บทที่ 56 ทำได้อยู่แล้ว ถ้าเป็นฉัน! (5)

บทที่ 56 ทำได้อยู่แล้ว ถ้าเป็นฉัน! (5)

ต้วนฉีรุ่ย

เขาคือคนที่ออกจากบ้านพร้อมเหรียญเงินเพียงเหรียญเดียวเพื่อกอบกู้ตระกูลที่ล่มสลาย และเริ่มต้นจากคนงานรับจ้างจิปาถะในกองทัพ

หลังจากดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างทรหด เขาก็จบการศึกษาเป็นที่หนึ่งของทหารปืนใหญ่รุ่นที่ 1 จากโรงเรียนเตรียมทหารเทียนจิน และได้ทุนรัฐบาลไปศึกษาต่อที่วิทยาลัยการทัพบกแห่งจักรวรรดิเยอรมนีจนกลับมาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการทหารอันดับหนึ่งของแผ่นดินใหญ่อย่างแท้จริงทั้งในนามและความเป็นจริง

เช่นเดียวกับทุกคนที่สร้างตัวขึ้นมาด้วยลำแข้ง ต้วนฉีรุ่ยผู้จากบ้านเกิดมาด้วยเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งกับเหรียญเงินเหรียญเดียวนั้นมีความภาคภูมิใจในความสำเร็จ หน้าที่การงาน และความรู้ของตัวเองอย่างมหาศาล

ต่อให้เจ้านายที่เขารับใช้มาตลอดสามสิบปีจะเขี่ยเขาทิ้ง เขาก็พยายามปลอบใจตัวเองว่าคงเป็นเพราะหากไม่มีเขาแล้ว อะไร ๆ มันจะดีขึ้นกว่าเดิม

แต่ว่า ทว่า นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

"ท่านเสนาธิการทหารบกครับ?"

"หลีกไป"

"มะ ไม่ได้ครับ ท่านประธานาธิบดี—"

"เฮ้ย! กูเป็นเสนาธิการทหารบกของพวกมึงนะเว้ย! รู้ไหมห๊ะ!?"

"ระ รู้ครับ รู้ดีเลยครับผม"

"งั้นก็หลีกไปสิวะ!"

หลังจากพังการขัดขวางเล็ก ๆ น้อย ๆ ของพวกการ์ดทหารยามแล้วก้าวเข้ามาในทำเนียบประธานาธิบดี เขาก็มุ่งตรงไปยังห้องทำงานทันที

ปัง!

"...จือเฉวียน? นี่เจ้าทำมารยาทอะไรกัน?"

หยวนซื่อไข่ที่เรียกเขาด้วยนามรองว่าจือเฉวียน

อีกฝ่ายทำหน้าบอกบุญไม่รับ ดูเหมือนเมื่อครู่นี้ยังนั่งจิบชาอยู่อย่างสบายอารมณ์ ควันจึงยังคงลอยกรุ่นขึ้นมาจากถ้วยชาข้างตัว

"...ท่านประธานาธิบดีครับ ได้ยินว่าตอนนี้กองทัพญี่ปุ่นยิงปืนใหญ่เรือรบถล่มซานตงแล้ว ท่านทราบเรื่องหรือยังครับ?"

"ฉันก็เพิ่งได้รับรายงานเมื่อกี้เหมือนกัน"

"นี่มันเป็นการเหยียบย่ำอธิปไตยของสาธารณรัฐเรานะครับ! ท่านต้องออกคำเตือนอย่างเด็ดขาดและสั่งให้พวกมันถอนกำลังออกไปทันทีเดี๋ยวนี้เลยครับ!"

ญี่ปุ่นจะเข้าร่วมสงครามครั้งใหญ่ในยุโรปงั้นเหรอ?

มันจะทำหรือไม่ทำก็ช่างหัวมันสิ แต่มันเอาเรื่องนั้นมาอ้างแล้วโจมตีกองทัพเยอรมันในซานตงนี่มันอุบายชั่วที่เห็นกันทนโท่ไม่ใช่หรือไง!

