บทที่ 57 ทำได้อยู่แล้ว ถ้าระดับฉันน่ะ! (6)

บทที่ 57 ทำได้อยู่แล้ว ถ้าระดับฉันน่ะ! (6)

ปลายปี 1914

ต้วนฉีรุ่ยที่เคยยืนหลังตรงตะโกนว่า "ไม่ได้ครับ" มาโดยตลอด ในที่สุดก็ยอมก้มหัวลงแล้ว

ก็นะ คนเราบางทีมันก็ต้องโดนทุบสั่งสอนบ้างถึงจะยอมฟัง

"ที่ผ่านมาผมอกตัญญูเองครับ ท่านประธานาธิบดี"

"เรื่องแค่นั้นจะคิดมากไปทำไมกัน? เราคบหากันมากี่ปีแล้ว! เอ้าๆ มาดื่มเหล้าด้วยกันสักจอกแล้วลืมๆ มันไปซะเถอะ"

"ครับ ท่านประธานาธิบดี"

พอหยวนซื่อไข่ดูแลเอาอกเอาใจด้วยตัวเอง ต้วนฉีรุ่ยก็ถึงกับหลั่งน้ำตาสำนึกผิดอย่างสุดซึ้ง

เท่านี้คนที่เหลืออยู่ก็มีเพียงเฝิงกั๋วจางที่กุมอำนาจบริหารฝ่ายทหารอยู่ทางใต้เท่านั้น

หวังซื่อเจินน่ะเหรอ? หมอนั่นที่อย่างมากก็แค่คุมสารวัตรทหารอยู่กองเดียวจะไปทำอะไรได้?

หากจะใช้คานอำนาจนายทหารอย่างต้วนฉีรุ่ยและเฝิงกั๋วจาง หวังซื่อเจินที่กุมสารวัตรทหารและศาลทหารเอาไว้ย่อมเหมาะสมที่สุด แต่การจะใช้สารวัตรทหารกับศาลทหารมาก่อกบฏมันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

ขอแค่ตนขึ้นเป็นฮ่องเต้แล้วโยนบรรดาศักดิ์กง โหว หรือป๋อแถวบ้านเกิดให้พอเป็นพิธี หมอนั่นก็คงดีใจจนเนื้อเต้นแล้ว

เพราะฉะนั้นอย่างที่บอก ขอแค่เรียกตัวเฝิงกั๋วจางที่นำทหารลงใต้กลับมาได้ก็พอ

"ท่านประธานาธิบดีครับ?"

"มีอะไร?"

"ผู้บัญชาการเฝิงกั๋วจาง... ปฏิเสธคำสั่งเรียกตัวครับ"

"ว่าไงนะ?"

ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากไปนะครับ

แต่ที่เจียงหนานยังมีพวกพรรคกบฏ (พรรคปฏิวัติ) ซ่อนตัวอยู่จริงๆ นะครับ!

ถ้าไม่มีผมอยู่ล่ะก็ พวกนี้หาจังหวะก่อกบฏอีกรอบชัวร์ เรื่องจริงเลยครับ

"ไปลากคอไอ้เวรนี่กลับมาเดี๋ยวนี้! นี่คือคำสั่งของประธานาธิบดี!"

ทราบแล้วครับ จะขึ้นไปเดี๋ยวนี้จริงๆ ครับ

ทว่าวันนี้พอผมเก็บกระเป๋าจะเดินทางไปสถานีรถไฟ พวกชาวบ้านตาดำๆ ก็พากันเข้ามายื้อยุดไม่ยอมให้ผมไปน่ะสิครับ

พวกพ่อค้าแห่งหนานจิงต่างก็รั้งตัวผมไว้พลางบอกว่าหากท่านนายพลเฝิงจากไป พวกเราคงถูกฝูงโจรเข่นฆ่าเป็นแน่ อีกทั้งราษฎรก็พากันขวางทางไปสถานีรถไฟไม่ยอมปล่อยผมไป แล้วคนที่มีเลือดเนื้อมีหัวใจอย่างผมจะกล้าหักหาญน้ำใจพวกเขาลงได้อย่างไรกันครับ?

