บทที่ 65 คอลไซน์

บทที่ 65 คอลไซน์

ตั้งแต่ปี 1914 จนถึงปลายปี 1915

ระยะเวลายาวนานกว่าสองปี

ข่าวคราวที่แว่วเข้าหูพลเมืองฝ่ายสัมพันธมิตรมีแต่เรื่องน่าสยดสยองทั้งนั้น

เบลเยียม ชาติพันธมิตรที่สูญเสียดินแดนไปถึง 95 เปอร์เซ็นต์ในเวลาเพียงแค่สองสัปดาห์

เพื่อปกป้องดินแดนอีก 5 เปอร์เซ็นต์ที่เหลืออยู่ ตอนนี้แม้แต่กษัตริย์ยังต้องลงไปอยู่ในสนามเพลาะเพื่อยืนหยัดต้านทานการบุกโจมตีของกองทัพเยอรมันอย่างเอาเป็นเอาตาย

พอไอ้กระจอกที่เพิ่งจะโดนกระทืบเอาๆ จนสะบักสะบอม ดันหดตัวม้วนคุดคู้แล้วงัดสกิล 'ตัวแข็ง' ออกมาใช้ กองทัพเยอรมันที่กำลังหัวเสียก็เลยเริ่มหันไปลงเตะระบายอารมณ์ด้วยการสังหารหมู่พลเรือนในดินแดนยึดครองแทน

ดินองต์, ลูแวง, อองแดนน์

มหาวิทยาลัยและห้องสมุดเก่าแก่ของเบลเยียมที่มีสืบทอดมาตั้งแต่ยุคกลางถูกเผาวอดวาย ส่วนพลเรือนก็กลายเป็นเป้ายิงเล่นฆ่าเวลาจนล้มตายกันเป็นใบไม้ร่วง

ทั้งที่ร้อยตรี วัลเทอร์ โมเดิล จากกรมทหารราบที่ 52 และร้อยโท เอริค ฟอน มันชไตน์ นายทหารฝ่ายยุทธการจากกรมทหารรักษาพระองค์ที่ 2 ได้เห็นสภาพทุเรศๆ พวกนี้เต็มสองตา แต่ในเวลาต่อมาช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง พวกเขากลับก้มหน้าก้มตารับใช้รัฐบาลที่ส่งคนเข้าห้องรมแก๊สหน้าตาเฉย พอเห็นแบบนี้แล้ว บางทีในใจของคนเยอรมันยุคนี้อาจจะไม่ได้มีจิตสำนึกหรอก แต่มีปีศาจสิงอยู่แทนก็เป็นได้

ฝรั่งเศสถูกต้อนจนมุมไปถึงหน้าประตูบ้านอย่างเมืองหลวงปารีส ก่อนจะต่อชีวิตได้อีกหนึ่งคอยน์ด้วยการกดบัสเตอร์คอลกู้ชีพแบบเหลือเชื่อของเปแตงในชื่อ 'ปาฏิหาริย์แห่งมาร์น'

แต่ถึงอย่างนั้น เพื่อปลดแอกปารีสจากภัยคุกคามของศัตรูอย่างเด็ดขาด กองบัญชาการทหารสูงสุดฝรั่งเศสก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องเอาชีวิตของเหล่าทหารไปสังเวยให้กับกองทัพเยอรมันเป็นข้อแลกเปลี่ยน

ชายหนุ่มชาวฝรั่งเศสเจ็ดแสนสามหมื่นคนต้องสังเวยชีวิต และอีกหนึ่งล้านสามแสนคนได้รับบาดเจ็บสาหัส หรือไม่ก็ต้องเสียแขนเสียขาไปข้างหนึ่งก่อนจะได้กลับบ้าน

รัสเซียน่ะเหรอ?

