บทที่ 59 สร้างผู้ติดตาม

บทที่ 59 สร้างผู้ติดตาม

สหรัฐอเมริกา

ฟอร์ตแซมฮิวสตัน รัฐเท็กซัส

ผู้การกองร้อยปืนกล ร้อยโทวอลตัน วอล์กเกอร์ กำลังใช้วันเวลาอันน่าเบื่อหน่ายไปอีกวันเช่นเคย

ตื่นแต่เช้า ออกกำลังกายสักหน่อย กินข้าว ซ่อมบำรุงปืนกลอันน่าเบื่อหน่ายสักนิด กินข้าวอีกรอบ ออกกำลังกายอีกหน่อย กินข้าว แล้วก็เล่นหมากรุกหรือโป๊กเกอร์กับรุ่นน้องที่เพิ่งย้ายมาใหม่สักตา จากนั้นก็นอน

ช่วงรับราชการครั้งแรกที่ใช้ชีวิตในแมนจูเรียอันสมบุกสมบัน ตลอดจนการกรีธาทัพสู่เบรากรุซในเม็กซิโกที่ถูกส่งไปทันทีที่กลับมาเมื่อปีกลาย

สำหรับร้อยโทวอลตัน วอล์กเกอร์ ผู้เคยใช้ชีวิตที่โดปามีนพลุ่งพล่านมาตลอดเช่นนั้น ภารกิจลาดตระเวนชายแดนจึงช่างน่าเบื่อเหลือทน

"รุ่นพี่ ทำไมมานั่งซึมกะรืออยู่คนเดียวอีกล่ะครับ?"

"เปล่าหรอก แค่คิดว่าวันนี้ก็คงผ่านไปแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกวันน่ะสิ"

"อย่าคิดมากเลยครับ ไปเล่นโป๊กเกอร์กันดีกว่า วันนี้ผมไม่ออมมือให้นะครับ?"

รุ่นน้องที่เล่นโป๊กเกอร์ด้วยกันทุกวันเดินเข้ามาทิ้งตัวนั่งลงข้างเขา ที่กำลังนอนเคี้ยวใบหญ้าอยู่บนสนามหญ้า

"ไอค์"

"ครับ รุ่นพี่"

"แกไม่เบื่อบ้างเหรอ?"

"จะเอาเวลาไหนไปเบื่อล่ะครับ? ลำพังแค่นายร้อยป้ายแดงอย่างผมต้องคอยปรามพวกพลทหารในหมวดไม่ให้ไปก่อเรื่องก็เหนื่อยจะตายชักอยู่แล้ว"

นายทหารเพิ่งย้ายมาใหม่อย่างร้อยตรีดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ ผู้เป็นรุ่นน้อง 3 ปีส่ายหัวพลางเอ่ย

"ถ้าเบื่อขนาดนั้นละก็ ผมเอาอะไรมาให้อ่านด้วยนี่ครับ นั่งกินของหวานไปพลางอ่านไปพลางสิครับ"

"มีแต่รุ่นน้องนี่แหละที่พึ่งได้จริง ๆ"

"จะว่าไป ในหนังสือพิมพ์วันนี้มีเรื่องน่าสนใจอยู่นะครับ ตรงนี้... ตรงนี้เลย หน้าประกาศรับสมัครงาน"

ไอเซนฮาวร์ชี้นิ้วลงบนหน้าหนังสือพิมพ์

"นี่อะไรวะ? รับสมัครกองพลน้อยนานาชาติ?"

"'ประกาศถึงเยาวชนทุกคนทั่วโลกผู้ปรารถนาจะสู้รบเพื่อเสรีภาพและความยุติธรรม!' เท่ไม่เบาเลยใช่ไหมครับ?"

"แล้วผู้บังคับบัญชาคือใครล่ะ?"