โธ่! ไฉนสวรรค์ถึงให้กำเนิดข้าพเจ้ามาเพียงร่างเดียวเล่า!? หากให้กำเนิดมาสองร่าง ร่างหนึ่งคงได้อยู่หนานจิง ส่วนอีกร่างคงได้มุ่งหน้าสู่ปักกิ่งเพื่อคอยปรนนิบัติรับใช้ท่านประธานาธิบดีแท้ๆ!

เฝิงกั๋วจาง ผู้บัญชาการฝ่ายทหารแดนใต้ไม่ใช่คนโง่

"จะเรียกตัวข้ากลับไปงั้นเรอะ? รู้จักเรื่องเล่าสุราจอกเดียวปลดอาวุธแล้วคิดว่าข้าจะโง่ไปรึไงวะ?"

ซ่งไท่จู่ จ้าวควงอิ้น หลังจากขึ้นเป็นฮ่องเต้แล้ว ก็ได้ยึดตำแหน่งและอำนาจของเหล่าแม่ทัพแนวหน้าทั้งหมดแล้วบีบให้เกษียณกลับบ้านไป

ดูอย่างต้วนฉีรุ่ยตอนนี้สิ โดนริบอำนาจจริงไปจนเกลี้ยง แล้วต้องนั่งปล่อยวันเวลาลอยผ่านไปวันๆ ในตำแหน่งเสนาธิการทหารบกไม่ใช่หรือไง

ไม่มีทางยอมเป็นแบบนั้นเด็ดขาด

"อะ... ไอ้บัดซบเอ๊ย"

"ท่านประธานาธิบดีครับ จะให้ส่งสารวัตรทหารลงไปไหมครับ?"

"...ไม่ต้อง ปล่อยมันไป"

ยังไงเสีย ขอแค่หยวนซื่อไข่ขึ้นเป็นฮ่องเต้และระบอบจักรพรรดิมั่นคงเป็นปึกแผ่น ไอ้หมอนั่นก็ต้องคลานเข่าเข้ามากราบกรานหวังขอส่วนแบ่งอยู่ดี

ตอนนี้ยิ่งไปตอแยก็รังแต่จะทำให้เรื่องบานปลายเปล่าๆ

หากต้วนฉีรุ่ยไม่ยอมคุกเข่าศิโรราบ ตนคงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อเรียกตัวหมอนั่นมาคานอำนาจต้วนฉีรุ่ย แต่นาทีนี้เหตุผลข้อนั้นมันหมดไปแล้ว

"ฉันจะต้องจัดพิธีบวงสรวงสวรรค์ในเดือนธันวาคมนี้"

"!!!"

"จงเตรียมการที่ตำหนักไท่เหอ พระราชวังต้องห้าม"

"ครับ ท่านประธานาธิบดี! ไม่สิ ฝ่าบาท!"

"ฝ่าบาทงั้นรึ ฟังดูรื่นหูดีแท้ ฮะๆๆ!"

* * *

แมนจูเรีย เฟิ่งเทียน

"ดูเหมือนจะถึงเวลาจัดการต้วนจือกุ้ยแล้วครับ"

"ถ้าเชือดมันให้ตายในดาบเดียวไม่ได้ พวกเรานี่แหละจะฉิบหายเอา"

"ไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ ในมุมของหยวนซื่อไข่ที่เอาแต่เตรียมตัวจะขึ้นเป็นฮ่องเต้ ตอนนี้ทุกคนที่ก่อความวุ่นวายคงดูเหมือนตัวอัปมงคลไปหมด"

ขนาดในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดที่ไสยศาสตร์ความเชื่อหมดที่ยืน สำนักดูดวงสารพัดยังหากินกันเกลื่อนกลาด นับประสาอะไรกับศตวรรษที่ยี่สิบอันป่าเถื่อนนี้ ที่ความเชื่องมงายมีอิทธิพลมากกว่าศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดเสียอีก

อะไรนะ?

