บทที่ 54 ทำได้สิ ถ้าเป็นฉัน! (3)

บทที่ 54 ทำได้สิ ถ้าเป็นฉัน! (3)

"แล้วเจอน้ำมันบ้างไหมครับ"

"นั่นแหละที่ทำเอาฉันแทบจะบ้าตาย บัดซบเอ๊ย"

ชาวอเมริกันสองคนที่เรียกได้ว่าแทบจะเป็นเพียงสองคนในแมนจูเรียแห่งนี้กำลังเช่าห้องส่วนตัวในร้านอาหารแห่งหนึ่งของเฟิ่งเทียนเพื่อพูดคุยสัพเพเหระกัน

นักสำรวจทางธรณีวิทยาที่ถูกส่งมาจากสแตนดาร์ดออยล์หยิบกับแกล้มขึ้นมาเคี้ยวกร้วม ๆ กลืนลงคอ แล้วพูดกับวอลตัน วอล์กเกอร์ต่อ

"ถ้าไม่มีวี่แววว่าจะเจอเลย ฉันคงถอดใจแล้วกลับนิวยอร์กไปแล้ว แต่มองยังไง... มันก็เหมือนจะมีนั่นแหละ จะเรียกว่าเป็นสัญชาตญาณจากการคลุกคลีกับวงการน้ำมันมาสามสิบปีก็ได้มั้ง"

"งั้นเหรอครับ"

"ถ้ามีเครื่องจักรกลหนักก็คงลองขุดลงไปลึก ๆ ให้รู้แล้วรู้รอดได้แท้ ๆ แต่ดันเอามาแค่เครื่องขุดระดับห้าร้อยหลานี่สิ"

"ถึงอย่างนั้นคุณก็ตั้งใจจะขุดต่อไปใช่ไหมครับ"

"ก็ต้องอย่างนั้นแหละ แน่นอนว่าถ้ามีกำลังเสริมมาจากสำนักงานใหญ่ก็คงง่ายขึ้น แต่แค่ค่าใช้จ่ายในการย้ายทีมสนับสนุนมาถึงตะวันออกไกลนี่ก็บานตะไทแล้ว... ตอนนี้ฉันก็กะว่าจะลองทำเท่าที่ทำได้ไปก่อน"

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ไม่นานประตูเปิดออกพร้อมกับชายชาวตะวันออกรูปร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาด้านใน

"กินกันไปก่อนแล้วสินะครับ ขอโทษทีที่มาสาย"

"อ๊ะ! พันโทลี! ไม่เป็นไรครับ เชิญเลยครับ!"

เมื่อแทโอดอร์ ลีถอดเสื้อโค้ตพาดไว้ที่เก้าอี้แล้วนั่งลง นักสำรวจทางธรณีวิทยาก็โน้มตัวเข้าไปหา

"ตอนนี้คุณช่วยบอกหน่อยได้ไหมครับว่าบ่อน้ำมันนั่นอยู่ตรงไหน นี่ก็ปาเข้าไปครึ่งปีแล้วนะ"

"ฮ่า ๆ ดูเหมือนจะยังเร็วไปหน่อยนะครับ"

"...บัดซบเอ๊ย"

"แต่ถึงคุณจะหาไม่เจอ ภายในปี 1920 ผมจะบอกตำแหน่งให้คุณรู้อย่างแน่นอนครับ"

"เวรเอ๊ย ยังเหลือเวลาอีกตั้งหกปีกว่าไม่ใช่หรือไง"

"เหลือเวลาแค่หกปีต่างหากล่ะครับ"

พันโทลีหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเรียกพนักงานมาสั่งสเต๊กเนื้อแกะย่างร้อนฉ่าและเหล้าเกาเหลียงรสเลิศเพิ่ม

"เอาล่ะ ๆ รับไปคนละแก้วนะครับ มาดื่มอวยพรให้ร้อยตรีวอล์กเกอร์ที่จะกลับอเมริกากันเถอะ"

"ฮ่า ๆ ขอบคุณครับ"

เคร้ง! สิ้นเสียงชนแก้ว ทั้งสามคนก็กระดกเหล้าเข้าปาก

"ว่าแต่ กลับอเมริกาไปแล้วจะไปประจำที่ไหนล่ะครับ"

