บทที่ 66 นามเรียกขาน (2)

บทที่ 66 นามเรียกขาน (2)

กลางเดือนกุมภาพันธ์ ปี 1916

ฝรั่งเศส, ช็องปาญ

ฤดูหนาวอันยาวนานผ่านพ้นไป ฤดูใบไม้ผลิก็มาเยือน

เมื่อเสียงเครื่องยนต์หลายเครื่องดังกระหึ่มผ่านเหนือกองบัญชาการกองทัพบกที่ 2 ไป ทุกคนต่างก็ถอดหมวกทหารออกแล้วโบกสะบัดขึ้นสู่ท้องฟ้าโดยไม่ได้นัดหมาย

เหล่าอัศวินแห่งฟากฟ้าที่ออกไปล่าพวกฮันอีกเช่นเคยในวันนี้!

ผู้มอบความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวตลอดช่วงฤดูหนาวอันยาวนาน!

พวกเขาเอียงปีกเครื่องบินทักทายสองสามครั้งก่อนจะบินลับหายไปไกลลิบ

ร้อยเอกหม่าจ้านซาน สังกัดกองทัพอาสาสมัครรัฐบาลเป่ยหยางแห่งกองพลน้อยนานาชาติ ยกมือขึ้นป้องหน้าผากเพื่อมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปในอาคาร

ทันทีที่เข้าไปในอาคาร สิ่งที่เห็นคือโปสเตอร์โฆษณาชวนเชื่อขนาดใหญ่และข้อความต่างๆ รวมถึงบทความหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ที่ถูกตัดแปะแขวนแยกไว้ต่างหาก

['ท็อปกัน' แทโอดอร์ ลี สอยเครื่องบินข้าศึกร่วงอีกแล้วในวันนี้! สถิติสอยร่วงรวม 13 ลำ!]

[อิมเมลมันน์? นั่นใครกัน? อ้อ หมายถึง 'คนดาดๆ' ที่สอยร่วงไปได้แค่ 11 ลำน่ะสิ]

[มองซิเออร์หูเหวยเต๋อ เอกอัครราชทูตรัฐบาลเป่ยหยางประจำฝรั่งเศสลั่น รัฐบาลเป่ยหยางพร้อมส่งยอดนักรบที่เก่งกาจต้านศัตรูได้นับร้อยมาสมทบทุกเมื่อ หากประเทศฝ่ายสัมพันธมิตรผู้เป็นสหายต้องการ!]

เมื่อสายตาไปถึงจดหมายและโปสการ์ดกองโตที่วางสุมอยู่หน้ากรอบรูปของอีแทโอ ซึ่งสวมชุดเครื่องแบบเต็มยศยืนสูบบุหรี่อย่างเท่โดยมีเครื่องบินรบอยู่เป็นฉากหลัง หม่าจ้านซานก็เลิกคิดอะไรให้ปวดหัว

"...เอ๊ะ!? หรือว่า ท็อปกัน!?"

"เปล่าครับ ผมหม่าจ้านซานคร้าบ"

"อ่า เสียดายจัง"

ในช่วงเวลาเพียงสี่เดือน เขาพูดประโยคเดิมนี้ไปเป็นล้านรอบได้แล้วมั้ง

ไอ้พวกชอล์กขาวพวกนี้ พอเห็นคนผิวเหลืองใส่ชุดที่ดูเหมือนนายทหารเข้าหน่อย ก็จะรีบถลันเข้ามาถามเลยว่า 'คุณใช่แทโอดอร์ ลีหรือเปล่า?'

"ตาบอดกันหรือไงวะ? เอาฉันไปจำสลับกับท่านพันโทอีแทโอได้ยังไง"

"เอาน่า พวกเราเองก็แยกหน้าพวกคนขาวได้ยากไม่ใช่เล่นเหมือนกันนี่ครับ"

กัวซงหลิงซึ่งเพิ่งจะเลิกทำตัวลีบเล็กคอยดูสีหน้าคนอื่นในกองบัญชาการกองทัพบกที่ 2 ไปเมื่อไม่นานมานี้ เอ่ยขึ้นขณะฉีกครัวซองต์อุ่นๆ เข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย

"ซงหลิง... นายกินขนมปังนั่นแล้วอิ่มเหรอ? ฉันกินแล้วยังรู้สึกโหวงๆ ท้องอยู่เลย"