คุณบอกว่าไม่เชื่อเรื่องงมงายพวกนี้น่ะเหรอ?

งั้นเช้าวันสอบซูนึงก็ลองกินซุปสาหร่ายดูสิ

สำหรับหยวนซื่อไข่ที่กำลังคัดเลือกฤกษ์งามยามดี หากมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นตอนนี้ก็คงฟังดูเหมือนลางร้ายไปหมดนั่นแหละ

"เรามาแฉเรื่องทุจริตของต้วนจือกุ้ยตอนนี้เลยดีกว่าครับ"

"ดีเลย"

"ถ้าเป็นเรื่องทุจริตของต้วนจือกุ้ย หยวนซื่อไข่ก็คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับมัน"

เมื่อผู้บัญชาการกองพลที่ 28 เฝิงเต๋อหลินส่งสัญญาณตกลง พวกเราก็เริ่มลงมือตามแผนทันที

ปลายปี 1914

"เอาล่ะ ผู้บัญชาการกองพลที่ 27 อยากพบผม มีเรื่องอะไรงั้นหรือ?"

"ผมเห็นว่าช่วงนี้ไม่ได้พบท่านอธิบดีกรมการทหารเสียนาน เลยถือโอกาสนี้เชิญมาเพื่อกระชับความสัมพันธ์ครับ"

"ฮะๆ ให้ตายสิ จัดอาหารเลิศรสแถมมีสาวงามมานั่งข้างๆ แบบนี้ ผมจะปฏิเสธลงได้ยังไงกัน!"

"ฮ่าๆๆ!"

"เซฮ่าๆๆ!"

จางจั้วหลินเชิญอธิบดีกรมการทหารมาเลี้ยงดูปูเสื่อสุรานารีอย่างหรูหรา และต้วนจือกุ้ยก็เมาแอ๋กลับไป

หลังจากคลุกคลีตีโมงกันอยู่หลายเดือน ผลลัพธ์ก็คือ

"เอิ้ก! จั้วหลิน! น้องชายฉัน!"

"ฮ่าๆ! พี่ต้วน! มีอะไรหรือครับ!?"

"พี่น่ะนะ! จะเรียกน้อโองชายหน่อยไม่ได้หรือไง! ต้องมีเหตุผลด้วยถึงจะเรียกได้เรอะ!?"

"อืมๆ ไม่ใช่แบบนั้นแน่นอนครับ!"

จางจั้วหลินประสบความสำเร็จในการสร้างมิตรภาพราวกับเวทมนตร์ ไม่สิ สายสัมพันธ์ฉันพี่น้องอันแน่นแฟ้น

การที่จางจั้วหลินประสบความสำเร็จได้ ก็คงเป็นเพราะมนุษยสัมพันธ์อันยอดเยี่ยมแบบนั้นไม่ใช่หรือไง?

ต่อให้ไปลากพวกเหยียดผิวคลั่ง KKK ขนานแท้มาจากไร่ฝ้ายทางตอนใต้ของอเมริกา ขอเวลาแค่เดือนเดียว จางจั้วหลินก็คงจับสาบานเป็นพี่น้องได้แน่ๆ

เมื่อความผูกพันของทั้งสองแน่นแฟ้นดั่งหินผา จนถึงขั้นที่หากไม่ใช่เรื่องหลอกขายเสื่อหยกหรือขอให้ค้ำประกันเงินกู้ ไม่ว่าจางจั้วหลินจะขออะไรอีกฝ่ายก็พร้อมยอมทำให้ทุกอย่าง

"ผม จี๋จินฉุน ผู้การกองพลน้อยที่ 58 แห่งกองพลที่ 28"

"ผม อีแทโอ เสนาธิการกองพลที่ 27 ครับ"

"เอาล่ะ ในเมื่อมากันครบแล้วก็เริ่มกันเถอะ"

ผมพยักหน้าแล้วหันไปเรียกกัวซงหลิง

"จะยิงจริงๆ เหรอครับ?"

