บทที่ 58 เส้นทางสู่ยุโรป

บทที่ 58 เส้นทางสู่ยุโรป

ฝั่งหนึ่งกำลังระดมวิทยาการและเทคโนโลยีทั้งหมดมาเข่นฆ่ากันในสงครามครั้งใหญ่ ส่วนอีกฝั่งกลับกำลังสถาปนาจักรวรรดิสมบูรณาญาสิทธิราชย์อันล้าหลังตกยุค

นี่มันโลกใบเดียวกันแน่เรอะ

ดูยังไงฝั่งใดฝั่งหนึ่งก็ต้องเป็นต่างโลกชัด ๆ

ถึงผมจะรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดเรื่องพรรค์นี้ขึ้น แต่สิ่งที่กำลังดำเนินไปในปักกิ่งก็ยังให้ความรู้สึกแปลกแยกอย่างเหลือเชื่ออยู่ดี

ชาวฮั่นถูกปกครองมาหลายร้อยปี ชุดที่สวมใส่จึงดูยังไงก็ไม่พ้นระดับชุดคอสเพลย์ราคาถูกจาก Temu ส่วนพิธีบวงสรวงสวรรค์แบบชาวฮั่นก็ชุ่ยและเปื่อยเสียยิ่งกว่าพิธีบวงสรวงจงเมียวที่ฉายตามจอรถไฟ KTX ในศตวรรษที่ 21 เสียอีก

ถ้าเกาหลีของเราถูกญี่ปุ่นยึดครองสักสามร้อยปี ประเพณีคงถูกทำลายยับเยินแบบนั้นเหมือนกันหรือเปล่านะ

ในแง่หนึ่งก็น่าเวทนาอยู่หรอก

แต่น่าเวทนาก็ส่วนน่าเวทนา ในเมื่อจุดเริ่มต้นของจักรวรรดิที่ควรจะทุ่มเงินประโคมสร้างบารมีกลับออกมาทุเรศทุรังแบบนี้ บารมีที่ไหนมันจะไปตั้งมั่นได้

"อวิ๋นหนานขอปฏิเสธฮ่องเต้ผู้ตกยุค! ซื่อชวนจะมีแต่เพียงสาธารณรัฐเท่านั้น!"

ไช่เอ้อผู้คอยตามรังควานกองทัพเป่ยหยางจนถึงที่สุดแม้กระทั่งในสงครามปฏิวัติครั้งที่สอง

เขาหลบหนีออกจากปักกิ่งแล้วนำกำลังพลเข้ายึดทำเนียบข้าหลวงมณฑลอวิ๋นหนานอันเป็นบ้านเกิดทันที ก่อนจะประกาศอิสรภาพ

ไม่รู้ว่าเป็นสงครามกลางเมืองครั้งที่เท่าไหร่แล้ว

เกมชิงบัลลังก์ที่ไหนก็ไม่ต้องไปหาแล้ว นี่แหละเกมชิงบัลลังก์ของแท้

แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม

ไช่เอ้อไม่ใช่พวกกองทัพปฏิวัติกระจอกงอกง่อยไร้ประโยชน์อย่างที่เคยเห็นมา แต่เป็นทหารระดับหัวกะทิที่จบจากโรงเรียนนายร้อยทหารบกญี่ปุ่นอย่างแท้จริง

เขาบดขยี้กองกำลังปราบปรามจนแหลกละเอียด แล้วค่อย ๆ แผ่อิทธิพลออกไปนอกอวิ๋นหนาน

ช่างเถอะ ไม่ใช่กงการอะไรของพวกเราสักหน่อย

จากอวิ๋นหนานมาถึงแมนจูเรียที่นี่ กะคร่าว ๆ ก็เกินกว่า 2,000 กิโลเมตรเข้าไปแล้ว

คนที่อาศัยอยู่ในโซลจะไปสนทำไมว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่ฟุกุโอกะในญี่ปุ่น

ตอนนี้พวกเรามีเรื่องที่เร่งด่วนกว่านั้น

"แล้วสรุปว่าใครจะได้เป็นอธิบดีกรมการทหารแห่งเฟิ่งเทียนคนต่อไปที่ว่างลงเพราะต้วนจือกุ้ยล่ะ?"

