บทที่ 64 การสร้างผู้ติดตาม (6)

บทที่ 64 การสร้างผู้ติดตาม (6)

ระดับความสูง 4,000 เมตร

ลมหายใจที่พ่นผ่านปอดออกสู่ท้องฟ้าสูญเสียความร้อนและเลือนหายไปในพริบตา

ฝ้าขุ่นมัวเกาะบนแว่นตากันลม

ผมยกมือขึ้นใช้ถุงมือหนังเช็ดมันออก

หักคันบังคับไปที่ตำแหน่ง 11 นาฬิกา

เครื่องยนต์ 8 สูบสวาปามเชื้อเพลิงอย่างตะกละตะกลามไม่หยุดหย่อน สร้างกระแสอากาศตามการควบคุมของผม

ตัวเครื่องบินรับแรงปะทะได้อย่างง่ายดายด้วยความยืดหยุ่นเฉพาะตัวของไม้แอช และทะยานขึ้นขี่กระแสอากาศ

ดิ่งลงไป

ลงไป

ลงไปอีก

เบื้องล่างนั่น พวกเพื่อนผู้กล้าหาญที่อาสารับบทเป็นนกต่อกำลังบินหนีอย่างเอาเป็นเอาตาย

ไอ้เศษเหล็กบุโรทั่งที่พวกเขานั่งอยู่ทนการไล่ล่าจาก 'ฟอกเกอร์' ผู้ครองน่านฟ้าปี 1915 ได้ไม่นานนักหรอก

อีก

อีก!

อีก!!

เพิ่มความเร็ว ดันคันเร่งจนสุด

- บรื้นนนนน!

เครื่องยนต์เริ่มสูบทั้งเชื้อเพลิงและน้ำหล่อเย็นเข้าไป

มองผ่านกระจกบังลมเล็ก ๆ ของห้องนักบิน เห็นที่ราบอันกว้างใหญ่ของฝรั่งเศสเอียงทำมุม 45 องศา

ราวกับมีใครเอามีดมากรีดสับอย่างน่าเกลียดจนผืนดินถูกหั่นเป็นชิ้น ๆ

ในหลุมเพลาะพวกนั้น มีคนตายไปแล้วเท่าไหร่ คนที่ยังยืนอยู่มีเท่าไหร่ และจะมีคนต้องมายืนเพิ่มอีกเท่าไหร่

ป่านนี้พวกเขาก็คงจะถอดรองเท้าทหาร ผึ่งเท้าให้แห้งเพื่อหนีจากโรคเท้าหลุมเพลาะ และแหงนมองท้องฟ้าอยู่สินะ

ในแววตาคู่นั้นคงจะแฝงไปด้วยความสิ้นหวังยอมจำนน

เอาล่ะ

เดี๋ยวจะทำให้ดู

ผมจับคันบังคับแล้วหักมันอีกครั้ง

ระดับความสูง 3,000

ดิ่งลง

ระดับความสูง 2,000

พุ่งทะยาน

เข็มวัดความเร็วชี้ไปที่ขีดสุด

จากบน

ลงล่าง

ราวกับเหยี่ยวโฉบเหยื่อ

มองเห็นตรากางเขนเหล็กคู่หนึ่งบนปีกทั้งสองข้างของเครื่องบินข้าศึกสีน้ำตาลอ่อน ซึ่งติดไว้เพื่อแยกแยะฝ่าย

ผ่านกระจกบังลมด้านหน้า ผมเล็งเป้าหมายที่เป็นตรากางเขนเหล็กสีดำทมึนให้อยู่กึ่งกลางศูนย์เล็งปืนกลต่อสู้อากาศยาน

"บูม"

ลั่นไก

- ปังๆๆๆๆๆ!

ห่ากระสุนที่สาดออกมาจากปืนกลสองกระบอกฉีกปีกขวาของเครื่องบินศัตรูจนขาดกระจุย

สายสลิงที่พยุงปีกขาดสะบั้น เศษไม้สีน้ำตาลอ่อนปลิวว่อนไปทั่ว

ผมบิดคันบังคับไปทางขวา เหยียบแป้นเปลี่ยนทิศทางหางเสือ

เครื่องบินของผมเอียงขวาในพริบตา บินโฉบผ่านข้างฟอกเกอร์ที่กำลังร่วงหล่นไปห่าง ๆ เพื่อหลบเศษซากชิ้นส่วน

"อ๊ากกกกก——!"