"ทำไมล่ะ?"

"ถึงจะเป็นแค่กระสุนซ้อม แต่มันคือปืน 155 มิลลิเมตรเลยนะครับ เสียงคงไม่ได้ดังธรรมดาๆ แน่"

"ก็ต้องให้มันดังจนตกใจเผ่นหนีไปไม่ใช่หรือไง?"

"...พอลองคิดดูแล้ว ก็จริงอย่างที่ว่าครับ"

เมื่อกัวซงหลิงส่งสัญญาณมือให้กองร้อยปืนใหญ่ 155 มิลลิเมตร ปืนใหญ่สนามของเราที่วางกำลังไว้นอกกำแพงเมืองเฟิ่งเทียนก็พ่นไฟคำรามออกมา

ตูม!!

ชาวเมืองเฟิ่งเทียนที่กำลังหลับใหลอย่างสงบต่างพากันสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ

เมืองเฟิ่งเทียนพลันโกลาหลขึ้นมาในชั่วพริบตา เมื่อชาวเมืองต่างพากันวิ่งออกมานอกบ้านเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น

ต้วนจือกุ้ย อธิบดีกรมการทหาร เองก็สวมเพียงชุดนอนวิ่งออกมาเค้นถามพวกทหารยามในอาคารซินหมินฝู่

"เฮ้ย! เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่!"

"พะ พวกกระผมก็ยังไม่ทราบแน่ชัดครับ! จู่ๆ ก็มีเสียงระเบิดปืนใหญ่ดังขึ้นมาแล้วก็—"

ตูม!!

เสียงปืนใหญ่แผดก้องฉีกกระชากอากาศขึ้นมาอีกระลอก

ไม่ใช่แค่พวกทหารยาม แม้แต่ต้วนจือกุ้ยก็สะดุ้งจนตัวสั่นเทิ้ม

"รีบไปสืบมาเดี๋ยวนี้เลยว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น!"

"คะ ครับ!"

"ท่านอธิบดีกรมการทหาร! ปลอดภัยดีใช่ไหมครับ!?"

ตอนนั้นเอง จางจั้วหลินก็นำกำลังพลกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวออกมาจากความมืด

"อ้าว นั่นเจ้าจั้วหลินนี่ไม่ใช่รึ?"

"ท่านปลอดภัยดี ค่อยโล่งอกหน่อยครับ!"

ใบหน้าของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อและหอบหายใจอย่างหนัก ราวกับเพิ่งวิ่งหน้าตั้งมา

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย ใครมันกล้าบังอาจยิงปืนใหญ่ในเมืองเฟิ่งเทียนกลางดึกแบบนี้?!"

"ผมเองก็เพิ่งได้รับรายงานแล้วรีบวิ่งมาเหมือนกันครับ... ตอนนี้ส่งเสนาธิการของผมไปตรวจสอบแล้ว อีกเดี๋ยวก็คงรู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้น!"

"ใช่ หมอนั่นไว้ใจได้! เป็นถึงยอดฝีมือที่เปิดโปงความลับของพรรคจงเซ่อแล้วลงมือบดขยี้ด้วยตัวเองไม่ใช่รึไง! ข้า ต้วนจือกุ้ยคนนี้ไว้ใจพวกเจ้าเท่านั้นนะ!"

ครู่ต่อมา อีแทโอ เสนาธิการกองพลที่ 27 ก็มาถึงพร้อมทำความเคารพแบบทหาร

ทางฝั่งนี้ก็หอบหายใจจนตัวโยนเหมือนวิ่งมาเช่นกัน

"ท่านอธิบดี! ท่านผู้บัญชาการ! แย่แล้วครับ! เฝิงเต๋อหลิน ผู้บัญชาการกองพลที่ 28 นำกองพลที่ 28 บุกมา โดยอ้างว่าจะมาลงทัณฑ์คนคอร์รัปชันอย่างต้วนจือกุ้ยที่สูบเลือดสูบเนื้อประชาชนตงเป่ยครับ!"