""ก็ต้องเป็นฉันสิ""

จางจั้วหลิน ผู้บัญชาการกองพลที่ 27 กับเฝิงเต๋อหลินแห่งกองพลที่ 28

ในเมื่อจางซีล่วน นายพลแห่งเฟิ่งเทียนเป็นคนแก่ที่จวนเจียนจะลงโลงอยู่รอมร่อ แอปเปิลทองคำแห่งแมนจูเรียก็ย่อมหนีไม่พ้นตำแหน่งอธิบดีกรมการทหารแห่งเฟิ่งเทียน

สงครามประสาทนี่เรื่องจริงดิ? แมนจูเรียนี่มันดินแดนในตำนานจริง ๆ

ทิ้งมิตรภาพที่เคยสั่งสมมาตอนแบ่งทองคำแท่ง 1.4 ตันคนละครึ่งไว้เบื้องหลัง กองพลที่ 27 ของพวกเรากับกองพลที่ 28 ก็ก้าวเข้าสู่สงครามเย็น

ในมุมมองของเฝิงเต๋อหลิน คงทนดูไม่ได้ที่จะให้จางจั้วหลินที่อายุน้อยกว่าเป็นสิบปีมาชูคอเป็นเจ้านายคอยสั่งโน่นสั่งนี่

แล้วไง ใครแคร์วะ?

ในแมนจูเรียแห่งนี้ อายุอานามเคยสำคัญตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

"สุดท้ายสงครามประสาทนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าปักกิ่งจะเดินหมากอย่างไรครับ"

"คงงั้นแหละ"

ไม่ว่าพวกเราจะดิ้นพล่านกันแค่ไหน สุดท้ายความชอบธรรมของตำแหน่งก็ต้องมาจากปักกิ่งอยู่ดี

พวกเราก็นับเป็นข้าราชการกับเขาเหมือนกันนะเว้ย?

"ถ้าจักรพรรดิถูกขับไล่จริง ผู้มีอำนาจคนต่อไปจะหนุนหลังพวกเราจริงหรือ"

"ไม่ต้องกังวลไปครับ"

ต้วนฉีรุ่ย ผู้กล้าแห่งการรัฐประหารที่ผมมอบตราสัญลักษณ์แห่งความกล้าหาญให้ จะต้องชักดาบออกมาฟันคอมังกรบ้านั่นขาดสะบั้นในไม่ช้าอย่างแน่นอน

ได้ยินไหมครับท่านผู้กล้า? ข้ากำลังส่งเสียงถึงท่านอยู่นะ...

ในเมื่อผมสร้างความประทับใจที่ดีไว้ได้แล้ว ในมุมของเขาแทนที่จะไปลากเอาคนไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้ามาตั้งเป็นอธิบดีกรมการทหาร สู้ตั้งพวกเรายังดีเสียกว่า

เพราะแบบนี้ไง ในชีวิตการทำงานถึงต้องรู้จักเอาหน้าเข้าไว้

"แต่ถ้าต้วนฉีรุ่ยได้อำนาจไปจริง ในระหว่างนั้นเขาก็ต้องสร้างความชอบธรรมให้ตัวเองด้วยครับ"

"ความชอบธรรมงั้นรึ"

"เขาคงเอาการทวงคืนคาบสมุทรซานตงมาเดิมพันด้วยชีวิตทางการเมืองของตัวเองแน่ครับ"

"...อืม ถ้าขนาดนั้นก็คงได้รับเสียงสนับสนุนมากพอแหละนะ"

ซุนเลี่ยเฉิน ผู้การกองพลน้อยที่ 54 ซึ่งนั่งเงียบอยู่นานเปรยขึ้นมาลอย ๆ

"ถ้าอย่างนั้น ต้วนฉีรุ่ยก็คงคิดจะเข้าร่วมสงครามครั้งใหญ่ในยุโรปสินะ"

"ครับ ผู้การซุน ผมคิดว่าต้องเป็นแบบนั้นแน่นอนครับ เพราะสุดท้ายถ้าจะเอาซานตงคืนมา ก็ต้องสร้างผลงานการศึกที่มหาอำนาจไม่อาจมองข้ามได้"

"ถ้าพวกเราอยากได้ตำแหน่งนายพลแห่งเฟิ่งเทียนจากต้วนฉีรุ่ยมาอย่างแน่นอน ก็คงต้องออกตัวเสนอเข้าร่วมรบอย่างกระตือรือร้นสินะ"