นักบินเยอรมันสวมหมวกบินสีน้ำตาลและแจ็กเก็ตขนแกะกระเด็นหลุดออกจากห้องนักบินของฟอกเกอร์ที่พังยับเยินแล้วร่วงดิ่งลงไป

การยิงตกครั้งแรก

ผมดึงคันบังคับจนสุดอีกครั้งแล้วเชิดหัวทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

สะสมพลังงานให้ได้มากที่สุด โจมตีหนึ่งครั้งแล้วฉีกตัวหนี

บูมแอนด์ซูม

เครื่องบินฟอกเกอร์ของกองทัพเยอรมันพ่นเปลวเพลิงและควันดำ พากันร่วงหล่นลงสู่พื้นดินทั่วทุกสารทิศ

"ตายซะ! ตายซะไอ้พวกเวรเอ๊ย—!"

"แก้แค้น! แก้แค้น!!"

การลงทัณฑ์ของฟอกเกอร์

เหล่านักบินฝ่ายสัมพันธมิตรที่ต้องสูญเสียทั้งเพื่อนพ้อง สหาย และสหายศึกไปมากมายตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ไม่ยอมพลาดโอกาสล้างแค้นที่ในที่สุดก็มาถึง

ผมเองก็สะสมพลังงานอีกครั้งแล้วดิ่งหัวลงไปเช่นกัน

เครื่องบินข้าศึกเมื่อเห็นพวกเราก็รีบเลี้ยวโค้งระดับขนานไปกับพื้นอย่างกะทันหัน

ผมเตะหางเสืออย่างแรง

ตัวเครื่องบินหมุนควงจากบนลงล่าง อาศัยจังหวะเลี้ยวโค้งกดทับตำแหน่งศัตรูเอาไว้

ปังๆๆๆๆๆ!

กระสุนส่องวิถีสีเขียวนัดแรกพุ่งตามออกมาในนัดสุดท้าย

สิ้นเปลืองกระสุนไป 50 นัด

ด้านข้างของเครื่องบินข้าศึก บริเวณกางเขนเหล็กสีดำซึ่งเป็นเครื่องหมายระบุฝ่ายพรุนไปด้วยรูสีขาว ก่อนที่มันจะร่วงหล่นลงไป

ร่มชูชีพ... ไม่มี

สังหารเรียบร้อย

ผมดึงคันบังคับให้เครื่องบินบินวนระดับขนานไปกับพื้นหนึ่งรอบพร้อมกับกวาดตามองรอบด้าน

* * *

"เครื่องบินรุ่นใหม่ ระวังตัวด้วย"

"ถ้าสอยมันร่วงตอนนี้ ฉันก็จะเป็นคนแรกที่ได้สอยมันอย่างสมเกียรติเลยใช่ไหม"

"ไอ้พวกเวรเอ๊ย ไม่ฟังกันอีกแล้ว"

"ปล่อยไปเถอะครับ ครั้งแรกซะที่ไหนล่ะ"

เครื่องบินฝ่ายเรากำลังร่วงลงไป

แต่อัศวินแห่งมหาเยอรมันจะมาปอดแหกแค่เพราะเสียสหายศึกไปสองสามคนได้ยังไงกัน

ที่ผ่านมาพวกเราชนะมาได้อย่างง่ายดายตลอด เป็นเรื่องธรรมดาที่ไอ้พวกกบฝรั่งเศสจะต้องกัดฟันกรอดแล้วหาทางเอาคืนเข้าสักวัน

และวันนั้นก็คือวันนี้นี่แหละ

ร้อยเอกฮันเทลมันน์ (Maximilian Hantelmann) ผู้บังคับฝูงบินกวาดตามองรอบด้านอย่างเยือกเย็น

ไอ้บ้าที่อยู่ไกลออกไปนั่นกำลังเชิดหน้าเครื่องขึ้นลงเหมือนคนร่อนหินข้ามน้ำ แถมยังสอยเครื่องบินฝ่ายเราไปสองลำด้วยการยิงแค่ครั้งเดียว

สัญชาตญาณบอกเขา

ไอ้หมอนั่นอันตราย ต้องฆ่ามันให้ได้สถานเดียว

"ฮันส์ เครื่องบินข้าศึก ระยะ 500 เมตร ตำแหน่ง 10 นาฬิกา มุม 140 องศา"

