บทที่ 63 การสร้างผู้ติดตาม (5)

บทที่ 63 การสร้างผู้ติดตาม (5)

ถ้าเป็นแพรตต์แอนด์วิตนีย์ (Pratt & Whitney) ที่ผมรู้จักละก็ ในอนาคตมันคือบริษัทที่จะสร้างเครื่องยนต์เทอร์โบเจ็ตและเครื่องยนต์จรวดที่บินทะยานไปถึงอวกาศ

F-14, F-15, F-16, F-22, F-35

ตั้งแต่โบอิ้ง 747 ไปจนถึง 777 ทั้งหมด

พวกมันล้วนใช้เครื่องยนต์ของบริษัทนี้ทั้งนั้น พูดง่าย ๆ ว่าถ้าเห็นอะไรลอยอยู่บนฟ้าในศตวรรษที่ 21 ก็ตีซะว่ามันติดเครื่องยนต์ของบริษัทนี้ไปได้เลย

"แพรตต์แอนด์วิตนีย์..."

"ใช่แล้วค่ะ! รู้จักด้วยเหรอคะ!?"

"เหมือนจะเคยได้ยินอยู่นะครับ"

"ฮึฮึ"

ฟลอร่าส่งเสียงในลำคอด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ

"ชื่อเสียงของแพรตต์แอนด์วิตนีย์ของเรานั้นสุดยอดไปเลยใช่ไหมล่ะคะ บริษัทเรารักษามาตรฐานมายาวนานจนถึงขั้นได้รับเหรียญตราเชิดชูเกียรติจากประธานาธิบดีลินคอล์นโดยตรงสมัยสงครามกลางเมืองเลยนะคะ"

"แล้วไม่ได้ผลิตเครื่องยนต์เหรอครับ?"

"พอดีเลยค่ะ ตอนนี้เราเพิ่งเซ็นสัญญาความร่วมมือกับฮิสปาโน-ซุยซาไป อีกไม่กี่เดือนข้างหน้าก็จะเริ่มการผลิตภายใต้สิทธิบัตรแล้วล่ะค่ะ"

ฮิสปาโน-ซุยซางั้นเหรอ นั่นมันเครื่องยนต์รุ่นใหม่สัญชาติสเปนที่พวกวิศวกรฝั่งโกดรงเคยพูดถึงไม่ใช่หรือไง?

แล้วเธอไปรู้เรื่องนั้นได้ยังไงอีกล่ะ ยัยผู้หญิงคนนี้นี่

"แน่นอนค่ะว่า..."

"แน่นอนว่า?"

เธอยกมือขึ้นมาระดับสายตา รวบนิ้วชี้กับนิ้วกลางเข้าหากันแล้วใช้นิ้วโป้งถูไปมา

"ใช้เงินเบิกทางไปนิดหน่อยน่ะค่ะ"

"เหอะ"

"ไม่ต้องห่วงนะคะ แพรตต์แอนด์วิตนีย์ของเราจัดส่งสินค้าให้แค่ฝ่ายสัมพันธมิตรเท่านั้น จะเรียกว่าเป็นการแบ่งปันกันระหว่างพันธมิตรก็คงได้มั้งคะ? เตรียมตัวไว้ล่วงหน้าก็ดีออกนี่คะ ฮิฮิ"

พอฟังสิ่งที่เธอพูดก็สรุปได้ว่า แพรตต์แอนด์วิตนีย์เป็นบริษัทผลิตอาวุธยุทโธปกรณ์ขนาดใหญ่ที่ขายตั้งแต่กระสุน วัตถุดิบอย่างตะกั่วและทองแดง ไปจนถึงปืนไรเฟิลและปืนใหญ่ แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะยังไม่ได้ขยายธุรกิจมายังวงการการบิน หรือไม่ก็เพิ่งจะอยู่ในช่วงเริ่มต้นเท่านั้น

"งั้นเหรอครับ เรื่องนั้นช่างมันก่อน แล้วเรื่องเครื่องบินรบรุ่นใหม่นี่คุณไปแอบล้วงข้อมูลมาจากไหนล่ะครับ?"