"แล้วนั่นหมายความว่าต้องส่งใครสักคนในพวกเราไปสนามรบไม่ใช่หรือ ใครมันจะอยากเสนอหน้าไปตายในสนามรบกันล่ะ"

ผมนี่ไง

แต่จะทำเป็นอยากไปออกนอกหน้าไม่ได้ ถ้าแสดงอาการอยากไปให้เห็น มีหวังโดนพวกคนแมนจูเรียที่มีแต่เรื่องผลประโยชน์อัดแน่นอยู่ในก้นบึ้งของสมองเข้ามาขัดแข้งขัดขาเอาดื้อ ๆ

"คือ... พูดแบบนี้ก็น่ากระดากปากอยู่หรอกนะ แต่ตั้งแต่ผู้การจางเป่าเฉิน ผู้การซุนเลี่ยเฉิน ไปจนถึงตัวข้า จางจิ่งฮุ่ย ต่างก็มีลูกน้องที่ต้องรับผิดชอบกันคนละหกพันไม่ใช่หรือ"

"หมายความว่าไง"

"เฮ้ย จางจิ่งฮุ่ย อย่ามัวอ้อมค้อม พูดมาตรง ๆ ซะ"

เมื่อจางจั้วหลินเร่งเร้าเหมือนจะถามว่าจะยืดยาดไปถึงไหน จางจิ่งฮุ่ยก็กระแอมไอแล้วเปิดปากพูดต่อ

"ส่งพันโทอีแทโอไปไม่ดีกว่าหรือครับ เพราะอย่างหน่วยขึ้นตรงก็ยังมีท่านผู้บัญชาการกองพลอยู่ ไม่ต้องกลัวว่าจะเกิดความวุ่นวายเพราะขาดหัวเรือ..."

กูว่าแล้ว เชื่อมือมึงจริง ๆ

ร่างอวตารแห่งความละโมบและบาปหนา อัซโมดันแห่งแมนจูเรียอย่างจางจิ่งฮุ่ย จะต้องคอยสกัดขาแล้วเตะโด่งผมไปให้พ้นทางเป็นกิจวัตรเหมือนหายใจเข้าออกอยู่แล้ว

คราวนี้ก็แค่แกล้งทำเป็นเสียดาย ล่อเอาผลประโยชน์ยอมความสักสองสามอย่าง แล้วก็บินลัดฟ้าไปยุโรป ทุกอย่างก็เรียบร้-

"ผู้การจางจิ่งฮุ่ย"

"ครับ ท่านผู้บัญชาการกองพล เป็นความคิดที่ยอดเยี่ยมไปเลยใช่ไหมล่-"

"ขอคุยด้วยหน่อย"

อะไรวะ บรรยากาศเป็นบ้าอะไรเนี่ย?

จางจั้วหลินโบกมือไล่คนอื่น ๆ ให้ออกไปจากห้อง ยกเว้นจางจิ่งฮุ่ยไว้คนเดียว

* * *

เมื่อคนสุดท้ายก้าวพ้นประตูและเหลือกันอยู่เพียงสองคน จางจั้วหลินก็เปิดปากพูด

"ผู้การจางจิ่งฮุ่ย"

"ครับ ผู้บัญชาการ"

"สรุปคือจะโยนอีแทโอไปยุโรปงั้นสิ?"

"ไม่ได้จะโยนไปสักหน่อยครับ แค่คิดว่าเป็นคนที่เหมาะสมที่สุดต่างหากไม่ใช่หรือครับ"

"หุบปากไปเลย"

บุหรี่ในมือของจางจั้วหลินถูกขยี้จนแหลกคามือ

"ฉันรู้สึกมานานแล้วนะ ไม่รู้ทำไมแกถึงคอยแต่จะแยกแทโอออกไปจากแมนจูเรียแล้วส่งไปที่อื่นอยู่เรื่อย"

"จ...จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงกันครับ!? เรื่องบังเอิญครับ บังเอิญล้วน ๆ!"

"บังเอิญโคตรบ่อยเลยนะมึง อีกเดี๋ยวเดิน ๆ อยู่ฟ้าคงผ่าใส่หัวมั้ง?"

จางจั้วหลินโยนบุหรี่ที่แหลกหักเป็นท่อน ๆ ทิ้งลงบนโต๊ะส่ง ๆ แล้วดึงมวนใหม่ออกจากซองขึ้นมาคาบไว้ที่ปาก

"เห็นแก่ที่เป็นผู้มีคุณูปการแรกเริ่มของกองทัพเรา ขีดจำกัดมันก็มีอยู่นะ"

" ."