"น่าจะไปประจำการที่กรมทหารราบฟอร์ตเชอริแดนตามกำหนดการเดิมครับ คงได้รับหน้าที่คุมหมวดปืนกลล่ะมั้งครับ"

"อย่างนั้นเอง ลำบากคุณมากเลยนะครับ"

"ไม่หรอกครับ นักเรียนที่จบหลักสูตรไปต่างก็ตั้งใจกันดี เลยไม่ได้ลำบากอะไรเท่าไหร่ อีกอย่างจำนวนก็น้อยด้วยครับ"

"อย่างนั้นเหรอครับ... ต่อไปนี้นายทหารในเฟิ่งเทียนทุกคนจะเติบโตขึ้นตามหลักสูตรที่ร้อยตรีวอล์กเกอร์ทิ้งไว้ให้ครับ"

"ฮ่า ๆ พอพูดแบบนั้นแล้วก็รู้สึกตื้นตันขึ้นมาเลยนะครับ"

วอล์กเกอร์ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปากไปอีกแก้ว

ตั้งแต่ทักษะพื้นฐานทหาร ยุทธวิธีหน่วยทหารขนาดเล็ก ไปจนถึงคำศัพท์ทางทหารต่าง ๆ

ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เขาได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับบรรดานักเรียนที่จบหลักสูตร และได้ถ่ายทอดทุกสิ่งทุกอย่างให้มากที่สุดเท่าที่เขาจะให้ได้

วอล์กเกอร์รินเหล้าเติมแก้ว มองเงาสะท้อนใบหน้าของตัวเองบนผิวน้ำครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น

"พวกเราจะได้เจอกันอีกไหมครับ?"

"แน่นอนสิครับ โลกเราแคบกว่าที่คิดเยอะนะครับ"

"ฮ่า ๆ"

"แล้วก็เรื่องของคนเราเนี่ย บางทีก็อาจจะได้เจอกันเร็วกว่าที่เราคิดไว้ซะอีกนะครับ"

"ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีสิครับ"

ทั้งสองคนชนแก้วกันดัง กริ๊ง- แล้วกระดกเหล้าเข้าปากพร้อมกัน

* * *

เดือนมีนาคม ปี 1914

วอล์กเกอร์นั่งเรือจากท่าเรืออิงโข่วไปแวะที่เทียนจิน ก่อนจะออกเดินทางกลับประเทศโดยมุ่งหน้าไปยังซานฟรานซิสโก สหรัฐอเมริกา

เรือที่เขาโดยสารมาได้ทิ้งปืนกลเบาลูอิสจำนวนสามสิบกระบอกที่พันเอกลูอิสผลิตในเบลเยียมไว้ให้ก่อนจะออกเรือไป

'ต้องขอบคุณความช่วยเหลือของคุณจริง ๆ ผมถึงตั้งตัวได้สำเร็จ ลำพังแค่กองทัพอังกฤษก็สั่งซื้อล็อตแรกไปตั้งสองพันกระบอกแล้ว! นี่ถือเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากผมนะ!'

"หึ ๆ"

"นี่มันอะไรกันครับ?"

"อะไรน่ะเหรอ ก็ฝีมือการจัดการโคตรเจ๋งของฉันไงล่ะ"

จำนวนเท่านี้ยังน้อยไปที่จะแจกให้หมู่ละหนึ่งกระบอก คงต้องจัดให้หมวดละหนึ่งกระบอกไปก่อนถึงจะลงตัวพอดี

กองกำลังของฉันแข็งแกร่งขึ้นมากแล้ว... ระดับนี้ก็เทียบเท่ากับกองทัพเยอรมันหรืออาจจะเหนือกว่าด้วยซ้ำ หึ ๆ ๆ

ด้วยเหตุนี้ ฉันกล้ารับประกันเลยว่าอำนาจการยิงของหนึ่งกรมที่ขึ้นตรงต่อกองพลนั้นเหนือกว่ากองทัพไหน ๆ ในยุคนี้อย่างแน่นอน