"ไอ้พวกเวรยุ่นนี่มันคิดจะฮุบสาธารณรัฐของเราชัด ๆ! พอมันไล่กองทัพเยอรมันไปได้แล้ว ไอ้พวกยุ่นมันต้องวางก้นอันหนักอึ้งยึดครองต่อแน่ ๆ ครับ! พวกเราเองก็ต้องส่งกองทัพเรือเป่ยหยางออกไปขับไล่พวกมันออกจากทะเลเหลือง—"

"นี่ เสนาธิการต้วน"

ประธานาธิบดีส่งเสียงไม่พอใจออกมา

"เจ้าเป็นเสนาธิการทหารบก หรือว่าเป็นรัฐมนตรีต่างประเทศกันแน่?"

"...ไม่ใช่ครับ"

"แล้วก้าวก่ายหน้าที่ทำไม?"

"กะ ก้าวก่ายหน้าที่อะไรกันครับ! กองทัพต่างชาติก้าวเข้ามาเหยียบในอาณาเขตของสาธารณรัฐเราแล้วแท้ ๆ—"

"อย่าก้าวก่ายหน้าที่ นี่เป็นคำเตือน"

ในฐานะผู้บัญชาการกองทัพที่ 1 ควบตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงทหารบกและเสนาธิการทหารบก การบริหารและการสั่งการทางทหารของแผ่นดินใหญ่ล้วนต้องผ่านเขาทั้งสิ้น

แต่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานที่กองทัพต่างชาติกระหน่ำยิงปืนใหญ่เรือรบใส่และยกพลขึ้นเหยียบแผ่นดินบ้านเกิด แม้จะเป็นดินแดนเช่าก็ตาม เขากลับถูกหาว่าก้าวก่ายหน้าที่งั้นเหรอ?

"......"

"ทำไม? ยังมีอะไรจะพูดอีกไหม?"

"ไม่มีครับ"

"งั้นก็ออกไปได้แล้ว"

"ครับ ท่านประธานาธิบดี"

ต้วนฉีรุ่ยค้อมศีรษะลงอย่างสงบนิ่งผิดกับตอนก้าวเข้ามา จากนั้นจึงปิดประตูแล้วเดินออกไป

"ท่านเสนาธิการทหารบกครับ?"

"กลับกระทรวงทหารบก"

"ครับ ผมจะเตรียมรถประจำตำแหน่งให้เดี๋ยวนี้"

เขาเหลียวมองบานประตูห้องทำงานประธานาธิบดีที่เพิ่งก้าวออกมาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังกลับ

* * *

"เอ่อ... คุณคิดจะกลับตงเป่ยเมื่อไหร่เหรอครับ?"

"อ้าว ผมอยู่ที่กระทรวงทหารบกต่อไม่ได้หรือไง?"

"เปล่าครับ... แน่นอนว่า ย่อมได้อยู่แล้วครับ"

เห็นแบบนี้ผมก็เป็นถึงพันโททหารบกนะ จะมาไล่กันได้ยังไง ถึงกระทรวงทหารบกอยากจะส่งผมกลับก็ทำไม่ได้ เพราะผมไม่ได้เมาเหล้าอาละวาดหรือทำตัวมีปัญหาให้จับผิดได้สักหน่อย

ผมเลยยึดห้องว่างในกระทรวงทหารบกไว้ห้องหนึ่งเทียวไปเทียวมาระหว่างห้องพัก พลางคอยสดับตรับฟังสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นในช่วงนี้

วันที่ 23 สิงหาคม ปี 1914

กองเรือที่ 2 แห่งจักรวรรดิญี่ปุ่นเริ่มปิดล้อมทางทะเลพร้อมระดมยิงปืนใหญ่เรือรบใส่อ่าวเจียวโจวเขตเช่าเยอรมนีบนคาบสมุทรซานตง