"วะ ว่าไงนะ!? คะ คนคอร์รัปชันงั้นเรอะ!? พูดบ้าอะไรของมัน!!"

ต้วนจือกุ้ยตกใจจนหน้าถอดสีพลางแผดเสียงลั่น

"เดี๋ยวนี้! รีบไปสกัดเฝิงเต๋อหลินไว้เดี๋ยวนี้! กองพลที่ 27 ก็ส่งกำลังออกไปสิวะ!"

"ไม่ทันแล้วครับ! กองพลที่ 28 กำลังโถมเข้ามาจากทุกทิศทาง! ไอ้พวกสารเลวขี้ขลาดพวกนี้เอ๊ย!!"

เสนาธิการอีแทโอพ่นคำพูดปนความโกรธแค้นออกมาอย่างเจ็บใจ

"งะ งั้นจะทำยังไงดีล่ะ? นี่ จั้วหลิน พอจะมี... มีทางแก้บ้างไหม!??"

"เฮ้ย แทโอ ประตูทิศใต้ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง!?"

"ประตูทิศใต้ยังมีซงหลิงกับลี่ซันตรึงกำลังรักษาการอยู่ครับ"

"ท่านครับ ประตูทิศใต้ยังปลอดภัยอยู่ ขึ้นรถไฟหนีไปปักกิ่งดีกว่าไหมครับ?"

"ไปปักกิ่งงั้นรึ...?"

ปักกิ่ง? ปักกิ่ง...

ต้วนจือกุ้ยขบคิดพลางเค้นสมองอย่างหนัก

ตูม!!

เสียงปืนใหญ่ดังขึ้นอีกครั้ง

ดูเหมือนเสียงปืนใหญ่สนามจะขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม

หัวใจเต้นกระหน่ำเร่งให้เลือดสูบฉีดพล่านไปทั่วร่าง

"ท่านครับ!"

"ดะ ได้สิ! หนีไปลี้ภัยที่ปักกิ่งก่อนน่าจะดีกว่า"

ต้วนจือกุ้ยรีบร้อนผลุนผลันเข้าไปในห้องพักของตน ก่อนจะหนีบหีบใบหนึ่งไว้ใต้วงแขนแล้วเดินออกมา

"ท่านครับ?"

"มะ ไม่มีอะไรหรอก ของใช้ส่วนตัวน่ะ ของใช้ส่วนตัว อย่าไปสนใจเลย รีบไปขึ้นรถไฟสายจิงเฟิ่งกันเถอะ"

* * *

ขบวนรถไฟที่เร่งออกเดินทางจากสถานีเฟิ่งเทียนแล่นมุ่งหน้าสู่ปักกิ่งอย่างราบรื่นไร้อุปสรรค

"บัดซบเอ๊ย เพราะไอ้บ้าเฝิงเต๋อหลินคนเดียวแท้ ๆ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!?"

"นั่นสิครับ"

"จางจั้วหลินสหายคนนั้นช่างพึ่งพาได้จริง ๆ"

เมื่อพ้นจากเฟิ่งเทียนและหัวใจเต้นเป็นจังหวะปกติอีกครั้ง ต้วนจือกุ้ยจึงเอ่ยกับอีแทโอ เสนาธิการที่จางจั้วหลินส่งมาคุ้มกัน

ในเมื่อมีหนึ่งกองร้อยที่เกณฑ์มาจากกองพลที่ 27 คอยคุ้มกันรถไฟอย่างแน่นหนาปานกำแพงเหล็ก กองกำลังธรรมดาทั่วไปย่อมไม่มีทางทำอันตรายเขาได้