"ก็ถือว่าอิ่มใช้ได้เลยนะครับ ถ้ายังไม่อิ่มก็ค่อยไปหาอะไรกินเพิ่มในโรงอาหารนายทหารเอาก็ได้"

กัวซงหลิงสังกัดกองพลน้อยนานาชาติ ทำหน้าที่เป็นนายทหารประสานงานอยู่ในกองบัญชาการยุทธการกองทัพบกที่ 2

ทว่าเหตุผลที่แท้จริงที่อีแทโอส่งกัวซงหลิงไปฝังตัวอยู่ในกองบัญชาการทหารฝรั่งเศส แถมยังเป็นข้างกายเปแตงผู้บัญชาการกองทัพบกที่ 2 ก็คือ เพื่อให้เขาซึมซับทุกสิ่งทุกอย่างจากข้างกายเปแตงมาราวกับเป็นขนมปังช่วยจำ

ทั้งยุทธศาสตร์ ยุทธวิธี หลักนิยม การส่งกำลังบำรุง งานธุรการ งานบุคคล และการจัดการ

ซึมซับองค์ความรู้ทั้งหมดที่ประเทศซึ่งมีกองทัพบกใหญ่ที่สุดในโลกครอบครองอยู่มาเป็นของเราให้ได้ หากยังอุดอู้อยู่แต่ในแมนจูเรียต่อไป คงไม่มีทางได้โอกาสดีๆ แบบนี้อย่างแน่นอน

"อืม ว่าแต่ไม่มีเรื่องอะไรผิดปกติใช่ไหม?"

"ตอนนี้ยังไม่มีเรื่องอะไรผิดปกติหรอกครับ แต่หมู่นี้บรรยากาศมันทะแม่งๆ ชอบกล"

"ทำไมล่ะ?"

"นายพลม็องแฌงกับนายพลแบร์ดูลาเอาแต่เมินเฉยพวกเรามาตลอด แต่พอพันโทอีแทโอสร้างชื่อเสียงกระฉ่อนขนาดนั้น สายตาที่ทั้งสองคนมองพวกเราก็... เปลี่ยนไปนิดหน่อยล่ะมั้งครับ"

"งั้นก็ดีไม่ใช่เหรอ? แปลว่าการประเมินพวกเราสูงขึ้นนี่นา"

"ไม่หรอกครับ"

กัวซงหลิงปัดเศษขนมปังที่เหลือติดมือออกจนเกลี้ยงแล้วเอ่ยปาก

"การถูกเลื่อนระดับจาก 'พวกไร้ประโยชน์' เป็น 'พวกที่พอจะใช้เป็นโล่มนุษย์ได้' ถือว่าเป็นเรื่องที่แย่มากๆ เลยล่ะครับ"

"อืม"

"รู้ไหมครับว่าฉายาของม็องแฌงคืออะไร?"

พอหม่าจ้านซานส่ายหน้าไปมา กัวซงหลิงก็ตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"นักชำแหละ"

"นักชำแหละ?"

"ได้ยินมาว่าออกรบทีไร กองทหารใต้บังคับบัญชาต้องตายกันไปครึ่งหนึ่งเลยล่ะครับ"

"เชี่ยเอ๊ย"

"คนพรรค์นั้นกำลังจ้องตาเป็นมันมาที่พวกเราอยู่ครับ"

"เฮ้อ... โดนใครไม่โดน ดันมาโดนไอ้บ้าแบบนั้นเล็งเอาซะได้... เดี๋ยวฉันจะลองรายงานท่านพันโทเป็นการส่วนตัวดู"

ตอนนี้ในกองพลน้อยนานาชาติมีคนอเมริกันเพิ่มขึ้นมากแล้ว หากใช้พวกนั้นเป็นข้ออ้างเพื่อเสริมความเป็นอิสระให้มากขึ้นก็อาจจะรอดไปได้

"แล้วก็มีอีกเรื่องที่ผมต้องบอกครับ"

"โธ่ ขอร้องล่ะ"

"สิ่งที่ผมรู้สึกตอนมองดูกองทัพฝรั่งเศสพวกนี้คือ กองทัพของเราจัดการกันแบบตามมีตามเกิดสุดๆ เลยครับ"

"ถึงอย่างนั้น ระดับพวกเราก็น่าจะถือว่าอยู่แถวหน้าในแผ่นดินใหญ่ที่เละเทะไม่มีชิ้นดีนั่นไม่ใช่หรือไง?"