"อ๋อ เรื่องนั้นฉันไม่ได้แอบล้วงมานะคะ พูดจริง ๆ นะ"

"แล้วยังไงล่ะ?"

เงาของผมสะท้อนอยู่ในดวงตาสีฟ้าของเธอครู่หนึ่ง

"คงต้องเรียกว่าคาดเดาเอามั้งคะ?"

นิ้วเรียวขาวหยิบบิสกิตที่วางประดับอยู่บนแก้วค็อกเทลลงมาคนเครื่องดื่มในแก้ว

"คุณรู้ไหมคะ? พอถึงช่วงเวลานี้ของทุกวัน พวกนักบินจะพากันเมาปลิ้นแล้วย้ายจากคลับนี้ไปคลับนู้น ถ้าหาที่นั่งเหมาะ ๆ แล้วนั่งแช่อยู่ตรงนั้นสักพักก็จะได้ยินเรื่องสารพัดเลยล่ะค่ะ แน่นอนว่าต้องกรองพวกเรื่องขี้โม้ออกไปบ้างอะนะ"

"......"

"แต่ฉันดันได้ยินเรื่องที่น่าสนใจมาก ๆ เข้าพอดีน่ะสิคะ พวกเขาคุยกันว่าจะมีการซ้อมรบจำลองกับเพรสเตอร์จอห์นคนหนึ่งที่มาจากตะวันออกงั้นเหรอ?"

"ฉันก็เลยลองสืบดูนิดหน่อย แล้วก็ต๊ายตาย? แม้แต่ผู้บริหารระดับสูงบางคนของบริษัทคู่ค้าเราก็ดันหายตัวไปอย่างลึกลับซะงั้น? ส่วนบริษัทเบลรีโอนี่ถึงขั้นที่ท่านประธานหายตัวไปดื้อ ๆ เลยนะคะ"

"คุณปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดจากข้อมูลแค่นั้นเนี่ยนะ?"

เธอฉีกยิ้มบางแล้วพยักหน้ารับ

"ทุกคนรู้ว่าฝ่ายสัมพันธมิตรกำลังเพลี่ยงพล้ำบนท้องฟ้า ยังไงซะก็ต้องมีใครสักคนที่กำลังพัฒนาเครื่องบินรุ่นใหม่อยู่ที่ไหนสักแห่งแน่ ๆ แล้วปกติเวลาสร้างอาวุธใหม่ ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดก็คือความดื้อด้านของพวกตาแก่ในกระทรวงการสงคราม... มันก็เลยเป็นการบลัฟอย่างหนึ่งไงล่ะคะ!"

นี่หล่อนเป็นเซียนพนันหรือไงวะ

คงต้องยอมรับล่ะนะ เธอมันแน่ที่สุดเลย

แต่ก็แปลกแฮะ

คนที่ทั้งฉลาดแถมยังมีเส้นสายทางบ้านยิ่งใหญ่ขนาดนั้น ทำไมถึง...

"ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ?"

ฟลอร่ายักไหล่ราวกับว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดา

"ทำไมงั้นเหรอคะ อย่างที่บอกไปว่าแพรตต์แอนด์วิตนีย์ของเราเป็นบริษัทผลิตอาวุธสงครามนะคะ? การที่คนของบริษัทจะมาอยู่ท่ามกลางสมรภูมิยุโรปที่กำลังเกิดสงครามครั้งใหญ่ มันก็เป็นเรื่องปกติมากไม่ใช่เหรอคะ? แหะ ๆ"

เออ ไม่เห็นจะปกติเลยสักนิด

ไม่ใช่ว่าผมเป็นพวกหัวโบราณคลั่งลัทธิขงจื๊อหรอกนะ แต่มันเป็นข้อจำกัดของยุคสมัยนี้ต่างหาก