แนวรบด้านตะวันออกของรัสเซียเจอกับความพินาศย่อยยับในยุทธการที่ทันเนนแบร์กจากน้ำมือของกองทัพเยอรมันที่เป็นดั่งเครื่องจักรสงคราม จนถึงขั้นล่มสลาย

ทหารตายในหน้าที่หนึ่งล้านนาย ถูกจับเป็นเชลยและสูญหายหนึ่งล้านห้าแสนนาย บาดเจ็บอีกหนึ่งล้านห้าแสนนาย

กองทัพประจำการที่มีอยู่เดิมถูกกวาดล้างจนเหี้ยนเตียน ส่วนสนามเพลาะที่ว่างเปล่าก็ถูกเติมเต็มด้วยพวกทหารเกณฑ์หน้าใหม่กระจอกๆ

กองบัญชาการทหารรัสเซียเริ่มงัดไพ่ 'เกณฑ์ทหารหญิง' ขึ้นมาลูบๆ คลำๆ เพื่ออุดรอยรั่วที่ขาดหายไป

โชคดีของอังกฤษที่เป้าหมายหลักของกองทัพเยอรมันคือการลงทัณฑ์พวกฝรั่งเศสกินหอยทาก ในช่วงต้นปี 1915 พวกเขาเลยยังได้รับความเสียหายน้อยกว่าประเทศอื่นอยู่บ้าง

ทว่าดันมีใครบางคนไปสร้างเรื่องบัดซบระดับโลกที่ 'กัลลิโพลี' เข้า กองทัพอังกฤษก็เลยต้องเริ่มแบกรับภาระอันหนักอึ้งอย่างทหารพลีชีพหนึ่งแสนห้าหมื่นนายและบาดเจ็บอีกสี่แสนนายตามไปด้วย

กองทัพเครือจักรภพที่เพิ่งจะได้รับการช่วยเหลือออกมาจากกัลลิโพลีอย่างทุลักทุเล ถูกย้ายมายังแนวรบด้านตะวันตกเพื่อให้ได้พักหายใจหายคอ กองบัญชาการทหารอังกฤษประเมินสภาพร่างกายของพวกที่เพิ่งหนีตายออกมาจากขุมนรกเหล่านี้แล้ว จึงออกคำสั่งให้ไปยึดหมู่บ้านเล็กๆ จิ๋วๆ แห่งหนึ่งในเบลเยียมที่มีชื่อว่า 'อีเปอร์'

กองทัพเครือจักรภพ (ANZAC) ซึ่งประกอบด้วยทหารจากออสเตรเลีย แคนาดา และนิวซีแลนด์ ที่เข้าร่วมรบอย่างสง่าผ่าเผยด้วยความมุ่งมั่นที่จะปกป้องมาตุภูมิ

หลังผ่านศึกกัลลิโพลีมาได้ พวกเขาก็ถูกโยนลงไปในเครื่องบดขยี้ที่ชื่อว่าอีเปอร์ แล้วก็ต้องมาสูญสิ้นไปท่ามกลางโคลนตมและซากปรักหักพังอันแสนสกปรกโสมม

นี่มันมหกรรมฟุตบอล 'เยอรมันคัพ' ที่ยิ่งใหญ่เป็นประวัติการณ์ชัดๆ เอาถ้วยแชมป์สงครามโลกมอบให้เยอรมนีไปตั้งแต่เริ่มเลยเถอะ—

—ถ้าจะให้พูดแบบนั้น กองทัพเยอรมันเองก็โดนบดขยี้จากทุกทิศทุกทางจนตายไปตั้งแปดแสนนายและถูกหามส่งโรงพยาบาลอีกกว่าสองล้านนายเหมือนกัน ทว่าในสายตาของพลเมืองฝ่ายสัมพันธมิตรที่ไม่รู้ความจริงข้อนี้ กองทัพเยอรมันที่กำลังย่ำยีกองทัพสัมพันธมิตรอยู่รอบทิศทางช่างดูไร้เทียมทานเสียเหลือเกิน

"ขืนเป็นแบบนี้... พวกเราจะแพ้เอาหรือเปล่าเนี่ย?"

