บทที่ 55 ถ้าเป็นฉันล่ะก็ ต้องทำได้แน่! (4)

บทที่ 55 ถ้าเป็นฉันล่ะก็ ต้องทำได้แน่! (4)

สายลมพัดมา

สายลมระลอกแรกที่มาถึงเมืองได้พัดผ่านโรงเรียนที่มีเหล่านักเรียนจับกลุ่มคุยเล่นหัวเราะกันเป็นกลุ่มๆ

"พวกคุณคือคนรุ่นที่ยิ่งใหญ่ซึ่งมีชีวิตอยู่ในยุคที่ยิ่งใหญ่ที่สุด! ชายหนุ่มแห่งเยอรมนีเอ๋ย อยากจะคาดดาบอย่างสมเกียรติแล้วหวนคืนสู่บ้านเกิดอีกครั้งหรือไม่?!"

""ครับ—!!!""

"อยากจะประดับเหรียญกางเขนเหล็กอันทรงเกียรติไว้บนอก แล้วใช้ชีวิตอย่างภาคภูมิใจหรือไม่?!!"

""ครับ—!!!""

"อย่าลังเล! อย่าคิดมาก! นั่นคือการทรยศต่อปิตุภูมิ!"

""ครับ—!!!""

"ไปสู่สนามรบกันเถอะ! ไปตีปารีสให้แตกด้วยมือของเรากัน!"

""ครับ—!!! ครับ—!!! ครับ—!!!""

สายลมนั้นเจือปนไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า

มันเติมออกซิเจนให้เมืองอย่างไม่หยุดหย่อน พลางผสมปนเปสิ่งต่างๆ เข้าไปในตัวของมัน

"สมัครทหารงั้นเหรอ ไม่นะ ไม่เอา รีบไปยกเลิกเดี๋ยวนี้เลย! แกอยากเห็นแม่ตรอมใจตายหรือไง!?"

"นี่แม่คุณ ถึงเกิดสงคราม ยังไงพวกเขาก็คงกลับมาก่อนคริสต์มาสอยู่แล้ว จะโวยวายอะไรนักหนา?

ใช่แล้ว ลูกพ่อ คิดได้สมเป็นลูกผู้ชาย ถ้าคว้าเหรียญตรากลับมาได้ ต่อไปก็ไม่ต้องห่วงเรื่องค่าเบียร์ไปจนตายแล้วล่ะ กลับมาให้ครบสามสิบสองล่ะ"

"แหะๆ ทราบแล้วคร้าบ!"

ความห่วงใยที่แสดงออกกับความห่วงใยที่เก็บซ่อนไว้ผสมปนเปกัน

"ช่วงนี้เศรษฐกิจคงซบเซาไปพักใหญ่เลยสิเนี่ย"

"เทขายหุ้นทิ้ง แล้วถือพันธบัตรรัฐบาลสหรัฐอเมริกาเป็นหลักอยู่ครับ"

"เอาตามนั้นแหละ แต่พอสงครามจบ ราคาต้องพุ่งพรวดเพราะเศรษฐกิจหลังสงครามแน่ๆ เตรียมกว้านซื้อล่วงหน้าไว้เลยนะ"

"ครับ!"

ความโลภและความมันเยิ้มผสมปนเปกัน

ทุกสิ่งทุกอย่างเหล่านั้นผสมปนเปกัน สายลมที่พัดผ่านเบอร์ลินจึงโชยกลิ่นอายแห่งความตาย

* * *

3 กรกฎาคม

"ครับ ตลาดหลักทรัพย์เบอร์ลินครับ"

"ผมขอเปิดสถานะชอร์ต สองหมื่นมาร์ก"

"รับทราบครับ"

7 กรกฎาคม

"ตลาดหลักทรัพย์แฟรงก์เฟิร์ตครับ มีอะไรให้ช่วยไหมครับ?"

"ผมขอเปิดสถานะชอร์ต หนึ่งแสนมาร์กครับ"

"ครับ รับทราบครับ"

13 กรกฎาคม

"ตลาดหลักทรัพย์ฮัมบูร์กครับ ติดต่อเรื่องอะไรครับ?"

"ผมขอเปิดสถานะชอร์ต แปดหมื่นมาร์กครับ"

20 กรกฎาคม

"ตลาดหลักทรัพย์โคโลญ..."