ไม่ว่าจะเป็นอเมริกา ฝรั่งเศส หรืออังกฤษ นี่มันเป็นยุคที่ผู้หญิงยังไม่มีสิทธิเลือกตั้งด้วยซ้ำ

ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ซึ่งเป็นยุคแห่งการเลือกปฏิบัติทางเพศที่รุนแรงเผ็ดร้อนระดับพริกฮาบาเนโรแบบนี้ จะมีประธานบริษัทอาวุธสงครามบ้าที่ไหนกล้ามอบหมายงานให้ผู้หญิงทำล่ะ?

ผมจิบกอนยักแล้วถามออกไป

"นี่หนีออกจากบ้านมาหรือเปล่าครับเนี่ย?"

"เอ๋!? หนีออกจากบ้านอะไรกันคะ! ผิดถนัดเลยเถอะค่ะ!"

จริงดิ?

พอผมจ้องเขม็ง เธอก็หลบสายตาไปอย่างเนียน ๆ

"มะ... ไม่ได้หนีออกจากบ้านซะหน่อย ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ... ชะ... ใช่แล้ว! แบบว่าจัดการก่อนแล้วค่อยรายงานทีหลังยังไงล่ะคะ!"

"จัดการอะไรก่อนแล้วค่อยรายงานทีหลังเหรอครับ?"

"กะ... ก็ต้องเป็นเรื่องงานสิคะ! ต้องคอยประเมินความต้องการจากหน้างานส่งกลับไปให้สำนักงานใหญ่ล่วงหน้า การเจรจาซื้อขายถึงจะราบรื่นไงคะ"

"หืม"

ข้ออ้างช่างยืดยาวซะเหลือเกินนะ

น่าสนุกดีนี่

"เอาเถอะครับ ถือซะว่าเป็นแบบนั้นก็แล้วกัน"

"เอ๊ะ? ไม่ถามต่อแล้วเหรอคะ?"

"ก็เจ้าตัวยืนยันแบบนั้น จะให้ผมเซ้าซี้ขุดคุ้ยไปทำไมล่ะครับ?"

ฟลอร่ากะพริบตาปริบ ๆ แล้วพึมพำอะไรบางอย่างกับตัวเองเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน

ผมเอนตัวไปทางเธอเล็กน้อย

"อะ... อะไรคะเนี่ย จู่ ๆ ก็..."

"ก็แค่คิดว่าจะลองฟังเหตุผลที่คุณมาหาผมสักหน่อยน่ะสิ"

"ชิ... ฉันอยากให้คุณสั่งซื้อปืนกลกับกระสุนสำหรับติดเครื่องบินรุ่นใหม่จากแพรตต์แอนด์วิตนีย์ของเราค่ะ"

"แต่คนฝรั่งเศสเกลียดอาวุธนำเข้านี่นา"

"นั่นมันแค่กับอาวุธของอังกฤษเท่านั้นแหละค่ะ พวกเราเป็นคนอเมริกานะคะ?"

"พอดีเลยที่กองทัพสหรัฐฯ กำลังบอกให้บริษัทผลิตอาวุธแต่ละแห่งลองเสนอตัวปืนกลประจำการรุ่นใหม่ บางทีถ้าได้รับบรรจุเข้าประจำการในปีหน้าหรือปีถัดไป ก็คงได้ชื่อรหัสอย่าง M1917 อะไรทำนองนั้นแหละค่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่ายังไม่ได้เริ่มผลิตเลยไม่ใช่เหรอครับ?"

"เพราะงั้นเราก็แค่เอาปืนกลวิกเกอร์สของอังกฤษมาเปลี่ยนป้ายยี่ห้อแล้วเอาไปขายหลอกกินเงินสิคะ?"

