บทที่ 60 สร้างสาวก (2)

บทที่ 60 สร้างสาวก (2)

เหล่านักบินสังกัดฝูงบินขับไล่ที่ 12 ที่แต่งองค์ทรงเครื่องอย่างเนี้ยบกริบมาเยือนโซเชียลคลับในปารีส ต่างพากันควงหญิงสาวไว้ข้างกายคนละคนพลางเปิดเหล้ากินอาหารกันอย่างสนุกสนาน

ไม่ว่าจะเป็นคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ที่ถูกคารมจีบติดมา หรือหญิงขายบริการที่ซื้อเวลาด้วยการเสียบธนบัตรใส่ร่องอก สำหรับพวกเขานั้นไม่ว่าจะใครก็ไม่สำคัญ ขอแค่มีคนคอยนั่งฟังวีรกรรมและคำคุยโตโอ้อวดตลอดทั้งคืนนี้ก็พอแล้ว

"แล้วคุณทำยังไงกับเจ้าพวกผิวเหลืองนั่นต่อล่ะคะ?"

"จะทำอะไรได้ล่ะ ก็ยื่นข้อเสนอที่ถ้ายังมีความเป็นลูกผู้ชาย มีไอ้นั่นติดอยู่ตรงหว่างขาล่ะก็ ต้องยอมรับอย่างเลี่ยงไม่ได้ไปน่ะสิ"

นายทหารที่ประดับตราปีกสีทองอันเป็นเอกลักษณ์ของนักบินไว้ที่คอส่งเสียงหัวเราะอย่างตัวร้ายพลางแกว่งแก้วไวน์เป็นวง

"โอ้~ ท่านเพรสเตอร์จอห์นผู้มาจากแดนบูรพา! ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายไปปั่นหัวพวกงี่เง่าที่กระทรวงการสงครามในปารีสมายังไง แต่ในเมื่ออวดอ้างว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญแห่งเวหาถึงขนาดนั้น ก็ขึ้นเครื่องบินขับไล่มาซ้อมรบกับพวกเราสักยกสิ ง่ายๆ แค่นี้เองไม่ใช่เหรอ?"

"พวกเราต้องเสี่ยงชีวิตสู้รบกลางเวหากับพวกเยอรมันอยู่ทุกวี่วัน แต่ไอ้ผิวเหลืองที่ไม่เคยเห็นแม้แต่เงาเครื่องบินกลับทำเป็นรู้ดี เพียงเพราะได้ดูโปสเตอร์โฆษณาชวนเชื่อกับหนังมานิดๆ หน่อยๆ เนี่ยนะ น่าขันสิ้นดี"

"ได้ยินมาว่าทั้งนายพลม็องแฌ็งและนายพลแบร์ดูลาต่างปฏิเสธที่จะบัญชาการ จนกองทัพของพวกผิวเหลืองนั่นลอยเคว้งคว้าง มันถึงได้ใช้เล่ห์เหลี่ยมหวังจะเรียกร้องความสนใจล่ะมั้ง"

นายทหารนักบินคนอื่นๆ ต่างก็หยิบกับแกล้มเข้าปากพลางช่วยกันผสมโรงทีละคน

"แต่ถ้าเกิดเขาชนะขึ้นมาล่ะคะ?"

""?""

ทุกคนหันขวับไปยังทิศทางของเสียงโดยสัญชาตญาณ

หญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ตามลำพังที่โต๊ะตัวหนึ่งพลางแกว่งไวน์ในแก้วให้กระเพื่อมไหว

แม้จะมองเห็นหน้าไม่ถนัดเพราะเธอสวมหมวกปีกกว้าง แต่เพียงแนวกรามที่เผยให้เห็นรำไรก็บอกได้ทันทีว่างดงามไร้ที่ติ

เหล่านายทหารสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะลากเก้าอี้ไปนั่งลงตรงหน้าเธอ

"ฮึ่มๆ คุณผู้หญิงชื่ออะไรหรือครับ?"

