บทที่ 62 สร้างผู้ติดตาม (4)

บทที่ 62 สร้างผู้ติดตาม (4)

"อูย มือลื่นซะได้"

"มงดีเยอ!!! คุณโช! นี่มันรอบที่เท่าไหร่แล้วครับเนี่ย!?"

"ผมแค่พลาดไปครั้งเดียวเอง"

"มันไม่ใช่แค่ครั้งเดียวนี่ครับ!"

โชโดซอนโยนเครื่องมือที่พังทิ้งไป แล้วหยิบอันใหม่ขึ้นมาเคาะต่ออย่างหน้าตาเฉย

วิศวกรชาวฝรั่งเศสจะมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจก็ช่างปะไร

หากเป็นโชโดซอนผู้เป็นทายาทตระกูลขุนนางโชแห่งชางนยอง เขาคงจะหน้าแดงแจ๋ทำตัวไม่ถูกไปแล้ว แต่โชโดซอนในฐานะร้อยโทแห่งกองทัพเฟิ่งเทียนในแมนจูเรียและทหารกองทัพอิสรภาพยอนชู สามารถเมินเฉยต่อสายตาเหล่านั้นได้อย่างไม่ยี่หระ ซ้ำยังทำหน้าด้านหน้าทนดึงดันต่อไปได้อีก

เพราะสำหรับคนที่ไม่มีประเทศให้กลับ หน้าตามันเป็นเรื่องที่ฟุ่มเฟือยเกินไป

- เคร้ง!

"อูย มือลื่นอีกแล้วสิ"

"มงดีเยอ!"

เช่นเดียวกัน โอกาสก็เป็นสิ่งที่ฟุ่มเฟือยเกินไปสำหรับคนไร้ชาติ

วันนี้โชโดซอนก็ยังคงเคาะเครื่องมือไม่หยุดพักอยู่ภายในโรงงานเบลริโอต์แห่งที่สองในแถบชานเมืองปารีส เขาประกอบชิ้นส่วน และอาศัยครูพักลักจำอ่านพิมพ์เขียวทุกใบที่ผ่านตาอย่างเอาเป็นเอาตาย

* * *

ปารีส

วิทยาลัยวิศวกรรมทหารบก เอโกลปอลีแต็กนิก (École Polytechnique)

ภายใต้แสงไฟจากหลอดไส้ที่ส่งเสียงดังเป๊าะแป๊ะจากการเผาไหม้เป็นระยะ

อูด็อกซุนที่กางพจนานุกรมสามสี่เล่มและจดอะไรบางอย่างลงไปไม่หยุดพัก วางปากกาลงชั่วคราวแล้วนวดกระบอกตาที่เริ่มปวดเมื่อย

"เชี่ยเอ๊ย นี่มันบ้าอะไรวะเนี่ย อ่านไม่เห็นจะรู้เรื่องเลยเว้ย"

มีแต่คำศัพท์ที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต มีแต่ทฤษฎีบ้าบอคอแตกอะไรก็ไม่รู้เต็มไปหมด

ให้ถือปืนไปสู้กับไอ้พวกยุ่นยังจะง่ายซะกว่า!

แต่ถึงอย่างนั้น อูด็อกซุนก็ยังหยิบปากกาขึ้นมาอีกครั้ง เขาจ้องมองพจนานุกรมแล้วกลืนกินตัวหนังสือทีละตัวๆ เข้าไปในสมองอย่างตะกละตะกลาม

ในฐานะทายาทรุ่นที่ยี่สิบเก้าของตระกูลอูแห่งทันยังสายเยอันกง หากต้องมาพ่ายแพ้ให้กับตัวหนังสือในตำราแทนที่จะเป็นดาบปลายปืนของพวกยุ่น เขาจะมีหน้าไปพบปู่ย่าตาทวดได้ยังไง

* * *

"ผู้พันครับ?"