"พูดตามตรงนะครับ นอกจากกองพลที่ 27 ของเราแล้ว ไอ้พวกที่มาจากหน่วยอื่นล้วนเป็นขยะทั้งนั้นแหละครับ"

หากส่งพวกมันไปยืนอยู่หน้าแนวป้องกันของทัพเยอรมัน คงถูกกวาดล้างจนเหี้ยนภายในห้านาทีเป็นแน่

ตอนนั้นเอง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

พอกัวซงหลิงบอกให้เข้ามาด้วยภาษาฝรั่งเศสที่ค่อนข้างแปร่งหู ร้อยเอกกองทัพฝรั่งเศสรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งก็เปิดประตูเข้ามา

"ผู้กองเดอโกล?"

"ท่านผู้บัญชาการเรียกพบผู้บังคับบัญชาและนายทหารประสานงานครับ"

"เห็นว่าวันนี้ไม่มีการประชุมนี่ครับ... เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ?"

"กองทัพเยอรมันเริ่มระดมยิงปืนใหญ่ใส่พื้นที่แถบแวร์เดิงแล้วครับ"

"จะรีบไปเดี๋ยวนี้ครับ"

* * *

เพราะมีโทรเลขแจ้งมาว่าเป็นเรื่องด่วนกะทันหัน ฉันที่ขับเครื่องบินขับไล่มาลงจอด ณ กองบัญชาการกองทัพบกที่ 2 จึงถอดแว่นตานักบินออกพลางเอ่ยถาม

"แวร์เดิง?"

"ครับ ดูเหมือนพวกเยอรมันจะเล็งเป้าไปที่แวร์เดิงครับ"

ยุทธการที่แวร์เดิง เริ่มขึ้นแล้วสินะ

โรงชำแหละที่ใหญ่ที่สุดในสงครามโลกครั้งที่ 1

ฉันแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องแล้วถามจ้านซานกลับไป

"ไม่ใช่เขตรับผิดชอบของกองทัพบกที่ 2 ไม่ใช่รึไง?"

"เมื่อครู่นี้กองบัญชาการใหญ่เพิ่งสั่งปลดนายพลการี (Fernand de Langle de Cary) ผู้บัญชาการกองทัพกลุ่มกลางครับ มีการตั้งตำแหน่งผู้บัญชาการแนวรบแวร์เดิงขึ้นมาใหม่ และได้ยินว่าจะให้นายพลเปแตงไปรับตำแหน่งนั้นครับ"

"งั้นรึ"

ฉันเดินตามการนำทางของจ้านซานเข้าไปในกองบัญชาการ

มีเสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายจากคนนั้นคนนี้ที่กำลังถือหูโทรศัพท์และสายสื่อสารอยู่ทุกหนทุกแห่ง

ท่ามกลางสภาพที่วุ่นวายราวกับตลาดแตกนั้น ไอ้โย่งคนหนึ่งก็ก้าวฉับๆ ตรงเข้ามาหาผม

"พันโทลี! มาแล้วหรือครับ! ผู้บังคับบัญชาคนอื่นๆ ก็กำลังรออยู่เลยครับ"

"เดอโกล สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?"

"พวกเยอรมันแห่กันมาไม่หยุดเลยครับ ผู้บัญชาการกองทัพกลุ่มกลางเพิ่งจะโดนเด้งไปเมื่อกี้นี้เองครับ"

เมื่อผมเดินตามไอ้โย่งเข้าไปในห้องปฏิบัติการ ก็เห็นพวกท่านนายพลจำนวนมากกำลังใช้ไม้ชี้ชี้ไปตามแผนที่กันยกใหญ่

พลตรีม็องแฌงที่หน้าตาเหมือนคนแคระ พลโทแบร์ดูลาที่หน้าตาเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น... ระดับต่ำสุดก็ผู้การกองพลสินะ

ในระหว่างนั้น เปแตงที่กำลังดูดไปป์อย่างเงียบๆ ก็หันมามองผมแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอันเป็นเอกลักษณ์

"มาแล้วเรอะ?"