หลังจากนั้นไม่นาน กองพลที่ 18 แห่งกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่นก็ยกพลขึ้นบก ณ ที่ที่เรียกว่าหลงโข่ว

อ้อ ขอบอกไว้ก่อนว่าหลงโข่วไม่ใช่ดินแดนของเยอรมนี ไม่ใช่เขตเช่า แต่เป็นแผ่นดินของสาธารณรัฐจีน

พวกมันแค่เหยียบย่ำแผ่นดินของประเทศเป็นกลางแล้วยกพลขึ้นบกเฉยเลย

แค่นั้นยังไม่พอ ระหว่างเดินทัพมุ่งหน้าสู่เขตเช่าเยอรมนี พวกมันก็เริ่มปล้นสะดมบ้านเรือนราษฎรทุกคนที่ผ่านทาง

แค่พายุฝนตกหนักหาได้เป็นอุปสรรคต่อกองทัพบกมหาจักรวรรดิญี่ปุ่นที่หน้ามืดตามัวเพราะของรางวัลสงครามไม่

ยอดเยี่ยมจริง ๆ กองทัพญี่ปุ่น!

ต้วนฉีรุ่ยออกคำสั่งระดมกำลังเข้าปิดล้อมทันทีในนามของเสนาธิการทหารบก รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงทหารบก และผู้บัญชาการกองทัพที่ 1 ทว่ากลับถูกหยวนซื่อไข่ขัดขวางไว้

เสียงข้าวของถูกทุบทำลายดังมาจากห้องเสนาธิการทหารบกคงไม่ใช่แค่ผมหูฝาดไปเองแน่ ๆ

เมื่อต้วนฉีรุ่ยแสดงท่าทีกระด้างกระเดื่องในทุก ๆ เรื่อง หยวนซื่อไข่จึงก่อตั้งกองทหารแบบอย่าง ซึ่งเป็นกองกำลังองครักษ์ประเภทหนึ่งขึ้นมา

อำนาจการบังคับบัญชาก็ถูกโอนย้ายจากกระทรวงทหารบกไปยังสำนักบริหารการทหารที่จัดตั้งขึ้นใหม่ภายใต้สังกัดโดยตรงของประธานาธิบดี

มองจากมุมไหนนี่ก็คือการตัดแขนตัดขา บีบให้ต้วนฉีรุ่ยตายทั้งเป็นชัด ๆ

เสียงบ่นด้วยความไม่พอใจเริ่มดังหนาหูขึ้นทั่วทุกหนแห่งในกระทรวงทหารบก

"ท่านเสนาธิการต้วนทำผิดอะไรถึงต้องทำกันขนาดนี้วะ!? ทหารจะยกทัพไปกระทืบศัตรูต่างชาติมันผิดตรงไหนกัน!?"

"ไม่รู้ว่าไอ้พวกยุ่นมันยัดเงินเข้ากระเป๋าหลังท่านประธานาธิบดีไปเท่าไหร่แล้ว"

ต้วนฉีรุ่ยเคยดำรงตำแหน่งทำนองอาจารย์ใหญ่โรงเรียนนายร้อยในกองทัพเป่ยหยางมานานกว่าสิบปี นายทหารพวกนี้จึงนับเป็นลูกศิษย์ของต้วนฉีรุ่ยกันทั้งนั้น

พออาจารย์ต้องมาเจอกับสภาพน่าเวทนาแบบนี้ ความไม่พอใจจะค่อย ๆ คุกรุ่นขึ้นมาก็เป็นเรื่องธรรมดา

ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่ได้โดนแบบนี้เพราะทำเรื่องชั่วร้ายอะไร แต่เป็นเพราะพูดความจริงที่ถูกต้องทุกประการว่าต้องจัดการศัตรูต่างชาติที่รุกล้ำดินแดนเข้ามาต่างหาก