ต้วนจือกุ้ยหัวเราะร่า

บนรถไฟขบวนนี้มีหีบสมบัติบรรจุสินบนและอัญมณีมีค่าหายากที่เขาขูดรีดมาจากตงเป่ย ถูกบรรทุกไว้ในตู้สินค้าเพื่อเดินทางไปยังปักกิ่งพร้อมกับตัวต้วนจือกุ้ยเอง

และเมื่อขบวนรถแล่นมาถึงกึ่งกลางทางรถไฟสายจิงเฟิ่ง ณ สถานีโกวปางจื่อ

"นี่ พันโทอีแทโอ"

"ครับ ท่าน"

"ทหารนอกหน้าต่างพวกนั้นก็เป็นทหารของกองพลที่ 27 ทั้งหมดเลยรึ?"

ทหารหลายร้อยนายที่ติดดาบปลายปืนเข้ากับลำกล้องยืนตั้งแถวเรียงรายอยู่บนชานชาลา

เฮ้อ ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลย

จางจั้วหลินคนนี้ใส่ใจฉันขนาดไหนกัน ถึงได้ส่งกำลังพลมารอรับไกลถึงเพียงนี้

"...ดูเหมือนจะไม่ใช่กำลังพลของกองพลที่ 27 นะครับ"

"อะไรนะ?"

เมื่อขบวนรถไฟจอดสนิท นายทหารระดับสูงสองสามนายที่ยืนอยู่บนชานชาลาก็ก้าวเข้ามาด้านในพลางวางมือทาบไว้บนซองปืนพกที่เอว

"ฉันพันตรีชิวเอินอิ๋ง จากกองพลน้อยที่ 58 สังกัดกองพลที่ 28"

"ผมพันโทอีแทโอ เสนาธิการกองพลที่ 27 ครับ"

"ท่านเสนาธิการ พวกเราได้ยินมาว่ามีคนร้ายคดีทุจริต ตัวการใหญ่อย่างต้วนจือกุ้ยโดยสารมาบนรถไฟขบวนนี้ จึงมาดักตรวจค้น"

"เดี๋ยวก่อนสิครับ ท่านอธิบดีกรมการทหารต้วนจือกุ้ยไปทำความผิดอะไรมาถึงได้พูดเช่นนั้น?"

"ฮึ! ฟ้าดินเป็นพยานและราษฎรเฟิ่งเทียนต่างรู้กันทั่ว ยังจะมาพูดจาอะไรแบบนั้นอีก!?"

พรึ่บ!

ชิวเอินอิ๋งหยิบประกาศแถลงการณ์พร้อมกับปึกเอกสารหนาเตอะออกมาจากอกเสื้อแล้วชูขึ้น

"ต้วนจือกุ้ยที่ปักกิ่งแต่งตั้งมาคือตัวการใหญ่แห่งการฉ้อราษฎร์บังหลวงที่ระบาดไปทั่วตงเป่ย! ราษฎรเฟิ่งเทียนย่อมไม่อาจปล่อยให้ลอยนวลโดยไม่ลงทัณฑ์ได้! ยิ่งไปกว่านั้น ต้วนจือกุ้ยยังหอบเงินกองกลางก้อนโตถึง 2,000,000 หยวนหลบหนีไปเพราะกลัวความผิด!

ด้วยเหตุนี้ ราษฎรเฟิ่งเทียนจึงไม่อาจสะกดกลั้นความเดือดดาลได้! จึงได้ขอกำลังพลจากท่านผู้การกองพลน้อยจี๋ เพื่อคุมตัวต้วนจือกุ้ยกลับไปยังเฟิ่งเทียนและสำเร็จโทษในนามของราษฎรเฟิ่งเทียน!"

"สองล้านหยวน? ถ้าคิดเป็นตำลึงเงินก็ตั้งหนึ่งล้านสี่แสนตำลึงไม่ใช่หรือครับ!? ท่านอธิบดีกรมการทหาร เรื่องนั้นเป็นความจริงหรือครับ!?"

"..."

