือปัญหาอยู่ที่การต้องรับคำสั่งจากกองทัพประเทศอื่น?"

"อย่างแรกครับ"

"งั้นหรือ"

ก็ผมมันอดีตทหารเกาหลีนี่ครับ

อดีตทหารเกาหลีที่ต้องซ้อมรบร่วมกับทหารอเมริกันเป็นประจำอย่างผม จะไปแคร์เรื่องอย่างหลังทำไมกัน

มีก็แต่พวกไดโนเสาร์เต่าล้านปีที่ชอบแซะว่า 'มึงเป็นทหารอเมริกันหรือไงวะ?' เวลาเห็นเราได้เรียนรู้อะไรมาแล้วพยายามจะนำมาปรับใช้เท่านั้นแหละ ที่จะตั้งแง่รังเกียจเรื่องอย่างหลัง

การยอมอยู่ใต้บังคับบัญชาของคนที่มีฝีมือเหนือกว่า ย่อมดีกว่าการเอาชีวิตไปทิ้งเปล่า ๆ เพราะอีโก้จอมปลอมเป็นล้านเท่า

แต่ไม่ว่าจะดูยังไง 'ไอ้คนขายเนื้อ' ม็องแฌ็ง ก็ดูเหมือนไอ้บ้าที่จะลากเอาชีวิตคนบริสุทธิ์ไปทิ้งเพื่อสำเร็จความใคร่ให้กับชื่อเสียงของตัวเองชัดๆ

การต้องไปอยู่ใต้บังคับบัญชาของไอ้นายพลเฮงซวยปัญญาอ่อนที่มีเส้นอูดงอยู่ในหัวแทนสมองก็คงจะทรมานเจียนตายอยู่แล้ว แต่การต้องไปอยู่ใต้บังคับบัญชาของไอ้นายพลเฮงซวยบ้าบอที่หน้ามืดตามัวเพราะอยากเลื่อนยศจนถึงขั้นสั่งให้ทหารบาดเจ็บไปคว้าตำแหน่งทหารชั้นยอดมาให้ได้ คงเป็นนรกยิ่งกว่าสำหรับพวกทหาร

แต่ดูเหมือนเปแตงจะเข้าใจความหมายของผมไปอีกทาง

"ตอนที่คุณกับหน่วยของคุณเหยียบแผ่นดินฝรั่งเศสครั้งแรก ฉันก็รู้ดีว่าม็องแฌ็งปฏิบัติต่อพวกคุณอย่างหยามเกียรติ

คงไม่อาจถอนคำพูดพล่อยๆ ของม็องแฌ็งกลับมาได้ แต่ฟิลิป เปแตง คนนี้ ในฐานะคนที่สวมเครื่องแบบทหารเหมือนกัน และในฐานะทหารคนหนึ่ง ฉันขอโทษอย่างจริงใจ"

สมกับเป็นทหารในยุคนี้ที่ยกย่องเกียรติยศเป็นคุณธรรม เขาหาเหตุผลที่ผมปฏิเสธการบัญชาการของม็องแฌ็งไปเป็นเรื่องอื่น

"ตอนนี้กำลังวางแผนโจมตีเพื่อยึดแนวป้อมปราการบางส่วนที่เพิ่งเสียไปกลับคืนมา หากคุณต้องการ ฉันสามารถให้คุณเป็นกองหน้าอันทรงเกียรติได้"

แบบนั้นมันออกจะ...

ถึงจะรู้สึกผิดต่อตาเฒ่าคนนี้มากแค่ไหน แต่ก็ไม่ได้หรอก

พวกเด็กที่เคยชุบตัวในโลกตะวันตกมาบ้างถือเป็นทรัพยากรที่หายากมากในแมนจูเรีย ผมต้องรักษาชีวิตพวกมันให้อยู่รอดปลอดภัยแล้วพากลับแมนจูเรียให้ได้

เหตุผลที่ผมต้องมาลำบากรากเลือดในสงครามนี้ตั้งแต่แรกน่ะเหรอ?