"เฮ้ยๆ อย่าพูดเป็นลางสิวะ"

จดหมายที่เหล่าทหารจากแนวหน้าส่งกลับมาบ้านก็ถูกหมึกดำขีดฆ่าเซ็นเซอร์เสียเละเทะ แถมถ้าเกิดไปเดินพูดตามท้องถนนว่า 'หรือว่าพวกเราจะแพ้วะ?' ก็จะโดนสารวัตรทหารหรือตำรวจซิวตัวไปยัดข้อหาว่าเป็นพวกต่อต้านรัฐหรือพวกคอมมิวนิสต์ทันที

ทว่าในระหว่างนั้นเอง

[กองทัพสัมพันธมิตรคว้าชัยชนะครั้งใหญ่ในการรบทางอากาศ ณ แนวรบช็องปาญ!]

[การลงทัณฑ์ของฟอกเกอร์! สิ้นสุดลงแล้ว!]

[บัดนี้ถึงคราวพวกเราเป็นฝ่ายลงทัณฑ์ จงสังหารหมู่พวกฮัน!]

ฝูงบินรบภาคสนามที่ 10 ของเยอรมนีถูกทำลายล้าง ฝ่ายเราสูญเสียเครื่องบินขับไล่รุ่นเก่าเพียง 2 ลำ!

ในสถานการณ์ที่กองทัพเยอรมันนำเครื่องบินฟอกเกอร์มาประจำการในแนวหน้ากว่า 120 ลำ ฝ่ายเรากลับสามารถสอยเครื่องบินฟอกเกอร์ที่เคยครองน่านฟ้าช็องปาญในแนวรบตอนกลางร่วงลงมาได้จนหมดเกลี้ยง

ท่ามกลางข่าวที่เอาแต่อวยผลงานการรุกคืบเพียง 4 กิโลเมตรในหนึ่งสัปดาห์ โดยต้องแลกกับการฝังกลบชีวิตทหารสดๆ ไปถึงสองหมื่นนายต่อวัน ข่าวชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่ของจริงก็ดังแว่วมา!

"เรื่องจริงดิ?! ไม่ใช่โฆษณาชวนเชื่อใช่ไหม!!?"

"เออ ของจริงเว้ย!"

แม้แต่การเซ็นเซอร์อันโหดเหี้ยมในยามสงครามก็ไม่อาจหยุดยั้งเหล่าสื่อมวลชนตาขวางที่กระหายจะเอาข่าวชัยชนะครั้งใหญ่นี้มาขายทำเงินทันทีได้

ที่ผ่านมาก็เอะอะเซ็นเซอร์จนพวกกูจะอดตายห่ากันหมดอยู่แล้ว นี่ขนาดจะรายงานข่าวชนะยังต้องโดนเซ็นเซอร์อีกเหรอวะ?!

เออ ไม่ยอมโว้ย

"ถ้าไม่พอใจก็จับเข้าคุกไปสิวะ"

"แต่ถ้าจับพวกกูขัง ตอนนี้พวกคอมมิวนิสต์ก็จะได้จับปากกาแทนนะเว้ย?"

"โอ้โห! พวกคอมมิวนิสต์คงจะให้ความร่วมมือกับนโยบายรัฐบาลดีเยี่ยมไปเลยแหละ! จริงไหมล่ะคุณสารวัตรทหาร? ภาพปารีสคอมมูนกับสิ่งกีดขวางตามถนนมันลอยมาเตะตาเลยสิท่า?"

"......"