ผมขยี้บุหรี่ที่สูบไปได้ครึ่งหนึ่งทิ้งแล้วตอบกลับไป

"มากันครบแล้วใช่ไหม?"

"ครับ ตัวแทนจากนิวพอร์ต (Nieuport et Deplante) ก็เพิ่งมาถึง ตอนนี้ทุกคนรวมตัวกันอยู่ที่โรงเก็บเครื่องบินแล้วครับ"

ผมพยักหน้า สวมเสื้อโค้ตแล้วเดินออกไปจากตรงนั้น

ภายในโรงเก็บเครื่องบินมีผู้คนยืนล้อมรอบโต๊ะตัวใหญ่

โมราน-โซลนิเยร์, นิวพอร์ต, เบลริโอต์, โกโดรง...

หัวหน้าแผนกวิจัยและพัฒนาของบริษัทการบินทั้งหมดที่มีอยู่ในฝรั่งเศสตอนนี้

พวกเขาหันมามองผมพร้อมกับค้อมศีรษะให้เล็กน้อย

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ อย่างที่ท่านอธิบดีกรมการบินได้แจ้งให้ทราบ ผมแทโอดอร์ ลี จะมาลงมือพัฒนาเครื่องบินรุ่นใหม่ที่จะสอยไอ้พวกเยอรมันร่วงลงมาร่วมกับพวกคุณไปอีกพักใหญ่ครับ"

แปะ แปะ แปะ

เสียงปรบมือตามมารยาท

มีเพียงเบลริโอต์เท่านั้นที่ฉีกยิ้มกว้างและปรบมือให้อย่างกระตือรือร้น

สมกับเป็นพวกวิศวกรสติเฟื่องจริงๆ

ให้ตายสิ ไม่ว่าจะมองยังไง ตานั่นก็ดูเหมือนว่าถ้ามีปีศาจสปาเกตตีบินได้มาสอนวิธีบินให้ คงได้ตั้งศาสนาใหม่แล้วสถาปนาตัวเองเป็นเจ้าลัทธิคนแรกแหงๆ

"ผู้พันครับ จะให้เริ่มจากตรงไหนดีครับ"

เป็นคนจากบริษัทนิวพอร์ต

ชายที่ไว้หนวดปลายงอนอันเป็นเอกลักษณ์ของยุคนี้เดินเข้ามาถามผม

ผมถอดเสื้อคลุมและถลกแขนเสื้อขึ้น ก่อนจะเคาะนิ้วลงบนกระดาษพิมพ์เขียวที่ยังว่างเปล่า

"มาเริ่มขึ้นโครงกันก่อนเถอะครับ"

"ขึ้นโครงเหรอครับ..."

"ต้องการสเปกแบบไหนเป็นพิเศษไหมครับ"

คราวนี้ช่างเทคนิคจากฝั่งโมราน-ซอลนีเยเป็นคนถาม

บริษัทที่แทบจะเป็นเพียงเจ้าเดียวที่ผลิตเครื่องบินขับไล่ที่นั่งเดี่ยว ท่ามกลางยุคที่เครื่องบินรบปีกสองชั้นครองเมือง

ขอเสริมหน่อยว่า เครื่องบินขับไล่ของบริษัทนี้สามารถติดตั้งปืนกลไว้หลังเครื่องยนต์และใบพัดได้ คล้ายกับเครื่องบินเยอรมันที่ติดตั้งกลไกสับหลีก...