"รับทราบ"

ฟอกเกอร์สองลำเชิดหัวไต่ระดับขึ้นไป

เครื่องบินรุ่นใหม่ของไอ้พวกกบฝรั่งเศสนั้นน่าเกรงขามมาก

ต้องยอมรับเลยว่าทั้งความเร็วและความทนทานดูจะเหนือกว่าฟอกเกอร์เสียอีก

แต่ตามที่เบิลเคอกับอิมเมลมันน์เคยบอกเอาไว้ หากจับคู่กันสองลำแล้วรุมโจมตีแบบสองต่อหนึ่ง ไม่ว่าศัตรูจะเป็นใครก็พอจะสู้ไหวทั้งนั้น

เหนือสิ่งอื่นใด ร้อยเอกฮันเทลมันน์คือเสืออากาศจอมเก๋าที่เป็นคนฝึกสอนอิมเมลมันน์มากับมือ

พันจ่าฮันส์ ไอน์ซีดเลอร์ (Hans Einsiedler) ที่เป็นนักบินคุ้มกันเองก็เป็นนักบินที่โชกโชนด้วยประสบการณ์เช่นกัน

"ถึงยังไงก็รอดกลับไปได้ไม่หมดทุกคนอยู่แล้ว ต้องมีใครสักคนอยู่รั้งท้ายพวกกบฝรั่งเศสเอาไว้"

ในยุคสมัยที่ยังไม่มีการติดตั้งวิทยุสื่อสาร

อย่างน้อยต้องมีสักคนที่รอดกลับไปแจ้งข่าวได้ว่าพวกกบฝรั่งเศสผลิตเครื่องบินรุ่นใหม่ออกมาแล้ว และประสิทธิภาพของมันก็ร้ายกาจสุด ๆ

ที่แห่งนี้คือฟากฟ้า

สถานที่เพียงแห่งเดียวบนโลกใบนี้ที่ยังคงหลงเหลือความเป็นมนุษย์และความสูงส่ง

สถานที่ซึ่งการเสียสละและการอุทิศตนยังคงมีความหมาย

ฮันเทลมันน์เชิดหัวเครื่องบินขึ้นโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เขากุมคันบังคับไว้ราวกับเป็นสายบังเหียนของอาชาคู่ใจ และเชิดปืนกล MG08 ขึ้นราวกับมันเป็นหอกอัศวิน

แครก... แกรกๆ!

เครื่องยนต์โรตารีหมุนวนพร้อมกับพาฮันเทลมันน์และฮันส์ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

เครื่องบินข้าศึกที่กำลังบินวนในแนวราบเองก็เชิดหัวมาทางพวกเขา ราวกับรับรู้ถึงตัวตนของทั้งสองแล้ว

ฮันเทลมันน์ส่งสัญญาณมือให้ฮันส์ที่เป็นนักบินคุ้มกัน ก่อนจะดึงคันบังคับไปทางซ้าย

ในจังหวะที่ฮันส์พุ่งทะยานผ่านไปเพื่อเปิดฉากปะทะแบบตัวต่อตัว

วินาทีที่เจ้านั่นไม่สามารถแย่งชิงเพดานบินที่สูงกว่าเขาได้อีกต่อไป

เขาก็อาศัยแรงบิดขณะหมุนซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของเครื่องยนต์โรตารี หักเลี้ยวเครื่องบินแบบเฉียบพลันเพื่อโฉบเข้าตลบหลังมันได้ทันที

ทว่า...

"ฮันเทลมันน์! ศัตรูกำลังหนีครับ!"

"...ว่าไงนะ"

เครื่องบินข้าศึกไม่ยอมดวลตัวต่อตัวกับเครื่องของฮันส์ แต่กลับเชิดหัวพุ่งทะยานขึ้นไปด้านบนอีกครั้ง

คิดจะทำอะไรกันแน่ จะยอมเปิดช่องโหว่ด้านหลังให้งั้นเรอะ?

- ฮันส์! ตามมันไป!

- รับทราบ!