และในระหว่างที่ฉันกำลังเตรียมการหลาย ๆ อย่าง เวลาก็ล่วงเลยไปอย่างรวดเร็วราวกับติดปีก

ในขณะเดียวกัน พวกแขกก็เดินทางมาถึงพอดี

* * *

เดือนพฤษภาคม ปี 1914

แผ่นดินจีนวันนี้ก็ยังคงสงบสู้กสงบสุข~

รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ถูกประกาศใช้

สาระสำคัญคือข้อกฎหมายที่ปฏิบัติราวกับประธานาธิบดีเป็นจักรพรรดิโดยพฤตินัย

เป็นประธานาธิบดีตลอดชีพแถมยังสืบทอดตำแหน่งทางสายเลือดได้อีก แบบนั้นมันก็จักรพรรดิชัด ๆ ประธานาธิบดีบ้าบออะไรล่ะ

หยิ่นชางเหิง ผู้ว่าการมณฑลซื่อชวนซึ่งเดิมทีอยู่ฝ่ายถงเหมิงฮุ่ยแต่แปรพักตร์ ได้รีบออกมาสาบานตนจงรักภักดีทันที จากนั้นก็ตีพิมพ์บทบรรณาธิการสรรเสริญเยินยอหยวนซื่อไข่และเรียกร้องให้ขึ้นเป็นจักรพรรดิลงหน้าหนังสือพิมพ์หราอย่างน่าไม่อาย

ก็พวกแปรพักตร์นี่หว่า

ปกติแล้วพวกแปรพักตร์มักจะแสดงออกอย่างสุดโต่งเพื่อพิสูจน์ความจงรักภักดีอยู่แล้ว

โดยปกติแล้วเวลาพวกแปรพักตร์พยายามพิสูจน์ความจงรักภักดีขนาดนี้ เบื้องบนก็มักจะปัดตกทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นตามสเตปประมาณว่า 'แหม ชางเหิงของเรานี่ไฟแรงเกินไปหน่อยนะ~ จักรพรรดิเหรอ? โธ่ สาธารณรัฐบ้าอะไรจะมีจักรพรรดิเล่า~'

"จักรพรรดิรึ?"

"ครับ ท่าน! ได้ยินว่าผู้ว่าการมณฑลซื่อชวนว่ามาแบบนั้น-"

- พรึ่บ! พรึ่บ ๆ!

แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปสว่างวาบขึ้นจากทั่วทุกสารทิศ

ถ้าเป็นตอนอยู่กับลูกน้องคนสนิทก็ว่าไปอย่าง แต่ในสถานที่แบบนี้ ไม่ควรปล่อยให้ความในใจหลุดรอดออกไปเด็ดขาด

แต่หยวนซื่อไข่ที่เซลล์สมองเริ่มจะร่อยหรอลงทุกทีกลับเผลอหลุดปากพูดออกไปจนได้

"อืมมม ถ้าไม่ใช่แค่ขุนนางบางคน แต่เป็นความต้องการของมหาชนล่ะก็ คงไม่อาจหลีกเลี่ยงที่จะนำมาพิจารณาได้หรอกนะ"

"...หา?"

เป็นคำประกาศที่ราวกับระเบิดลง

กรุงปักกิ่งถึงกับปั่นป่วนจนแทบพลิกคว่ำพลิกหงาย

* * *

เดือนมิถุนายน ปี 1914

จางจั้วหลินไม่เพียงเชิญผู้บัญชาการกองพลที่ 27 แต่ยังเชิญผู้บัญชาการหน่วยระดับกองพลน้อยขึ้นไปที่อยู่ในแมนจูเรียมายังเรือนรับรองในเฟิ่งเทียน

"มีเรื่องอะไรหรือ จั้วหลิน"

"ทุกคนรู้ไหมว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นที่ปักกิ่ง"

"แหม ถึงจะเกิดเรื่องแล้วพวกเราจะเดือดร้อนอะไรล่ะ ต่อให้ใต้หล้าจะพลิกคว่ำพลิกหงาย ภัยก็ลามมาไม่ถึงชายแดนแห่งนี้หรอก"