"ฟลอร่า"

"คุณฟลอร่า ไม่ทราบว่าคืนนี้มีสุภาพบุรุษคอยดูแลหรือยั—"

"ฉันยังไม่ได้คำตอบเลยนะคะ? ในเมื่อฉันตอบคำถามของท่านนายทหารไปแล้ว ฉันก็ควรจะได้รับคำตอบก่อนสิคะ"

เผ็ดไม่ใช่เล่น

"ถามว่าถ้าไอ้ผิวเหลืองนั่นชนะการต่อสู้กลางอากาศจะเป็นยังไงงั้นเหรอ? แม่คุณคงไม่รู้อะไรถึงได้พูดแบบนั้น การดวลทั่วๆ ไปถ้าโชคช่วยก็อาจจะชนะได้อยู่หรอก แต่สำหรับการรบกลางอากาศ ถ้าไม่มีประสบการณ์ล่ะก็ ไม่มีทางเทียบชั้นได้เลยแม้แต่นิดเดียว

ในวงการนี้นักบินหน้าใหม่พอออกบินรบ ปกติแค่สามสัปดาห์ก็ตายห่ากันหมดแล้ว ถ้าอยู่รอดได้นานหน่อยก็คงสักหกสัปดาห์ละมั้ง"

"ฉันถามว่าถ้าเขาชนะจะเป็นยังไง ไม่ได้ถามถึงเหตุผลที่เขาจะชนะไม่ได้สักหน่อยนี่คะ"

"...ถ้าเกิดเป็นแบบนั้นขึ้นมาจริงๆ น่ะเหรอ นั่นสินะ อืม"

"ถ้าคนที่แทบไม่เคยบินจริงๆ จังๆ มาก่อนเอาชนะสุดยอดนักบินของฝรั่งเศสได้ นั่นมันก็ไม่ใช่คนแล้ว ต้องเป็นทูตสวรรค์ที่พระเจ้าส่งมาสิ"

"งั้นเหรอคะ ได้ยินคำตอบแล้วค่ะ ถ้าอย่างนั้นขอตัวนะคะ"

"...เดี๋ยวก่อนสิ จะไปดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอ"

เธอแย้มยิ้มพลางเก็บข้าวของเดินออกไปแทนคำตอบ

* * *

"ขอโทษด้วยนะครับ ไม่นึกเลยว่าพวกนักบินแนวหน้าจะเย่อหยิ่งกันขนาดนี้..."

"ไม่เป็นไรครับ มันจะไปเป็นความผิดของคุณเบลริโอต์ได้ยังไงกัน"

ผมถอดเสื้อนอกแขวนไว้บนที่แขวนเสื้อ จากนั้นจึงเดินเข้าไปหาเครื่องบินรบที่จอดตระหง่านอยู่กลางโรงเก็บเครื่องบินแล้วเอามือลูบพื้นผิวของมัน

มันไม่ใช่สัมผัสเย็นยะเยือกของอะลูมิเนียมจากเครื่องบินล็อกฮีดมาร์ตินที่ผมเคยขับ

แต่เป็นสัมผัสอุ่นนุ่มอันเป็นเอกลักษณ์ของผ้าใบและไม้

สัมผัสที่บ่งบอกว่าโยนความน่าเชื่อถือทิ้งไปหมดแล้ว

"...จะให้ขับไอ้เวรนี่ออกรบเนี่ยนะ คนพวกนี้แม่งเสียสติไปแล้วชัดๆ"

"แต่นี่คือเครื่องบินรบที่ดีที่สุดที่ฝ่ายสัมพันธมิตรของเรามีอยู่ตอนนี้แล้วนะครับ"

เบลริโอต์ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้แล้วตบเบาๆ ลงบนลำตัวเครื่องบิน