"เห็นว่ายังไม่กำหนดครับ แต่บอกว่าจะพิจารณาคนที่มีประสบการณ์ทางทหารเป็นพิเศษ"

"น่าสนใจดีนี่"

"ได้ยินว่าคนที่มียศสูงสุดในบรรดาคนที่สมัครจนถึงตอนนี้เป็นพันโทกองทัพจีนครับ ถ้าไม่มีอะไรพลิกโผ คนคนนั้นอาจจะได้เป็นผู้บังคับบัญชาก็ได้"

"...พันโทกองทัพจีน?"

ในหัวของวอล์กเกอร์มีภาพคนคนหนึ่งผุดวาบขึ้นมา

"พันโทคนนั้นชื่ออะไร?"

"ผมไม่ได้ดูไปถึงขนาดนั้นน่ะสิครับ..."

"งั้นเหรอ? เหมือนจะตรงกับคนที่ฉันรู้จักอยู่นะ"

"อ๋อ จะว่าไปรุ่นพี่เคยประจำการอยู่ที่แมนจูเรียนี่ครับ"

"ถ้าพันโทคนนั้นเป็นคนที่ฉันรู้จักจริง ๆ เขาก็คู่ควรที่จะเป็นผู้บังคับบัญชาอยู่หรอก เป็นคนมีความสามารถน่ะ"

วอล์กเกอร์กวาดสายตามองช่องทางการติดต่อใต้หัวข้อตัวโตเบ้อเริ่มในหน้าประกาศรับสมัครงานที่เขียนว่า 'เปิดรับสมัครกองพลน้อยนานาชาติตลอดเวลา!' อย่างตั้งใจ

ใครจะไปรู้ล่ะ? เผื่อว่าอาจจำเป็นต้องใช้ขึ้นมา

* * *

กองพลน้อยนานาชาติที่ถูกก่อตั้งขึ้นมาเพื่อหลบเลี่ยงสายตาของอังกฤษและสายตาอันดุร้ายของญี่ปุ่น โดยแหกปากปาว ๆ ว่า 'พวกเราไม่-ใช่-ทหารของสาธารณรัฐจีนเด็ดขาด พวกเราไม่ฟังคำสั่งใครทั้งนั้น! อ๊ากกก!'

แท้จริงแล้ว ความจริงที่ว่ากองพลน้อยนานาชาติคือกองพลน้อยส่งกำลังพลที่ 1 ภายใต้สังกัดรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมแห่งรัฐบาลเป่ยหยางโดยตรงนั้น มีเพียงฝรั่งเศส ต้วนฉีรุ่ย และผมเท่านั้นที่รู้

อ่า ก็บอกแล้วไงว่าบนแผ่นดินใหญ่มันมีคนเยอะ ผู้สมัครก็เลยเยอะตามไปด้วยนั่นแหละ?

คัดเลือกมาจากแต่ละกองพลในสังกัดกองทัพเป่ยหยาง กองพลละ 2 กองร้อย รวมเป็น 30 กองร้อย ทั้งหมด 3,000 นาย

ทางรัฐบาลหนานจิงที่เฝิงกั๋วจางกุมอำนาจอยู่กับรัฐบาลกว่างโจวของซุนยัตเซ็นไม่ได้ส่งคนมา ยอดกำลังพลจึงยังไม่พอที่จะเรียกว่าเป็นกองพลน้อยได้เต็มปาก แต่ถ้าภายหลังทยอยส่งกำลังเสริมมาเพิ่ม ก็คงจะเติบโตขึ้นจนเทียบเท่าระดับกองพลน้อยได้เองในอนาคต

ปัญหาก็คือ

"มีผู้สมัครจากอเมริกาแห่กันเข้ามาเป็นคลื่นลูกใหญ่เลยครับ"

"เดี๋ยวดิ ทำไมกันวะ...?"