"เข้าใจหรือยัง?"

"เข้าใจแล้วครับ"

* * *

"ไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป"

"ไม่เป็นไรครับ"

"ต้องถ่อไปคอยรับใช้พวกฝรั่งหัวแดง สู้กระดกเหล้า กอดผู้หญิง ขี่ม้าเล่นในแมนจูเรียอันกว้างใหญ่นี่ยังดีซะกว่า"

"ไม่เป็นไรครับ ผมจะไป"

"ไอ้เวรนี่ คิดว่าในแมนจูเรียนี้มันมีคนให้ใช้แค่แกคนเดียวรึไงวะ?!"

"เท่าที่รู้ คนที่พูดภาษาต่างประเทศได้ก็มีแค่ผมคนเดียวนี่ครับ"

"ไอ้... ไอ้เด็กนี่-"

หนวดของจางจั้วหลินสั่นระริกด้วยความโมโห

"เออ! ไปเลย ไป๊! ไอ้เด็กเปรต อุตส่าห์เลี้ยงดูมาตั้งแต่ยังพูดไม่ได้สักคำ แต่กลับมาเถียงฉอด ๆ ใส่เนี่ยนะ"

"ท่านเก็บผมมาตอนแปดขวบไม่ใช่เหรอครับ? จำได้ว่าตอนนั้นผมพูดเป็นแล้วนะ"

"หนวกหูน่า!"

จางจั้วหลินพ่นควันบุหรี่ออกมาปุ๋ย ๆ ราวกับปล่องควันโรงงาน

ใกล้จะสี่สิบแล้วฮอร์โมนเพศหญิงพลุ่งพล่านรึไงวะ ทำไมถึงเป็นงี้ไปได้

"ถ้าให้ไปเด็ดหัวเฝิงเต๋อหลิน ฉันคงไม่พูดมากหรอก แต่นี่พวกฝรั่งมันกำลังตบตีแย่งชิงกันเอง ทำไมเราต้องเอาเลือดเนื้อตัวเองไปเสี่ยงด้วยวะ"

"ตำแหน่งอธิบดีกรมการทหารก็เทียบเท่ากับตำแหน่งนายพลแห่งเฟิ่งเทียนคนต่อไป และการจะได้ตำแหน่งนั้นมาก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของต้วนฉีรุ่ย ส่วนตำแหน่งของต้วนฉีรุ่ยก็ขึ้นอยู่กับการเข้าร่วมสงครามครั้งใหญ่ ดังนั้นผมต้องไปครับ"

"เอ๊ย ไอ้ฉิบหาย"

แน่นอนว่าจางจั้วหลินเองก็คงรู้ดีอยู่แก่ใจ

เขาแค่ไม่ได้เรียนหนังสือมา ไม่ใช่คนโง่เง่าไร้ปัญญาเสียหน่อย

ที่เขาเป็นแบบนี้ก็คงเพราะต่างจากแมนจูเรียที่ผ่านมาซึ่งตีกันหยุมหยิมแค่ระดับกองพลน้อยหรือกรมทหาร แต่ยุโรปนั้นคือนรกบนดินที่มีทหารนับล้านเข้าปะทะกัน

ถ้าแพ้ในแมนจูเรียก็แค่ควบม้าหนีเอาตัวรอดแล้วค่อยว่ากันใหม่ แต่ถ้าแพ้ในแนวสนามเพลาะ มันจะมีทางให้หนีรอดที่ไหนกันเล่า

จางจั้วหลินที่เป็นดั่งปล่องควันพ่นควันบุหรี่พวยพุ่งเปิดปากพูดขึ้น

"เออ ถ้าแกเตรียมใจไว้แล้ว ฉันคงไปสั่งห้ามอะไรไม่ได้ จงมีชีวิตรอดกลับมาให้ได้ล่ะ"

"แน่นอนอยู่แล้วครับ"

ตราบใดที่ยังไม่ได้เห็นสาธารณรัฐเกาหลี ผมไม่คิดจะตายหรอกนะ

* * *

สงครามพิทักษ์ชาติ

ไม่ใช่แค่อวิ๋นหนานและซื่อชวนของไช่เอ้อเท่านั้น แต่ทั่วทั้งแดนใต้ เหล่ากบฏต่างพากันลุกฮือขึ้นมาอีกระลอก

คราวนี้ไม่ใช่เหตุผลอวดรู้ทำนอง 'หยวนซื่อไข่โกงกินไปเท่าไร หยวนซื่อไข่แก้รัฐธรรมนูญยังไง~' เหมือนแต่ก่อน

แต่มันคือเหตุผลที่เด็กสามขวบหรือคนไม่รู้หนังสือยังเข้าใจได้ว่า 'หยวนซื่อไข่มันบ้าจนตั้งตัวเป็นฮ่องเต้ไปแล้ว!'