"วิกเกอร์ส เอฟ.บี.5 กันบัส (Vickers F.B.5 Gunbus) ครับ เป็นเครื่องเดียวที่พอจะต่อกรกับพวกฟอกเกอร์ของเยอรมันได้"

"ทำไมถึงเอาเครื่องยนต์ไปติดไว้ข้างหลังกันล่ะครับ แบบนี้มันจะบังคับทิศทางลำบากเอานะ"

"พวกเยอรมันไม่รู้ไปเล่นกลอะไรมาถึงได้ติดปืนกลไว้ข้างหน้าได้ แต่ถ้าพวกเราจะปะทะกับพวกมันตรงๆ จากด้านหน้า อย่างน้อยก็ต้องเอาเครื่องยนต์ไปไว้ข้างหลังแบบกันบัสเนี่ยแหละครับ"

สิ่งที่ได้มาแลกกับการเอาเครื่องยนต์ไปติดไว้ข้างหลังจนความคล่องตัวในการบังคับพังยับเยิน ก็มีแค่ปืนกลเบาลูอิสกะโหลกกะลาหนึ่งกระบอกที่ติดอยู่ตรงหน้าห้องนักบิน

ไม่คุ้มค่าจนไม่รู้จะพูดยังไงแล้วเนี่ย

เครื่องบินรบไม้มันก็มีขีดจำกัดของมันอยู่ จะให้ขับไอ้เวรนี่บินเข้าไปในสนามรบได้ยังไง โลงศพติดปีกชัดๆ

"แต่อย่างที่ผมบอกไป ตอนนี้เรามีแค่ลำนี้เท่านั้นครับ การซ้อมรบก็น่าจะต้องใช้ลำนี้ด้วยเหมือนกัน"

"ปกติการซ้อมรบเขาแข่งกันยังไงครับ"

"ถ้าโดนเกาะท้ายแล้วสะบัดหลุดไม่ได้เกิน 3 นาที จะถือว่าแพ้ครับ"

"เข้าใจแล้วครับ"

ผมเหยียบแท่นเหยียบเล็กๆ ปีนขึ้นไปนั่งในห้องนักบินของกันบัส

"คุณเบลริโอต์ ช่วยอธิบายแผงหน้าปัดให้ฟังหน่อยสิครับ"

"อ๊ะ ครับผม! คือว่าตรงนี้—"

เบลริโอต์รีบวิ่งเข้ามาแล้วมุดตัวเข้าไปในห้องนักบินครึ่งหนึ่ง พลางชี้นู่นชี้นี่อธิบายให้ผมฟัง

...สรุปว่าถ้าอยากจะลดความเร็ว ไม่ใช่แค่ดึงคันเร่งลง แต่ต้องคอยเปิดปิดหัวเทียนด้วยตัวเองเพื่อปรับกำลังขับเนี่ยนะ?

ช่างเป็นยุคสมัยแห่งความโรแมนติกจริงๆ พับผ่าสิ

"เข้าใจแล้วครับ ยังไงคงต้องลองบินดูสักรอบถึงจะพอจับทางได้"

"ตอนนี้เลยเหรอครับ"

"ถ้าอยากจะคุ้นชินกับตัวเครื่อง ยังไงก็ควรต้องลองขับดูสักสามสี่ชั่วโมงไม่ใช่เหรอครับ"

"แต่ว่าตอนนี้คุณยังไม่มีชุดนักบินเลยนะครับ"

"ถ้ามีชุดช่างซ่อมบำรุงเหลืออยู่ ขอใส่ชุดนั้นแก้ขัดไปก่อนแล้วกันครับ"

เบลริโอต์ล้วงกระเป๋าสตางค์ออกมาจากอกเสื้อ เขาเลือกนามบัตรอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะดึงออกมาใบหนึ่งแล้วยื่นให้ผม

"เลขที่ 228 ถนนรูบริยง? นี่คืออะไรเหรอครับ"