ไอ้พวกบัดซบ ในยุคกลียุคยังไร้เดียงสาขนาดนี้ อีกไม่นานคงได้ไปลงนรกแน่

จางจั้วหลินคาบบุหรี่และจุดไม้ขีดไฟ

"ฉันจั้วหลินคิดว่า ท่านประธานาธิบดีคงมีความคิดอยากตั้งตัวเป็นฮ่องเต้น่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นพวกเราร่วมกันลงชื่อถวายฎีกาดีไหม"

"อืมๆ ความคิดดีทีเดียว ถ้าพวกแม่ทัพแห่งตงเป่ยของพวกเราช่วยกันถวายฎีกา ท่านประธานาธิบดีอาจจะประทานรางวัลใหญ่ให้ก็ได้นะ"

"......"

เขาสูบบุหรี่เงียบๆ พลางมองดูไอ้พวกสวะหนักแผ่นดินที่กำลังเออออห่อหมกกันเอง

"ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว พวกเราเรี่ยไรเงินกันคนละนิดคนละหน่อย ทำพวกมงกุฎฮ่องเต้ถวายไปเลยเป็นไง"

"บ้าเอ๊ย แกเป็นอัจฉริยะหรือเปล่าเนี่ย"

"ฮ่าๆๆ! เห็นแบบนี้ฉันก็เรียนจบประถมเชียวนะ"

"มิน่าล่ะ คำพูดคำจาถึงได้ดูมีสง่าราศีนัก"

ทนดูต่อไปไม่ไหวแล้วว่ะ

"ทุกคนช่วยออกความเห็นดีๆ กันอย่างเต็มที่เลยนะ พอดีฉันปวดปัสสาวะ ขอตัวออกไปข้างนอกสักครู่"

"อ่า เชิญเลย นายพลจาง"

จางจั้วหลินลุกจากที่นั่งและเดินออกไปข้างนอกเพื่อสูดอากาศ

แม้จะเป็นเดือนมิถุนายน แต่ค่ำคืนในแมนจูเรียยังคงมีมวลอากาศเย็นยะเยือกพัดผ่าน

"เป็นยังไงบ้างครับ พี่จั้วหลิน"

"อ้าว เป่าเฉินเองเหรอ"

จางเป่าเฉิน น้องชายที่รับหน้าที่อารักขาห้องรับรองอยู่ด้านนอกเดินเข้ามาถาม

จางจั้วหลินสูดควันบุหรี่เข้าปอดหนึ่งเฮือก พ่นออกมายาวๆ แล้วเอ่ยปาก

"พวกนั้นมันมองเห็นแค่ปลายจมูกตัวเองเท่านั้นแหละ"

"...อย่างนั้นหรือครับ"

"พูดกันแค่สองคนนะ หยวนซื่อไข่คราวนี้ก็เท่ากับฉิบหายไปแล้วแหละ"

"งั้นหรือครับ"

"ถ้าฉันเป็นผู้บัญชาการกองทัพที่ 1 ต้วนฉีรุ่ย หรือผู้บัญชาการกองทัพที่ 2 เฝิงกั๋วจางล่ะก็ วินาทีที่คำพูดนั้นลงหนังสือพิมพ์ ฉันคงฉีกหนังสือพิมพ์ทุกฉบับที่ขวางหน้าทิ้งไปแล้ว"

สาธารณรัฐกับจักรวรรดิ

ความแตกต่างของสองสิ่งนี้มาจากไหน

ก็มาจากจุดที่ว่า การก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งเหนือคนนับหมื่นนั้น จำเป็นต้องใช้สายเลือดหรือไม่น่ะสิ

ควันบุหรี่ที่จางจั้วหลินพ่นออกมาลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง

"พวกบุคคลผู้โดดเด่นใต้บังคับบัญชาของหยวนซื่อไข่ อย่างต้วนฉีรุ่ย เฝิงกั๋วจาง หรือหวังซื่อเจิน จนถึงตอนนี้ก็ยังมีความหวังอยู่น่ะสิ

ความหวังอะไรน่ะเหรอ ก็ความหวังที่ว่าถ้าหยวนซื่อไข่ตายไป พวกตัวเองก็ยังมีสิทธิ์สืบทอดอำนาจต่อได้ไงล่ะ ความหวังที่ว่าอาจจะได้เป็นผู้ปกครองแผ่นดินใหญ่คนต่อไป!"