ผมกุมขมับพลางอ่านโทรเลขอยู่บนเรือที่มุ่งหน้าไปยังยุโรป

"ผู้สำเร็จการศึกษาจากคณะนิติศาสตร์ฮาร์วาร์ด ผู้สำเร็จการศึกษาจากภาควิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์ฮาร์วาร์ด ไอ้คนที่ดรอปเรียนจากมหาวิทยาลัยเยลมา... นี่มันอะไรกันวะเนี่ย"

ยุคสมัยที่สนามรบยังถูกมองว่าเป็นเรื่องโรแมนติก และโนเบลส ออบลีจยังคงเป็นพันธะหน้าที่อันงดงาม

ในประวัติศาสตร์เดิมผมก็พอรู้อยู่หรอกว่าพวกหนุ่ม ๆ ชาวอเมริกันเคยรวมตัวกันตั้งฝูงบินอาสาสมัครลาฟาแยตต์แล้วกระโจนเข้าสู่สงครามครั้งใหญ่ก่อนที่ประเทศแม่จะเข้าร่วมรบเสียอีก แต่มันถึงขนาดนี้เลยเหรอวะ?

"คนของเราไม่รู้ภาษาอังกฤษ จะร่วมรบไปด้วยกันได้เหรอครับ"

"ก็จัดกำลังในกองพลน้อยนานาชาติตามประเทศต้นทางเอาสิ แบบกองพลน้อยจีน กองพลน้อยอเมริกา อะไรทำนองนี้"

ยังไงเสียขอแค่พวกระดับหัวหน้าคล่องภาษาต่างประเทศก็พอแล้ว พวกลูกแถวระดับล่างไม่ได้สำคัญอะไรนัก

"เพราะงั้นนายเองก็รีบเรียนภาษาต่างประเทศเข้าสิ หม่าจ้านซาน ภาษาอังกฤษมันง่ายจะตาย? โครงสร้างประโยคมันเรียงเหมือนภาษาที่นายใช้อยู่แล้ว แค่ท่องศัพท์เพิ่มหน่อยก็พอ"

"ก็กำลังพยายามอยู่นี่ไงครับ"

คนที่ผมพามาจากกองพลที่ 27 ส่วนใหญ่คือนายทหารและพลทหารในหน่วยขึ้นตรงที่ผมบ่มเพาะมากับมือ

ถ้าเป็นทหารกองทัพเป่ยหยางคนอื่นก็ว่าไปอย่าง แต่กับคนพวกนี้ ผมไม่มีความคิดที่จะผลักพวกเขาเข้าไปตายในแนวสนามเพลาะแม้แต่น้อย

เมื่อสงครามสิ้นสุดลง พวกมหาอำนาจก็คงจะเริ่มเตะบันไดทิ้งกันอีกรอบอย่างแน่นอน

ในตอนที่ยุโรปกำลังวุ่นวายสับสนอลหม่านจนแทบเป็นบ้าอยู่อย่างนี้ ผมต้องยัดเยียดสิ่งต่าง ๆ เข้าไปในหัวของพวกเขาให้ได้มากที่สุด

เริ่มตั้งแต่เทคโนโลยีการบิน วิศวกรรมเครื่องกล เคมี และอื่น ๆ อีกมากมาย

เพื่อที่จะกำจัดมังกรชั่วร้ายอย่างญี่ปุ่นที่จะมารุกรานแมนจูเรียในอนาคต แมนจูเรียต้องมีศักยภาพมากพอที่จะชกหน้ามันให้หงายได้ด้วยตัวคนเดียว

วินาทีที่ไปพึ่งพาความช่วยเหลือจากขุมกำลังเลยด่านซานไห่กวนออกไป หรือพึ่งพาพรรคก๊กมินตั๋ง แมนจูเรียก็เป็นได้แค่เพียงเศษเสี้ยวหนึ่งของมหาทวีปอันกว้างใหญ่นั้นอยู่ดี

จะต้องวางรากฐานเพื่อสร้างขีดความสามารถของตัวเองให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม

ในยามที่ผมกำลังถ่วงเวลาอยู่บนฟากฟ้า คนที่ผมพามาด้วยเหล่านี้จะต้องกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญ และเป็นบุคลากรอันล้ำค่ายิ่งกว่าใคร

อะไรนะ? ในเมื่อผมเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของเบลริโอต์ ก็น่าจะฮุบเอาเทคโนโลยีพวกนั้นมาได้แบบสบาย ๆ ไม่ใช่เหรอไง?