"สถานะชอร์ต หนึ่งแสนห้าหมื่นมาร์ก"

22 กรกฎาคม

"คุณคะ วันๆ ออกไปตะลอนทำอะไรอยู่ข้างนอกนักหนาคะ?"

"......"

"นานๆ ทีจะได้วันหยุดมาไม่ใช่เหรอคะ? ถ้าอย่างนั้นก็ควรจะอยู่บ้านใช้เวลากับภรรยาและลูกที่รักสิคะ ไม่ใช่เหรอ?"

"มีธุระต้องทำนิดหน่อยน่ะ"

ฮันส์ แบร์เกอร์ที่เพิ่งกลับมาจากดึสเซลดอร์ฟกำมือและแบมือไปมาขณะตอบคำถามของภรรยา

"มาทิลด้า"

"จู่ๆ เรียกชื่อทำไมคะเนี่ย?"

"พวกเรา... รวมครอบครัวฝั่งเธอด้วย แล้วหนีออกจากเยอรมนีด้วยกันสักพักดีไหม?"

"...พูดเพ้อเจ้ออะไรของคุณเนี่ย"

"ก็เขาลือกันว่าจะมีสงครามน่ะสิ ไปให้พ้นจากเยอรมนีกันสักพักเถอะ"

"จะมีเรื่องอะไรใหญ่โตเหรอคะ? อย่างมากก็คงแค่สามเดือนนั่นแหละ"

"ก็ไม่แน่หรอกนะ"

"แหม สำหรับฉัน ถ้ามีเงินล่ะก็ ได้ไปเที่ยวต่างประเทศก็ดีน่ะสิคะ"

"พาพ่อตากับแม่ยาย แล้วก็น้องเมียมาจากบ้านฝั่งเธอด้วยนะ ภายในพรุ่งนี้เก็บรวบรวมพวกเครื่องประดับกับของมีค่าพามาที่บ้านเราเลย ส่วนฉันจะไปรับพ่อกับแม่ของฉันเอง"

"อ้าว เรามีเงินเยอะขนาดนั้นเลยเหรอคะ? เอาเป็นว่าเข้าใจแล้วค่ะ"

ฮันส์ แบร์เกอร์รินเบียร์กลืนลงคอเงียบ ๆ

26 กรกฎาคม

เขารวบรวมใบเสร็จการซื้อขายหลักทรัพย์ใส่กระเป๋า แล้วเดินออกจากบ้าน

เสียงรองเท้าหนังกระทบแผ่นปูทางเท้าดังกึกกักอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อไปถึงแถวย่านการเงินของกรุงเบอร์ลิน เสียงตะโกนโวยวายก็ดังลั่นมาจากทั่วทุกสารทิศ

"ขายให้หมด! ฉันจะเทขายในราคาตลาดนี่แหละ รีบเอาเงินมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!"

"ร่วงฮวบตั้ง 80 เปอร์เซ็นต์เนี่ยนะ ไอ้พวกเวรเอ๊ย!!"

"อ่อก! อ้าก!!"

มีทั้งคนที่กุมท้ายทอยล้มตึง คนที่แหกปากตะโกนลั่น และคนที่ถือใบหุ้นในมือพลางทุบโต๊ะเร่งเร้าให้รีบรับซื้อไป

ฮันส์เดินแทรกตัวผ่านคนเหล่านั้นไปเงียบ ๆ เปิดประตูที่มีป้ายเขียนว่า 'ห้ามผู้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเข้า' แล้วก้าวเข้าไปข้างใน

"ขอโทษนะครับ ตรงนี้ไม่เปิดให้ใช้บริกา—"

"ฮันส์ แบร์เกอร์ หัวหน้าแผนกของธนาคารดอยซ์แบงก์ ช่วยเรียกคนมาที่ห้องรับรองให้ที"

"อ๊ะ มาจากดอยซ์แบงก์งั้นหรือครับ"

พนักงานตลาดหลักทรัพย์ดูบัตรประจำตัวแล้วก็ปล่อยเขาเข้าไปข้างใน

ไม่นานนักพนักงานสวมแว่นตาคนหนึ่งก็เดินเข้ามาตรงที่เขานั่งอยู่

ดูจากเนกไทที่หลุดลุ่ยไม่เรียบร้อย คงจะเพิ่งไปรับมือกับความวุ่นวายจากที่นู่นที่นี่มาพักใหญ่

"มาจากดอยซ์แบงก์เหรอครับ มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ"

"ผมมาเพื่อเทขายโพสิชันส่วนตัว"

"บ้าเอ๊ย คิดว่ามันจะเป็นไปได้เหรอครับ! ถ้าตอนนี้เรารับซื้อของส่วนบุคคลล่ะก็ คนอื่นได้ก่อจลาจลกันแน่!"

