บทที่ 61 สร้างผู้ติดตาม (3)

บทที่ 61 สร้างผู้ติดตาม (3)

- แกรกๆ แกรกๆๆ...

นี่มันรถไถหรือเครื่องบินวะเนี่ย

ผมบังคับเครื่องไปจอดหน้าโรงเก็บเครื่องบินให้เรียบร้อย ก่อนจะกดปุ่มจุดระเบิดที่คันบังคับเพื่อดับเครื่องยนต์

เครื่องยนต์ที่เคยหมุนด้วยความเร็ว 1,200 รอบต่อนาทีค่อยๆ ช้าลง แล้วก็สาดน้ำมันหล่อลื่นกระเซ็นไปทั่วสารทิศเหมือนตอนที่เพิ่งสตาร์ตเครื่องอีกครั้ง

ถุยๆๆ

ทั้งร้อน ทั้งเหนียว แถมกลิ่นก็ไม่ค่อยจะดี พอมากระเด็นใส่หน้าแบบนี้ ความรู้สึกแม่งโคตรจะไม่รื่นรมย์เลยว่ะ

"เครื่องยนต์ดับสนิท!"

ช่างเครื่องที่ถือประแจเดินเข้าไปตรวจเช็กเครื่องยนต์ ก่อนจะชูนิ้วโป้งให้ผม

"เรียบร้อยครับ! ลงมาได้เลยครับ!"

"ขอบคุณครับ"

ผมกระโดดลงจากห้องนักบินสู่พื้นดินซึ่งอยู่ห่างกันเพียงระยะสั้นๆ

สัมผัสของดินและผืนหญ้าแนบสนิทไปกับรองเท้าบูต

ถ้าการเหยียบย่างบนท้องฟ้าให้ความรู้สึกอิสระเสรี พื้นดินก็คงให้ความรู้สึกปลอดภัยและสงบร่มเย็น

"......"

"......"

"หลีก"

ราวกับทะเลแดงแหวกออก ไอ้พวกฝรั่งเศสที่เอาแต่ยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่ตรงหน้าผมพากันแหวกทางออกเป็นสองฝั่ง

ผมเดินเข้าไปในโรงเก็บเครื่องบิน หยิบผ้าขนหนูสะอาดที่เตรียมไว้สำหรับนักบินขึ้นมาเช็ดคราบน้ำมันบนใบหน้า

"......"

"นี่ ธุระของพวกนายจบแล้วไม่ใช่หรือไง? แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเองได้แล้วไป"

จะมายืนจ้องหน้ากันตาปริบๆ ทำหอกอะไรวะ

กูไม่อยากโดนผู้ชายเป็นโขยงส่งสายตาแบบนั้นมาให้หรอกนะโว้ย

เมื่อได้ยินคำพูดของผม พวกเขาก็ลอกแลกสายตาไปมาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวออกมาข้างหน้าคนละก้าวแล้วยกมือขึ้นตะเบ๊ะที่ขมับ

"...ผู้บังคับหมวดบินที่ 1 สังกัดฝูงบินขับไล่ที่ 12 แห่งกองทัพบกฝรั่งเศส ร้อยตรีฌอง นาวาร์ครับ ท่านพันโท เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบครับ"

"รักษาการผู้บัญชาการกองพลน้อยนานาชาติ พันโทแทโอดอร์ ลี ฉันก็ยินดีที่ได้พบเช่นกัน ผู้หมวด"

เขาจับมือที่ผมยื่นออกไปอย่างเต็มใจ

ก็นะ ในยุคแห่งความเป็นชายชาตรีแบบนี้ แทนที่จะมานั่งพ่นคำพูดวิชาการน่าเบื่อเป็นร้อยคำ สู้ทุบกบาลแม่งให้แตกยับสักทีพร้อมพูดว่า 'งั้นก็ไปตายซะ' ยังจะได้ผลดีกว่าเป็นร้อยล้านเท่า

"ปกติแล้วท่านเคยขับเครื่องบินมาก่อนหรือเปล่าครับ?"