ฮันส์ขับไล่จี้ตูดมันแล้วพุ่งทะยานขึ้นไปพร้อมกัน

ปัง ปัง ปัง ปัง! เสียงปืนกลดังกึกก้อง แต่ดูเหมือนระยะจะไกลเกินไปจนยิงไม่ถึง เครื่องของมันจึงยังไต่ระดับขึ้นไปได้แบบไร้รอยขีดข่วน

ความเร็วเครื่องของฮันส์ค่อยๆ ตกลง

สูญเสียแรงยก

ขืนเป็นแบบนั้นต่อไปจะสูญเสียการควบคุมเครื่องเอาได้

"ฮันส์! ลดระดับลงมาซะ!"

ถึงจะไม่มีทางได้ยิน แต่ฮันเทลมันน์ก็เผลอตะโกนออกไปโดยไม่รู้ตัว

ฮันส์เองก็เป็นนักบินมือเก๋า เขาเอียงปีกเพื่อรักษาระดับการบินให้กลับมาขนานกับพื้นอย่างนุ่มนวลทันที

ทว่าในวินาทีนั้นเอง

"...อะไรกันวะนั่น"

เครื่องบินข้าศึกวาดวงโค้งเป็นรูปเกือกม้า ∩ อย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ อาศัยแรงส่งจากการบินโฉบลงมาจากเพดานบินระดับสูงพุ่งเข้าใส่ฮันส์

- ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!!

เป็นเสียงปืนกลที่ต่างไปจาก MG08 ของกองทัพเยอรมัน

เครื่องฟอกเกอร์ของฮันส์ถูกยิงแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี

ตรากางเขนเหล็กฉีกขาดกระจุยกระจาย ปลิวว่อนไปทั่วผืนฟ้า

วงเลี้ยวที่อิมเมลมันน์ผู้เป็นศิษย์คิดค้นขึ้น

แต่เครื่องบินข้าศึกกลับเอามันมาใช้

"ไอ้พวกกบชาติหมาเอ๊ย!"

โอกาสที่ฮันส์อุตส่าห์แลกมาให้ จะปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด

ตอนนี้เครื่องบินข้าศึกบินโฉบผ่านฮันส์ไปจนลดระดับลงมาต่ำกว่าเขาแล้ว

ฮันเทลมันน์หักหัวเครื่องพร้อมกับเหยียบกระเดื่องหางเสือสุดแรง

แรงบิดไปทางขวาซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของเครื่องยนต์โรตารีช่วยเสริมแรงในการเลี้ยว

สมรรถนะเครื่องยนต์ของเครื่องบินรุ่นใหม่นั่นดูร้ายกาจมาก หากปล่อยให้มันมาเกาะท้ายได้ก็มีแต่ความตายเท่านั้นที่รออยู่

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ต้องรักษาความได้เปรียบในการเป็นฝ่ายไล่ล่าแบบตอนนี้เอาไว้ให้ได้

ฮันเทลมันน์บี้ตามติดไปติดๆ เพื่อพยายามหามุมยิงอย่างไม่ลดละ

ขอแค่มีช่องโหว่ให้แทงหอกทะลวงเข้าไปได้สักครั้งเดียวเถอะ!

เครื่องบินข้าศึกกดหัวลง ก่อนจะเริ่มทิ้งตัวดิ่งควงสว่านลงไปด้านล่าง

ยอมไม่ได้เด็ดขาด

ฮันเทลมันน์จึงบังคับเครื่องให้พุ่งควงสว่านไล่จี้ตามหลังไปติดๆ

ราวกับโครงสร้างของเกลียวดีเอ็นเอ เครื่องฟอกเกอร์และสปัดพันเกลียวทิ้งดิ่งลงสู่พื้นดินไปพร้อมกัน

เครื่องยนต์โรตารีพ่นน้ำมันละหุ่งสาดกระเซ็นไปทั่วสารทิศ

ฮันเทลมันน์ถุยน้ำมันละหุ่งที่กระเด็นเข้าปากทิ้ง ก่อนจะแผดเสียงลั่น

"ยอม! ยอม!! ยอมตายดีๆ ซะทีสิวะ!!"