เหล่าหัวหน้ากองทัพปฏิวัติที่ลี้ภัยไปต่างแดนเมื่อครั้งสงครามปฏิวัติครั้งที่สองต่างพากันกลับมา จนแดนใต้ทั้งหมดกลายเป็นรังของพวกกบฏอีกครั้ง และลู่หรงถิง ผู้ว่าการมณฑลกวางสี ก็เข้าร่วมกับกองกำลังกบฏด้วยเช่นกัน

ซุนยัตเซ็นเองก็เดินทางกลับจากญี่ปุ่นมาจัดตั้งรัฐบาลเฉพาะกาลขึ้นที่กว่างโจว

"มัวทำอะไรอยู่ ทำไมไม่รีบไปปราบกบฏเดี๋ยวนี้!?"

"เอ๋ ทำไมพวกเราต้องไปด้วยล่ะคร้าบ?"

อย่างที่บอกไป นายทหารแปดสิบเปอร์เซ็นต์ของกองทัพเป่ยหยางล้วนเป็นคนที่ต้วนฉีรุ่ยฝึกสอนมากับมือ

ขนาดอาจารย์ตัวเองยังไม่ได้รับความเคารพให้เกียรติ แล้วพวกเขาจะเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อใครกันเล่า?

ทหารแปดหมื่นนายในสังกัดตรงของหยวนซื่อไข่โดนไช่เอ้อที่เปิดศึกกองโจรในซื่อชวนสั่งสอนจนน่วม ส่วนเฝิงกั๋วจางก็ปักหลักนิ่งสนิทอยู่ที่หนานจิง

"...ไปเรียกต้วนฉีรุ่ยมา ข้าจะแต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมควบตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี ทั้งอำนาจสั่งการทหารและบริหารกองทัพ ข้าก็จะมอบให้ทั้งหมด..."

"พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท"

ในที่สุดองค์ฮ่องเต้ก็จำต้องยอมถอยทุกอย่างและเรียกใช้ต้วนฉีรุ่ยอีกครั้ง

และทันทีที่ได้รับตำแหน่ง ต้วนฉีรุ่ยก็เคลื่อนพลกองพลทหารบกที่ 4 และกองพลทหารบกที่ 10 ซึ่งเป็นกองกำลังส่วนตัว ก่อการรัฐประหารขึ้นทันที

ปักกิ่งที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมกลโกง คนอ่อนหัดไม่มีทางรอดชีวิต

"กะ...แก กล้าดียังไง—"

"นำตัวไป"

หยวนซื่อไข่ที่โดนคำพูดแบบเดียวกับที่ตัวเองเคยพูดกับปูยีในพระราชวังต้องห้ามเมื่อสามปีก่อนย้อนเข้าใส่ ถึงกับช็อกจนหมดสติไป

"ยกเลิกระบอบจักรพรรดิ เปลี่ยนระบอบการปกครองกลับเป็นสาธารณรัฐ ส่งสารนี้ไปให้กองทัพพิทักษ์ชาติทางแดนใต้ด้วย"

"ครับ ท่าน"

"แล้วก็ไปตามเอกอัครราชทูตฝรั่งเศสมา"

กุมภาพันธ์ ปี 1915

ต้วนฉีรุ่ยผู้ควบตำแหน่งรักษาการประธานาธิบดี เสนาธิการทหารบก รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารบก ผู้บัญชาการกฎอัยการศึก และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ได้เรียกตัวอเล็กซองดร์-โรแบรต์ กงตี เอกอัครราชทูตฝรั่งเศสเข้าพบ

"ผมอเล็กซองดร์ กงตี เอกอัครราชทูตผู้มีอำนาจเต็มแห่งฝรั่งเศสครับ"

"ผมต้วนฉีรุ่ย"

"ไม่ทราบว่าเรียกผมมาด้วยเหตุอันใดหรือครับ?"