ขณะที่ผมคอยจับตาและรับฟังเรื่องราวต่าง ๆ จนเวลาล่วงเลยไปเกือบเดือน

วันที่ปืนใหญ่ปิดล้อมของกองทัพญี่ปุ่นเริ่มระดมยิงถล่มทำเนียบข้าหลวงใหญ่แห่งชิงเต่า

"ผู้พันครับ ท่านเสนาธิการต้วนฉีรุ่ยเรียกพบครับ"

"งั้นเหรอครับ"

ผมได้พบกับต้วนฉีรุ่ยอีกครั้ง

"มาแล้วเรอะ"

"...ท่านสบายดีไหมครับ"

เขาที่ผมได้เจออีกครั้งไม่ได้หวีผมเรียบแปล้หรือเล็มหนวดเคราให้เรียบร้อยเหมือนตอนแรกที่พบกัน ดูแล้วช่าง... ใช่แล้ว ดูดิบเถื่อนอย่างยิ่ง

"ทำไมแกยังป้วนเปี้ยนอยู่ในปักกิ่งอีก คิดว่าจะได้เศษเนื้อข้างเขียงอะไรหรือไง"

"ช่วงนี้ความเป็นไปของโลกมันน่าขำพิลึกจนผมลืมวันลืมคืนไปเลยน่ะสิครับ"

"ฮ่าๆ! มันน่าสนุกจริงๆ นั่นแหละ!"

เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทางกวนประสาทพลางเอ่ยขึ้นอย่างเย้ยหยันตัวเอง

"แล้วตกลงยังอยู่ทำไมที่นี่ ยังจะมาป้วนเปี้ยนอยู่บ้านเสนาธิการทหารบกที่ไม่มีทั้งอำนาจสั่งการและอำนาจบริหารทำไมกัน"

"ผมมาที่นี่เพื่อเป็นตัวแทนของนายทหารระดับสูง 33 นายแห่งตงเป่ยที่เลื่อมใสในตัวท่านเสนาธิการทหารบกต้วนฉีรุ่ยเพื่อมอบของขวัญไม่ใช่หรือครับ ในเมื่อท่านยังไม่รับของขวัญไป ผมจะกลับไปได้อย่างไรกัน"

"...ฉันบอกไปว่ายังไงล่ะ ฉันไม่มีอำนาจจริงแล้วไงเล่า รอคนรับตำแหน่งคนต่อไปเถอะ เอากล่องผลไม้นั่นเก็บไว้ดีๆ แล้วเอาไปให้คนต่อไปโน่น"

เขาโบกมือปัดไปมาอย่างรำคาญใจ ก่อนจะคว้าขนมหวานบนจานยัดเข้าปากคำโตเพื่อระบายอารมณ์

บุหรี่สูบแค่วันละมวนสองมวน เหล้าก็ไม่ค่อยชอบดื่ม ที่แท้ก็ระบายความโกรธด้วยวิธีแบบนี้เองสินะ

"ท่านยังไม่ได้รับของขวัญ ผมจึงยังไปไม่ได้ครับ"

"คนอะไรหัวแข็งชะมัด"

ฟังคำพูดของผมไม่เข้าใจสินะ

"ท่านยังไม่ได้รับของขวัญ ผมจึงยังไปไม่ได้ครับ"

"...ไอ้หมอนี่"

"ท่าน ยัง. ไม่ได้รับของขวัญ ผมจึงยังไปไม่ได้ครับ"

ปากที่กำลังเคี้ยวขนมดังโงะอย่างหงุดหงิดชะงักลงทันที

เขาหันหน้ากลับมาจ้องตาผมตรงๆ

ผมวางกล่องแอปเปิลเจ้าปัญหากล่องนั้นลงบนโต๊ะคั่นกลางระหว่างเราดังตึง

"นายทหารระดับสูง 33 นายผู้รับผิดชอบตงเป่ย เลื่อมใสในตัวท่านเสนาธิการทหารบกจากใจจริงครับ"

"......"

เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง

"กองพล 27 กองพล 28"

"กองพลน้อยที่ 1 กับกองพลน้อยที่ 2 ก็เช่นกันครับ"

"ถ้างั้นกะคร่าวๆ ก็ห้าหมื่นนายสินะ"

ราวกับเขากำลังกางแผนที่แผ่นดินใหญ่ขึ้นมาในหัวแล้วจัดเรียงหมายเลขหน่วยทหารตามลำดับ

"ถ้าเกิดเรื่องไม่พึงประสงค์ขึ้นมาล่ะ"

"ตงเป่ยจะอยู่นิ่งๆ แล้วเคลื่อนไหวตามคำสั่งแรกที่มาถึงครับ"

"แล้วนายพลแห่งเฟิ่งเทียน จางซีล่วน ล่ะว่าไง"

"ใครจะไปสนใจตาแก่วัยเจ็ดสิบนั่นกันล่ะครับ"

"งั้นก็แปลว่าต้องการให้กำจัดแค่อธิบดีกรมการทหาร ต้วนจือกุ้ย สินะ"

สมแล้วจริงๆ

สมกับที่เป็นคนที่ไต่เต้าจากคนรับใช้ซักเครื่องแบบทหารจนขึ้นมาเป็นเสนาธิการทหารบกของประเทศ

"จะให้ฉันทำอะไรให้ล่ะ"

"ตงเป่ยก็ควรให้คนที่รู้จักตงเป่ยดีเป็นคนปกครองไม่ใช่หรือครับ"

"หมายความว่าจะให้ตำแหน่งนายพลแห่งเฟิ่งเทียนแก่พวกแกคนใดคนหนึ่งสินะ เข้าใจละ"

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วหยิบบางอย่างออกมาจากลิ้นชักโต๊ะทำงาน

เอกสารปึกหนา

เขาถือเอกสารกลับมานั่งลง วางมันลงตรงหน้าผม แล้วเริ่มเปิดประเด็นใหม่

"ลองเอาไปเล่นงานดูสิ"

"นี่อะไรครับ"

"จะอะไรล่ะ บัญชีสินบนที่ต้วนจือกุ้ยแอบงาบมาจากทั่วทุกสารทิศไง"

ทำไมของพรรค์นั้นถึงไม่ได้อยู่ในตู้เอกสารของอัยการหรือสำนักข่าว แต่ดันโผล่ออกมาจากลิ้นชักโต๊ะเสนาธิการทหารบกได้วะ

ด้านมืดของปักกิ่งนี่มันช่างลึกล้ำเสียจริง!

คนใสซื่อบริสุทธิ์อย่างผมรับมือไม่ไหวหรอกนะ

ในตอนที่ผมกำลังแอบสั่นสะท้านกับความมืดมิดของปักกิ่งอยู่ในใจ เขาก็มองมาที่ผมแล้วเอ่ยปากขึ้น

"คราวนี้ถึงตาเรื่องของนายบ้างแล้ว"

"ครับ?"

"นายต้องการอะไรตอบแทนล่ะ อุตส่าห์ยอมออกหน้าบุกมาถึงปักกิ่งแบบนี้ ดูท่านายเองก็มีความทะเยอทะยานไม่เบาเหมือนกันนี่"

* * *

"ไอ้หมอนี่น่าสนใจดีแฮะ"

ต้วนฉีรุ่ยเอ่ยขึ้นขณะมองผ่านหน้าต่างห้องทำงานเสนาธิการ ทอดสายตาไปยังพันโทอีแทโอที่กำลังเดินออกจากอาคารกระทรวงทหารบก

'ผมอยากไปยุโรปครับ'