มันก็ไม่ได้เป็นเทคโนโลยีที่ยิ่งใหญ่อะไรนักหรอก แค่ออกแบบเสริมแผ่นเหล็กที่ใบพัดให้กระสุนแฉลบออกไปก็เท่านั้น

ดังนั้นเวลายิงปืนกล กระสุนก็จะกระทบใบพัดจนเกิดเสียง 'เป๊งๆๆ!' พร้อมกับประกายไฟแลบกระจุยกระจาย

ถ้ากระสุนเกิดแฉลบผิดองศาแล้วกระเด็นกลับมาโดนนักบินเข้าล่ะจะทำยังไงน่ะเหรอ? ก็ซวยไปสิครับ

ผมพูดกับคนของโมราน-ซอลนีเย

"ด้วยเทคโนโลยีปัจจุบัน สามารถรับน้ำหนักขึ้นบินได้สูงสุดกี่กิโลกรัมครับ"

"หนึ่งร้อยห้าสิบกิโลกรัมรวมน้ำหนักนักบินครับ"

"แล้วน้ำหนักปืนกลล่ะครับ"

"ปืนกลเบาลูอิสหนึ่งกระบอกหนักสิบห้ากิโลกรัม ถ้าจะติดตั้งปืนกลหนักต้องเผื่อน้ำหนักไว้อย่างน้อยยี่สิบห้ากิโลกรัม ถ้ารวมกระสุนด้วยก็ต้องหักออกอีกอย่างน้อยยี่สิบกิโลกรัม และถ้ารวมพวกกลไกต่างๆ เข้าไปด้วยก็ต้องหักออกอีกสิบกิโลกรัมครับ"

"ตัดปืนกลเบาลูอิสทิ้งไปเถอะครับ การเปลี่ยนแม็กกาซีนกลางอากาศมันเสี่ยงเกินไป ใช้ปืนกลหนักที่ป้อนกระสุนด้วยสายพานดีกว่า"

"ถ้าอย่างนั้นก็ต้องหักน้ำหนักพื้นฐานห้าสิบห้ากิโลกรัมออก แล้วออกแบบให้อยู่ในกรอบเก้าสิบห้ากิโลกรัมที่รวมน้ำหนักนักบินด้วยครับ"

"ถ้าตีว่าคนน้ำหนักแปดสิบกิโล พอลบออกก็จะเหลือน้ำหนักส่วนเกินแค่สิบห้ากิโลกรัมสินะครับ"

ช่างเทคนิคฝั่งโคดรงเอามือลูบคางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า

"ผู้พันครับ นี่มันบ้าไปแล้ว! จะให้ออกแบบโดยเผื่อน้ำหนักเหลือแค่สิบห้ากิโลกรัมเนี่ยนะครับ!"

"ไม่มีทางออกอื่นเลยเหรอครับ"

จะให้บินๆ อยู่บนฟ้า พอกระสุนหมดก็ต้องมานั่งงมหยิบแม็กกาซีนเปลี่ยนใหม่หรือไง

ระหว่างที่กำลังตีลังกาม้วนควงสว่านอยู่ ใครมันจะไปทำแบบนั้นได้ หลุดมือร้อยเปอร์เซ็นต์ชัวร์ๆ

ช่างเทคนิคฝั่งโคดรงขมวดคิ้วหลังได้ยินคำพูดผม เขาครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก

"ถ้าเพิ่มกำลังขับของเครื่องยนต์โดยตรงก็อาจจะพอเป็นไปได้ครับ"

"เครื่องยนต์ที่ทุกคนกำลังใช้อยู่ตอนนี้คือ..."

"เครื่องยนต์โรตารีครับ"

คราวนี้เบลริโอต์เป็นคนตอบด้วยตัวเอง

มันเป็นเทคโนโลยีที่เรียบง่ายมากๆ โดยตัวเครื่องยนต์จะหมุนรอบตัวเอง 360 องศาขณะทำงาน

เพราะงั้นมันจึงบำรุงรักษาง่ายและหาจุดบกพร่องเจอได้ง่าย อีกทั้งเครื่องยนต์ยังหมุนรับลมอยู่ตลอดเวลา จึงไม่ต้องกังวลเรื่องความร้อนขึ้น

แต่พอผมได้ลองขับดู แรงบิดมันเทไปทางฝั่งที่เครื่องยนต์หมุน ทำให้ถึงจะอยู่นิ่ง ๆ ตัวเครื่องก็คอยจะเอียงอยู่เรื่อย