อย่างแรกคือเพื่อยกระดับหน้าตาและชื่อเสียงของตัวเอง เผื่อว่าวันหน้าเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 ขึ้นมา พวกเขาจะได้นึกถึงผมเป็นคนแรกในฐานะผู้ให้ความร่วมมือ ส่วนอย่างที่สองคือเพื่อฉีกเอาแมนจูเรียแยกออกมาปกป้องไว้ท่ามกลางสมรภูมิสงครามอาณัติสวรรค์ที่พวกขุนศึกจะก่อขึ้นในช่วงระหว่างสงคราม

การจะเอาคนยี่สิบล้านไปตั้งรับคนสี่ร้อยล้าน ถ้าไม่ใช่คนที่เคยมีประสบการณ์ในสงครามสมัยใหม่ล่ะก็ ไม่มีทางเป็นไปได้เลย

เพราะต่อให้เราจะเอาปืนกลสาดกระสุนรัวใส่ขนาดยิ้มเยาะ พวกมันก็ยังสามารถทุ่มกำลังคนเข้ามาได้เป็นแสนเป็นล้าน ซึ่งนั่นแหละคือจงหยวน ดินแดนนรกบนดินแห่งนั้น

ไม่อย่างนั้นเจียงไคเชกที่เป็นลูกกระเป๋งรับใช้ซุนยัตเซ็นอยู่ที่กว่างโจวในตอนนี้ จะกลายเป็นคนที่เข้าใกล้การรวมจงหยวนเป็นหนึ่งเดียวได้มากที่สุดหรือไง?

เพราะงั้นตรงนี้ผมคงต้องแก้ไขความเข้าใจกันสักหน่อยแล้วล่ะ

"ท่านนายพลครับ ต้องขอโทษด้วย แต่ผมไม่คิดว่าการทุ่มกำลังแค่สองกรมทหารจะสามารถขับไล่ไอ้พวกเยอรมันออกจากแวร์เดิงได้หรอกนะครับ"

"มองโลกในแง่ร้ายจังนะ ช่วยมีจิตวิญญาณนักสู้ให้มากกว่านี้หน่อยสิ"

"พูดกันตามตรง พูดแบบตรงๆ เลยนะครับ ถ้าสมมติว่าพวกเราร้องบุกตะลุย! แล้วเดินหน้าเข้าไป มันจะมีความหมายอะไรนอกจากการเอาตัวไปเป็นเป้าล้างกระสุนปืนกลให้กองทัพเยอรมันล่ะครับ? ทั้งที่พวกเขายังไม่ได้รับการฝึกมาอย่างดีด้วยซ้ำ"

"คุณต้องรู้ไว้นะว่าหากจะรักษาปิตุภูมิเอาไว้ เราก็ไม่สามารถรักษาชีวิตทุกคนแล้วส่งกลับบ้านได้หรอก"

"ก็ช่วยรับรู้ไว้ด้วยนะครับว่าที่ที่พวกเรากำลังยืนอยู่ ไม่ใช่ปิตุภูมิของพวกเราเหมือนกัน"

ตาเฒ่าหลับตาลงเมื่อได้ยินคำพูดของผม

ควันบุหรี่พ่นพวยพุ่งออกมามากกว่าปกติเป็นเท่าตัว

"แล้วสรุปคือ... คุณไม่อยากออกไปรบสินะ?"

"ไม่ครับ ผมเองก็ออกรบทุกวันอยู่แล้วไม่ใช่หรือครับ"

"ถ้าอย่างนั้นล่ะ?"