เกือบจะเอื้อมถึง

แต่ก็ไม่ถึง

เกือบจะเข้ามาในศูนย์เล็ง

แต่ก็ยังไม่เข้า

ต้องฆ่ามันให้ได้

หากไม่ฆ่ามันทิ้งเสียแต่ตอนนี้ ก็ไม่อยากจะคิดเลยว่าไอ้หมอนี่จะไปพรากชีวิตทหารเยอรมันอีกมากเท่าไหร่

การหมุนควงไปทางเดียวอย่างต่อเนื่องทำให้เลือดคั่งจนเส้นเลือดฝอยในตาข้างหนึ่งแตกกระจุย

ผืนดินเบื้องล่างใกล้เข้ามาทุกขณะ

ทว่าไอ้เวรนั่นก็กำลังขยับเข้ามาใกล้กลางศูนย์เล็งเรื่อยๆ เช่นกัน

ฮันเทลมันน์ทาบนิ้วลงบนไกปืน

* * *

"ฮึบ"

ผมโยกเอลเลอรอนทั้งสองข้างสลับทิศกัน

กระทืบกระเดื่องหางเสือลงไปให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้

ดันคันบังคับไปด้านข้างจนสุดเกจ

"ฟู่!"

เครื่องสปัดหมุนควงสว่านไปตามการบังคับของผม

ตำแหน่งของแรงยกเปลี่ยนทิศทาง กระแสอากาศถูกตลบกลับหัวกลับหาง

ท้องฟ้ากับผืนดินสลับขั้วบนล่าง

แรงจีหมุนวนกดทับร่างของผม บีบเค้นรีดเลือดลมไปทั่วทุกสรรพางค์กาย

"ฮึบ!"

ก็ไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไรนักหรอกน่า

ตอนขับเครื่องบินเจ็ตก็ทำอยู่ทุกวัน

ความเร็วของเครื่องบินใบพัดแค่นี้จะมากดทับผมได้สักแค่ไหนเชียว

ตัวเครื่องที่กำลังทิ้งตัวลงมาเป็นเกลียวเปลี่ยนเป็นบินหงายท้อง และหลุดออกจากวิถีที่ควรจะเป็น

เลือดคั่งลงที่หัว

ผมบินผ่านเหนือหัวเครื่องบินข้าศึกไปพอดิบพอดี

ปากของไอ้เยอรมันที่มองผมค่อย ๆ อ้าค้าง

ไม่ได้มีความแค้นส่วนตัวหรอกนะ

ผมเหยียบกระเดื่องไปอีกทางดังกึก เพื่อเปลี่ยนทิศทางของหางเสือ

ผมดึงคันบังคับรั้งหัวเครื่องเข้าหาตัวจนสุด แทนที่จะดันไปทางหน้าปัด

สปลิตเอส

ทวิสต์

ตัวเครื่องหมุนอีกครั้งและจับตำแหน่งหกนาฬิกาของเครื่องบินข้าศึกเอาไว้ได้

จากล่าง ขึ้นบน

ผมสาดกระสุนเจาะเข้าไปเป็นมุมแหลม

- ปังปังปังปังปัง!

แผ่นไม้บางเฉียบแตกกระจุยเมื่อโดนยิงจ่อ ๆ เครื่องบินข้าศึกขาดเป็นสองท่อนแล้วร่วงหล่นลงไป

ด้านหลังแนวสนามเพลาะ เครื่องฟอกเกอร์พุ่งบดขยี้สนามหญ้าตายซาก ร่างพังยับเยินของมันไถลไปกับพื้นก่อนจะแน่นิ่งไป

ผมผ่อนคันเร่งและบินอยู่เหนือแนวสนามเพลาะ

รอยแยกธารน้ำแข็งฝีมือมนุษย์ที่แทรกตัวอยู่ตามรอยแตกแคบ ๆ ของผืนดิน

ข้างในนั้นมีกลุ่มคนที่สวมเครื่องแบบทหารสีน้ำเงิน

พวกเขามองดูเครื่องสปัดของผม มองดูตราสัญลักษณ์กองทัพฝรั่งเศสที่วาดอยู่บนเครื่องบินรบ

พวกเขาสังเกตเห็นตรากางเขนเหล็กที่ร่วงหล่นจากท้องฟ้า

ผมมองไม่เห็นใบหน้าของพวกเขา

แต่ผมก็รับรู้ได้ว่าพวกเขาพากันโบกมือให้อย่างบ้าคลั่ง

ผมรับรู้ได้ว่าพวกเขากำลังโห่ร้องยินดีและดีใจกันอยู่

ผมกดหัวเครื่องลงอีกนิด บินวนเหนือหัวพวกเขาหนึ่งรอบ แล้วโยกปีกขึ้นลงทักทาย ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง

ไกลออกไป ฝูงบินสปัดกลับมารวมฝูงกันอีกครั้ง และกำลังมุ่งหน้ากลับสู่เขตยึดครองของกองทัพฝรั่งเศส

* * *

- ติ๊ด ติ๊ดติ๊ดติ๊ด ติ๊ดดด-

เครื่องพิมพ์ดีดขยับพร้อมกับเสียงดังกริ๊ก

นายทหารข่าวกรองกองทัพฝรั่งเศสจัดการรวบรวมโทรเลขที่ได้รับมา แล้วนำไปยื่นให้เปแตงในห้องผู้บัญชาการ

"...แน่ใจนะ?"