"เปล่า เมื่อวานนี้คือครั้งแรก"

"ฮะ! จะบ้าตาย ผมชักจะสงสัยแล้วสิว่าคนที่เคยพบนโปเลียนจะรู้สึกแบบนี้หรือเปล่า"

"นายก็อวยฉันเกินไป"

"อวยอะไรกันล่ะครับ? ผมขับเครื่องบินขับไล่มาได้ครึ่งปีแล้วนะ พอมาโดนคนที่เพิ่งเคยขับแค่วันเดียวยำเละจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่างแบบนี้ จะให้ผมคิดเป็นอื่นได้ยังไงล่ะครับ?"

ร้อยตรีฌอง นาวาร์ที่เพิ่งจะมารู้จักมารยาทเอาตอนที่โดนผมยำจนเละ ปากสั่นพั่บๆ ราวกับขยาดเต็มทน

"ว่าแต่ท่านคิดค้นท่าบินแบบนั้นออกมาได้ยังไงกันครับ? แถมยังใช้เวลาแค่วันเดียวเนี่ยนะ?"

"พอลองทำดู มันก็ทำได้เองนั่นแหละ"

"?"

ผมเดินออกจากโรงเก็บเครื่องบินไปคาบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ พลางรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นไอดอลที่มีติ่งคอยเดินตามต้อยๆ หรือไม่ก็เป็นนักเป่าขลุ่ยแห่งฮาเมลินยังไงยังงั้น

หึๆ... ฟักเยอา

บุหรี่หลังบินเสร็จนี่มันโคตรฟินเลยจริงๆ

"พอลองทำดูก็ทำได้เองเนี่ยนะ มันเป็นไปได้ที่ไหนกันล่ะครับ?"

"ผมก็ทำให้ดูแล้วไม่ใช่หรือไงครับ?"

"..."

"ทำไมครับ อยากรู้เหรอครับ?"

พวกที่มองผมอย่างอึ้งๆ พากันเบิกตากว้างทันที

หวานหมูเลยสิ

"จะสอนให้เหรอครับ?"

"ทำไมผมจะไม่สอนล่ะครับ? พวกเราเป็นพันธมิตรกันนี่นา"

"...เวรเอ๊ย ตอนได้ยินไอ้พวกอังกฤษพูดคำว่าพันธมิตร ผมล่ะโคตรจะเอือมระอา ไม่ยักรู้เลยว่ามันจะเป็นคำที่ทำให้อุ่นใจได้ขนาดนี้นะเนี่ย"

"แต่มีข้อแม้นะครับ"

ผมชูนิ้วชี้ขึ้นมาให้ทุกคนเห็น

"ข้อแม้ที่ว่าคืออะไรครับ?"

"พวกคุณต้องช่วยให้ผมได้รับสิทธิในการตัดสินใจอย่างอิสระจากกองบัญชาการสัมพันธมิตรให้ได้มากที่สุดครับ"

"แล้วพวกเราต้องทำอะไรบ้างล่ะครับ!?"

จะให้ทำอะไรอีกล่ะ

เอาล่ะ ทุกคนเตรียมเขียนคำร้องให้เต็มกระดาษคนละสิบแผ่นเดี๋ยวนี้เลย

* * *

ปารีส

กระทรวงการสงคราม กรมการบิน

พันโทเอดูอาร์ บาแร็ส ผู้อำนวยการกรมการบิน ซึ่งเทียบได้กับผู้บัญชาการทหารอากาศคนปัจจุบัน เคาะที่เขี่ยบุหรี่ที่เต็มล้นทิ้งลงถังขยะ แล้วคาบบุหรี่มวนใหม่ทันที

หากต้องนั่งอยู่ในตำแหน่งที่ต้องทนฟังแต่ข่าวว่าเครื่องบินขับไล่ฟอกเกอร์ของเยอรมันบดขยี้ลูกน้องตัวเองพังยับเยินเมื่อไหร่ ที่ไหน อย่างไร หรือได้รับแต่รายงานความพ่ายแพ้มาตลอดหนึ่งปีล่ะก็ ไม่ว่าใครก็ต้องสูบบุหรี่แบบไม่หยุดหย่อนตลอดเวลาที่ลืมตาตื่นทั้งนั้น

ทว่าต่อให้เป็นเอดูอาร์ที่จิตใจด้านชาไปแล้ว คราวนี้เขากลับแสดงความหงุดหงิดออกมาให้เห็นอย่างหาได้ยาก

"ไอ้พวกเวรนี่ ในที่สุดก็ประสาทแดกกันไปหมดแล้วใช่มั้ยเนี่ย?"