"คนรู้จักของผมเปิดร้านขายเสื้อผ้าให้นายทหารระดับสูงอยู่ที่นั่นครับ เป็นของสั่งตัดพิเศษนอกราชการ

ได้ยินว่าพวกนักบินสังกัดฝูงบินขับไล่ที่ 12 ก็สั่งตัดชุดนักบินจากที่นั่นเหมือนกัน ถ้าคุณบอกชื่อผม เขาจะคัดสรรของเกรดดีที่สุดให้เลยครับ พอเข้าปารีสแล้วคุณก็แวะไปตัดมาสักสองสามชุดสิครับ"

"ฮะๆ ผมจะรับของขวัญขนาดนี้ไว้ได้ยังไงกันครับ"

"กับคนที่มาช่วยปกป้องประเทศของผม แค่นี้ทำไมผมจะให้ไม่ได้ล่ะครับ"

ผมคีบนามบัตรไว้ระหว่างนิ้วพลางโบกไปมาเบาๆ

"ถ้าอย่างนั้นก็ขอรับไว้ด้วยความขอบคุณครับ"

"งั้นผมจะรีบเตรียมการให้เดี๋ยวนี้เลยครับ"

ไม่นานเบลริโอต์ก็กลับมาพร้อมกับพวกช่างซ่อมบำรุง พวกเขาช่วยกันเติมเชื้อเพลิงเข้าสู่ตัวเครื่องและตรวจเช็กสภาพเครื่องยนต์

"นี่ชุดช่างสำรองที่เหลืออยู่ครับ บนฟ้าคงหนาวมาก สวมทับไว้สักสองตัวเถอะครับ"

"ขอบคุณครับ"

ผมเปลี่ยนชุดแล้วปีนกลับขึ้นไปบนห้องนักบินอีกครั้ง

"ทุกอย่างเรียบร้อยครับ!"

"ระดับเชื้อเพลิงปกติครับ!"

"ดี ติดเครื่องได้!"

ช่างคนหนึ่งก้มหัวมุดเข้าไปตรงระหว่างห้องเครื่องกับปีกหาง แล้วเริ่มออกแรงหมุนใบพัดด้วยมือ

เครื่องยนต์โรตารีหมุนไปพร้อมกับใบพัด น้ำมันหล่อลื่นที่ตกค้างอยู่ตามซอกกระบอกสูบหยดติ๋งๆ ลงสู่พื้น

"จุดระเบิด! จุดระเบิด! จุดระเบิด!"

"ผู้พันครับ! เปิดสวิตช์จุดระเบิดเลยครับ!"

"จุดระเบิด!"

ผมกดสวิตช์จุดระเบิดตรงคันบังคับลงไปแน่น

— หึ่งงงงง

มันเป็นเสียงทุ้มต่ำราวกับนักร้องเสียงแบริโทนกำลังขับขานบทเพลงอยู่ในถ้ำปิดทึบ

"หมุนเลย!"

ช่างซ่อมบำรุงที่จับใบพัดอยู่ทิ้งน้ำหนักตัวและออกแรงทั้งหมดที่มี กระชากใบพัดหมุนลงด้านล่าง

— แคริก! แกร่กกก!

เครื่องยนต์เปลือยเปล่าอันเป็นเอกลักษณ์ของเครื่องบินยุคแรกเริ่มหมุนด้วยความเร็ว 1,200 รอบต่อนาที สาดกระเซ็นน้ำมันเชื้อเพลิงและน้ำมันหล่อลื่นอันร้อนผ่าวไปทั่วทุกทิศทาง

พวกช่างถ่มน้ำมันที่กระเด็นเข้าปากทิ้งดัง 'ถุย' แล้วพากันชูนิ้วโป้งให้ผมที่นั่งอยู่บนห้องนักบิน