คนระดับที่เคยตัดหัวกษัตริย์ในการปฏิวัติมาแล้ว อดทนมาได้ถึงป่านนี้ก็ถือว่าอดทนมากพอแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเอดูอาร์ บาแร็ส ผู้อำนวยการกรมการบินสังกัดกระทรวงการสงคราม ส่งโทรเลขส่วนตัวสั้นๆ ใจความว่า [เวลานี้คือช่วงเวลาที่ต้องการฮีโร่] ไปให้นักข่าวที่รู้จัก ทีนี้ก็ไม่มีอะไรมาเป็นอุปสรรคขวางกั้นได้อีกต่อไป

บรรดาสำนักพิมพ์ชื่อดังของฝรั่งเศสต่างจับนักข่าวยัดใส่รถแท็กซี่แล้วส่งด่วนไปยังกองบัญชาการกองทัพบกที่ 2 โดยเฉพาะฝูงบินขับไล่ที่ 12 ซึ่งลือกันว่าสอยเครื่องบินฟอกเกอร์อันน่าเกรงขามนั่นร่วงจนหมดเกลี้ยง

'ผู้พิทักษ์แห่งฟากฟ้า' ร้อยตรีฌอง นาวาร์

'นกฟีนิกซ์' สิบเอกฌอร์ฌ เปลตีเย-ดัวซี

นักข่าวบางคนที่วิ่งปรี่ออกไปทันทีที่ลงจากรถแท็กซี่โชคดีที่สามารถคว้าโอกาสสัมภาษณ์นักบินสองคนที่โด่งดังที่สุดในฝรั่งเศส ณ ตอนนี้ได้สำเร็จ

"ขอแสดงความยินดีกับชัยชนะครั้งใหญ่ด้วยครับ! ท่านร้อยตรี!"

"อา... ผมไม่ได้ทำอะไรเท่าไรหรอกครับ"

ฌอง นาวาร์ ยอดมนุษย์ผู้ทำเรื่องสุดโต่งอย่างการสวมชุดเดรสและถุงน่องออกรบ ถ่อมตัวอย่างเรียบเฉย

บรรดานักข่าวต่างหลุดหัวเราะให้กับภาพนั้น

ถ้าไม่ใช่คนที่มีความกล้าบ้าบิ่นขนาดลงจอดกลางกรุงปารีสระหว่างบินกลับจากสมรภูมิเพราะหิวเพื่อซื้อครัวซองต์ที่ร้านขนมปังแล้วค่อยบินกลับฐานอย่างคุณ แล้วจะมีใครที่ไหนรับมือกับเจ้าเครื่องฟอกเกอร์จอมโหดนั่นได้อีก

"ขอโทษนะ แต่ฉันไม่ได้ทำอะไรจริงๆ"

"เอาน่า อย่าทำแบบนั้นเลย เล่าให้เราฟังหน่อยเถอะครับ! ตอนที่คุณใช้ปืนกลยิงฟอกเกอร์ร่วงน่ะ มันรู้สึกยังไง-"

"โธ่เว้ย แม่งเอ๊ย! ฉันสอยมันร่วงไปได้แค่ลำเดียวเองโว้ย"

ฌอง นาวาร์ ทำเสียงถุยพลางถ่มน้ำลายลงพื้นก่อนจะพูดขึ้น

"อุตส่าห์สอยร่วงไปได้แค่ลำเดียวฉันก็อารมณ์เสียจะแย่อยู่แล้ว เลิกกวนตีนฉันสักทีจะได้ไหม"

"ถ้าอย่างนั้น... ใครเป็นคนสอยพวกมันร่วงทั้งหมดล่ะครับ"

"จะเป็นใครล่ะ ก็ท่านพันโทลีไง"

"ลี?"

เป็นชื่อที่แปลกหูซึ่งไม่เคยได้ยินมาก่อน

"ช่วยพาพวกเราไปที่ที่ท่านอยู่หน่อยได้ไหมครับ"

* * *

"คนผิวเหลืองเนี่ยนะ? ล้อเล่นหรือเปล่า"

"อ้าว ก็มันเป็นเรื่องจริง จะให้ผมทำยังไงล่ะครับ"

"เขาบอกว่าระหว่างที่ฌอง นาวาร์สอยร่วงไป 1 ลำ เขาคนเดียวสอยร่วงไปถึง 4 ลำเลยนะครับ นักบินทุกคนก็ให้การตรงกันหมดด้วย!"