"มันเป็นเรื่องของประสิทธิภาพครับ แทนที่จะเอาทหารที่อ่อนการฝึกไปเป็นแค่ฟืนให้เผาทิ้งเปล่า ๆ-"

ผมชี้ไปที่แผนที่ยุทธการตรงหน้าเปแตง

"ท่านต้องการเส้นทางไปเมืองแวร์เดิงไม่ใช่หรือครับ พวกเราที่สื่อสารภาษาท่านแทบไม่รู้เรื่องนี่แหละ จะเป็นคนทำถนนสายนั้นให้ท่านเอง"

ชุมทางรถไฟทุกแห่งระหว่างแนวหน้าแวร์เดิงกับฐานที่มั่นแนวหลังอย่างบาร์เลอดุก (Bar-le-Duc) พังพินาศกลายเป็นซากปรักหักพังไปหมดแล้วจากการระดมยิงปืนใหญ่อย่างแม่นยำของกองทัพเยอรมัน

สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงถนนสำรองแคบ ๆ กว้างเจ็ดเมตรเท่านั้น

ถนนสายเดี่ยวที่ทอดยาวกว่า 56 กิโลเมตรเส้นนั้น จะต้องเป็นเส้นเลือดใหญ่หล่อเลี้ยงชีวิตทหารฝรั่งเศสกว่าห้าแสนนาย

ตั้งแต่สิ่งของจำเป็นจำพวกกระสุนปืน เสบียงอาหาร และเสื้อผ้าที่สะอาด ไปจนถึงทหารบาดเจ็บ

ถนนสายเดี่ยวเส้นนั้นต้องแบกรับทุกอย่างเอาไว้ให้ได้

เส้นเลือดใหญ่ของกองทัพฝรั่งเศส ซึ่งในภายหลังจะถูกขนานนามว่า 'เส้นทางศักดิ์สิทธิ์' (Voie Sacrée)

"จะให้เอากองพลน้อยนานาชาติไปเป็นแรงงานแทนที่จะใช้รบงั้นหรือ?"

"ครับผม"

เปแตงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสั่นกระดิ่งเรียกเสนาธิการเข้ามา

"เรียกหรือครับท่าน?"

"พลจัตวาเดอเบอแน (Debeney) กำลังพลที่จำเป็นต้องใช้รักษาเส้นทางเสบียงมีประมาณเท่าไหร่?"

"อย่างน้อยหกพัน อย่างมากก็หนึ่งหมื่นนายครับ"

"แล้วตอนนี้หาแรงงานได้เท่าไหร่แล้ว?"

"เบื้องต้นผมวางแผนจะส่งทหารจากรัฐอาณานิคมทั้งหมดไปทำหน้าที่นั้นครับ จำนวนทหารราบในแนวหน้าอาจจะขาดแคลนไปบ้างแต่ก็คงเลี่ยงไม่ได้"

"ถ้าตอนนี้ฉันมอบกำลังพลให้สักสามพันนาย งานจะราบรื่นขึ้นไหม?"

"พับผ่าสิ ให้ความรู้สึกเหมือนฝนตกลงมาบนดินที่แห้งผากเลยครับท่าน"

เปแตงหันกลับมามองผมอีกครั้ง

"ถนนเส้นนั้นต้องใช้งานได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง รถบรรทุกเสบียงจะต้องวิ่งไปถึงแวร์เดิงในทุก ๆ สามสิบวินาที"

"ผมรับรองว่าจะทำให้ได้ตามนั้นครับ"

ไอ้อีพวกนี้มันโดนเกณฑ์มาจากพวกที่ทำไร่ไถนาหนักหน่วงยิ่งกว่ากรรมกรก่อสร้างซะอีก เรื่องจับจอบจับเสียมนี่ระดับปรมาจารย์ทั้งนั้นแหละ

"แต่ผมอยากจะขอให้กองทัพฝรั่งเศสช่วยส่งนายทหารช่างมาคุมด้วยครับ"

"เรื่องนั้นทางเราก็ต้องจัดเตรียมให้อยู่แล้วล่ะ ไม่ต้องกังวลไป"

เยี่ยม

จะได้ฉวยโอกาสสูบเอาวิชาทหารช่างอย่างพวกการสร้างค่ายสนามมาซะเลย

"มีอีกเรื่องหนึ่งที่ฉันค่อนข้างกังวลน่ะนะ"

"ครับท่าน"