"แน่ใจครับ ท่านนายพล"

"เอาล่ะ ขอบใจมาก"

เมื่อนายทหารข่าวกรองกลับไป เปแตงก็กวาดตามองโทรเลขอีกครั้ง ก่อนจะยื่นให้พันโทเอดูอาร์ บาแร็ส ผู้อำนวยการกรมการบินที่กำลังสูบบุหรี่ซองที่สองอย่างกระวนกระวาย

"เป็นยังไงบ้างครับ"

"ลองอ่านดูเองสิ"

พันโทเอดูอาร์คาบบุหรี่ที่ไหม้จนเกิดเสียงเป๊าะแป๊ะไว้ในปาก เขาทำเครื่องหมายกางเขนแล้วรับโทรเลขมาถือไว้

ผู้ส่ง-กองทัพน้อยสำรองแซกซอนหลวงที่ 12 / ผู้รับ-กองบัญชาการกองทัพที่ 3

กองบินภาคสนามที่ 10 ถูกทำลาย ไม่สามารถให้การคุ้มกันทางอากาศเหนือน่านฟ้ากองทัพแซกซอนได้ ต้องการการสนับสนุนทรัพยากรการบินสำรองโดยด่วน

ภัยคุกคามจากกองกำลังทางอากาศสังกัดกองทัพบกที่ 2 ของฝรั่งเศสมีสูงมาก

"อา..."

ในที่สุด

ในที่สุด!

มือของบาแร็สที่ถือโทรเลขสั่นระริก

"ว่ายังไง ความเชื่อมั่นของผู้อำนวยการกรมการบินได้รับการตอบแทนแล้วหรือยัง"

"ครับ ได้รับการตอบแทนแล้ว"

เอดูอาร์ดับบุหรี่แล้วใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

"งั้นคราวนี้เรามาเปลี่ยนความเชื่อมั่นให้เป็นความหวังกันเถอะ"

"ความหวังเหรอครับ"

"ท้ายที่สุดแล้วสงครามครั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าฝ่ายไหนจะไม่สิ้นหวังและหยัดสู้ไปจนถึงวินาทีสุดท้ายนะ ผู้พัน"

"..."

"ลองคิดดูสิว่ามันจะเป็นกำลังใจให้ทหารแนวหน้าที่ได้ยินแต่ข่าวพ่ายแพ้มาตลอดได้มากแค่ไหน"

ในประวัติศาสตร์จริง เปแตงก็เป็นคนให้สัมภาษณ์กับสื่อและลงพื้นที่ไปเยือนแนวหน้าด้วยตัวเองเพื่อปลุกขวัญกำลังใจทหารเช่นกัน

"การเข้าร่วมของกองทัพพันธมิตรกลุ่มใหม่ และชัยชนะอันท่วมท้น... ช่างเป็นจุดเริ่มต้นของความหวังที่ดีเสียนี่กระไร"

"เข้าใจความหมายของท่านแล้วครับ ท่านผู้บัญชาการ"

พันโทบาแร็สทำความเคารพแล้วเดินออกจากห้องผู้บัญชาการไป

* * *

—พรึ่บ!

โอ๊ย แสบตาชะมัด

ผมเอาฝ่ามือกดนวดกระบอกตาที่เริ่มปวดตุบ ๆ

"นี่พวกคุณถ่ายรูปกันไปเยอะพอแล้วไม่ใช่หรือไงครับ"

"ขออีกแค่รูปเดียว! ขอถ่ายอีกแค่รูปเดียวเท่านั้นครับ! เอ้า ลองเอาแขนพาดปีกเครื่องบินขับไล่ดูนิดนึงนะครับ... เยี่ยมมากครับ!"

พวกนักข่าวพากันเปลี่ยนหลอดไฟแฟลชและกดชัตเตอร์รัว ๆ ไม่หยุดหย่อน

ตาฉัน!