"เห็นบอกว่าไอ้คนที่ชื่อเบิลเคอสอยเครื่องบินขับไล่ไป 8 ลำจนได้รับเหรียญพัวร์เลอเมริท (เครื่องราชอิสริยาภรณ์สูงสุดของเยอรมนี) แต่คนผิวเหลืองนั่นกลับสอยร่วงไปถึง 4 ลำภายในวันเดียวเนี่ยนะ"

บรรณาธิการบริหารเท้าคางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก

"หมายความว่าไอ้ผิวเหลืองจากตะวันออกคนหนึ่ง มาบดขยี้พวกเยอรมันที่คนฝรั่งเศสอย่างเรากำลังรับมือไม่ไหวจนพังพินาศหมดงั้นสิ"

"เอ่อ... ก็ประมาณนั้นแหละครับ"

"ซี้ดดด ถ้าแบบนี้มันก็... ไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไรแฮะ"

ตามปกติแล้วถ้าเขียนอวยพวกอัศวินแห่งมหาฝรั่งเศสเยอะๆ ยอดขายก็คงจะพุ่งปรี๊ด แต่ถ้าออกมาเป็นแบบนี้ก็พังไม่เป็นท่า

สำหรับคนฝรั่งเศสที่สารแห่งความสุขในสมองจะไม่มีทางหลั่งออกมาหากไม่ใช่ข่าวซุบซิบที่เด็ดจริงๆ แล้ว พวกเขาคงไม่แม้แต่จะชายตามองบทความนี้ด้วยซ้ำ

"งั้นเราก็แค่ตัดเรื่องคนผิวเหลืองทิ้งไป แล้วอวยแค่คนฝรั่งเศสของเราดีไหมครับ"

"นั่นมันออกจะ... นี่บ้านเกิดนายอยู่ลอนดอนหรือไง"

"อ้าว! พูดแบบนั้นได้ยังไงกันครับเนี่ย!?"

"บ.ก. ครับ ถ้าอย่างนั้นไหนๆ เรื่องก็มาถึงขั้นนี้แล้ว เราก็จับเรื่องกระตุ้นอารมณ์ยัดใส่ลงไปให้หมดเลยดีไหมครับ"

"แล้วจะให้ยัดอะไรลงไปล่ะ"

"เพรสเตอร์จอห์น บูรพาคติ เหล่าอัศวินผู้ปราบมังกรร้ายที่ชื่อว่าเยอรมนี อะไรทำนองนี้ เราเอาของอร่อยๆ พวกนี้มาผสมรวมกันให้หมดเลยครับ"

"จะว่าไปแล้ว ไอ้พวกเยอรมันมันเอารูปเสืออากาศของพวกมันสกรีนลงไพ่ขายด้วยนะครับ ถ้าเราเอาแท่นพิมพ์ที่ตั้งทิ้งไว้เฉยๆ มาเดินเครื่องพิมพ์ขายบ้างก็น่าจะกำไรดีไม่หยอกเลยนะท่านว่าไหม"

"ไอ้พวกเวรเอ๊ย"

บ.ก. คาบบุหรี่ไว้ในปากแล้วจุดไฟ ก่อนจะเอ่ยปากพูดขึ้น

"แกไปเขียนต้นฉบับมาเดี๋ยวนี้เลย ส่วนแกก็รีบไปทำตัวต้นแบบมา"

"ครับ!"

* * *

[แทโอดอร์ ลี อัศวินผิวเหลืองแห่งบูรพา!]

"......"