ฝูงบินขับไล่ที่ 12 ฝูงบินนกกระสา (Les Cigognes)

หน่วยที่รวบรวมเอาสุดยอดเอซจากแต่ละฝูงบินมาไว้ด้วยกัน

เมื่อพิจารณาจากความจริงที่ว่าพวกที่ทำอาชีพนักบินหรือนักบินรบในยุคนี้ ล้วนแต่เป็นพวกเสพติดโดปามีนจนสมองเพี้ยนกันหมด ก็คิดซะว่าฝูงบินที่ว่านั่นคือโรงพยาบาลบ้าระดับท็อปเลยก็แล้วกัน

ไอ้พวกบ้าที่พอได้รับบาดเจ็บจนถูกจับแอดมิต ก็เอาแขนที่เข้าเฝือกอยู่ไปทุบตีทหารเสนารักษ์ที่เข้าเวรดึก แล้วหนีไปขับเครื่องบินรบออกรบซะอย่างนั้น

เอดูอาร์คาบบุหรี่ขยับไปมาในปาก พลางพลิกดูจดหมายร้องเรียนหลายสิบหลายร้อยฉบับที่ถูกส่งมาหาเขาทีละแผ่น

"...หัวหน้าหมู่บินที่ 1 ฌอง นาวาร์ ขอให้แต่งตั้งผู้บัญชาการกองพลน้อยนานาชาติ แทโอดอร์ ลี เป็นผู้บัญชาการทหารอากาศแห่งกองกำลังสัมพันธมิตร?

อะไรกันวะเนี่ย แค่แต่งหญิงใส่ถุงน่องขับเครื่องบินยังไม่พอ นี่ถึงขั้นหันไปเล่นยาแล้วเหรอ?"

ซี้ด เพี้ยนไปแล้วงั้นสิ? ก็อยู่สมรภูมิมานานแล้วนี่นะ

สงสัยเร็วๆ นี้คงต้องบังคับปลดประจำการ แล้วจับส่งโรงพยาบาลบ้าของจริงซะแล้วมั้ง

เขาหยิบจดหมายฉบับต่อไปขึ้นมาอ่าน

"หัวหน้าหมู่บินที่ 2 จ่าสิบเอกฌอร์ฌ ดูอาซี ต้องการให้มอบอำนาจเด็ดขาดเหนือน่านฟ้าแก่พันโทแทโอดอร์ ลี แห่งกองพลน้อยนานาชาติ"

ไอนี่ก็เพี้ยนไปด้วยอีกคนเหรอ

เขาหยิบแผ่นใหม่ขึ้นมาอ่าน

ทว่า

อีกแผ่น

แล้วก็อีกแผ่น

จดหมายทุกฉบับจากฝูงบินขับไล่ที่ 12 ที่กองท่วมหัวล้วนมีเนื้อหาเหมือนกันหรือคล้ายคลึงกันไปหมด

- ถ้าจะสู้กับพวกเยอรมัน พันโทลีต้องเป็นคนคุมบังเหียนครับ

- อย่างน้อยที่สุดก็ต้องรับประกันอิสระในการตัดสินใจอย่างกว้างขวางให้กับพันโทลีครับ

- เราชนะได้แน่ ถ้ามีผู้ชายคนนี้อยู่ล่ะก็ บางทีพวกเราอาจจะชนะก็ได้!

- เขาคือพระเจ้า!

แม้แต่ร้อยโทจูลส์ เวดรีนส์ (Jules Védrines) ที่เคยจับผู้บังคับบัญชาซึ่งไม่เคยขับเครื่องบินมาก่อนยัดใส่เบาะหลังแล้วบินออกตัวไปหน้าตาเฉย เพราะรำคาญที่อีกฝ่ายเอาแต่ทำตัวน่าหงุดหงิด ก็ยังเขียนประโยคอ้อนวอนมาซะซึ้งกินใจ

"...ไอ้ผิวเหลืองนั่นมันไปทำบ้าอะไรมาวะเนี่ย ถึงได้ประสาทแดกกันไปหมดแบบนี้"

จะว่าไป เบลริโอต์คนนั้นก็อวยแทโอดอร์ ลีซะเวอร์วังอลังการเหมือนกันนี่หว่า

"ข้างนอกมีใครอยู่ไหม!"