จะว่ายังไงดีล่ะ เหมือนความรู้สึกตอนขับรถที่เพลาพัง ต่อให้ปล่อยพวงมาลัยไว้เฉย ๆ รถก็คอยจะเบี่ยงออกนอกเลนตลอดเวลาล่ะมั้ง

ถ้าเกิดปรับปรุงเครื่องยนต์โรตารีตัวนี้ให้กำลังขับสูงขึ้น แรงที่ดึงไปข้างใดข้างหนึ่งก็จะยิ่งแรงขึ้นตามกำลังที่เพิ่มมาด้วย

ไอ้นี่มันสอบตกชัด ๆ

"เอาล่ะ เอาเครื่องยนต์โรตารีไปทิ้งซะ"

"หา...?"

"แต่ท่านผู้พันครับ! นั่นมันเสถียรที่สุดแล้วนะครับ"

"ก็คงบินขึ้นได้อย่างเสถียรนั่นแหละครับ แน่นอนว่าพอบินขึ้นฟ้าปุ๊บก็จะโดนพวกเยอรมันสอยร่วงอย่างเสถียรเลยล่ะ"

"..."

ทุกคนก้มหน้าด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ถ้าของที่พวกเขาอุตส่าห์สร้างมามันไม่ใช่เศษเหล็กก็ว่าไปอย่าง แต่นี่แค่วันเดียวก็มีนักบินตายไปตั้งหลายสิบคนเพราะความต่างชั้นของเครื่องบินนี่นา

"คุณเบลริโอต์"

"ครับ ท่านผู้พัน"

"ในบรรดาเครื่องยนต์ที่ฝรั่งเศสมีอยู่ตอนนี้ นอกจากเครื่องยนต์โรตารีแล้ว ไม่มีตัวอื่นอีกเหรอครับ"

"มีเครื่องยนต์ 8 สูบระบายความร้อนด้วยอากาศที่เรโนลต์สร้างอยู่ครับ กำลังขับต่ำก็จริง แต่เชื่อถือได้ดีเยี่ยม เลยนิยมเอาไปติดในเครื่องบินลาดตระเวนกันครับ"

"กำลังขับประมาณไหนครับ"

"ประมาณ... ครึ่งหนึ่งของโรตารีครับ"

"งั้นเอาไอ้นั่นไปทิ้งด้วย"

"ท่านผู้พันครับ"

ช่างเทคนิคฝั่งโคดรงเอ่ยปากขึ้น

"โคดรงของเราเป็นบริษัทผลิตเครื่องบินทิ้งระเบิดครับ"

"ก็ใช่น่ะสิครับ"

"เพราะงั้นรอบนี้เราเลยลองซื้อเครื่องยนต์กำลังขับสูงมาหลายตัวเพื่อทดสอบดู ในนั้นมีเครื่องยนต์ที่ฮิสปาโน-ซุยซาสร้างอยู่ตัวหนึ่งครับ"

"ฮิสปาโน-ซุยซา?"

"ครับ เป็นเครื่องยนต์ 8 สูบระบายความร้อนด้วยน้ำที่ผลิตในสเปนครับ"

ฮิสปาโน

เหมือนจะเคยได้ยินแฮะ

"งั้นจดเอาไว้ก่อน เครื่องยนต์เถียงกันไปก็ไม่ได้คำตอบหรอก ทีนี้เรามาคุยเรื่องอาวุธกันต่อเถอะ"

"ถ้าจะใช้อาวุธให้คล่องตัว มีแต่ต้องใช้เครื่องยนต์ท้ายเท่านั้นแหละครับ"

"ผมเห็นค้านนะ"

อ่า นี่ไม่รู้กันสินะ

สูตรโกงจากอนาคตจงเจริญจริง ๆ

ผมหยิบปากกาขึ้นมาขีดเขียนรูปวาดคร่าว ๆ ลงบนพิมพ์เขียวเปล่า

ไอ้นี่น่ะ เขาเรียกว่าเกียร์ซิงโครไนซ์ไงล่ะ

พวกช่างเทคนิคจ้องมองภาพที่ผมวาดอย่างตั้งใจ

หึ ๆ ๆ ปรบมือสิพวกแก...