"เหอะ"

"ว่าไงคะ สนใจไหม?"

ผมยื่นแก้วออกไปแทนคำตอบ

เคร้ง— เสียงแก้วกระทบกันดังขึ้น

* * *

"หึ ๆ ฮึม~"

"อะไรวะ? ทำไมดูอารมณ์ดีจัง มีเรื่องอะไรดี ๆ หรือไง?"

"ฟลอร่า เพน วิตนีย์ คนนี้ไปเซ็นสัญญาชิ้นบะละฮึ่มมาแล้วไงล่ะ ฮุฮุฮุ"

ซูซาน มิชลิน (Suzanne Michelin) ลูกสาวประธานบริษัทมิชลินที่เป็นทั้งเพื่อนและพันธมิตร จ้องมองเธอด้วยดวงตาสีเขียวที่ดูเลื่อนลอยไร้วิญญาณ ก่อนจะยื่นปึกกระดาษกองโตมาให้ดื้อ ๆ

"...นี่อะไรเนี่ย?"

"โทรเลขที่พ่อแม่เธอส่งมาไง"

"อ๊า ไม่ดู ๆ ไม่ต้องดูก็รู้ว่าเนื้อหาคงหนีไม่พ้นการมาจู้จี้จุกจิก บังคับให้ฉันไปแต่งงานกับลูกชายนักการเมืองหรือลูกชายนักธุรกิจหน้าไหนสักคนที่กำลังรุ่ง ๆ แน่นอน"

"นี่เธอคงไม่ได้กะจะไม่แต่งงานหรอกนะ?"

"ไม่! ไม่ได้บอกว่าจะไม่แต่งสักหน่อย! อย่างน้อยในสังคมยุคใหม่นี้ มันก็มีความรักหลงเหลืออยู่ ไม่เหมือนยุคกลางที่โหดร้ายหรอกนะ!"

"ในสังคมยุคใหม่นี้ก็ยังมีการแต่งงานเพื่อสานสัมพันธไมตรีอยู่นะจ๊ะ?"

"ต่อให้ไม่มีพันธมิตร ตระกูลฉันก็ไม่ล่มจมหรอก"

"ต่อให้เธอไม่ได้มาวิ่งเต้นทำยอดขายอยู่ที่ฝรั่งเศส ตระกูลเธอก็ไม่ล่มจมเหมือนกันแหละ"

"...โธ่เว้ย พี่เป็นพวกฉัน หรือเป็นพวกตระกูลวิตนีย์ที่อยู่อีกฝั่งของมหาสมุทรแอตแลนติกกันแน่เนี่ย?"

"ฉันเป็นพวกพ่อฉันต่างหากล่ะ? ใครจะชนะก็ช่าง ฉันขอแค่ให้ธุรกิจของพ่อรุ่งเรืองก็พอแล้ว"

"อูย ร้ายกาจ ซูซาน มิชลิน ช่างร้ายกาจเสียจริงเพคะ"

ฟลอร่าทำปากยื่นแล้วล้มตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียง

"ร้ายกาจกับผีน่ะสิ ถ้าเกลียดการคลุมถุงชนขนาดนั้น เธอก็ไปหาผู้ชายดี ๆ สักคนเองเลยสิ เอาแต่ไปนั่งจิบก็อกเทลอยู่คนเดียวในโซเชียลคลับทุกวัน ผู้ชายคนไหนเข้ามาก็เตะโด่งทิ้งหมด แล้วแบบนี้จะไปมีความรักได้ยังไงเล่า"

"ก็ที่ผ่านมาเจอแต่พวกไม่ได้เรื่องนี่นา จะให้มอบหัวใจให้ง่าย ๆ ได้ยังไงล่ะ"

"...ที่ผ่านมา?"

"อุ๊ย"

ซูซานส่งเสียง 'อึฮึฮึ' ในลำคอ แล้วขยับเข้าไปนั่งที่ข้างเตียง

"ทำไมถึงพูดว่า 'ที่ผ่านมา' ล่ะ? วันนี้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอ?"