ความคิดโลกสวยนุ่มนิ่มพรรค์นั้นน่ะ ใช้ไม่ได้ผลในศตวรรษที่ 20 นี้หรอก

อเมริกาที่ดึงตัวนักวิทยาศาสตร์อังกฤษไปช่วยสร้างระเบิดนิวเคลียร์ พออังกฤษบอกว่า 'เราก็เป็นพันธมิตรกันนะ งั้นแบ่งปันเทคโนโลยีให้หน่อยสิ' ปุ๊บ ก็ชิ่งออก 'กฎหมายห้ามถ่ายโอนเทคโนโลยีอาวุธนิวเคลียร์' มาเตะตัดหน้าทันทีไม่ใช่หรือไง

ระหว่างที่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ พลางเปิดอ่านประวัติที่ได้รับทางโทรเลขอยู่นั้น มือของผมก็ชะงักลงเมื่อสะดุดเข้ากับชื่อชื่อหนึ่ง

"ราอูล ลุฟเบรี?"

"มีอะไรหรือเปล่าครับ?"

ราอูล ลุฟเบรี (Raoul Lufbery)

ผู้คิดค้นขบวนบินวงกลมลุฟเบรี ซึ่งเป็นยุทธวิธีทางอากาศเพื่อการตั้งรับ

โอเค

นายมาเป็นวิงแมนของฉันซะ

* * *

กลางปี ค.ศ. 1915

ฝรั่งเศส, แบรสต์

"ที่นี่น่ะเหรอยุโรป?"

"โอ้โห..."

เหล่าทหารของกองพลน้อยนานาชาติที่ลงมาจากเรือและได้เหยียบแผ่นดินฝรั่งเศสเป็นครั้งแรกในชีวิต ต่างสะพายเครื่องหลังยืนจับกลุ่มคุยกันจอแจ

บรู๊นนน

เหล่านายทหารฝรั่งเศสขับรถตรงเข้ามา

ทันทีที่ลงจากรถ พวกเขาก็มองหาใครบางคนในทันที

"อ๊ะ คนนั้นครับ"

"แน่ใจนะ ร้อยเอกเดอโกล?"

"สายตาผมยังดีอยู่ครับ ยังไม่ได้สูดแก๊สพิษของพวกเยอรมันเข้าไปสักหน่อย"

ร้อยเอกฝรั่งเศสร่างยักษ์ก้าวยาว ๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของนายทหารประจำกองพลน้อยนานาชาตินายหนึ่ง

"พันโทลี ไม่ได้พบกันนานเลยครับ!"

"...เดอโกล? กะแล้วว่าแกยังไม่ตาย"

"ฮ่าๆ มันยังเร็วเกินไปที่ผมจะตายไม่ใช่เหรอครับ?"

"ก็เป้าโดนยิงของแกมันใหญ่กว่าชาวบ้านเขาตั้งเยอะนี่หว่า"

พันโทแทโอดอร์ ลี

รูปลักษณ์ภายนอกดูอ่อนเยาว์ราวกับเพิ่งจะเหมาะกับยศร้อยตรีหรือร้อยโท แต่ในความเป็นจริงแล้ว เขาคือผู้บัญชาการของกองพลน้อยนานาชาติ

ได้ยินว่าเคยมาเยือนฝรั่งเศสในฐานะคณะทูตก่อนสงคราม ท่าทีจึงดูเป็นมิตรอย่างยิ่ง

นายทหารฝรั่งเศสต่างทยอยเดินเข้ามาจับมือทักทาย

"ยินดีที่ได้พบครับผู้พัน เดินทางมาไกลเหนื่อยแย่เลย เดี๋ยวพวกเราจะนำทางไปยังจุดประจำการให้นะครับ"

"ดีเลยครับ"

"ที่ตั้งประจำการคือสถานที่ที่เรียกว่าค่ายมายยี (Camp de Mailly) โดยจะสังกัดกองทัพบกที่ 2 ของนายพลฟิลิป เปแตง คนคุ้นเคยของท่านครับ เราได้จัดเตรียมรถไฟสแตนด์บายรอไว้ที่สถานีเรียบร้อยแล้ว"