" พวกทหารใต้บังคับบัญชาอาจจะต่อต้านเพราะมองว่าเป็นเรื่องเสื่อมเสียเกียรติ จะไม่เป็นไรหรือ? แล้วคนอย่างม็องแฌ็ง (Mangin) ก็อาจจะกลับมารุมกัดหาว่านายเป็นไอ้ขี้ขลาดอีกรอบก็ได้นะ"

นั่นมันแนวคิดติดหรูแบบพวกยุโรปเกินไปต่างหากล่ะครับท่าน

แต่ขืนไปตอบว่า 'พวกผมโคตรโอเคเลยครับ' ก็คงไม่งาม สู้แสร้งวางฟอร์มให้ดูดีมีระดับหน่อยน่าจะเวิร์กกว่า

"เรื่องเกียรติยศน่ะหรือครับ"

ผมลุกขึ้นยืนพลางเอ่ยกับเขา

"เดี๋ยวผมจะไปทวงคืนเอาจากบนท้องฟ้าเองครับ"

* * *

มีนาคม 1916

"เคลื่อนพล! เคลื่อนพลได้!"

"บัดซบเอ๊ย"

"ถึงอย่างนั้นก็ถือว่าได้กินดีอยู่ดีมาตั้งหลายเดือนล่ะวะ"

กองพลน้อยนานาชาติที่เคลื่อนพลออกจากฐานที่มั่นในค่ายมายยีเพื่อมุ่งหน้าไปยัง 'เส้นทางศักดิ์สิทธิ์' นั้น ถูกแบ่งออกเป็นสองฝ่าย

กองทัพเป่ยหยางและคนอเมริกัน

พวกแรกต่างโล่งใจที่ไม่ได้ถูกลากออกไปสนามรบ จึงหยิบอีเต้อขึ้นมาอย่างเงียบๆ

กัวซงหลิง หม่าจ้านซาน และอูด็อกซุนที่กลับมาจากวิทยาลัยทหารช่าง ต่างคอยเดินตามนายทหารช่างชาวฝรั่งเศสเพื่อตักตวงความรู้และเคล็ดลับทุกอย่าง

และพวกคนอเมริกัน

"ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันแทโอดอร์ ลี"

"..."

"ใครอยากเป็นนักบินยกมือขึ้น"

มือหลายข้างชูพรึ่บขึ้นฟ้าพร้อมกัน

อีแทโอถามคนที่ยกมือเร็วที่สุดในกลุ่มนั้น

"ชื่ออะไร"

"ราอูล ลุฟเบรีครับ!"

"เคยเป็นทหารมาก่อนไหม"

"ปลดประจำการด้วยยศสิบโทจากกองทัพบกสหรัฐอเมริกาครับ!"

"ดี นับตั้งแต่นี้นายคือร้อยตรีแห่งกองพลน้อยนานาชาติ"

อีแทโอสั่งให้ทุกคนนั่งลง จากนั้นก็ยกกระดานดำบานใหญ่มาแล้วใช้ชอล์กเขียนบางอย่างลงไป

ลำพังแค่ฝูงบินขับไล่ที่ 12 นั้นตึงมือเกินกว่าจะปกป้องน่านฟ้าเหนือแวร์เดิงที่มีทหารนับล้านนายปะทะกันได้

จำเป็นต้องปั้นบุคลากรหน้าใหม่ขึ้นมา

พวกอาสาสมัครที่ยอมทิ้งฮาร์วาร์ดและมหาวิทยาลัยเยลเพื่อมาออกรบเนี่ย ไม่ใช่พวกบ้าระห่ำธรรมดาๆ แน่นอนว่าพวกนี้แหละเหมาะสมที่สุด

"พวกนายน่ะ จะต้องเป็นผู้พิทักษ์ที่คอยปกป้องน่านฟ้าเหนือแวร์เดิงแห่งนี้ในวันข้างหน้า"

อีแทโอใช้ฝ่ามือตบกระดานดำที่เขียนเสร็จแล้วดังปัง! ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ยินดีต้อนรับเข้าสู่โครงการท็อปกัน"

==================================================