"ไม่มีอะไรสักหน่อย? อย่ามาล้อนะ?"

"ค่าาา เอาที่สบายใจเลยค่ะ"

ดวงตาที่เบิกขึ้นนั้นราวกับจะบอกว่ารู้ทันทุกอย่าง และมองมาอย่างเยาะเย้ย

"อ๊าก! อย่ามองด้วยสายตาแบบนั้นนะ!? จริง ๆ เลย!"

"จ้า ๆ เดี๋ยวไว้เธอคงคันปากเล่าออกมาเองแหละ ปกติถ้าเจอคนถูกใจก็ทนเก็บไว้ไม่อยู่ต้องเอามาอวดกันทั้งนั้นแหละ"

"ออกไปเลยนะ!"

* * *

ปลายปี 1915

บรรยากาศในแนวรบด้านตะวันตกตกต่ำถึงขีดสุดจากข่าวร้ายที่ทำเอาหดหู่ลงทุกวี่ทุกวัน

ต้นปี 1915 ฝ่ายสัมพันธมิตรได้ทิ้งใบแจ้งการเสียชีวิตกว่าแปดหมื่นใบไว้บนทุ่งโคลนที่ชื่อว่าอีปร์ (Ypres) ในเบลเยียม

"ครั้งนี้มันต้องต่างออกไปสิโว้ย ครั้งนี้แหละ!"

แม้จะใช้กำลังพลที่ซุ่มซ้อมและสะสมกองกำลังมาเกือบครึ่งปี บุกโจมตีอย่างดุเดือดในแถบช็องปาญ (Champagne) ทว่า...

"จอมพลจอห์น เฟรนช์ (John French) คุณถูกปลดแล้ว มีอะไรจะพูดไหม?"

"ท... ทำไมกัน?"

"ทำไมบ้าอะไรล่ะไอ้เวรเอ๊ย! สั่งให้ทหารติดดาบปลายปืนแล้ววิ่งชาร์จเข้าใส่รังปืนกลเนี่ยนะ ยังมีหน้ามาถามอีกเหรอว่าทำไม!"

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเป็นประเทศหมู่เกาะที่มีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข หรือเพราะบ้าการพุ่งชาร์จเข้าใส่เหมือนกับประเทศหนึ่งในแถบตะวันออกกันแน่ กองทัพอังกฤษถึงได้พุ่งเข้าไปตายโง่ๆ ที่ฐานที่มั่นอันแน่นหนาของเยอรมันในหมู่บ้านเล็กๆ ที่ชื่อว่าลูส (Loos) อย่างสวยงาม จนต้องเขียนจดหมายแจ้งการเสียชีวิตถึงสองหมื่นฉบับ

แค่นั้นซะที่ไหนล่ะ?

นายทหารชั้นประทวนและนายทหารชั้นสัญญาบัตรกว่าแปดพันนายพิการหรือไม่ก็ตาย กลับบ้านเกิดไปในสภาพไม่ต่างจากศพเดินได้

ทำให้ผู้บังคับบัญชาระดับกลางของกองทัพบกที่ 1 สังกัดกองกำลังรบนอกประเทศของอังกฤษสูญสลายหายไปโดยปริยาย

กว่าจะฟื้นฟูความเสียหายระดับนี้ได้คงต้องใช้เวลาอย่างน้อยหลายเดือน

ในขณะเดียวกัน เมื่อวันที่ 25 กันยายน กองทัพฝรั่งเศสก็ได้ระดมกำลังพลสี่แสนห้าหมื่นนายจาก 35 กองพลเพื่อเปิดฉากบุกโจมตีเต็มรูปแบบ