"เกียร์ซิงโครไนซ์นี่เอง"

"หา"

เดี๋ยวนะ พวกคุณรู้จักไอ้นี่ได้ยังไง

ช้าก่อน

ทั้งที่รู้จักไอ้นี่ แต่ก็ยังติดตั้งปืนกลส้นตีนแบบนั้นเนี่ยนะ? ทำไมวะ?

"MG08 ของพวกเยอรมันเป็นระบบลูกเลื่อนปิด พอเหนี่ยวไกปุ๊บกระสุนก็พุ่งออกไปทันที แต่ปืนกลโฮชิกิสของฝรั่งเศสเราเป็นระบบลูกเลื่อนเปิด กระสุนไม่ได้พุ่งออกไปทันที แต่จะยิงออกไปหลังจากลูกเลื่อนทำงานไปเสี้ยววินาทีครับ"

"ถ้าอย่างนั้นก็ติดตั้งปืนกลแบบแม็กซิมเหมือนเยอรมนีสิครับ พอดีเลย พวกคนอังกฤษก็ผลิตวิกเกอร์สภายใต้ลิขสิทธิ์อยู่แล้วนี่"

"...ถึงอย่างนั้น จะให้เอาอาวุธของอังกฤษมาติดกับอาวุธของฝรั่งเศสเราได้ยังไงกันล่ะครับ เราก็มีศักดิ์ศรีของเรานะ"

"......?"

"แน่นอนว่าไม่ใช่ความคิดของพวกผมหรอกครับ ท่านนายพลทั้งหลายในกระทรวงการสงครามฝรั่งเศสเขาว่ากันมาแบบนั้นน่ะ"

"......?"

นี่มันคำพูดเหี้ยอะไรวะเนี่ย?

สุดยอดไปเลย!

ฝรั่งเศส!

* * *

บาร์สำหรับนายทหารแห่งหนึ่งในปารีส

ผมโมโหจนเลือดขึ้นหน้าเลยสั่งคอนยัคแรง ๆ มาดื่ม

ความร้อนผ่าวไหลทะลักผ่านหลอดอาหารลงไปแผดเผากระเพาะ แทรกซึมไปกับกลิ่นหอมหวานของผลไม้

จะบ้าตาย

ยุคสมัยนี้มันบ้า หรือผมบ้ากันแน่ ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ

ในขณะที่ทหารกำลังออกไปตายกันในสนามรบ ไอ้พวกนายพลกระจอกพวกนั้นกลับมาพล่ามว่า 'โหย ถึงยังไงจะให้ใช้อาวุธอังกฤษได้ไงวะ?' กันอยู่เนี่ยนะ?

ศักดิ์ศรีของพวกมันสำคัญกว่าใบแจ้งการตายหลายแสนใบงั้นเหรอ? เป็นงั้นสินะ?

อ้อ

ไม่ใช่สิ

เพราะไอ้พวกเวรนั่นครองตำแหน่งสำคัญอยู่ไง โลกมันถึงได้เป็นสภาพนี้

เข้าใจละ

"......"

"......"

พอผมเอาแต่กระดกคอนยัคไม่หยุด ทุกคนก็เลยเอาแต่เหลือบมองผมเงียบ ๆ

คนเอเชียในชุดเครื่องแบบทหาร แถมยังซดเหล้าแรง ๆ เพียว ๆ ไม่หยุดหย่อน มองดูแล้วก็คงแปลกตาเป็นธรรมดาล่ะมั้ง

"บาร์เทนเดอร์ ขออีกแก้ว..."