ทั้งสองคนสนทนากันด้วยภาษาฝรั่งเศสอย่างคล่องแคล่ว

"เพราะคนโง่เง่าคนเดียวทำเอาแผ่นดินวุ่นวายไปหมด"

"ทางสาธารณรัฐฝรั่งเศสของเราสนับสนุนท่านต้วนฉีรุ่ยครับ"

ปากก็พูดไปอย่างนั้น แต่ก็คงเคยพูดประโยคเดียวกันนี้กับหยวนซื่อไข่มาแล้วเหมือนกันล่ะสิ

"ผมมีเรื่องอยากจะถามสักหน่อย"

"เชิญว่ามาได้เลยครับ"

"ตกลงว่าฝรั่งเศสสนับสนุนฝ่ายไหนกันแน่ ระหว่างรัฐบาลเป่ยหยางของเรา รัฐบาลกว่างโจวตรงนั้น หรือรัฐบาลหนานจิงของเฝิงกั๋วจาง?"

"ฮะๆ ทางใต้เองก็ดูเป็นมิตรกับท่านต้วนฉีรุ่ยมากเลยนะครับ ยกย่องให้เป็นวีรบุรุษผู้ฟื้นฟูสาธารณรัฐเสียด้วยซ้ำ"

"ตอนนี้ก็คงอย่างนั้น แต่หลังจากถูกผู้บังคับบัญชาที่รับใช้มาสามสิบปีแทงข้างหลัง ผมก็ไม่คิดจะเชื่อใจใครหน้าไหนอีกแล้ว"

ต้วนฉีรุ่ยกล่าวอย่างเย้ยหยัน

"ผมหวังว่าประเทศของท่านจะสนับสนุนรัฐบาลเป่ยหยางของเรา"

"อย่างนั้นหรือครับ"

"แน่นอนว่าไม่ใช่ฟรีๆ เราเองก็อยากเข้าร่วมสงครามครั้งใหญ่เช่นกัน และเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน เราต้องการให้อ่าวเจียวโจวของเยอรมนีถูกส่งมอบคืนกลับมาด้วย"

"โอ้ โอ้!"

"ผมอยากจะหารือเรื่องการส่งกำลังพล จะเป็นไปได้ไหม?"

"ได้แน่นอนครับ!"

กงตีขยับตัวนั่งหลังตรงทันที

เพียงแค่หกเดือน ทหารฝรั่งเศสที่เสียชีวิตก็ปาเข้าไปถึงสี่แสนนายแล้ว

ในการบุกครั้งก่อน แค่วันเดียวก็ต้องเขียนจดหมายแจ้งการเสียชีวิตไปถึงสามหมื่นฉบับ และยอดผู้เสียชีวิตรวมถึงบาดเจ็บสะสมจนถึงตอนนี้ก็แตะหลักหนึ่งล้านสองแสนคน

แน่นอนว่าหากพวกคนจีนที่มีขีดความสามารถการรบกระจอกงอกง่อยมาถึง อาจจะกลายเป็นการจัดโต๊ะอาหารอันโอชะให้พวกเยอรมันเสียเปล่าๆ ทว่าขอเพียงนำพวกเขามาใช้เป็นแรงงานนอกสนามรบ จะช่วยประหยัดทรัพยากรไปได้ตั้งเท่าไหร่กัน?

"ผมจะส่งเรื่องกลับไปยังแผ่นดินแม่เดี๋ยวนี้เลยครับ!"

* * *

ฝรั่งเศส, ปารีส

"รัฐบาลเป่ยหยางของต้วนฉีรุ่ยแจ้งความจำนงว่าจะเข้าร่วมสงครามครับ!"

"ฮ้า! ยอดเยี่ยมไปเลย! พระผู้เป็นเจ้ายังไม่ทอดทิ้งฝรั่งเศสของเราสินะ!!"

หากพวกคนเอเชียที่มีจำนวนมหาศาลขนาดนั้นมาถึง จะช่วยเซฟกำลังพลไปได้ตั้งเท่าไหร่กัน?