และผลที่ได้ก็คือจดหมายแจ้งการเสียชีวิตแปดหมื่นฉบับกับทหารบาดเจ็บอีกหกหมื่นนาย

ข้อดีเพียงอย่างเดียวท่ามกลางความย่อยยับของทุกคน ก็คือการได้ค้นพบยอดนายพลที่ชื่อว่าฟิลิป เปแตง

ในขณะที่กองทัพอังกฤษหน้ามืดตามัวพุ่งชาร์จแบบบันไซเข้าไปตาย และกองทัพบกที่ 4 ของฝรั่งเศสกำลังล้มตายเป็นใบไม้ร่วงด้วยดงกระสุนของเยอรมัน กองทัพบกที่ 2 ภายใต้การบัญชาการของเปแตงกลับเป็นหน่วยเดียวที่สามารถรุกคืบเข้าไปได้ถึงสี่กิโลเมตร

หลังจากที่นายพลคาสเตลโน (Castelnau) ผู้นำการบุกโจมตีที่ช็องปาญได้เลื่อนขั้นขึ้นเป็นเสนาธิการกองบัญชาการทหารสูงสุด เขาก็ทุ่มทรัพยากรทั้งหมดให้กับกองทัพบกที่ 2 ด้วยความเชื่อมั่นในความสามารถของเปแตง

"ต้องการอะไรอีกไหม เปแตง? ฉันจะช่วยนายให้เต็มที่เท่าที่จะทำได้"

"กองบิน"

"กองบินงั้นเหรอ?"

"ตราบใดที่เรายังขับไล่พวกเยอรมันเวรนั่นออกไปจากน่านฟ้าของมาตุภูมิไม่ได้อย่างเด็ดขาด การบุกโจมตีก็เป็นไปไม่ได้ครับ"

"แต่ตอนที่บุกช็องปาญ ถึงกำลังรบทางอากาศของเราจะด้อยกว่า แต่นายก็ยังรุกคืบไปได้นี่"

"ถ้าเรามีกำลังรบทางอากาศเพียงพอ วันนั้นเราก็อาจจะปลดแอกช็องปาญได้อย่างสมบูรณ์ไปแล้วครับ ท่านนายพล"

คาสเตลโนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเรียกตัวพันโทเอดูอาร์ บาแร็ส ผู้อำนวยการกรมการบินเข้ามา

"บาแร็ส พอจะมีกำลังรบทางอากาศดึงไปเสริมให้กองทัพบกที่ 2 ของเปแตงได้บ้างไหม?"

"พอดีเลยครับ ตอนนี้มีอยู่หนึ่งกองบินที่ประกอบด้วยเครื่องบินรุ่นใหม่ รวมถึงเครื่องบินรุ่นต้นแบบ เพิ่งจะเตรียมความพร้อมรบเสร็จสมบูรณ์ครับ"

"หนึ่งกองบินที่ว่ามีอยู่กี่ลำล่ะ?"

"มีทั้งหมดยี่สิบสี่ลำครับ"

"ดี พอผลิตเครื่องบินรุ่นใหม่ออกมาได้เมื่อไหร่ก็ส่งไปให้เปแตงทั้งหมดเลยก็แล้วกัน งั้นฉันมีประชุมกับท่านผู้บัญชาการทหารสูงสุด ขอตัวก่อนล่ะ"

"ครับ ท่านเสนาธิการ"

เมื่อเหลือกันแค่สองคน เปแตงก็เดินเข้าไปถามบาแร็ส

"ท่านผู้อำนวยการกรมการบิน ผู้บังคับการกองบินนั้นคือใครกัน?"

"พันโทแทโอดอร์ ลี ผู้การกองพลน้อยนานาชาติครับ"

"...ลี? ใช่ลีคนที่ฉันรู้จักหรือเปล่า?"