"ครับ มีเรื่องอะไรหรือครับท่านผู้อำนวยการ"

"ไปตามตัวพันโทแทโอดอร์ ลี จากกองทัพบกที่ 2 มาให้ที ฉันต้องคุยกับเขาสักหน่อยแล้ว"

"รับทราบครับ"

หากมีโอกาสแม้เพียงหนึ่งในหมื่นที่จะกวาดล้างพวกเยอรมันไปจากน่านฟ้าของมาตุภูมิได้ล่ะก็

พันโทเอดูอาร์ก็แอบมีความหวังขึ้นมาเล็กน้อย

แม้จะเป็นเพียงประกายไฟดวงเล็ก ๆ แต่มันก็ยังดีกว่าความมืดมิดที่มองไม่เห็นอะไรเลยไม่ใช่หรือยังไง

* * *

"ขอบคุณที่อุตส่าห์เดินทางมาไกลครับ ผมเอดูอาร์ บาแร็ส ผู้อำนวยการกรมการบินกองทัพฝรั่งเศส"

"พันโทแทโอดอร์ ลี จากกองทัพเฟิ่งเทียนแห่งแมนจูเรียครับ"

"เชิญนั่งตามสบายเลยครับ"

พันโทลีพยักหน้า ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ในห้องรับรองของกระทรวงการสงคราม

ตัวเอดูอาร์เองก็นั่งลงฝั่งตรงข้ามเขาเช่นกัน

"ขอโทษด้วยนะครับที่เรียกตัวคุณมาถึงปารีสทั้งที่กำลังยุ่งอยู่"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ยังไงตอนนี้ผมก็ว่างงานอยู่แล้ว"

"ว่างงานอยู่เหรอครับ"

"ก็พวกนายพลในกองทัพบกที่ 2 ไม่มีใครอยากรับพวกเราไปดูแลเลยสักคน แบบนี้ก็เหมือนคนตกงานนั่นแหละครับ เรียกว่าเป็นทหารที่ 'อยู่ในช่วงพักงาน' ก็น่าจะได้กระมัง"

"คำพูดคำจาแฝงความนัยเจ็บแสบไม่เบาเลยนะครับ"

แทโอดอร์ ลี ที่ได้เจอหน้าเป็นครั้งแรก มีภาพลักษณ์ที่ดูเฉียบขาดและเยือกเย็นเป็นอย่างมาก

ถ้าไม่ได้ใส่เครื่องแบบทหารอยู่ล่ะก็ คงนึกว่าเป็นนักการทูตหรือไม่ก็พวกที่ทำงานสายการเงินไปแล้ว

"ถ้าอย่างนั้น พันโทลีอยากจะถูกส่งลงสนามรบเดี๋ยวนี้เลยหรือเปล่าครับ"

"ดูเหมือนคุณจะเข้าใจความหมายของผมผิดไปหน่อยนะครับ"

เขาจิบชาไปอึกหนึ่งแล้วพูดต่อ

"ผมหมายความว่า ตอนนี้กองกำลังสัมพันธมิตรกำลังใช้งานทรัพยากรอย่างไม่มีประสิทธิภาพเอาซะเลยต่างหาก"

"ไม่มีประสิทธิภาพ... ไม่ทราบว่าหมายถึงในแง่ไหนเหรอครับ"

"อย่างแรกเลย พวกคุณปล่อยผมทิ้งไว้เฉย ๆ แบบนี้ไงครับ แค่นี้ก็ถือเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่แล้ว"

ความมั่นใจนั่นมันอะไรกัน

ไม่รู้ว่าจงใจทำตัวเย่อหยิ่งหรือเป็นคนนิสัยแบบนี้อยู่แล้ว แต่พอดูจากการที่เขาสามารถตะล่อมพวกนักบินบ้าระห่ำพวกนั้นได้ซะอยู่หมัด ฝีมือก็คงจะร้ายกาจอย่างที่ลือกันนั่นแหละ

"แล้วพันโทลีต้องการจะแก้ไขอะไรล่ะครับ"

"ถ้าผมขอกันตรง ๆ คุณจะยอมทำให้ตามที่ขอไหมล่ะครับ"

"ท้องฟ้าอันยิ่งใหญ่ของฝรั่งเศสตกเป็นของไอ้พวกคนเถื่อนเยอรมันมานานแล้ว ถ้าเป็นความเห็นที่สมเหตุสมผล ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่รับฟังหรอกครับ"