แต่ถ้าหยวนซื่อไข่ก่อตั้งจักรวรรดิล่ะ?

"...ทีนี้คนที่ไม่ได้แซ่หยวนก็เป็นฮ่องเต้ไม่ได้แล้วสินะครับ"

"ใช่เลยล่ะสิ ถ้าเกิดว่าหยวนซื่อไข่ล้มล้างราชวงศ์ชิงแล้วตั้งประเทศของตระกูลหยวนขึ้นมาทันที พวกนั้นก็อาจจะยอมรับได้ แต่ว่านี่มันก็ผ่านมาตั้งสองปีแล้ว เอาตรง ๆ ตอนนี้ทุกคนแทบจะจำราชวงศ์ชิงเดิมในหัวไม่ได้แล้วไม่ใช่หรือไง"

"นั่นน่ะสิครับ"

"ฉันจางจั้วหลินคิดว่านะ... สองปีเนี่ย มันเป็นเวลาที่มากพอให้คนเราเกิดความทะเยอทะยานขึ้นมาได้เลยล่ะ"

โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับเบอร์สอง ที่มีเบอร์หนึ่งซึ่งแก่หง่อมและกำลังอ่อนแอลงเรื่อย ๆ อยู่ตรงหน้า

จางจั้วหลินเสริม

"พี่จั้วหลิน แล้วทีนี้จะเป็นยังไงต่อไปล่ะครับ"

"จะเป็นยังไงได้ล่ะ ก็อย่างที่ฉันบอกไปไง ตาแก่หยวนซื่อไข่นั่นตอนนี้ก็เหมือนคนตายไปแล้ว ในบรรดาต้วนฉีรุ่ย เฝิงกั๋วจาง หวังซื่อเจิน ทั้งสามคนนี้ อย่างน้อยสองคนคงคิดแต่จะบดขยี้ตาแก่นั่นให้แหลก"

ต้วนฉีรุ่ยเป็นผู้บัญชาการกองทัพที่ 1

เฝิงกั๋วจางเป็นผู้บัญชาการกองทัพที่ 2

หวังซื่อเจินคุมสารวัตรทหารและศาลทหาร

จางจั้วหลินคาบบุหรี่มวนใหม่ ขบกัดมันเล่นพลางแหงนหน้ามองท้องฟ้า

"...เป็นสภาพที่นั่งหมิ่นเหม่บนขากระถางสามขาสินะ"

1 วินาที

10 วินาที

1 นาที

เขาขบกัดบุหรี่ไปเรื่อย ๆ จนรสขมฝาดแผ่ซ่านไปทั่วลิ้น

"บางที... บางทีนะ"

"ครับ พี่"

"นี่ฉันแค่พูดว่าบางทีนะ..."

"ครับ"

เขาคีบบุหรี่ที่คาบไว้ออกมาด้วยมือ แล้วหมุนควงมันเล่นระหว่างนิ้ว

ก่อนจะละสายตาจากท้องฟ้า หันขวับมามองจางเป่าเฉิน

"ฉันว่าพวกเราอาจจะยึดเฟิ่งเทียนได้ก็ได้นะ?"

"...พวกเรา ยึดเฟิ่งเทียนเหรอครับ"

"เออสิวะ ไอ้เจ้านี่"

เขาคาบบุหรี่กลับเข้าปาก แล้วขยับปลายบุหรี่ขึ้นลง

"แม่ทัพเฟิ่งเทียน จางซีล่วน"

"......"

"และผู้อำนวยการกรมทหาร ต้วนจือกุ้ย"

"......"

จางเป่าเฉินหยิบไฟแช็กออกมาจากอกเสื้อ แล้วจุดไฟให้บุหรี่ที่ขยับกระดกไปมาของจางจั้วหลิน

"ซี๊ดดด... ฟู่..."

"......"