ผมพยักหน้ารับ ก่อนจะยกสองนิ้วแตะขมับแล้วปล่อยลง

ผมค่อยๆ แตะปล่อยปุ่มจุดระเบิดเป็นจังหวะ แล้วพาลำเครื่องเคลื่อนตัวผ่านประตูโรงเก็บเครื่องบินที่เปิดกว้างออกไป

แรงบิดจากการหมุนอันเป็นเอกลักษณ์ของเครื่องยนต์โรตารีที่หมุนทั้งยวงไปในทิศทางเดียว ส่งผลให้ตัวเครื่องบินพยายามจะเอียงแถไปข้างหนึ่งอยู่ตลอด

เรื่องนี้ต้องจดจำใส่หัวไว้ให้ดีเลย ไม่อย่างนั้นได้ตายแน่

ทหารส่งสัญญาณที่ถือธงตาหมากรุกอยู่ไกลๆ ส่งสัญญาณโอเคมาให้

ทันทีที่ปล่อยมือจากปุ่มจุดระเบิด เครื่องยนต์ก็สูบน้ำมันอย่างบ้าคลั่งและเร่งความเร็วขึ้นสู่กำลังขับสูงสุด

ล้อที่หุ้มยางไว้อย่างหยาบๆ กระแทกสะเทือนกึกกัก ก่อนจะค่อยๆ ลอยพ้นพื้นขึ้นทีละนิด

พอผมดึงคันบังคับเข้าหาตัวอย่างเชื่องช้าและนุ่มนวล ตัวเครื่องก็ทะยานขึ้นสู่อากาศ

ในรอบยี่สิบปี

ผมได้โบยบินขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง

แม้ว่าทั้งตัวเครื่อง

รวมถึงเครื่องแบบทหารที่สวมใส่อยู่นี้ก็ตาม

รวมถึงภาระที่แบกรับอยู่ก็ตาม

กระทั่งตัวผมเองก็เปลี่ยนไปแล้วก็ตาม

แต่ท้องฟ้าอันไร้พันธนาการก็ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน และคอยโอบรับผมเอาไว้อย่างอบอุ่น

"..."

มีบางอย่างรื้นออกมาจากดวงตา

ผมแง้มแว่นกันลมออกเล็กน้อย ปล่อยให้น้ำตามันปลิวหายไปในเวหา

* * *

วันถัดมา

"บัดซบ มันอยู่ตรงไหนวะ?"

ฌอง นาวาร์ นักบินสังกัดฝูงบินขับไล่ที่ 12 สบถพึมพำพลางใช้มือที่สวมถุงมือหนังเช็ดแว่นกันลม

บินขึ้นมาบนฟ้าพร้อมกับไอ้เครื่องสีเหลืองนั่นร่วมสิบนาทีแล้ว แต่กลับยังไม่เห็นแม้แต่เงาหัว

ขืนเป็นแบบนี้... จะโดนมันล็อกท้ายก่อนหรือเปล่าวะ?

ถึงจะโดนเกาะท้ายเข้าจริงก็คงสลัดหลุดได้ในพริบตา แต่พวกเพื่อนๆ คงได้กุมท้องหัวเราะเยาะกันฟันร่วงแน่ว่า โดนไอ้คนที่แทบไม่เคยแตะเครื่องบินจริงๆ มาก่อนล็อกท้ายเอาได้

ฌองกวาดตามองรอบตัวอย่างกระวนกระวายใจ

ราวกับพระเจ้าทรงรับรู้ความร้อนใจนั้น ที่ไกลลิบๆ ปรากฏจุดสีดำจุดหนึ่งกำลังบินวนอยู่

เสียงผิวปากหลุดออกมาอย่างอดไม่ได้

ฌองดึงคันบังคับทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

หมายจะชิงความได้เปรียบด้วยการกดทับลงมาจากมุมสูง

ยิ่งเข้าใกล้ จุดเล็กๆ ก็ยิ่งขยายใหญ่จนมีขนาดเท่าเล็บมือ

พอเขาดันคันบังคับไปข้างหน้าเล็กน้อย ตัวเครื่องก็ร่อนเฉียงลงและเข้าเกาะท้ายไอ้เครื่องสีเหลืองได้สำเร็จ