"โพสิชันของผมคือฝั่งชอร์ตต่างหาก"

ฮันส์ปลดล็อกกระเป๋าเอกสารแล้วดันไปข้างหน้า

"...นี่มันอะไรกันครับ?"

"ก็บอกแล้วไงว่าฝั่งชอร์ต ดูเหมือนตอนนี้พวกคุณจะไม่สามารถรับซื้อหุ้นที่คนแห่เทขายได้นี่ ถ้าขายโพสิชันของผมไป ก็น่าจะกวาดซื้อไปได้เยอะพอสมควรไม่ใช่หรือไง"

พนักงานพลิกดูใบหุ้นที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบทีละแผ่นสองแผ่นด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

"บ้าไปแล้ว"

"ผมอยากรับเงินค่าขายเป็นทองคำ พอจะเป็นไปได้ไหม"

"นั่น... เป็นไปไม่ได้ครับ รัฐบาลเพิ่งระงับการแลกเปลี่ยนทองคำไปเมื่อครู่นี้เอง ถ้านำโลหะมีค่าออกไปล่ะก็ โดนจับยัดซังเตอย่างต่ำ 5 ปีแน่ครับ"

"งั้นขอเป็นธนบัตร"

"เข้าใจแล้วครับ!"

โพสิชันที่เขาอุตส่าห์ตระเวนกว้านซื้อมาทั่วเยอรมนีได้ดูดซับปริมาณหุ้นในพริบตา และถูกเปลี่ยนเป็นธนบัตรใบละมูลค่าสูงฟ่อนใหญ่จนเต็มกระเป๋าเอกสาร

- กริ๊ก

ฮันส์ออกจากตลาดหลักทรัพย์ไปโดยไม่ชักช้า

ร้านทอง ร้านทอง

อยู่ไหนนะ อ๊ะ อยู่นั่นไง

เขาแวะร้านทองทุกร้านตลอดทาง ตั้งแต่ร้านที่อยู่ใกล้ตลาดหลักทรัพย์ที่สุดไปจนถึงบ้าน

กระเป๋าที่มีอยู่ใบเดียวเพิ่มจำนวนกลายเป็นกระเป๋าเดินทางหลายใบ

เมื่อไม่มีทองให้กวาดซื้อแล้ว เขาก็แลกเป็นพันธบัตรสหรัฐอเมริกาแล้วยัดใส่ไว้ในเสื้อ

"คุณกลับมาแล้วเหรอคะ?"

"แล้วครอบครัวฝั่งคุณล่ะ? มากันครบหรือยัง?"

หนึ่ง สอง สาม สี่... มากันครบแล้วสินะ

"พ่อแม่ผมก็จะมาถึงในอีกสองชั่วโมง ถ้ามากันครบเมื่อไหร่เราออกเดินทางกันทันทีเลยนะ"

"เราจะไปไหนกันคะ?"

"เดนมาร์ก"

27 กรกฎาคม

ครอบครัวแบร์เกอร์ซึ่งมีสมาชิกถึงเก้าคนเดินทางมาถึงโฮลชไตน์เพื่อมุ่งหน้าไปยังเดนมาร์ก

ราคาพันธบัตรจักรวรรดิเยอรมนีดิ่งลงเหลือเพียง 10 เปอร์เซ็นต์ของมูลค่าหน้าตั๋ว

ตลาดหุ้นจักรวรรดิเยอรมนีติดลบ 60 เปอร์เซ็นต์สองวันติด และดิ่งพสุธาลงสู่จุดต่ำสุด

ตลาดหลักทรัพย์ถูกปิดอย่างไม่มีกำหนด

28 กรกฎาคม

11:00 น.