"ต้วนจือกุ้ย... ต้องเขี่ยไอ้หมอนั่นทิ้ง"

"ให้เรียกแทโอมาไหมครับ"

"ไม่ใช่แค่แทโอ แต่ต้องเรียกมาทั้งกองพลที่ 27... ไม่สิ ต้องเรียกเฝิงเต๋อหลินแห่งกองพลที่ 28 มาด้วย ต้องเล่นให้ใหญ่เข้าไว้ พวกมันจะได้ไม่กล้าสงสัยไม่ใช่หรือไง"

"ถูกต้องที่สุดครับ"

จางจั้วหลินเอียงคอไปมาเพื่อยืดเส้นยืดสาย

"เอาล่ะเว้ย ไม่ได้เจอเรื่องโคตรสนุกแบบนี้มานานแล้ว"

* * *

1 กรกฎาคม 1914

จักรวรรดิเยอรมนี เบอร์ลิน

[มกุฎราชกุมารแห่งออสเตรีย-ฮังการีสิ้นพระชนม์!!!]

[อาร์ชดยุกฟรันซ์ แฟร์ดีนันท์ และพระชายาสิ้นพระชนม์คาที่!!!]

[ออสเตรียจะประกาศสงครามกับเซอร์เบียหรือไม่!!!???]

[เซอร์เบียลั่น เราไม่รู้เรื่องอะไรเลย! พร้อมแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง]

"...เวรเอ๊ย"

ฮันส์ แบร์เกอร์ขยำหนังสือพิมพ์ทิ้งลงถังขยะ

เมื่อไม่กี่วันก่อน จู่ ๆ มกุฎราชกุมารประเทศเพื่อนบ้านก็ถูกมือสังหารชาวเซอร์เบียลอบปลงพระชนม์จนสิ้นพระชนม์

"สรุปว่าจะเกิดสงครามหรือไม่เกิดกันแน่วะเนี่ย?"

"โธ่เอ๊ย ต่อให้เกิดสงครามก็คงไม่ส่งผลกระทบมาถึงเยอรมนีของเราหรอกน่า ตอนสงครามบอลข่าน พวกออตโตมัน กรีซ กับบัลแกเรียก็ตีกันแทบตาย แต่พวกเราก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลยไม่ใช่หรือไง"

"เฮ้อ บอลข่านกับออสเตรียมันเหมือนกันที่ไหนล่ะวะ"

ตามคาเฟ่ ร้านอาหาร หรือแม้แต่สถานีรถไฟ ทุกคนต่างเอาแต่พูดถึงคำว่า 'สงคราม'

"นักศึกษาทุกท่าน! หากออสเตรียพี่น้องของเราเข้าสู่สงคราม เยอรมนีของเราในฐานะชาวเยอรมันสายเลือดเดียวกันก็ต้องเข้าร่วมรบด้วยไม่ใช่หรือครับ!!?"

"ใช่แล้ว! ถูกต้องที่สุด!"

"มหาเยอรมันจงเจริญ! ไปกวาดล้างพวกเซอร์เบียอาชญากรที่ฆ่ามกุฎราชกุมารให้สิ้นซากกันเถอะ!"

"ดอยทช์ลันด์, ดอยทช์ลันด์, อือเบอร์ อัลเลส~"

พวกเด็กมัธยมปลายที่ขนอ่อนยังไม่ทันร่วง กับพวกนักศึกษามหาวิทยาลัยต่างพากันชูธงจักรวรรดิเยอรมนีและธงออสเตรีย-ฮังการีเดินขบวนอย่างห้าวหาญไปทั่วทุกหัวระแหง พลางตะโกนก้อง 'สงคราาาม!! ต้องทำสงคราาามเท่านั้น!!!'

- ติ๊งต่อง

"คุณฮันส์ แบร์เกอร์ใช่ไหมครับ?"

"ครับ"

ฮันส์ แบร์เกอร์หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อกาฬ แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นจากที่นั่ง

"มาติดต่อเรื่องอะไรหรือครับ"

"ผมมาซื้อชอร์ตโพสิชั่นหน่อยครับ"

มีบางอย่าง... บางสิ่งบางอย่างกำลังเกิดขึ้น

เหมือนอย่างที่เขาคนนั้นพูดเอาไว้ไม่มีผิด

==================================================