ต้วนจือกุ้ยแอบหลบสายตาไปอย่างแนบเนียน

สองล้านหยวน ถ้าคิดเป็นดอลลาร์สหรัฐก็เท่ากับหนึ่งล้านดอลลาร์

หากเป็นเงินก็หนักถึง 48 ตัน หากเป็นทองคำก็หนักถึง 1.4 ตัน

"ท่านครับ?"

"...อะแฮ่ม"

"ให้ตายสิ"

อีแทโอถอดหมวกเครื่องแบบออกพลางขยี้เบ้าตา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"ในเมื่อเรื่องบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว กรุณารอสักครู่นะครับ ผมจะออกไปเจรจาดูสักหน่อย"

"...เอาอย่างนั้นเถอะ"

อีแทโอก้าวลงจากรถไฟไปยืนคุยบางอย่างกับชิวเอินอิ๋งอยู่พักใหญ่

ระหว่างนั้นก็แกล้งถอนหายใจราวกับอึดอัดใจเต็มประดา ทั้งยังทำท่าทางโต้เถียงกันดุเดือดเหมือนกำลังมีปากเสียง

"ท-ทำไมถึงเป็นแบบนั้นไปได้ ทำเอาขวัญผวาหมดแล้ว"

อีแทโอถอนหายใจยาวขณะเดินกลับเข้ามา ก่อนจะเอ่ยกับต้วนจือกุ้ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

"ตอนนี้กระแสความไม่พอใจของชาวบ้านทั่วทั้งเฟิ่งเทียนรุนแรงมากครับ พวกเขาโวยวายกันว่าจะต้องกักขบวนรถไฟไว้และคุมตัวท่านกลับไปยังเฟิ่งเทียนให้ได้

หลังจากเจรจาอยู่นานถึงยอมตกลงว่าจะไม่แตะต้องขบวนรถไฟ แต่ดูเหมือนว่าเราจะต้องทิ้งเงินหลวงกับยุทโธปกรณ์เอาไว้ เพื่อทำรายงานส่งให้ส่วนกลางมาตรวจสอบครับ"

"ต-แต่ว่า เงินจำนวนนั้นมัน..."

"ท่านครับ! ถ้าพวกนั้นบุกโจมตีเข้ามาตอนนี้ พวกเราได้ตายเปล่ากันหมดแน่!"

"ท-ทำไมเรื่องพรรค์นี้ถึงเกิดขึ้นได้..."

ก็บอกแล้วไงว่าให้แดกแต่พอดี

ขนาดยักยอกเงินในแมนจูเรียไปได้ถึงสองล้านหยวน นี่มันเขมือบไปมากขนาดไหนกันแน่?

สมองของต้วนจือกุ้ยก็ไม่ได้พิการเสียทีเดียว

เมื่อความลับถูกฉีกหน้ากากจนหมดเปลือกเช่นนี้ เขาก็รู้แก่ใจว่าไม่มีทางเลือกอื่น

ทว่าทรัพย์สินเงินทองมหาศาลตรงหน้ากลับคอยเหนี่ยวรั้งการตัดสินใจของเขาไว้ไม่หยุด

ในที่สุดอีแทโอก็ตวาดเสียงดัง

"ท่านครับ! ต้องตัดสินใจเดี๋ยวนี้แล้วครับ!"

"ข-เข้าใจแล้ว! ข้าจะยอมทิ้งเงินหลวงไว้ทั้งหมด เพราะฉะนั้นอย่าแตะต้องรถไฟนะ!"

"รับทราบครับ! ผมจะไปแจ้งตามนี้"

ในที่สุดต้วนจือกุ้ยก็ต้องมุ่งหน้าสู่ปักกิ่งในสภาพที่ถูกรีดไถจนกระเป๋าเกลี้ยง

เมื่อเดินทางถึงปักกิ่ง เขาก็รีบเข้าพบท่านประธานาธิบดีทันที ทว่า...