"คุณสุภาพบุรุษคะ ไปเจออะไรมาถึงได้มานั่งดื่มเงียบเหงาอยู่คนเดียวแบบนี้"

เสียงหวานจับใจ

ผมหันหน้าไปทางขวาโดยไม่รู้ตัว

หมวกปีกกว้างกับชุดเดรสสีเข้ม

ผมสีบลอนด์สว่างไสวกับดวงตาสีฟ้าครามราวกับท้องฟ้า

รูปลักษณ์ที่น่าจะไปเลือกคู่ควงเต้นรำอยู่ในโซเชียลคลับสนุก ๆ มากกว่าจะมาอยู่ในบาร์เงียบ ๆ แบบนี้

ดูรุ่นราวคราวเดียวกับผม

เธอคนนั้นขยับมานั่งข้างผมเนียน ๆ

"บาร์เทนเดอร์ ฉันขอบรองซ์แก้วหนึ่งค่ะ ขอส้มเยอะกว่าเวอร์มุตหน่อยนะคะ"

"ได้ครับ มาดาม"

เธอไม่สนใจสายตาผมที่จ้องมองอยู่เลยสักนิด รอจนสั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์เสร็จถึงค่อยหันมาสบตาผม

"...อะแฮ่ม ขอเสียมารยาทนะครับ คุณคือ?"

"ฟลอร่า เพย์น วิตนีย์ (Flora Payne Whitney)"

คนอเมริกันหรือไม่ก็คนอังกฤษงั้นเหรอ

"คุณฟลอร่า เพย์น วิตนีย์ เข้าใจแล้วครับ ผมแทโอดอร์ ลีครับ"

ผมยื่นมือออกไปเตรียมจับมื... เดี๋ยวก่อน การจับมือในยุคนี้มันเสียมารยาทหรือเปล่าเนี่ย?

ไม่รู้สิ คนผิวเหลืองอย่างผมจะทำอะไรในยุคนี้ก็อาจจะโดนมองขวางอยู่แล้วนี่นา

อาจเป็นเพราะเหล้าเข้าปากไปเยอะล่ะมั้ง อย่างน้อยตอนนี้ผมก็ไม่ได้อยากจะรักษามารยาทคร่ำครึของไอ้พวกแก่หงำเหงือกที่ส่งคนหนุ่มไปตายอย่างส่งเดชให้เคร่งครัดนักหรอก

เธอชำเลืองมองมือผมครู่หนึ่งแล้วก็ยื่นมือมาจับทันที

โชคดีที่ดูเหมือนจะไม่ได้ผิดมารยาทอะไร

"ฉันรู้ค่ะ คุณคือคนที่มาจากแมนจูเรียข้ามน้ำข้ามทะเลมาใช่ไหมคะ?"

"ฮ่าฮ่า ดูเหมือนคุณจะอ่านหนังสือพิมพ์บ่อยสินะครับ"

"ฉันชอบเรื่องซุบซิบมากกว่าหนังสือพิมพ์น่ะค่ะ"

"เรื่องซุบซิบงั้นเหรอ... เป็นนักข่าวหรือครับ?"

เธอประสานมือรองคางพร้อมกับยิ้มแป้น แล้วส่ายหน้าเบา ๆ

"อาชีพนักข่าวดูจะห่างไกลจากฉันไปหน่อยน่ะค่ะ อ๊ะ ขอบคุณค่ะ"

เธอแกว่งค็อกเทลที่บาร์เทนเดอร์ยื่นให้เบา ๆ จิบไปนิดหน่อย แล้วก็พูดต่อ

"ฉันแค่ช่วยธุรกิจของคุณพ่อคุณแม่นิดหน่อยน่ะค่ะ"

"อย่างนี้นี่เอง"

"แต่จู่ ๆ คุณพ่อคุณแม่ก็ส่งฉันข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกมาที่ฝรั่งเศสซะอย่างนั้น บ่นอะไรก็ไม่รู้ว่าผู้ชายตัวจริงป่านนี้คงอยู่ในสนามรบกันหมดแล้ว สำหรับคนที่เพิ่งบรรลุนิติภาวะ มันไม่ข้ามขั้นไปหน่อยเหรอคะ?!"