ป่านนี้พวกเพื่อนๆ กับเบลริโอต์ที่ส่องกล้องดูจากภาคพื้นดินคงเริ่มกดนาฬิกาพกจับเวลากันแล้วสิ

รักษาสภาพนี้ไว้ได้อีกไม่กี่นาที ก็จะได้สั่งสอนไอ้หน้าเหลืองนั่นให้รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียที

อีกฝ่ายคงรู้ตัวแล้วว่าโดนล็อกท้าย จึงเริ่มพยายามทำท่าบินหลบหลีก

การโยกตัวส่ายไปมาซ้ายทีขวาทีแบบนั้น คงกะไม่ให้เล็งเป้าได้ง่ายๆ สินะ

ท่าบินป้องกันขั้นพื้นฐานสินะ

สำหรับคนที่ไม่เคยขึ้นบินมาก่อนเลย ถือว่ามีพรสวรรค์พอตัว

"อยู่นิ่งๆ หน่อยสิวะ อยู่นิ่งๆ"

ถึงแมกกาซีนจะว่างเปล่าเพราะไม่ได้บรรจุกระสุนจริง แต่ฌองก็ละมือขวาจากคันบังคับตามความเคยชินไปแตะไกปืนกลเพื่อรอจังหวะที่เป้าหมายเข้ามาอยู่ในศูนย์เล็ง

"เสร็จกู—"

เสี้ยววินาทีที่เป้าหมายกำลังจะเข้าสู่กากบาทของศูนย์เล็งต่อสู้อากาศยาน

จู่ๆ เครื่องของอีกฝ่ายก็พลิกตลบกลับหัวบนล่าง ก่อนจะเริ่มหมุนควงเป็นวงกว้างราวกับถูกพายุเฮอริเคนในแนวราบกลืนเข้าไป

"ชะ... เชี่ยอะไรวะเนี่ย!?"

เครื่องสตอลเหรอ?

เกิดสตอลจนคุมเครื่องไม่ได้งั้นเหรอ?

ไม่ใช่ ถ้าเป็นอาการสตอลที่ผิดปกติ มันไม่มีทางเคลื่อนไหวได้อย่างสม่ำเสมอและนิ่งขนาดนี้แน่

"เชี่ยอะไรวะ ทำท่าบินพรรค์นั้นได้ยังไง—"

ฌองยอมตัดใจจากการเล็งเป้าแล้วเปลี่ยนมาจับคันบังคับด้วยสองมือ พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้หลุดจากการเกาะท้าย

เขากดปุ่มตัดการจุดระเบิดเพื่อตัดการเผาไหม้ในเครื่องยนต์ ความเร็วค่อยๆ ลดลงทีละนิด

แม้จะชะลอความเร็วจนเกือบถึงขีดจำกัดที่หากช้ากว่านี้อีกนิดคงสูญเสียแรงยกจนเครื่องร่วงตก ทว่าเครื่องบินสีเหลืองที่หมุนควงเป็นวงกว้างเพื่อยืดระยะทางการบินนั้น กลับยิ่งร่นระยะเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

โอเวอร์ชูต (Overshoot)

ตำแหน่งของผู้ไล่ล่าและผู้ถูกไล่ล่ากลับตาลปัตร

ในชั่วพริบตานั้น

ฌองเงยหน้าขึ้นมองไอ้ตัวสีเหลืองที่พลิกตัวกลับหัววาดวงกลมเหนือศีรษะของตนเพื่อตลบหลังเข้าเกาะท้าย

โลกทั้งใบราวกับเคลื่อนไหวช้าลง

"...อะไรกันเนี่ย"

ทันทีที่เครื่องของมันเกาะท้ายได้ ก็หยุดการควงสว่านแล้วเกาะติดหนึบไม่ยอมปล่อย

"หนอย คิดว่าฉันจะยอมง่ายๆ เรอะ!?"