ถ้าอย่างนั้น

ลีจึงเปิดปากพูด

"ก่อนอื่นเลย ช่วยเอาไอ้โลงศพไม้เฮงซวยนั่นไปทิ้งทีเถอะครับ"

"หมายความว่ายังไงครับ"

"มาสร้างเครื่องบินเจ๋ง ๆ ลำใหม่กันเถอะ จะให้นักบินขึ้นไปนั่งในโลงศพพรรค์นั้นอีกนานแค่ไหนกันครับ"

"มีหลายบริษัท รวมทั้งบริษัทการบินเบลริโอต์ด้วย ที่เริ่มลงมือพัฒนาเครื่องบินรุ่นใหม่แล้วครับ"

"ถ้าคุณให้อำนาจผม ผมจะเก็บกวาดไอ้พวกเยอรมันให้พ้นไปจากท้องฟ้านี้ก่อนจะถึงปี 1916 เองครับ"

"..."

พันโทเอดูอาร์จ้องมองเขาโดยไม่พูดอะไร

ลียักไหล่แล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้

"พันโทลีครับ"

"ฟังอยู่ครับ"

"ผมเชื่อมั่นในตัวลูกน้องของผมครับ ถึงแม้ว่าไอ้พวกนั้นจะเคยชกต่อยผู้บังคับบัญชา แต่งหญิง แล้วก็ถูกหามส่งโรงพยาบาลด้วยโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์หลังจากไปปลดปล่อยที่ซ่องมาก็ตาม แต่เพราะนี่เป็นเหล่าทัพที่ไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไหร่ ผมถึงเข้าใจได้ว่าทำไมพวกเขาถึงทำตัวแบบนั้น"

เพราะฉะนั้น

"ผมจะลองเชื่อวิสัยทัศน์ของลูกน้องดูสักครั้งก็แล้วกันครับ"

"รับรองว่าคุณจะไม่เสียใจครับ"

ทั้งสองคนจับมือกัน

* * *

ปลายปี 1915

ยกเว้นทหารเกณฑ์ทั่วไปที่กำลังเข้ารับการฝึกพื้นฐานรวมถึงการฝึกปรับตัวในสนามเพลาะ ผมได้เรียกตัวพวกนายทหารและนายสิบสังกัดกองพลที่ 27 มาที่ปารีส

"นี่ผู้การทิ้งพวกเราแล้วไปเถลไถลที่ไหนมาครับเนี่ย"

"นี่แกไม่รู้เลยหรือไงว่าทั้งหมดนี้ก็เพื่อเจตนารมณ์อันยิ่งใหญ่ที่จะหาเลี้ยงแมนจูเรียของเราน่ะ ฉันเศร้าจังเลย ฮือ ๆ"

ทั้งหม่าจ้านซาน ตู้ลี่ซัน กัวซงหลิง โชโดซอน ไปจนถึงอูด็อกซุน

ผมยกแขนขึ้นกอดคอจ้านซาน คู่หูจิตวิญญาณของผม

"แกคิดว่าแมนจูเรียของเราต้องการอะไร จ้านซานเอ๋ยจ้านซาน"

"...อาวุธเหรอครับ"

"ไม่ใช่ คนฉลาดต่างหาก"

"ถึงผมกับร้อยโทตู้จะไม่เท่าไหร่ แต่ร้อยโทกัวซงหลิงก็จบจากโรงเรียนประถมทหารบก ส่วนร้อยโทโชกับร้อยโทอูก็รู้เรื่องสี่ตำราสามคัมภีร์กันหมด แบบนี้ก็ถือว่ามีคนฉลาดเยอะแล้วไม่ใช่หรือครับ"

"สี่ตำราสามคัมภีร์อะไรกันล่ะ เฮ้ย ถ้าท่องขงจื๊อว่า เมิ่งจื่อว่า แล้วกระสุนมันจะหลบแกหรือไง แกเป็นพวกอี้เหอถวนหรือไง"

"เอ่อ มันก็ไม่ใช่หรอกครับ..."