"ครับ สถานการณ์เป็นยังไงบ้างครับ?"

"แค่สองวันแนวป้อมปราการก็แตกแล้ว ป้อมดูโอมงถูกตีแตก พวกเยอรมันกำลังทะลักเข้ามา"

ป้อมดูโอมง (Fort Douaumont) คือแนวป้องกันหลักของแวร์เดิง

บวกกับความงี่เง่าเล็กๆ น้อยๆ ของกองทัพฝรั่งเศส และการโดนกระสุนปืนใหญ่ของเยอรมันถล่มเป็นล้านนัดในเวลาแค่สองวัน จะป้อมปราการหรือโคตรเหง้าป้อมปราการก็พังพินาศไม่เหลือซาก

เปแตงคาบไปป์ไว้ในปากอีกครั้งแล้วเอ่ยขึ้น

"ก่อนอื่นต้องจัดการพวกเครื่องบินสอดแนมกับเครื่องบินขับไล่บนฟ้าที่คอยส่งข้อมูลควบคุมการยิงให้ทหารปืนใหญ่เยอรมันอย่างแม่นยำซะก่อน ทำได้ไหม?"

"แน่นอนครับ"

"แล้วก็..."

เปแตงหันหน้าไปเล็กน้อย แล้วมองไปที่ม็องแฌงซึ่งหน้าตาเหมือนคนแคระ

"ม็องแฌง เห็นบอกว่ามีเรื่องอยากจะพูดไม่ใช่รึไง?"

"อ๊ะ ครับ"

ชาร์ล ม็องแฌงที่รูปร่างเตี้ยม่อต้อและหน้าตาดูอารมณ์ร้ายเดินมาตรงหน้าผมแล้วถามขึ้นห้วนๆ

"กองพลน้อยนานาชาติของคุณ ฉันตั้งใจจะส่งเข้าร่วมรบในแนวหน้าเดี๋ยวนี้เลย"

"...หมายถึงเด็กๆ ของผมเหรอครับ?"

"ใช่ ฉันขอโทษด้วย ฉันยอมรับว่าเคยประเมินพวกคุณต่ำเกินไป เพราะฉะนั้นตอนนี้ฉันจะขอรับมอบกองกำลังของคุณเพื่อ-"

"ไม่ครับ"

ใครจะยอมให้ทำตามใจชอบล่ะ

ขืนเป็นงั้นผมก็ไม่บินหรอก

ถ้าไม่พอใจ แกก็ไปบินเอาเองสิวะ

* * *

มงตาร์ฌี (Montargis), ฝรั่งเศส

ในเมืองที่อยู่ห่างจากปารีสลงมาทางใต้ประมาณ 100 กิโลเมตรแห่งนี้ มีสถานทูตกลายๆ แห่งหนึ่งที่เป็นตัวแทนของรัฐบาลพรรคก๊กมินตั๋งของซุนยัตเซ็น ซึ่งประสบความสำเร็จในการแบ่งแยกแผ่นดินใหญ่ออกเป็นสามส่วนตั้งอยู่

แน่นอนว่าถึงจะเรียกว่าสถานทูต แต่มันก็เป็นเพียงคฤหาสน์เรียบๆ หลังหนึ่งที่เช่าเอาไว้ ทว่าเหล่านักการทูตที่ทำงานและอาศัยอยู่ที่นั่นกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจอย่างแรงกล้า

ความภาคภูมิใจแบบไหนน่ะเหรอ?

ก็ความภาคภูมิใจที่ว่าพวกเราคือรัฐบาลที่ชอบธรรมยังไงล่ะ!

ความภาคภูมิใจที่ว่าต่อให้กองทัพเป่ยหยางแห่งปักกิ่งที่มีต้วนฉีรุ่ยเป็นผู้นำจะเหิมเกริมแค่ไหน แต่ใจประชาชนก็ยังอยู่กับเรา และท้ายที่สุดพรรคก๊กมินตั๋งของเราก็จะเป็นผู้รวบรวมแผ่นดินใหญ่ให้เป็นหนึ่งเดียว!

"พะ... พวกไร้รสนิยมต่ำตมเอ๊ย แค่ลูกไม้ปาหี่ละครสัตว์ก็แห่ไปบ้าคลั่งกันขนาดนี้แล้วเรอะ!?"