ผมค่อยๆ วางหนังสือพิมพ์ที่มีภาพการ์ตูนล้อเลียนเป็นรูปคนผิวเหลืองในชุดเกราะตะวันออกแปะลายไม้กางเขนคาทอลิกหรากำลังตวัดดาบฟันคอทหารเยอรมันจนกระเด็นลงอย่างเงียบเชียบ

ให้ตายเถอะ

ทำไมวะเนี่ย

เอาจริงๆ ไอ้พวกเจ๊กยุโรปอย่างฝรั่งเศสเนี่ย สมควรโดนทหารเยอรมันขยี้เละเทะไปสักหกสัปดาห์แล้วไม่ใช่หรือไงวะ

"โอ้ วาดออกมาดูเท่สุดๆ ไปเลยนะคะเนี่ย"

"...ไอ้นี่น่ะเหรอครับ"

"อัศวินแห่งบูรพา! ออกจะโรแมนติกขนาดนี้"

ฟลอร่าใช้นิ้วเคาะกระดาษหนังสือพิมพ์ดังปุๆ แล้วเอ่ยขึ้น

อืม ใช่ กูประเมินศตวรรษที่ 20 ไว้สูงเกินไปจริงๆ นี่ถือเป็นการแสดงความหวังดีแล้วสินะ

แต่ก็เอาเถอะ ไม่วาดให้ออกมาตาตี่มีหนวดจุ๋มจิ๋มเหมือนขุนนางกังฉินแบบฟูแมนจูก็บุญหัวแค่ไหนแล้ว

ในเมื่อบรรทัดฐานของยุคนี้คือคติเหยียดตะวันออกแบบคูณสอง ช่างเป็นยุคสมัยที่โหดร้ายกับลิงเหลืองเสียจริงๆ

"ขอบคุณนะคะ เพราะคุณแท้ๆ ฉันเลยโดนคุณพ่อดุน้อยลงหน่อย ฮิฮิ"

"ฝ่ายสัมพันธมิตรสั่งซื้อไปเยอะไหมครับ"

"เครื่องบินรบทู้ก...ก...กลำที่จะผลิตออกมาหลังจากนี้ จะติดตั้งอาวุธที่บริษัทของเราผลิตขึ้นมาค่ะ แน่นอนว่าจนถึงตอนนี้จะเรียกว่าผลิตเองก็ไม่เชิง น่าจะเรียกว่าย้อมแมวแปะป้ายใหม่มากกว่า!"

เธอสั่งแชมเปญมาสองแก้ว จับยัดใส่มือผมแก้วหนึ่ง ก่อนจะชนแก้วดัง กริ๊ง

"แก้วนี้ฉันเลี้ยงเองค่ะ!"

"กลิ่นหอมดีนะครับ ขอบคุณที่เลี้ยงครับ"

เธอพยักหน้ารับอืมๆ ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย

"ขอบคุณอีกครั้งนะคะ"

"ฮ่าๆ ผมก็แค่ทำตามหน้าที่เท่านั้นแหละครับ"

"ไม่ใช่ค่ะ ขอบคุณที่คุณรอดตายมาได้ต่างหาก"

"ครับ?"

"มะ... ไม่ใช่อะไรหรอกค่ะ คือ... มะ... ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยหรอกนะคะ แค่ถ้าคนที่ขับเครื่องบินรุ่นใหม่ของบริษัทเราออกรบจริงเป็นคนแรกดันมาตายซะก่อน มันก็ดูไม่ดีใช่ไหมล่ะคะ"

หืม แล้วทำไมต้องเอานิ้วม้วนปอยผมเล่นด้วยล่ะเนี่ย

ชอบกูหรือไง

บ้า ไม่หรอกมั้ง

สาวงามในช่วงต้นปี 1916 ที่แสนจะแห้งแล้งและอยู่ยากสำหรับลิงเหลืองอย่างเราเนี่ยนะจะมาชอบ

ระหว่างที่ผมกำลังคิดอะไรเพลินๆ เธอก็ล้วงกระเป๋าสตางค์ออกมา แล้วยื่นอะไรบางอย่างมาตรงหน้าผม

"นี่มันอะไรครับเนี่ย"

"ของสะสมที่กำลังฮิตสุดๆ ในช่วงนี้ไงคะ!"

ไพ่เหรอ

พลิกดูด้านหน้า ก็เป็นไพ่จริงๆ ด้วย

หน้าไพ่คือเอซข้าวหลามตัด

ทว่า...