พ่อแม่ช่างเร่งรัดซะจริง

หลังจากนั้นผมก็นั่งฟังเธอคุยจ้อและคอยเออออห่อหมกไปอีกพักใหญ่

อย่างเรื่องที่ว่าพอคนปารีสรู้ว่าเป็นคนอเมริกัน ก็มองเป็นหมูตู้เตรียมปอกลอกกันทั้งนั้น หรือเรื่องที่เธอเข้ากันได้ดีสุด ๆ กับเพื่อนชาวฝรั่งเศสที่เพิ่งรู้จักกัน เลยพากันไปเที่ยวตรงนู้นตรงนี้

เรื่องราวในชีวิตประจำวัน ความกังวลธรรมดา ๆ และบทสนทนาเรียบง่ายที่ไม่ได้ฟังมานาน มันฟังดูรื่นหูมากจนผมยอมนั่งฟังต่อไปเรื่อย ๆ

"ลี ทำไมถึงเอาแต่ยิ้มล่ะคะ?"

"เปล่าครับ แค่เพลินดี"

"ชิ เหมือนฉันจะตื่นเต้นพูดอยู่คนเดียวเลย... ลีช่วยพูดอะไรบ้างสิคะ รอบนี้ฉันจะเป็นคนฟังเอง!"

เธอเท้าคางแล้วโน้มตัวมาทางผมเล็กน้อย

"นั่นสินะ เรื่องที่จะพูดงั้นเหรอ"

"อะไรก็ได้ค่ะ ฉันจะฟังเอง! คุยเรื่องงานก็ได้นะคะ? อย่างเรื่องงานที่ติดขัดหรืออะไรทำนองนั้น-"

"...งานที่ติดขัดเหรอครับ ฮ่าฮ่า ผมก็อยากเล่าให้ฟังอยู่นะ แต่บางทีมันอาจจะเป็นความลับทางทหารน่ะสิ"

"หืม ความลับทางทหารเหรอคะ"

เธอยิ้มแป้นอีกครั้งแล้วพูดด้วยท่าทีไร้เดียงสา

"อย่างเช่น... ปืนกลที่จะเอาไปติดบนเครื่องบินรบลำใหม่ แบบนั้นหรือเปล่าคะ?"

"......?"

อะไรวะเนี่ย

"คุณ... เป็นใครกันแน่ครับ?"

"ถ้าอยากรู้ จ่ายมา 5 ดอลลาร์ค่ะ! อ๊ะ นี่มันฝรั่งเศสนี่นา งั้น 5 ฟรังก์แล้วกัน?"

"......"

"ล้อเล่นค่ะ! อย่าทำหน้าดุแบบนั้นสิคะ ฮิฮิ"

เธอเปิดกระเป๋าสตางค์แล้วหยิบนามบัตรใบหนึ่งยื่นให้ผม

แพรตต์แอนด์วิตนีย์ (Pratt & Whitney)

ฟลอร่า เพย์น วิตนีย์

นามบัตรที่มีเพียงชื่อและนามสกุลสลักไว้ ราวกับจะบอกว่าไม่จำเป็นต้องมีตำแหน่งหรือคำอธิบายใด ๆ เพิ่มเติม

พอผมสลับสายตามองนามบัตรกับตัวเธอไปมา เธอก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น

"โอ๊ย ทำหน้าอะไรแบบนั้นคะเนี่ย โคตรตลกเลย"

"ตกลงว่าคุณเป็นใครกันแน่ครับเนี่ย?"

"ก็ประมาณว่า... เสมียนของแพรตต์แอนด์วิตนีย์ล่ะมั้งคะ น่าจะพอเป็นคำตอบได้นะ?"

เธอยิ้มจนตาหยี

==================================================