'ยุโรปเหรอ อ้อ หมายถึงไปเรียนต่อสินะ ใจจริงฉันก็อยากส่งนายไปวิทยาลัยการทัพบกแห่งจักรวรรดิเยอรมนีที่ฉันเคยไปอยู่หรอก แต่ตอนนี้ติดพันสงครามเลยไม่มีที่ให้ส่งไปเท่าไหร่... ถ้าเป็นโรงเรียนนายร้อยแซนด์เฮิร์สต์ของอังกฤษจะพอไหวไหม'

'ไม่ใช่ครับ ผมอยากไปสนามรบ'

'นายบ้าไปแล้วเรอะ'

'ผมสติดีทุกประการครับ'

ถึงตอนนี้ความคิดเขาก็ยังไม่เปลี่ยนไปจากเดิม

ไอ้หมอนั่นมันคนบ้าชัดๆ

'ทำไมกัน'

'ผมคิดว่าเพื่ออนาคตแล้ว สาธารณรัฐของเราควรเข้าร่วมสงครามครั้งใหญ่ครับ'

'มีเหตุผลอะไรที่เราต้องดั้นด้นเข้าไปร่วมสงครามที่พวกคนยุโรปเข่นฆ่ากันเองด้วยล่ะ'

'เพราะญี่ปุ่นกระโดดเข้าร่วมสงครามนั้นแล้วคอยกอบโกยผลประโยชน์อยู่น่ะสิครับ ขืนปล่อยไว้แบบนี้ ในสายตาของพวกมหาอำนาจย่อมต้องให้ความสำคัญกับคำพูดจากปากพวกญี่ปุ่นที่อ้างว่าหลั่งเลือดร่วมกัน ถึงความจริงแทบไม่ได้หลั่งเลือดอะไรเลยก็เถอะ'

"...สายตาในการมองกระดานไม่ธรรมดาเลยจริงๆ"

ต้วนฉีรุ่ยคิดมาตั้งแต่สงครามเริ่มต้นขึ้นแล้วว่าควรต้องเข้าร่วมสงครามครั้งใหญ่นั่น

เพียงแต่คิดว่าเพื่อเสถียรภาพของรัฐบาล ตอนนี้จึงยังเร็วเกินไปเท่านั้น

ทว่าในสถานการณ์ที่เสถียรภาพของรัฐบาลจะกลายเป็นรากฐานรองรับการขึ้นเป็นจักรพรรดิของหยวนซื่อไข่ การทำเช่นนั้นก็ไม่มีความหมายใดๆ อีกต่อไป

ต้วนฉีรุ่ยสั่นกระดิ่งเรียกนายทหารคนสนิท

"ครับ เรียกผมหรือครับท่านเสนาธิการ"

"ไปตามผู้บัญชาการกองพลที่ 4 กับผู้บัญชาการกองพลที่ 10 มาที"

"ครับ!"

นายทหารคนสนิทกระทืบส้นรองเท้าบูตเสียงดังตึกตักตามแบบเยอรมันแล้วล่าถอยออกไป

ไม่นาน นายพลทั้งสองนายก็เปิดประตูเดินเข้ามาทำความเคารพต้วนฉีรุ่ย

"ท่านเรียกพวกเราหรือครับ"

ผู้บัญชาการกองพลที่ 4, หยางซ่านเต๋อ

ผู้บัญชาการกองพลที่ 10, หลูหย่งเสียง

ทั้งสองต่างเป็นลูกศิษย์ที่ได้รับการอบรมสั่งสอนจากต้วนฉีรุ่ยมาตั้งแต่สมัยเป็นนักเรียนนายร้อย และปัจจุบันดำรงยศพลตรีแห่งกองทัพบก

เมื่อสำรับของว่างถูกยกเข้ามา ต้วนฉีรุ่ยก็จิบชาเล็กน้อยก่อนจะเปิดปากพูด

"เป็นอย่างไรบ้าง สบายดีกันไหม"

"" ""

ลูกศิษย์ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

"คือ... พวกเราไม่มีปัญหาอะไรหรอกครับ แต่ท่านเสนาธิการไม่เป็นไรแน่นะครับ..."