แบร์ชโทลด์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศออสเตรีย ส่งคำประกาศสงครามถึงเซอร์เบีย

ช่วงบ่าย

รัสเซียประกาศระดมพล

เยอรมนีประกาศสงครามกับรัสเซียและฝรั่งเศส ส่วนอังกฤษก็ประกาศสงครามกับเยอรมนี

สงครามที่จะยุติทุกสิ่งได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

* * *

"ท่านผู้พันครับ? มีคำสั่งให้เข้าร่วมการประชุมผู้บังคับบัญชาครับ"

"เออ"

ผมพับหนังสือพิมพ์วางไว้บนโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืน

"อ้อ แล้วก็มีโทรเลขเพิ่งส่งเข้ามาฉบับหนึ่งครับ"

"งั้นเหรอ?"

หม่าจ้านซานยื่นโทรเลขมาให้ผม

ไหนดูซิ

"เนื้อหาว่ายังไงบ้างครับ?"

"คนรู้จักน่ะ หมอนั่นบอกว่ายังมีชีวิตอยู่สบายดี"

เดนมาร์กสินะ ถ้าได้ไปยุโรปในเร็ว ๆ นี้คงได้เจอกัน

จนกว่าจะถึงตอนนั้นคงต้องติดต่อกันผ่านโทรเลขไปก่อน

ผมก้าวเดินเข้าไปในห้องที่เหล่าผู้นำระดับสูงของกองพลที่ 27 และกองพลที่ 28 รวมตัวกันอยู่

* * *

กองกำลังเฉพาะกิจสุดตื่นเต้นเพื่อหลอกลวงและขับไล่ข้าราชการกับผู้บัญชาการทหารที่รัฐบาลกลางส่งมา

ถ้าจะใช้คำพูดแย่ ๆ ว่า 'นั่นมันแก๊งรัฐประหารชัด ๆ เลยไม่ใช่เหรอ' ล่ะก็ โน โน โน

ขอให้คิดซะว่าเป็นแค่ 'ชมรมคนรักบ้านเกิด' ที่อยากให้บ้านเกิดเมืองนอนเจริญก้าวหน้าก็พอ

"อย่างน้อยแผ่นดินแมนจูเรียก็ควรให้คนแมนจูเรียเป็นคนปกครองไม่ใช่หรือไง?"

"แต่จางสือหลันก็เกิดที่แมนจูเรียนี่?"

"เอ๊ย! ตอนเด็กหมอนั่นย้ายไปอยู่ปักกิ่งนี่หว่า แบบนั้นจะนับว่าเป็นคนแมนจูเรียได้ไง!"

"ใช่ ๆ!"

...ไม่ใช่เหรอวะ? ตกลงนี่มันแก๊งรัฐประหารจริง ๆ สินะ?

การรวมตัวกันของกองพลที่ 27 และกองพลที่ 28 ซึ่งถือเป็นสองในสามกองพลที่รับผิดชอบแมนจูเรียนั้น มีค่าเท่ากับการควบคุมกำลังพลรบจริงทั้งหมดในแมนจูเรียได้

"ฉัน จางจิ่งฮุ่ย ผู้การกองพลน้อยที่ 55 เอาล่ะ ฉันเห็นด้วยว่าถ้าเฉดหัวสองคนนั้นออกไปได้คงจะดีมาก แต่แล้วเราจะทำยังไงล่ะ? ถ้าพลาดขึ้นมากองทัพเป่ยหยางได้ยกทัพออกจากด่านซานไห่กวนมาขยี้พวกเราแน่ มีแผนดี ๆ หรือไง?"

"ถ้าเป็นการรบภาคสนามล่ะก็—"

"เลิกพล่ามเรื่องรบภาคสนามไปได้เลย"

พอเห็นสัญชาตญาณเอาตัวรอดของเครื่องสแกนจุดอ่อนอย่างจางจิ่งฮุ่ยเริ่มทำงาน ก็แปลว่าการใช้กำลังทหารขับไล่คงยังเป็นไปได้ยาก

ถ้าอย่างนั้นก็ต้องใช้ลูกไม้สกปรกเฉดหัวพวกมันออกไปสินะ

จางเป่าเฉินหันมามองผมแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"พอจะมีแผนดี ๆ บ้างไหม?"