"โอ้ แบบนั้นก็เยี่ยมเลย"

"พวกท่านจะได้รับการฝึกที่ค่ายมายยี และเมื่อมีความพร้อมแล้ว จึงมีกำหนดการส่งเข้าสู่แนวหน้าครับ"

"เข้าใจแล้วครับ"

เมื่อแทโอดอร์ ลี เอ่ยปากสั่งการอะไรบางอย่าง เหล่าทหารกองพลน้อยนานาชาติที่จัดแถวรอก่อนหน้านี้ก็เริ่มออกเดินแถวกันอย่างเป็นระเบียบ

"เดอโกล"

"ครับผู้พัน"

"คุยกันสักเดี๋ยวได้ไหม?"

"แน่นอนครับ ยังไงก็ต้องสละเวลาให้อยู่แล้ว"

* * *

ผมมองดูทหารเกือบสามพันนายกำลังทยอยขึ้นรถไฟทีละคน แล้วเอ่ยถามเดอโกล

"สถานการณ์รบตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?"

"ฉิบหายสิครับ"

เจ้าโย่งคาบบุหรี่ไว้ในปาก

"ฟู่... ไม่รู้ว่ารัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารเรือของอังกฤษไปเกิดความคิดงี่เง่าอะไรขึ้นมา ...กัลลิโพลีใช่ไหมนะ?"

"น่าจะเป็นกัลลิโพลีนั่นแหละครับ จ

"...รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารเรือคนนั้น บังเอิญว่าชื่อวินสตัน เชอร์ชิล หรือเปล่า?"

"ครับ น่าจะใช่ ได้ยินว่าโดนปลดไปแล้ว ตอนนี้กองทัพอังกฤษเลยวุ่นวายกันยกใหญ่เพราะเขานี่แหละครับ"

"เละเทะฉิบหาย"

ผมเข้าใจแล้ว

พวกผู้บังคับบัญชาในสงครามครั้งนี้ยังอยู่ในระดับปัญญาอ่อนอยู่เลย

จนกว่าพวกที่เข้าใจบทเรียนการรบและมีความคิดความอ่านเข้าท่าอย่างเปแตงจะเข้ามากุมบังเหียนสั่งการได้อย่างเต็มที่ ต่อให้เกิดเรื่องอะไรขึ้น ผมก็ไม่มีทางก้าวเท้าออกไปแนวหน้าเต็มตัวเด็ดขาด

มีข้ออ้างอย่างถูกกฎหมายตรงไหนให้ใช้ปฏิเสธการถูกส่งไปปฏิบัติการบ้างไหมนะ...

ทว่าผมกลับประเมินศตวรรษที่ 20 นี้ต่ำเกินไปมาก

"คราวนี้ทำถึงขั้นจะส่งพวกไอ้ตัวเหลืองไปแนวหน้าเนี่ยนะ? กระทรวงการสงครามคงเป็นบ้าไปแล้วจริง ๆ"

ชาร์ล ม็องแฌง ผู้บัญชาการกองพลทหารราบที่ 5 สังกัดกองทัพน้อยที่ 3 ภายใต้การบังคับบัญชาของกองทัพบกที่ 2 ที่นำโดยฟิลิป เปแตง สวนกลับมาอย่างประชดประชัน

"พวกไอ้มืดสันดานก้าวร้าวแต่กำเนิด ยังพอเอามาใช้เป็นทหารได้ แต่ไอ้พวกตัวเหลืองเนี่ยนะ? ขนาดเมืองหลวงประเทศตัวเองโดนปล้นสะดม ไอ้พวกชิงค์ที่แค่ได้ยินเสียงปืนก็วิ่งหนีเตลิดจะไปรุกโจมตีอะไรได้?"