ภายในขบวนรถไฟที่มุ่งหน้าสู่ปารีส

หวังจิงเว่ย เอกอัครราชทูตพรรคก๊กมินตั๋งประจำฝรั่งเศส ริมฝีปากกระตุกยิก ๆ ก่อนจะขยำหนังสือพิมพ์แล้วปาทิ้งไป

ทว่าตามรอยยับย่นของหนังสือพิมพ์ฉบับนั้น อีแทโอก็ยังคงชูไม้ชูมือโบกทักทายอยู่ดี

เขาขยำหนังสือพิมพ์ซ้ำอีกรอบเพื่อไม่ให้เห็นหนังหน้าน่าสะอิดสะเอียนนั่น แล้วปาปลิวไปทางอื่น

เขาเปิดซองบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้มวนหนึ่ง เพื่อระงับเปลวเพลิงที่กำลังเดือดดาลอยู่ในอก

ทั้งที่เป็นนักเรียนนอกจากฝรั่งเศส หน้าตาหล่อเหลาเอาการ แถมยังซึมซับมารยาทแบบยุโรปมาอย่างสมบูรณ์แบบ

เรียกได้ว่าเป็นคนที่คู่ควรกับคำว่านักการทูตอย่างแท้จริง แต่เขากลับไม่อาจเก็บซ่อนความหงุดหงิดเอาไว้ได้เลย

'ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป จงฮวาอาจจะถึงคราววิบัติจริง ๆ ก็ได้'

รัฐบาลปักกิ่งที่มีต้วนฉีรุ่ยเป็นผู้นำ

รัฐบาลหนานจิงของเฝิงกั๋วจาง

ไปจนถึงรัฐบาลกว่างโจวของพรรคก๊กมินตั๋ง

อะไรกันวะเนี่ย? สามก๊กหรือไง?

นี่มันสามก๊กเวอร์ชันถือปืนซัดกันแทนดาบกับหอกหรือไงวะ

ตอนนี้เป็นเพราะสงครามใหญ่ บรรดามหาอำนาจเลยมัวแต่จิกหัวด่าทอกันเองจนไม่มีเวลามาสนใจ แต่ถ้าสงครามจบลงเมื่อไหร่ ก็เดาไม่ออกเลยว่าพวกมหาอำนาจจะเข้ามาป่วนแผ่นดินเรายังไงบ้าง

และเมื่อถึงเวลานั้น ไม่ว่าใครจะว่ายังไง รัฐบาลที่มหาอำนาจให้การยอมรับก็จะได้กลายเป็นรัฐบาลที่ชอบธรรมอย่างแน่นอน

แต่ในมุมมองของหวังจิงเว่ย ตอนนี้ฝ่ายที่เข้าใกล้จุดนั้นมากที่สุดคือรัฐบาลปักกิ่งของต้วนฉีรุ่ย ไม่ใช่พรรคก๊กมินตั๋ง

อีแทโอ

ไอ้เวรที่นำกองกำลังอาสาซึ่งรัฐบาลปักกิ่งส่งมา

หมอนั่นแหละคือตัวปัญหา

ดึงตัวมาเป็นพวกงั้นเหรอ?

ไม่ล่ะมั้ง ดูจากการที่จางหย่งซึ่งเป็นเพื่อนของเขาต้องมาตายเพราะพยายามก่อการปฏิวัติในตงเป่ย ไอ้ทหารหน้าโง่จากตงเป่ยคนนั้นต้องเป็นโคตรฮั่นเจี้ยนในหมู่ฮั่นเจี้ยนอย่างแน่นอน

"ทำไมสวรรค์ถึงได้ประทานความสามารถแบบนั้นให้ไอ้ฮั่นเจี้ยนพรรค์นั้นกันนะ"

เดิมทีเขาคิดว่ากองกำลังอาสาคงละลายหายไปต่อหน้าปืนกลของกองทัพเยอรมัน เหมือนก้อนน้ำตาลที่ละลายในน้ำ ท่ามกลางแนวรบฝั่งตะวันตกที่มีทหารนับล้านนายปะทะกัน

ไม่ว่าจะซุนยัตเซ็นหรือเฉินฉีเหม่ยที่อยู่ทางแผ่นดินแม่ หรือแม้กระทั่งตัวเขาเองที่อยู่ฝรั่งเศส ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าพวกลูกกระโล่ของต้วนฉีรุ่ยจะยืนหยัดอยู่ท่ามกลางสมรภูมิของเหล่ามหาอำนาจได้

ทว่าไอ้อีแทโอ คนที่ไปซุกหัวอยู่ที่ไหนมาก็ไม่รู้ จู่ ๆ ก็โผล่พรวดขึ้นมา...