"...นี่มันรูปผมไม่ใช่เหรอครับ"

"ใช่ค่ะ!"

ผมกำลังสบตากับรูปตัวเองที่ยืนเอาแขนพาดเครื่องบินรบอย่างผ่าเผย ซึ่งถูกพิมพ์หราแทนที่สัญลักษณ์เอซข้าวหลามตัด

ไอ้พวกระยำเอ๊ย กูไม่เคยขายลิขสิทธิ์ภาพลักษณ์ตัวเองเลยนะเว้ย กล้าเอารูปหน้ากูไปหากินตามใจชอบได้ไงวะเนี่ย ความมืดมิดของระบบทุนนิยมมันจะหยั่งลึกเกินไปแล้ว!

"ช่วงนี้กำลังฮิตสุดๆ เลยนะคะ ฉันอุตส่าห์ไปจิ๊... เอ๊ย ไปซื้อมาเลยนะ!"

"กำลังฮิตเหรอครับ"

"แน่นอนสิคะ! พวกทหารก็ซื้อไปตั้งเยอะแหนะ พวกเขาคงถือว่ามันเป็นเหมือนเครื่องรางมั้งคะ"

อะไรวะ กูเป็นไอดอลแห่งสนามรบหรือไง?

พอผมทำหน้าปั้นยากพลางกระดกน้ำเย็นอึกใหญ่ เธอก็ค่อยๆ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ

"แหม ดูท่าคุณจะยังไม่รู้ตัวสินะคะว่าตัวเองป็อปแค่ไหน?"

"ป็อปเหรอครับ"

"เอาเถอะค่ะ ขอตัวไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะคะ"

ฟลอร่าขยิบตาให้ ก่อนจะคว้ากระเป๋าถือลุกจากโต๊ะแล้วเดินหายไป

ไอ้ลิงเหลืองมันจะไปป็อปได้สักแค่ไหนเชียววะ อย่างมากก็คงถูกมองว่าเป็นแค่ไอ้ลิงบินได้นั่นแหละ

"เอ่อ..."

"?"

ผู้หญิงผมสีน้ำตาลในชุดเดรสจัดเต็มคนหนึ่งเดินเข้ามาถามผม

"คุณคือพันโทลี อัศวินสีเหลืองใช่ไหมคะ?"

"...ครับ ใช่ครับ แต่ว่า..."

"ขะ... ขอลายเซ็นหน่อยได้ไหมคะ?"

ไพ่ที่ว่านั่น... ไม่ใช่สิ เป็นไพ่อีกใบ รูปก็คนละรูปด้วย

นี่มันมีไอ้พวกเวรกี่เจ้าที่แห่กันผลิตออกมาขายเองตามใจชอบวะเนี่ย?

ผมยืมปากกามาตวัดลายเซ็นลงบนรูปตัวเองอย่างรวดเร็ว

"ขอบคุณมากค่ะ!"

"ครับ ยังไงก็ฝากสนับสนุนผมต่อไปด้วยนะครับ"

"แน่นอนค่ะ!"

เอาเถอะ

กูคงไม่ได้ไร้เรตติ้งซะทีเดียวละมั้ง

แต่ก็คงป็อปแค่ในหมู่พวกฮิปสเตอ—

"เอ่อ พันโทลีครับ? ผมขอด้วยสักใบได้ไหมครับ?"

"...อ่อ ครับ"

คราวนี้บริกรชายดึงผ้ากันเปื้อนของตัวเองมากางออกกว้าง

ผมจรดปากกาเซ็นให้อีกรอบ

แล้วหลังจากนั้นไม่ทันไร...

"แทโอดอร์ ลี! ลูกชายผมสังกัดอยู่กองทัพบกที่ 2 เขาบอกว่าเห็นคุณสอยไอ้พวกเยอรมันที่พุ่งเข้าใส่เขาจนร่วงไป! ขอบคุณครับ! ขอบคุณมากจริงๆ!"

"โอ้ อัศวินสีเหลืองจากแดนบูรพา! ได้โปรดวาดกางเขนอวยพรให้ผมด้วยเถิด!"