"ที่ม็องแฌงพูดมาก็ถูก"

ปิแอร์ แบร์ดูลาต์ ผู้บัญชาการกองทัพน้อยอาณานิคมที่ 1 ภายใต้กองทัพบกที่ 2 ก็เห็นพ้องกับม็องแฌงเช่นกัน

"คิดว่าแค่ม็องแฌงกับฉันคุมหน่วยคนผิวสีอยู่แล้ว จะโยนขี้พวกไอ้ชิงค์ตัวเหม็นพวกนั้นมาให้พวกเรางั้นรึ? ฝันไปเถอะ!"

"ส่งพวกชิงค์เข้าไป อย่างมากก็แค่เอาไปยืนเฝ้าสนามเพลาะเท่านั้นแหละ สู้เอาหมวกเหล็กไปสวมให้หุ่นไล่กายังดีกว่า"

กระทรวงการสงครามถึงกับอึ้งตาค้าง

พอขอทรัพยากรมนุษย์มาก็อุตส่าห์เกณฑ์มาให้ตั้งหลายพันคน แล้วนี่มันพูดหมา ๆ อะไรกัน?

ไม่ว่าจะอย่างไร ในเมื่อหน่วยบังคับบัญชาชั้นเหนือกว่าล้วนปฏิเสธที่จะรับไปสั่งการ กองพลน้อยนานาชาติจึงลอยคว้างเคว้งคว้างตั้งแต่เริ่มต้น

ซึ่งโชคดีเป็นบ้าสำหรับผม

"ถ้าไม่มีหน่วยเหนือคุมแล้ว ตอนนี้ฉันก็ทำอะไรตามใจชอบได้เลยไม่ใช่เหรอ?"

"ก็นะ... มันก็ใช่อยู่หรอกครับ"

"เยี่ยม ดีมาก ส่งโทรเลขหาเบลริโอต์กันเลย"

ถ้าข้องใจนักก็มาเป็นเจ้านายฉันดูสิวะ

* * *

"เวรเอ๊ย"

พันโท เอดูอาร์ บาแร็ส ผู้อำนวยการกรมการบินแห่งกระทรวงการสงคราม พอสูบบุหรี่หมดมวนก็คาบมวนใหม่เข้าปากแล้วจุดไฟทันที

ต่อหน้าหลุยส์ เบลริโอต์ ประธานบริษัทผลิตเครื่องบินชั้นนำของฝรั่งเศส เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้งสนิท

"ท่านประธานเบลริโอต์ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปพวกเราได้ฉิบหายกันหมดแน่... เครื่องบินของพวกเยอรมันนั่นกำลังไล่เชือดเด็ก ๆ ของเราจนเหี้ยนเตียนไปหมดแล้ว"

กลางปี 1915

จักรวรรดิเยอรมันประสบความสำเร็จในการผลิตเครื่องบินขับไล่ชั้นยอดนามว่า ฟอกเกอร์ ไอน์เดคเคอร์

น่านฟ้าของฝรั่งเศสถูกฟอกเกอร์ยึดครองไปโดยสิ้นเชิง

อัตราการรอดชีวิตของเครื่องบินลาดตระเวนที่ออกปฏิบัติการเหลือเพียงแค่ 30 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น

เมื่อสูญเสียการครองน่านฟ้า เครื่องบินลาดตระเวนของเยอรมันจึงยึดครองท้องฟ้าและชี้เป้าให้กระสุนปืนใหญ่ทิ้งดิ่งลงใส่แนวป้องกันของฝ่ายเราได้อย่างแม่นยำ

แนวป้องกันที่พังทลายกลายเป็นเส้นทางให้กองทัพเยอรมันบุกทะลวงเข้ามา และฝ่ายเราก็ต้องจำใจทิ้งแนวป้องกันแล้วล่าถอยอีกครั้ง

เป็นวงจรอุบาทว์ที่วนซ้ำไม่รู้จบอันแสนเลวร้าย

แม้แต่ในเวลานี้ นักบินผู้กล้าหาญก็ยังคงทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าเพื่อแย่งชิงน่านฟ้ากลับคืนมา ทว่ายิ่งทำเช่นนั้น รอยขีดสังหารของเหล่านักบินเอซเยอรมันดั่งปีศาจร้ายอย่างเบิลเคอและอิมเมลมันน์ก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ

ทว่าในวันนี้ หลุยส์ เบลริโอต์ ที่ขอเข้าพบตนผู้เป็นผู้อำนวยการกรมการบิน กลับมีสีหน้าตื่นเต้นฮึกเหิมอย่างยิ่ง

"ไม่ต้องกังวลไปครับ ตอนนี้พวกเรารอดแล้ว!"