"ท่านประธานาธิบดีครับ! ท่านต้องปลดเฝิงเต๋อหลิน ผู้บัญชาการกองพลที่ 28 ออกจากตำแหน่งนะครับ"

"ปลดบ้าบออะไรกัน! แกไปเขมือบมาอีท่าไหน ไอ้พวกบ้านนอกนั่นถึงได้ยกพวกมาเล่นงานแกได้ฮะ!? สองล้านหยวนงั้นเรอะ ล้อกันเล่นหรือยังไง!"

"ท-ท่านครับ"

"เงินสองล้านหยวนนั่นมันเงินเดือนหนึ่งเดือนของกองทัพเป่ยหยางทั้งกองทัพเลยนะเว้ย! แดกเงินขนาดนั้นเข้าไป มันจะไม่เกิดเรื่องได้ยังไง! ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ พอก่อเรื่องแล้วแทนที่จะไปสำนึกผิดอยู่บ้าน กลับโร่มาหาเรื่องถึงทำเนียบประธานาธิบดีเนี่ยนะ!? ไอ้เวรนี่ แกมีสมองคิดบ้างไหมวะ!"

"ด-ได้โปรดไว้ชีวิตด้วยเถอะครับ! ท่านประธานาธิบดี!"

"ไสหัวกลับไปกักบริเวณตัวเองเดี๋ยวนี้เลยไป"

หยวนซื่อไข่ที่กำลังเลือกฤกษ์งามยามดีเพื่อขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้ รู้สึกรังเกียจเรื่องอัปมงคลที่ต้วนจือกุ้ยก่อขึ้นอย่างยิ่ง

"ว่าไง พันตรีชิวเอินอิ๋ง? มาคุยเรื่องที่ค้างไว้เมื่อกี้ต่อดีกว่า"

"ครับ พันโท"

"สรุปแล้วมื้อเย็นนี้เราจะกินอะไรกันดีล่ะ?"

"ผมรู้จักร้านเด็ดแถวนี้ร้านหนึ่งครับ หมูตงโพที่นั่นเนื้อนุ่มชุ่มฉ่ำสุดยอดไปเลยครับ"

"งั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็ลองไปกินดูแล้วกัน ถ้าไม่อร่อยพันตรีชิวต้องเลี้ยง แต่ถ้าอร่อยถือเป็นค่าแนะนำร้านเด็ด เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง"

"สมกับเป็นพันโทอีจริง ๆ รู้ใจไปหมดเลยครับ!"

เหล่าผู้นำระดับสูงของกองพลที่ 27 และกองพลที่ 28 หัวเราะคิกคักพลางคีบหมูตุ๋นซีอิ๊ววางลงบนข้าวสวยร้อน ๆ

เงินกองกลาง 2 ล้านหยวน

แร่เงิน 48 ตัน

และทองคำ 1.4 ตัน ที่พวกเขาแบ่งกันคนละครึ่ง

และเบื้องหน้าของพวกเขาที่เพิ่งถอนเสี้ยนหนามชิ้นสุดท้ายของหยวนซื่อไข่ออกไปจากแมนจูเรียได้สำเร็จ

"ตัวข้าพเจ้ามิได้ปรารถนาการนี้แม้แต่น้อย หากแต่เมื่อหยั่งรู้ถึงใจราษฎรและบัญชาสวรรค์ จึงจำต้องขึ้นสู่เขาไท่ซาน ข้าแต่ทวยเทพแห่งฟ้าดิน! ขอได้โปรดเมตตาและประทานพระกรุณาแก่หยวนซื่อไข่ผู้ต่ำต้อยคนนี้และเหล่าราษฎรด้วยเถิด!"

"ขอองค์ฮ่องเต้ทรงพระเจริญ! ทรงพระเจริญ! ทรงพระเจริญหมื่น ๆ ปี!"

"ขอจักรวรรดิจงฮวาจงเจริญ! จงเจริญ! จงเจริญหมื่น ๆ ปี!"

ละครตลกแห่งยุคที่ชื่อว่าจักรวรรดิจงฮวาได้เปิดฉากขึ้นแล้ว

==================================================