"...ช่วงนี้มีเรื่องวุ่นวายอยู่นิดหน่อยน่ะ"

"ท่านประธานาธิบดีทำเกินไปจริง ๆ ครับ ถ้าเป็นแบบนี้แล้วความหมายของการมีอยู่ของกองทัพเรามันจะไปอยู่ที่ไหนกัน"

"เฮ้ย ๆ หยางซ่านเต๋อ"

"อะไรเล่า ฉันพูดอะไรที่ผิดต่อหลักศีลธรรมสามประการห้าข้อหรือไง ก็ไม่ใช่นี่? แค่วิพากษ์วิจารณ์อย่างสร้างสรรค์แค่นี้ก็ไม่ได้เหรอ กลัวไอ้ระยำลู่เจี้ยนจางจนพูดอะไรไม่ได้เลยหรือไง—"

"พอได้แล้ว"

พอต้วนฉีรุ่ยยกมือขึ้น ทั้งสองคนก็หุบปากฉับทันที

"มาขึ้นเสียงในห้องทำงานเสนาธิการทหารบกเนี่ยนะ พวกแกสองคนไม่มีอะไรเปลี่ยนไปจากสมัยเป็นนักเรียนนายร้อยเลยจริง ๆ"

"ขอ... ขออภัยครับ"

"ช่างเถอะ ฉันแค่พูดไปงั้นแหละ ไม่ได้เรียกพวกแกมาเพื่อวางก้ามหรือทำบรรยากาศให้ตึงเครียดเสียหน่อย"

สีหน้าโล่งใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเหล่าลูกศิษย์

"ฮะ ๆ ขอบคุณครับ ท่านเสนาธิการ!"

"ว่าแต่ พวกลูกน้องช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง"

"พวกเด็ก ๆ ในหน่วยผมส่วนใหญ่มาจากซานตง ช่วงนี้เลยกำลังโกรธแค้นเจ็บใจกันมากครับ ยังมีหลายคนที่ไม่เข้าใจเจตนาของคำสั่งประธานาธิบดีที่ห้ามปะทะกับกองทัพญี่ปุ่นอยู่เลยครับ"

"แล้วกองพลที่ 10 ล่ะ"

"อย่างที่ท่านทราบ กองพลที่ 10 มีคนจากสวีโจวเยอะเหมือนท่านเสนาธิการกับผมไม่ใช่หรือครับ ซานตงเองก็เปรียบเหมือนเมืองข้างเคียงทางตอนเหนือ ถึงจะไม่เท่าคนซานตง แต่ทุกคนก็รู้สึกถึงวิกฤตอยู่ครับ"

"งั้นหรือ"

2 กองพลในปักกิ่ง

2 กองพลและ 2 กองพลน้อยในแมนจูเรีย

กำลังทหารที่จะพลิกกระดานได้มาอยู่ในมือแล้ว

ต้วนฉีรุ่ยโน้มตัวไปข้างหน้า

"รู้ใช่ไหมว่าตอนนี้กำลังเกิดสงครามครั้งใหญ่ขึ้นในยุโรป"

"ครับ ทราบว่ากองทัพฝรั่งเศสผลักดันทัพเยอรมันออกห่างจากปารีสได้แล้ว แถมกองทัพอังกฤษก็เหยียบลงบนแผ่นดินฝรั่งเศสแล้วด้วย"

"ฉันตั้งใจว่าจะเสนอท่านประธานาธิบดีให้เราเข้าร่วมสงครามครั้งใหญ่นี้"

"...เข้าร่วมสงครามหรือครับ"

"แน่นอนว่าประธานาธิบดีคงจะตกใจจนแทบสิ้นสติ"

"ไม่ใช่แค่ท่านประธานาธิบดีหรอกครับ ประชาชนเองก็คงไม่ชอบใจเท่าไหร่ด้วยเหมือนกัน"

"ถ้าอยากชิงคาบสมุทรซานตงกลับคืนมา มันก็เลี่ยงไม่ได้ไม่ใช่หรือ"

""!!!""