แล้วทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

กองบินเยอรมันที่ไร้เทียมทาน กลับต้องร่วงหล่นเป็นใบไม้ร่วงด้วยน้ำมือของหมอนั่น

มันบ้าอะไรกันวะเนี่ย

เครื่องบินเพิ่งถูกสร้างขึ้นมาได้แค่สิบกว่าปี ต่อให้ไม่ใช่คนกลับชาติมาเกิด ไอ้เวรนั่นก็เด็ดหัวเสืออากาศมือฉมังของเยอรมันได้อย่างง่ายดายราวกับกวนอูที่ฝ่าห้าด่านสังหารหกขุนพลไม่มีผิด

ขืนปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้การแน่

ต้องหาวิธีทำอะไรสักอย่างแล้ว

เมื่อมาถึงสถานีรถไฟปารีส หวังจิงเว่ยก็สวมหมวกสักหลาดแล้วก้าวลงจากขบวนรถ

เขาเดินลัดเลาะเข้าไปในตรอกซอกซอยอันซับซ้อนเพื่อมุ่งหน้าไปยังที่แห่งหนึ่ง

"เมอซิเออร์หวัง ใช่ไหมครับ?"

"ใช่ครับ"

"มาตรงเวลาพอดีเลยนะครับ ตามผมมาสิ"

ชายที่รอเขาอยู่ในตรอกอันมืดมิดเดินนำไปจนถึงบ้านหลังหนึ่งแล้วเปิดประตูออก

"เซฟเฮาส์ครับ"

"แน่ใจนะครับ?"

"เห็นว่าหัวผมยังอยู่บนบ่าก็น่าจะรู้แล้วไม่ใช่เหรอครับ?"

หวังจิงเว่ยพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปข้างใน

สภาพภายในบ้านดูไม่ต่างจากบ้านเรือนคนธรรมดาทั่วไป

ชายคนนั้นนำทางเขาไปที่โต๊ะแล้วรินกาแฟให้

เมื่อหวังจิงเว่ยส่งกระเป๋าเอกสารใบหนักอึ้งให้ ชายคนนั้นก็เปิดดูข้างใน แล้วเปลี่ยนเป็นกระเป๋าเปล่ารุ่นเดียวกันส่งคืนมาให้

"เอาล่ะ เมอซิเออร์หวัง ครั้งนี้คุณต้องการอะไรครับ? ส่วนเรื่องเงินผมก็ให้ไปตั้งแต่คราวก่อนแล้ว"

หวังจิงเว่ยดึงเก้าอี้มานั่งแล้วพูดขึ้นว่า

"ช่วยสังหารแทโอดอร์ ลีให้ผมทีครับ"

"...ขืนพยายามลอบสังหารละก็ ฐานปฏิบัติการในปารีสที่เราอุตส่าห์แฝงตัวเข้ามาได้คงพังพินาศหมดแน่ครับ"

แค่เอาปืนพกยิงนายทหารตายคนเดียว แต่สายลับทั้งหมดกลับต้องถูกเปิดโปงและโดนกวาดล้างรวดเดียวเนี่ยนะ?

คิดยังไงก็ไม่คุ้มเอาเสียเลย

ถ้าอย่างนั้น สุดท้ายก็คงตกเป็นหน้าที่ของพวกทหารอยู่ดี

"ถ้าคุณจัดการให้ รัฐบาลพรรคก๊กมินตั๋งของเราจะยังคงรักษาความสัมพันธ์ฉันมิตรกับเยอรมนีประเทศของคุณต่อไปครับ และผมจะลองหาทางขัดขวางกระแสเรียกร้องให้เข้าร่วมสงครามของทางแดนใต้ให้ด้วย"

สายลับเยอรมันนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า

"ผมจะลองแจ้งเรื่องนี้ไปยังกองบัญชาการทหารสูงสุดดูครับ"

==================================================