"ลี! ลี! ลี!"

ข้อมือ... ข้อมือกูจะหักแล้วโว้ย!

อ๊ากกก ช่วยกูด้วย กูจะไม่เรียกพวกมึงว่าไอ้เจ๊กยุโรปอีกแล้วจ้า...

จังหวะที่สติกำลังจะหลุดลอย ก็มีใครบางคนจับด้ามปากกาของผมหมับเข้าให้

นิ้วเรียวขาวบอบบางเฉียดผ่านหลังมือผมไปชั่วแวบหนึ่ง

"เอาล่ะค่ะ ทุกคน~ งานแจกลายเซ็นวันนี้ขอจบลงเพียงเท่านี้ก่อนนะคะ เพราะเรายังมีคิวงานอื่นต่อ!"

"ได้ไงกันโว้ยยย!"

"นี่! แล้วคุณเป็นใครกัน!"

"เป็นพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจของพันโทลีค่ะ หรือจะเรียกว่ามีความสัมพันธ์แบบคู่สัญญาสองฝ่ายก็ว่าได้ ใช่ไหมคะ?"

ผมรีบพยักหน้ารับรัวๆ ทันที

"เอาล่ะ! ในเมื่อยืนยันแล้วก็เลิกโวยวาย แล้วมาดื่มกินฉลองเพื่อชัยชนะของพันโทแทโอดอร์ ลี กับฝ่ายสัมพันธมิตรของเรากันเถอะค่ะ! วันนี้ฉัน ฟลอร่า วิตนีย์ จะเป็นเจ้ามือเอง!"

"เฮฮฮฮ!!"

"ชัยชนะจงเจริญ! สาธารณรัฐฝรั่งเศสอันยิ่งใหญ่จงเจริญ!"

สิ้นคำประกาศนั้น ฝูงชนก็พากันแยกย้ายสลายตัวไปไกลลิบเพื่อกอบโกยเหล้ายาปลาปิ้งฟรีทันที

"ดูหมดสภาพเลยนะคะเนี่ย?"

"...นึกว่าจะตายซะแล้วครับ"

"ทีนี้พอจะสัมผัสได้ถึงความฮอตของตัวเองบ้างหรือยังคะ?"

ผมพยักหน้าอย่างหมดแรง

ทำไมทุกคนถึงทำกับผมแบบนี้เนี่ย

"ก็เพราะตอนนี้คุณเป็นคนที่ปั้นให้เป็นวีรบุรุษได้ง่ายที่สุดยังไงล่ะคะ"

"เฮ้อ"

"เพราะงั้น... จากนี้ไปก็ระวังตัวด้วยนะคะ ยิ่งพวกเขาเชิดชูผู้พันให้เป็นวีรบุรุษของฝ่ายสัมพันธมิตรมากเท่าไหร่ พวกเยอรมันก็จะยิ่งตามล่าผู้พันอย่างกัดไม่ปล่อยมากขึ้นเท่านั้น"

ดวงตาสีฟ้าจ้องมองผมโดยไม่ไหวติง

"ผมจะจำใส่ใจไว้ครับ"

"ฮิฮิ ยอมรับฟังกันแบบนี้ก็ดีสิคะ คนที่บ้านฉันเวลาฉันพูดอะไรไปก็เอาแต่ฟังหูซ้ายทะลุหูขวาทุกที!"

เธอจิบแชมเปญแก้วเดิมแล้วถามขึ้นอีกครั้ง

"แล้วฉายาล่ะคะ จะยังใช้ชื่อ 'อัศวินสีเหลือง' ต่อไปไหม?"

"เรื่องนั้น... ผมอยากจะเปลี่ยนอยู่เหมือนกันครับ"

"แล้วจะใช้ชื่ออะไรล่ะคะ?"

อืม...

ผมแกว่งแชมเปญในแก้วเบาๆ พลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก

"ท็อปกันครับ"

==================================================