"เดี๋ยวก่อน ขอผมคิดหน่อย"

มีเรื่องให้ต้องพิจารณาไม่ใช่แค่เรื่องสองเรื่อง

ตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่ 1 ที่เพิ่งจะปะทุขึ้น การต่อสู้แย่งชิงอำนาจอย่างลับ ๆ ที่กำลังเกิดขึ้นในปักกิ่ง ไปจนถึงเรื่องที่ว่าผมจะเข้าร่วมสงครามดีหรือไม่

ผมจะต้องไปยุโรปอย่างเร็วที่สุดคือปีหน้า หรืออย่างช้าก็ปีถัดไป ซึ่งเร็วกว่าในประวัติศาสตร์เดิมมาก

ถ้าฝ่ายสัมพันธมิตรกำลังจะชนะอยู่แล้ว ผลงานของผมก็คงจืดจางลงไป ชื่อเสียงของผมจะต้องเปล่งประกายเจิดจ้าที่สุดในช่วงต้นถึงกลางสงครามที่ฝ่ายสัมพันธมิตรกำลังต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายอย่างแน่นอน

แต่ถ้าก้าวพลาดไปแค่นิดเดียว เรื่องมันจะไม่ใช่แค่ยากขึ้น แต่อาจถึงขั้นเป็นอันตรายต่อชีวิตได้เลย

จะมีวิธีไหนไหมนะ ที่จะผูกเรื่องทุกอย่างเข้าด้วยกันให้มันลงตัวได้

ผมถึงตอบออกไปได้หลังจากที่เวลาผ่านไปพักใหญ่

* * *

สิงหาคม ปี 1914

ผมโดยสารรถไฟสายจิงเฟิ่งมาถึงปักกิ่งที่บรรยากาศกำลังว้าวุ่นสับสน

เพราะผมคิดว่าคงต้องรู้ก่อนว่าทั้งสามคนที่ชาวบ้านเรียกกันว่าสามขุนพลเป่ยหยาง ซึ่งเป็นกลุ่มคนที่ใกล้ชิดกับอำนาจในยุคต่อไปมากที่สุดอย่างต้วนฉีรุ่ย เฝิงกั๋วจาง และหวังซื่อเจินนั้นเป็นคนยังไง ถึงจะพอวางกระดานได้

ดังนั้นผมจึงอาสารับหน้าที่เป็นคนส่งมอบกล่องแอปเปิลรสเลิศในนามของ 33 นายทหารชั้นผู้ใหญ่แห่งมณฑลตงเป่ยทั้งสาม

ถ้าจะคุยกันล่ะก็ แบบนี้ยังดีกว่ามานั่งพูดว่า 'ปกติแล้วผมชื่นชมพวกท่านทั้งสามมาก บลา ๆ ๆ' เป็นไหน ๆ

ก็ในโลกยุคนี้ยังไม่มีกฎหมายห้ามมอบของขวัญมูลค่าเกินห้าหมื่นวอนให้เจ้าหน้าที่รัฐนี่นา

นี่แหละที่เรียกว่าสินบนที่แฝงไปด้วยธรรมเนียมอันดี้ดีไงล่ะ

คนที่ผมคิดว่าจะไปหาเป็นคนแรกในบรรดาสามขุนพลเป่ยหยางก็คือต้วนฉีรุ่ย ผู้บัญชาการกองทัพที่ 1

ฉายาของเขาคือเสือแห่งกองทัพเป่ยหยาง

ตำแหน่งที่เขาควบอยู่พร้อมกับตำแหน่งผู้บัญชาการกองทัพที่ 1 ในตอนนี้ก็คือรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารบก และพ่วงด้วยตำแหน่งเสนาธิการทหารบกอีกด้วย

ถือเป็นเบอร์สองอย่างแท้จริง

"พันโทอี?"