เขาจับคันบังคับด้วยสองมือแล้วโยกอย่างรุนแรง

ตัวเขาเคยขับไล่พวกเครื่องฟอกเกอร์ของไอ้เยอรมันที่ขึ้นชื่อเรื่องความร้ายกาจมาแล้วตั้งกี่ครั้งกี่หน

เขาบังคับเครื่องหลบหลีกขึ้นลงซ้ายขวาอย่างดุเดือด พยายามสุดชีวิตเพื่อสลัดแขกไม่ได้รับเชิญที่ขี่อยู่บนบ่าทิ้งไป

แต่ไม่ว่าจะหลบหลีกอย่างไร จะหลอกล่อด้วยวิธีไหน เครื่องบินที่ไอ้ตัวสีเหลืองนั่นควบคุมอยู่กลับปรับท่าทางตามได้อย่างง่ายดายและเกาะติดแจ

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เวลาคงหมดลงแน่

"บัดซบ บัดซบ! บัดซบเอ๊ย!!"

ต้องสลัดให้หลุด

แต่สลัดไม่หลุด

ต้องหนีไปให้ได้

แต่หนีไม่พ้น

ต้องทำโอเวอร์ชูตอีกครั้ง

แต่ทำไม่ได้

มันไม่เปิดช่องว่างให้แทรกแซงได้เลยแม้แต่น้อย

พอได้สติอีกที บนพื้นดินก็โบกธงสีเหลืองส่งสัญญาณว่าจบการประลองแล้ว

ฌอง นาวาร์ร่อนลงจอดบนพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรงในสภาพที่วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง

เขาถือหมวกนักบินไว้ในมืออย่างเงียบงัน ก้าวลงจากเครื่องแล้วแหงนมองท้องฟ้า

พอดีกับที่จ่าสิบเอก ฌอร์ฌ ดูอาซี (Georges Pelletier-Doisy) ซึ่งทะยานขึ้นบินเป็นคนถัดจากเขา เริ่มเปิดฉากประลองกับไอ้หมอนั่น

คราวนี้ไอ้ตัวสีเหลืองก็ยอมเปิดท้ายให้จ่าสิบเอกฌอร์ฌอีกเช่นกัน

"ฮ่าๆ เป็นอย่างไรบ้างครับ พอดวลกันแล้ว?"

"......"

เสียงที่คุ้นเคย เบลริโอต์นั่นเอง

"ให้ตายสิ คุณไปพาตัวคนพรรค์นั้นมาจากไหนกัน"

ฌอง นาวาร์ตอบโดยที่สายตายังคงจับจ้องอยู่บนท้องฟ้า

มีหรือที่เขาจะละสายตาจากการรบทางอากาศตรงหน้าเพื่อหันไปมองใบหน้าที่คุ้นเคย

"ทำงานอะไรมาก่อนกันแน่ครับ ไอ้ตัวสีเหลือง... ไม่สิ คนคนนั้นน่ะ"

"เขาเป็นผู้ลงทุนยุคแรกเริ่มของบริษัทเบลริโอต์เราน่ะครับ เป็นคนที่มีสายตากว้างไกลทีเดียว"

แสงแดดที่ทะลุผ่านเมฆลงมาส่องแยงตาจนเขาต้องยกมือขึ้นป้องหน้าผากบังแดด

เครื่องบินของแทโอดอร์ ลี เชิดหัวพุ่งทะยานขึ้นในแนวตั้งราวกับจะสลัดการไล่ล่าของจ่าสิบเอกฌอร์ฌให้หลุด

"...ทำแบบนั้น เครื่องต้องสตอลแน่นอน"

"ฮ่าๆ เชื่อใจเขาเถอะครับ"

เป็นไปตามคาด เครื่องบินของจ่าสิบเอกฌอร์ฌตามขึ้นไปได้ระยะหนึ่งก่อนจะยอมล้มเลิกการไล่ตาม

หากความเร็วลดลงไปมากกว่านี้ เครื่องจะเกิดอาการสตอลจนร่วงตก

"เดี๋ยวนะ ทำไม... ทำไมถึงยังพุ่งขึ้นไปอีก?"