"น่าจะใช่นะครับ พวกนักบินแนวหน้าเคารพเขาเหมือนเป็นครูบาอาจารย์เลยล่ะครับ"

"หึ หมอนั่นมีพรสวรรค์เรื่องซื้อใจผู้ชายด้วยกันอยู่แล้วล่ะนะ"

* * *

เมื่อกลับมาถึงกองทัพบกที่ 2 เปแตงก็เดินออกมายืนเอามือไพล่หลังรออยู่ที่สนามบินด้วยตัวเอง

ไกลออกไปลิบๆ

มีบางอย่างบินเกาะกลุ่มกันมา ก่อนจะร่อนลงจอดบนสนามบินดังกุกกักทีละลำ

อีแทโอที่ลงมาในชุดนักบินสวมแจ็กเก็ตหนังสีน้ำตาลมองเปแตงแล้วถอดแว่นตากันลมออก

"...พันเอกเปแตง?"

"ตอนนี้เป็นนายพลแล้วล่ะ"

"แล้วทำไมถึงออกมารอด้วยตัวเองล่ะครับ?"

"ฉันก็ต้องมาเจอเพื่อนที่จะคอยคุ้มครองเหนือหัวฉันด้วยตัวเองสักหน่อยสิ"

เปแตงคาบบุหรี่แล้วมองไปที่เครื่องบิน

"นั่นใช่เครื่องบินรุ่นใหม่ที่นายรับหน้าเสื่อสร้างขึ้นมาหรือเปล่า?"

"ใช่ครับ"

"มั่นใจไหม?"

"แค่บอกมาก็พอครับว่าอยากให้ผมเก็บกวาดท้องฟ้าให้ตั้งแต่เมื่อไหร่"

"ดี"

พอเปแตงกระดิกนิ้ว พวกนายทหารคนสนิทก็ก้าวออกมาปูแผนที่บนโต๊ะที่ว่างอยู่ตัวหนึ่ง

"ทำไมการรุกช็องปาญถึงถูกสกัดกั้นน่ะหรือ ก็เพราะพวกเราไม่รู้เลยว่ามีอะไรอยู่หลังแนวป้องกันแรกของกองทัพเยอรมันซึ่งอยู่ในระยะปืนใหญ่หนักของเราน่ะสิ กองทัพเยอรมันยึดน่านฟ้าไว้ แล้วเราจะไปรู้ได้ยังไง"

อีกฝ่ายสู้โดยเปิดโปรมองทะลุแมพ แต่ทางนี้เล่นเกมโดยพึ่งพาระยะการมองเห็นตามปกติ ยังไงก็เป็นศึกที่มีแต่แพ้สถานเดียว

เปแตงมองอีแทโอ

"ฉันจะแกล้งทำเป็นเปิดฉากรุกเพื่อล่อกองทัพอากาศของพวกมันออกมา พอจะจัดการได้ไหม?"

"ผมขออนุญาตเสริมอะไรหน่อยได้ไหมครับ?"

"ได้สิ"

พออีแทโอพูดจบ เปแตงก็จุดบุหรี่เงียบๆ แล้วพยักหน้า

* * *

กองทัพเยอรมัน

กองทัพบกที่ 3

ฝูงบินภาคสนามที่ 10 (Feldflieger-Abteilung 10)

โทรเลขถูกส่งเข้ามาพร้อมกับเสียงกริ๊กๆ

เมื่อทหารสื่อสารถอดรหัสโทรเลขแล้วส่งให้นายทหาร เขาก็เปิดหน้าต่างตะโกนทันที

"เตรียมออกตัว! เตรียมออกตั๊ว!! ตรวจพบกองบินข้าศึก 1 กองบิน!"

"บัดซบเอ๊ย อีกแล้วเหรอวะ?"