ไอ้พวกบ้าเอ๊ย ถ้าฉันเป็นต้อกระจกหรือต้อหินขึ้นมา พวกแกจะรับผิดชอบไหม

พวกนักบินฝูงบินขับไล่ที่ 12 ซึ่งอยู่ข้าง ๆ ผมต่างพากันยิ้มกริ่มและมัวแต่วุ่นอยู่กับการโพสท่า

"หึ ๆ ๆ แล้วพาดหัวข่าวจะออกมาเป็นยังไงล่ะครับ"

"อัศวินกลุ่มสุดท้ายแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสอันยิ่งใหญ่! เป็นไงครับ"

"อ่า ฟังดูจืดชืดไปหน่อยนะ"

"งั้น... ออสวาลด์ เบิลเคอเอ๋ย! จงรอรับการมาเยือนของพวกเรา!? ดีไหมครับ"

พอได้ยินคำพูดของนักข่าว ฌอง นาวาร์และคนอื่น ๆ ก็พากันขึ้นเสียงทันที

"เบิลเคองั้นเหรอ! เอาไอ้เวรนั่นมาเทียบชั้นได้ยังไงกันครับ!"

"ใช่! ไอ้เบิลเคออะไรนั่นเพิ่งสอยเครื่องบินรบตกไปแค่แปดลำก็ได้ยกย่องเป็นฮีโร่แล้ว แต่พันโทลีของพวกเราสอยเครื่องบินข้าศึกร่วงไปตั้งสี่ลำภายในวันเดียวเลยนะครับ!"

"เมื่อสอยร่วงไปสี่ลำในวันเดียว ถ้าลองคำนวณตามหลักคณิตศาสตร์ดู สมมติว่าให้พันโทลีออกปฏิบัติการเป็นเวลาหนึ่งปีเท่ากับที่เบิลเคอทำ เขาจะสอยข้าศึกร่วงได้ถึง 1,460 ลำเชียวนะ—"

หุบปากไปเลย

นี่พ่นบ้าอะไรออกมาเนี่ย

"ท่านพันโทครับ! ได้ยินมาว่าทั้งเครื่องบินรุ่นใหม่และยุทธวิธีนี้ ท่านพันโทเป็นคนคิดค้นขึ้นมาทั้งหมดเลย! รบกวนกล่าวอะไรสักหน่อยเถอะครับ!"

"อะแฮ่ม แฮ่ม"

เอิ่ม... จะพูดอะไรดีวะเนี่ย

ไม่ว่าจะชาติที่แล้วหรือชาตินี้ นี่ก็เป็นครั้งแรกเลยที่เคยถูกสัมภาษณ์

อาจจะเป็นเพราะเหตุนั้น คำพูดที่หลุดออกจากปากผมจึงเป็นแค่ประโยคพื้น ๆ ที่เอาไว้ใช้พูดในการอบรมศีลธรรมทหารเท่านั้น

"ตอนบินผมไม่ได้คิดอะไรมากมายหรอกครับ ผมก็แค่ต่อสู้บนท้องฟ้าโดยไม่ยอมแพ้ เพื่อมอบความหวังให้กับทุกคนที่อยู่บนผืนดินเท่านั้นเองครับ"

"อืมมม อย่างนี้นี่เอง!"

"ผมหวังว่าผลงานการรบของพวกเราจะกลายเป็นความหวังที่ทำให้ทุกท่านเชื่อมั่นว่าพวกเราสามารถคว้าชัยชนะได้ครับ"

"รับทราบครับ!"

และในวันถัดมา

ขณะที่ผมกำลังแปรงฟันและรับหนังสือพิมพ์ฉบับเช้ามาอ่าน ผมก็ถึงกับต้องปล่อยให้ฟองยาสีฟันไหลย้อยออกจากปากอย่างหมดสภาพ

[เบิลเคอเอ๋ย! อิมเมลมันน์เอ๋ย! หากได้เห็นอัศวินผิวเหลืองแห่งเวหาผู้นี้ล่ะก็ จงละทิ้งความหวังไปซะเถอะ!]

"..."

ไม่สิ

ทำไมเนื้อข่าวมัน... ถึงเปลี่ยนไปเป็นแบบนั้นได้วะเนี่ย

สุดยอดไปเลย ไอ้พวกเจ๊กยุโรปเอ๊ย!

==================================================