สำหรับพวกเขาที่ส่งจดหมายแจ้งข่าวการเสียชีวิตไปถึงสี่แสนฉบับในเวลาหกเดือน ย่อมไม่มีอะไรต้องเลือกหน้าอีกแล้ว

ทว่าความรู้สึกของผู้คนที่กินเจลลีปลาไหลข้ามช่องแคบโดเวอร์ไปกลับต่างออกไป

"พวกเจ๊กจะเข้าร่วมสงครามเหรอ? นั่นเป็นข่าวดีเลยนี่ พวกฝรั่งเศสคงเบาใจไปได้เปลาะหนึ่ง"

"ผะ ผมว่าไม่ใช่แบบนั้นนะครับ"

"...ญี่ปุ่นจ๋า หมายความว่ายังไงกันน่ะ?"

"ถ้าจีนเข้าร่วมสงครามละก็! ญี่ปุ่นอย่างพวกเราจะถอนตัวออกไปนะ! แง้งงง!!"

พอจีนส่งโทรเลขแจ้งเรื่องเข้าร่วมสงคราม นักการทูตญี่ปุ่นก็ลงไปนอนดิ้นพราดๆ กับพื้น กลายร่างเป็นเด็กดื้อเอาแต่ใจจนกระทรวงการต่างประเทศอังกฤษเป็นอัมพาตไปเลย

"ถ้าไม่มีพวกญี่ปุ่น เราก็ต้องส่งกองเรือไปยังฝั่งตะวันออกด้วย ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้น แต่ละเดือนคงต้องผลาญถ่านหินเพิ่มอีกหลายหมื่นตันแน่ๆ"

"นี่มันพันธมิตรหรือเจ้ากรรมนายเวรกันแน่เนี่ย"

เมื่อเหล่านายพลเรือแห่งกระทรวงทหารเรืออังกฤษแสดงความกังวลออกมา นักการทูตอังกฤษจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วบินตรงไปยังฝรั่งเศส

"เรื่องการเข้าร่วมสงครามของจีนเนี่ย... มันจะเร็วเกินไปหน่อยไหมครับ?"

"?"

"คือว่านะ พวกเราเคยตบเกรียนจีนมาจนน่วมแล้ว พวกนั้นมันกากจะตาย มาก็คงไม่ได้ช่วยห่าอะไรหรอกมั้ง?"

"พูดจาส้นตีนอะไรของพวกมึงวะ?"

พวกฝรั่งเศสเดือดดาลจนควันออกหู

นี่มันคำพูดที่คนอังกฤษซึ่งส่งจดหมายแจ้งการตายไปแค่สองหมื่นฉบับ สมควรพูดกับฝรั่งเศสที่กำลังโดนยึดดินแดนและร่อนจดหมายแจ้งความตายไปแล้วสี่แสนฉบับงั้นเหรอ?

"งั้นก็รีบส่งทหารอังกฤษสี่แสนนายมาช่วยเดี๋ยวนี้เลยสิวะ!"

"เฮ้ย คือแบบนี้นะ สภาพร่างกายพวกเราไม่เหมือนกับกองทัพฝรั่งเศส มันเลยลำบากไงครับเข้าใจไหม?"

"นี่ทิ้งจิตสำนึกจมลงแม่น้ำเทมส์ไปแล้วหรือไง? หรือว่าตอนนี้ไม่ได้แค่ขายฝิ่นอย่างเดียว แต่เริ่มสูบเองเข้าไปด้วยแล้วล่ะ?"

ในช่วงเวลาที่อังกฤษกับฝรั่งเศสกำลังหัวจะปวดใส่กันอยู่นั้น

"คือว่า มีนายทหารคนหนึ่งในจีนฝากมาถามครับว่า ถ้าส่งกำลังพลระลอกแรกไปในรูปแบบของ 'กองพลน้อยนานาชาติ' จะพอไหวไหม"

"...กองพลน้อยนานาชาติ?"

"ครับ เขาเสนอว่าถ้าใช้วิธีแจกใบปลิวไปยังชาติต่าง ๆ แล้วรวบรวมคนภายใต้ชื่อกองพลน้อยนานาชาติ ก็น่าจะหลบเลี่ยงข้ออ้างของพวกอังกฤษได้น่ะครับ"

"...เหมือนที่พวกคนยุโรปเคยทำตอนสงครามประกาศอิสรภาพกรีซน่ะเหรอ? นั่นมัน เชี่ย แผนโคตรแจ่มเลยไม่ใช่เหรอวะ? นายทหารจีนคนนั้นชื่ออะไรนะ?"

"เขาชื่อพันโทแทโอดอร์ ลี ครับ"

==================================================