เครื่องบินของแทโอดอร์ยังคงพุ่งทะยานสูงขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างต่อเนื่อง

ท่าทางการบินของเขาเริ่มผิดแปลกไป ก่อนจะเริ่มร่วงหล่นสู่พื้นดินอย่างสะเปะสะปะ

"...เวรเอ๊ย! สตอลแล้วไม่ใช่เรอะ!"

ฌองละสายตาจากท้องฟ้าแล้วหันไปตะโกนใส่เจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินอย่างรีบร้อน

"หน่วยดับเพลิง! เตรียมหน่วยดับเพลิงให้พร้อม!"

"ใจเย็นก่อนครับ ร้อยตรีนาวาร์ ลองมองดูใหม่อีกทีสิครับ"

"คุณบ้าไปแล้วเรอะ? จะให้ดูอะไรกั—"

ทว่าเมื่อแหงนหน้ามองท้องฟ้าอีกครั้ง ฌอง นาวาร์ก็ยกมือปิดปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว

เครื่องบินรบที่กำลังร่วงหล่นลงมาอย่างสะเปะสะปะ

แพนปีกแอลรอนและหางเสือแพนหางดิ่งขยับเพียงครู่เดียว ทันใดนั้นมันก็ทรงตัวกลับมาได้ในพริบตา แล้วพุ่งตามหลังเครื่องของจ่าสิบเอกฌอร์ฌที่กำลังลดระดับลงไปติด ๆ

...มันเป็นไปไม่ได้

"แบบนั้น... มันทำได้ยังไงกัน?"

"เฟโนเมโน"

"อะไรนะ?"

เบลริโอต์พึมพำออกมาด้วยสีหน้าไร้เดียงสาขณะที่สายตายังคงจับจ้องการรบทางอากาศ

นาฬิกาพกของเขาดังคลิกพลางเริ่มจับเวลา

"เฟโนเมโน (fenómeno)"

"นั่นมันหมายความว่า—"

"ตามความหมายตรงตัวนั่นแหละครับ ปรากฏการณ์ธรรมชาติ แทโอดอร์ ลี ก็แค่อะไรที่เหมือนกับปรากฏการณ์ธรรมชาติยังไงล่ะครับ"

ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก

เข็มวินาทีเดินต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง

"เขามีพรสวรรค์ที่สามารถมองเห็นและควบคุมกระแสลมได้มาตั้งแต่เกิด ชายคนนั้นน่ะ"

"......"

ฌอง นาวาร์ไม่พูดจาอะไรพลางยกมือขึ้นบังหน้าผากอีกครั้ง

"...โลกเรานี่แม่งโคตรจะไม่ยุติธรรมเลยว่ะ"

ทั้งที่มอบออสวาลด์ เบิลเคอกับมักซ์ อิมเมลมันน์ให้พวกเยอรมันไปตั้งนานแล้ว แต่เพิ่งจะส่งคนพรรค์นี้มาให้พวกเราเอาป่านนี้นี่นะ

"......"

"......"

"......"

จนกระทั่งแทโอดอร์ ลีร่อนลงจอดเนื่องจากเชื้อเพลิงหมด

นักบินทุกคนในฝูงบินขับไล่ที่ 12 รวมทั้งฌอง นาวาร์ ก็ไม่มีใครละสายตาไปจากเขาเลยแม้แต่คนเดียว

==================================================