"ครับ"

นายทหารยศพันเอกคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นผู้ช่วยของต้วนฉีรุ่ยส่งสัญญาณมือเรียกผม

ผมที่รออยู่ในห้องรับรองของกระทรวงทหารบกเดินตามเขาขึ้นไปยังชั้นบนสุดของตึก และได้เข้าไปในห้องที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าต้องเป็นห้องอย่างดี

"ท่านครับ พันโทอีแทโอมาแล้วครับ"

"ขอบใจมาก ไปได้แล้ว"

พันเอกนายนั้นกระแทกส้นรองเท้าบูตทหารตอบรับตามแบบฉบับกองทัพเยอรมัน ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เหลือแค่ผมกับต้วนฉีรุ่ยเพียงสองคน

"ขอทำความเคารพท่านเสนาธิการทหารบกครับ!"

"พันโทอีแทโอ นั่งลงสิ"

แม้จะตัวเล็ก แต่กลับให้ความรู้สึกที่ดูแข็งแกร่ง

เขาสวมแว่นตาและกำลังนั่งสะสางเอกสารอยู่ ปากก็พูดไปโดยที่มือยังคงขยับปากกาไปมาไม่หยุด

เป็นคนประเภทข้าราชการที่ดูแห้งแล้งน่าเบื่องั้นเหรอ

"เอาล่ะ เห็นว่ามีของอยากจะให้ฉันงั้นสิ"

เขาเหลือบตาขึ้นมองผ่านขอบแว่นตา

"ครับ ท่านเสนาธิการทหารบก สิ่งนี้คือสิ่งที่บรรดานายทหารรักชาติแห่งตงเป่ยจัดเตรียมมาด้วยความหวังว่าจะเป็นประโยชน์แก่ท่านได้บ้าง ไม่มากก็น้อยครับ"

"...เดี๋ยวนี้เขาเอาสินบนใส่มาในกล่องผลไม้กันแล้วเหรอ?"

"นี่ไม่ใช่สินบนนะครับ..."

"ต้องขอโทษด้วยนะ"

...อืม เป็นข้าราชการตงฉินแบบที่สินบนใช้ไม่ได้ผล ซึ่งหาได้ยากในประเทศนี้งั้นเหรอเนี่ย?

แต่สิ่งที่หลุดออกมาจากปากของเขากลับไม่ใช่สิ่งที่ผมคาดคิดเอาไว้เลย

"น้ำใจน่ะขอบใจนะ แต่ให้ฉันไปก็คงไม่มีประโยชน์อะไรหรอก ฉันกำลังจะถูกสั่งย้ายลดตำแหน่งน่ะ"

"...ครับ?"

"ถ้าจะพูดให้ถูกคือ 'มีกำหนด' จะถูกสั่งย้ายลดตำแหน่งน่ะนะ"

หลังจากถอดแว่นตา เขาก็พับขาแว่นที่เหลือแล้ววางมันลงบนโต๊ะ

"บรรดานายพลและนายทหารชั้นผู้ใหญ่ในตงเป่ยส่งของขวัญมาให้เสนาธิการทหารบกอย่างฉัน ก็เพราะอยากจะหาทางเข้ามาแย่งเก้าอี้ในส่วนกลางกันล่ะสิ?"

"ไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลยครับ"

"ไม่ใช่อะไรล่ะ ฉันสวมเครื่องแบบทหารมาตั้งหลายสิบปีแล้ว เรื่องแค่นี้มองทะลุปรุโปร่งอยู่แล้ว"

ไม่ใช่ซะหน่อย

ทางนี้เขาไม่อยากออกไปจากแมนจูเรียต่างหากล่ะโว้ย

"พวกขุนศึกในแผ่นดินนี้ก็มักจะเป็นแบบนี้แหละ พอสร้างความดีความชอบอยู่ชายแดนจนสั่งสมผลงานได้ที่ ก็อยากจะเข้ามาในส่วนกลางมาเบ่งบารมีสักหน่อย อยากฟังคนเรียกตัวเองว่าใต้เท้า ฉันรู้สันดานพวกนั้นดีเลยล่ะ พันโท"

ผมคงไม่จำเป็นต้องไปแก้ความเข้าใจผิดให้หรอกมั้ง

เมื่อผมตั้งใจฟังโดยไม่ได้เอ่ยปากโต้แย้งอะไร เขาก็คงคิดว่าผมเห็นด้วยจึงพูดต่อไป

"เพราะงั้นนะ พันโท ไปประจบฝากฝังกับคนที่จะมารับตำแหน่งต่อจากฉันเถอะ อย่ามาทำกับฉันเลย อีกเดี๋ยวฉันก็คงจะไม่มีอำนาจอะไรแล้วล่ะ"