"สอยพวกไอ้กบซะร่วงไปตั้งขนาดนั้นแล้ว ยังมีนักบินเหลืออยู่อีกเรอะ"

นักบินฝูงบินภาคสนามที่ 10 ซึ่งกำลังนอนพักผ่อนอยู่บนเปลญวนพากันพันผ้าพันคอและสวมเสื้อแจ็กเก็ตขนแกะ แล้วรีบขึ้นเครื่องฟอกเกอร์ ไอน์เดคเคอร์อย่างรวดเร็ว

เครื่องบินรบที่ดีที่สุดในโลก ฟอกเกอร์ ไอน์เดคเคอร์

หากอยู่คู่กับเจ้านี่ ก็ไม่มีศัตรูหน้าไหนที่สอยให้ร่วงไม่ได้

"วันนี้ใครยิงไม่ร่วงต้องเลี้ยงข้าวเย็นเว้ย"

"เวรเอ๊ย คราวนี้ฉันไม่ยอมแพ้เด็ดขาด"

ใบพัดหมุนวน เครื่องฟอกเกอร์นับสิบลำทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า รักษาระดับความสูงไว้ที่สามพันเมตรแล้วมุ่งหน้าสู่แนวหน้า

ตั้งแต่เสียงเครื่องยนต์ที่คำรามดังบรื้นๆ หนวกหูไม่หยุดหย่อน ไปจนถึงระยะห่างทางกายภาพ

บนท้องฟ้านั้นแทบจะไม่ได้ยินเสียงพูดเลย

พวกเขาจึงสื่อสารกันด้วยสัญญาณมือ

- เห็นไหม?

- ไม่เห็น

หมอนั่นที่รับหน้าที่เป็นเครื่องบินลาดตระเวนยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมาส่องดูด้านล่าง

- ตรวจพบ ตรวจพบ เครื่องข้าศึก 6 ลำ 1 ฝูงบิน กำลังบินอยู่ที่ระดับความสูงสองพันเมตร

- รับทราบ

- แต่พวกนั้นกำลังหนีกลับไปฝั่งตัวเองนะ?

- ?

แปลกแฮะ

ถ้าบินออกมาเพื่อโจมตีก็ต้องบุกเข้ามาในเขตยึดครองของกองทัพเยอรมันสิ ทำไมถึงได้บินวนไปวนมาอยู่ในเขตของตัวเองล่ะ?

- นั่นสำคัญด้วยหรือไง? ก็แค่สอยให้ร่วงไปก็พอแล้วนี่

- ก็จริง

นักบินฝูงบินภาคสนามที่ 10 หันหัวเครื่อง แล้วเริ่มทิ้งตัวลงมาท่ามกลางแสงแดดที่สาดส่องเพื่อไม่ให้ศัตรูมองเห็นตน ตามที่เสืออากาศอันดับหนึ่งอย่างเบิลเคอเคยกล่าวไว้

ยิ่งแรงโน้มถ่วงกดทับร่างกายมากเท่าไร ระยะห่างกับเครื่องบินข้าศึกก็ยิ่งลดลงมากเท่านั้น

พวกเขาวางนิ้วบนไกปืนและทาบศูนย์เล็งเป้าหมาย

- ปังๆๆๆๆ!

เครื่องบินข้าศึกลำหนึ่งเอียงวูบ ก่อนจะพ่นควันดำโขมงแล้วร่วงหล่นลงมาในแนวเฉียง

"ยี่ฮ่า! กองทัพเยอรมันมาแล้วโว้ย!"

"สอยได้ลำนึงแล้ว!"

เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่พวกเขากำลังฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจกับผลงานของตัวเองอยู่นั้น

- ตรวจพบเครื่องบินข้าศึก 2 ฝูงบินเรียบร้อย

- รับทราบ

อีแทโอส่งสัญญาณมือ

- เริ่มการปะทะ ขอให้ทุกคนโชคดี

เครื่องบินรุ่นใหม่ 'สปาด' 20 ลำที่เฝ้ามองพวกเขาอยู่จากระดับความสูงสี่พันเมตรต่างพลิกตัวและทิ้งดิ่งลงมา

==================================================