ผู้บัญชาการกองพลที่ 4 และผู้บัญชาการกองพลที่ 10 สะดุ้งเฮือก

"ในขณะที่ญี่ปุ่นกำลังโจมตีซานตงอยู่นี้ หากพวกเราประกาศสงครามกับเยอรมนีก่อนแล้วเข้าโจมตีซานตง เราย่อมสามารถอ้างสิทธิ์อันชอบธรรมหลังสงครามจบลงได้"

"...จริงด้วยครับ"

"ถ้าหากประธานาธิบดีกล้าตัดสินใจ พวกเราก็คงทวงซานตงกลับคืนมาได้แล้ว จริงไหม"

ลูกกระเดือกของนายพลทั้งสองขยับขึ้นลงขณะลอบกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ

ตลอด 100 ปีแห่งความทุกข์ทรมานที่ผ่านมา แผ่นดินใหญ่แห่งนี้ถูกปล้นชิงไปมากเท่าใดกัน

หากสามารถทวงคืนซานตงกลับมาได้ล่ะก็ ทั่วทั้งแผ่นดินใหญ่ย่อมหลั่งน้ำตาและโห่ร้องยินดีในทันที

เพราะมันไม่ต่างอะไรกับสัญญาณแห่งชัยชนะเหนือมหาอำนาจตะวันตกในรอบ 100 ปี

"ท่านเสนาธิการครับ"

"หากประธานาธิบดีคิดจะขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้ล่ะก็... นั่นแปลว่าประธานาธิบดีเห็นว่าโอกาสได้นั่งบัลลังก์ฮ่องเต้สำคัญกว่าโอกาสทวงคืนดินแดนของสาธารณรัฐกลับมาใช่หรือไม่"

"ท...ท่านครับ"

"ถ้าไม่อยากฟังความเห็นส่วนตัวของฉัน ก็จงไปแจ้งสำนักบังคับใช้กฎหมายการทหารและการปกครองให้มาจับฉันเดี๋ยวนี้เลยสิ"

"พวกเราจะทำเรื่องแบบนั้นได้อย่างไรกันครับ?!"

"ท่านต้องโค่นตาแก่เลอะเลือนคนนั้นลงมาให้ได้ครับ!"

ต้วนฉีรุ่ยยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างใจเย็น

"ก่อนอื่นก็ดันให้หยวนซื่อไข่เป็นฮ่องเต้ไปก่อนเถอะ"

""ครับ!""

* * *

[นายพลทหารบกท่านหนึ่งเผย ท่ามกลางสถานการณ์โลกอันสับสนวุ่นวายในยามนี้ 'หากมีฮ่องเต้ผู้ทรงอำนาจ เรื่องราวอาจเปลี่ยนไป']

ผมอ่านหนังสือพิมพ์ที่แวะซื้อมาจากสถานีรถไฟระหว่างทางออกจากปักกิ่ง

"โอ๊ย ให้ตายสิ ฉันอยู่ในดงอสรพิษพรรค์นั้นไม่ไหวหรอก"

เชิญแทงข้างหลัง วางแผนคบคิด หักหลังตลบแตลงตามที่พวกแกชอบกันให้เต็มที่เถอะ

ไม่ว่าจะมองมุมไหน ตอนนี้แมนจูเรียก็เป็นสถานที่หลบภัยที่ดีที่สุดแล้ว

หากหยวนซื่อไข่ถูกเขี่ยทิ้งแล้วเข้าร่วมสงครามล่ะก็...

"ปี 1915 งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นก็แวร์เดิงสินะ"

อืม ไม่มีทาาางยอมไปเป็นทหารราบเด็ดขาด

ต่อให้ตายยังไงก็ต้องเป็นนักบินเท่านั้นล่ะวะ

==================================================