ผมกวาดสายตามองคนอื่น ๆ แล้วพูดขึ้น

"อย่างที่บอกไป ว่าสิ่งที่แมนจูเรียของเราต้องการคือคนฉลาด คนที่ซ่อมเครื่องจักรเป็น คนที่สร้างเป็น คนที่ออกแบบได้

และยิ่งไปกว่านั้นคือคนที่พัฒนาเทคโนโลยีเพื่อลดช่องว่างระหว่างเรากับมหาอำนาจได้

ผมไม่ได้หมายความว่าพวกคุณทุกคนจะต้องพัฒนาไปให้ถึงขั้นนั้นหรอกนะครับ บางคนอาจจะไม่มีพรสวรรค์ก็ได้

แต่เทคโนโลยีที่ยากเกินกว่าจะทำความเข้าใจได้เลยน่ะ อย่างน้อยเท่าที่ผมรู้ ตอนนี้มันแทบจะไม่มีอยู่หรอกครับ"

เพราะงั้นก็ขอให้พยายามอย่างเต็มที่เท่าที่จะทำได้ก็แล้วกัน

เพราะโอกาสที่จะได้สูบเอาเทคโนโลยีของพวกมหาอำนาจมาเป็นของตัวเองแบบถูกกฎหมายน่ะ ไม่ได้มีมาบ่อย ๆ หรอกนะ

"ผมจะให้โอกาสทหารทั้ง 200 นายที่พามาจากกองพลที่ 27 ของเราด้วย ไม่ใช่แค่พวกคุณเท่านั้นนะครับ เพราะทหาร 200 นายที่พามาตอนนี้ คือคนหัวดีที่ร้อยตรีวอล์กเกอร์บอกผมเป็นการส่วนตัวให้คัดมาครับ"

"รับทราบครับ"

"เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้น..."

พอผมหันไปมองด้านข้าง หลุยส์ เบลริโอต์ ที่รออยู่ตลอดก็พยักหน้าและเดินออกมาข้างหน้า

"ยินดีที่ได้รู้จักครับทุกท่าน ผมหลุยส์ เบลริโอต์ ประธานบริษัทผลิตเครื่องบินเบลริโอต์ครับ ตลอดหลายเดือนต่อจากนี้ พวกคุณจะได้สั่งสมประสบการณ์โดยรวมเกี่ยวกับการผลิตเครื่องบินในฐานะเด็กฝึกงานของบริษัทเราครับ"

"นอกจากเครื่องบินแล้วมีอย่างอื่นอีกไหมครับ"

"แน่นอนครับว่าตอนนี้เป็นช่วงสงคราม โรงงานบางส่วนที่เหลืออยู่จึงถูกนำไปใช้ผลิตยุทโธปกรณ์ เราได้รับใบอนุญาตให้ผลิตพวกปืนเล็กยาวหรือปืนครกด้วยครับ หากพวกคุณสนใจด้านนั้น ผมก็จะจัดหาตำแหน่งทางนั้นให้ครับ"

ระหว่างที่เบลริโอต์พูดต่อไปอีกพักใหญ่

ผมเรียกโชโดซอนกับอูด็อกซุนออกมาด้านหลังเงียบ ๆ

"ร้อยโทโชโดซอน ร้อยโทอูด็อกซุนครับ"

"มีเรื่องอะไรหรือครับ"

"พวกคุณสองคน จะต้องเรียนรู้แล้วกลับไปให้ได้นะครับ"

"นั่นหมายความว่ายังไงหรือครับ"

"เพราะสิ่งที่สำคัญสำหรับโชซอนในตอนนี้ ไม่ใช่คนที่ยิงปืนเป็น แต่เป็นคนที่รู้เรื่องเทคโนโลยีครับ"

"!"

แววตาของทั้งสองคนทอประกายประหลาดใจ

"เพราะงั้นจงเรียนรู้ให้ได้มากที่สุดเถอะครับ ทำให้เชี่ยวชาญ โอกาสที่จะได้ลองทำทุกอย่างด้วยเงินของไอ้พวกมหาอำนาจแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อย ๆ หรอกนะครับ"

"รับทราบครับ"

"โชซอนที่เป็นเอกราชจะต้องการนักธุรกิจและนักอุตสาหกรรมยิ่งกว่าทหารเสียอีกครับ"

ผมจับมือของทั้งสองคนเอาไว้แน่น

"ได้โปรดมาเป็นรากฐานของอนาคตนั้นด้วยเถอะครับ"

==================================================