"เอ๊ะ ใครจะกล้ามาริบอำนาจของท่านไปได้ล่ะครับ"

"ใครน่ะเหรอ ก็คนที่อยู่สูงกว่าไง"

เขาใช้นิ้วชี้ขึ้นไปบนเพดาน

"ท่านประธานาธิบดีคงจะไม่สบอารมณ์ฉันแล้วล่ะ"

"แต่ท่านเสนาธิการทหารบกเป็นขุนพลผู้ภักดีของท่านประธานาธิบดีไม่ใช่หรือครับ"

ต้วนฉีรุ่ยเคาะโต๊ะเบา ๆ โดยไม่พูดอะไร

"...ซุนฮกเองก็เป็นขุนนางผู้ภักดีของพระเจ้าวุยบูเต้ไม่ใช่หรือไง? ก็แบบนั้นแหละ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่ามานับไม่ถ้วนในประวัติศาสตร์ ไม่มีอะไรให้น่าตกใจหรอก"

ต้วนฉีรุ่ยดูเหมือนจะปลงกับสิ่งต่างๆ ไปมากแล้ว

ความตกตะลึงและความเสียใจที่ถูกทอดทิ้งจากคนที่ตนคอยติดตามและรับใช้มาตลอดหลายสิบปี รวมถึงความรู้สึกอื่นๆ ที่ผมไม่อาจหาคำมาบรรยายได้ คงกำลังโหมกระหน่ำอยู่ภายในใจเขาดั่งพายุ แต่ต้วนฉีรุ่ยกลับมีสีหน้าที่เรียบเฉยเป็นอย่างมาก

"อย่างน้อยท่านประธานาธิบดีก็คงไม่โง่เขลาเหมือนพวกอ้ายซินเจวี๋ยหลัวในราชวงศ์ก่อน ฉันคงต้องเอาเรื่องนั้นมาปลอบใจตัวเองล่ะนะ"

บางทีเขาคงใช้ความอดทนเหนือมนุษย์ เพื่อสะกดกลั้นพายุลูกนั้นไว้ไม่ให้เล็ดลอดออกมาภายนอกก็เป็นได้

เขาคาบบุหรี่ไว้ในปากแทนที่จะพูดอะไรต่อ

นี่มันคำสั่งไล่แขกชัดๆ

"ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ท่านเสนาธิการทหารบก"

"อืม เอาสิ"

เขาที่นั่งอยู่ตลอดลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือมาขอจับมือ

ผมจับมือเขาตอบทันทีแล้วก้มหัวให้อย่างนอบน้อม

"ไม่รู้หรอกนะว่าใครจะมารับตำแหน่งต่อ แต่ฉันจะช่วยพูดฝากฝังไว้ให้ก็แล้วกัน เร็วๆ นี้ก็แวะมาที่ปักกิ่งอีกสิ"

"ครับ ท่าน ขอบพระคุณที่กรุณาครับ"

"งั้นก็—"

ตอนนั้นเอง พันเอกคนก่อนหน้านี้ก็ผลักประตูพรวดพราดเข้ามาอย่างกระหืดกระหอบ

ดวงตาของต้วนฉีรุ่ยแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวด้วยความหงุดหงิด

"ทำตัวน่าเกลียดอะไรของแก?"

"ท่านเสนาธิการ เรื่องใหญ่แล้วครับ"

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นวะ!?"

"กองทัพญี่ปุ่นยกพลขึ้นบกที่ซานตงแล้วครับ! อ่าวเจียวโจวของเยอรมนีกำลังถูกระดมยิงปืนใหญ่จากเรือรบครับ!"

อ้าว

ผมชำเลืองกลับไปมองต้วนฉีรุ่ยอีกครั้ง

อา...

แย่ล่ะสิ

พายุที่อุตส่าห์สกัดกั้นไว้มาตลอดทะลวงจุกปิดระเบิดตูมออกมาจนได้

"ไอ้, ชาติหมาพวกนี้, หน้าไหน ๆ, ก็เห็นกู, เป็นหัวควย, กันหมดเลยหรือไง—!!!"

==================================================