"ไม่รู้หรอกนะว่าไปเอาความมั่นใจมาจากไหน แต่ลองว่ามาสิ"

"คุณรู้จักพันโทแทโอดอร์ ลี ไหมครับ"

"อ้อ ผู้บังคับการกองพลน้อยนานาชาติคนนั้นน่ะหรือ? เขาทำไมรึ"

"ขอแค่เชิญคนคนนั้นมาได้ เราจะสามารถขับไล่ไอ้พวกเยอรมันออกจากท้องฟ้าได้ในพริบตาเลยครับ!"

"คนที่ใช้ชีวิตทั้งชีวิตอยู่ในแมนจูเรีย จะมีความรู้ความเข้าใจลึกซึ้งเรื่องการบินได้ยังไงกัน"

"เหลวไหล!"

"???"

เสียงตวาดลั่นอย่างกะทันหันทำเอาผู้อำนวยการกรมการบินถึงกับทำบุหรี่ในมือร่วง

ในดวงตาของหลุยส์ เบลริโอต์ เริ่มลุกโชนไปด้วยประกายบางอย่าง

"คนคนนั้นนี่แหละคือหลักฐานว่าพระผู้เป็นเจ้ายังไม่ได้ทอดทิ้งพวกเรา!"

"...เข้าใจแล้ว เอาที่สบายใจเถอะ"

ยังไงตอนนี้สถานการณ์ก็ฉิบหายอยู่แล้ว จะมีขุมนรกไหนให้ตกลงไปได้ลึกกว่านี้อีก

ผู้อำนวยการกรมการบินจึงยอมรับข้อเสนอของเบลริโอต์

* * *

ฝูงบินขับไล่ที่ 12 (Groupe de Combat 12)

แหล่งรวมตัวของเหล่านักบินเอซชั้นยอดแห่งฝรั่งเศส

พวกเขากำลังทำหน้าบึ้งตึง

"สรุปคือเชิญไอ้หน้าเหลืองนั่นมาที่นี่เนี่ยนะ"

"ระวังปากหน่อย ยังไงเขาก็เป็นพันโทของต่างชาติ"

"ถ้าผมย้ายไปกองทัพจีน พวกนั้นคงติดยศนายพลให้ผมเลยมั้ง"

"อะแฮ่ม"

ร้อยเอกเฟลิกซ์ โบรการ์ด ผู้บังคับฝูงบินกระแอมไอขึ้นมา

"ได้ยินมาว่าประธานเบลริโอต์ออกโรงปกป้องเต็มที่ว่าเป็นอัจฉริยะด้านการบินน่ะนะ"

"เหอะ"

"หลุยส์เขาเล่นฝิ่นหรือไงกัน ไปเสพยาตัวไหนมาถึงได้คิดแบบนั้นได้"

"เอาเป็นว่ารู้ไว้ตามนี้ก็แล้วกัน! ฉันต้องไปประชุมผู้บังคับบัญชาแล้ว อย่าได้คิดทำอะไรแผลง ๆ เด็ดขาดล่ะ!"

"คร้าบ"

ช่างไร้สาระสิ้นดี

สมกับเป็นชาวฝรั่งเศสที่มีความทะนงตัวสูงลิ่ว และยิ่งเป็นกลุ่มคนที่รวบรวมแต่ยอดเอซไว้ด้วยกัน พวกเขาจึงผุดความคิดชั่วร้ายแบบปีศาจขึ้นมาในทันที

ในเมื่อเป็นแค่ไอ้เจ๊กชิงกี้ที่กล้ามาอวดดีเรื่องการบิน ก็ต้องโดนสั่งสอนให้อับอายขายขี้หน้ากลางเวหากันสักหน่อยแล้ว

==================================================