บทที่ 53 ถ้าเป็นฉัน ต้องทำได้แน่ (2)

บทที่ 53 ถ้าเป็นฉัน ต้องทำได้แน่ (2)

ดั่งสุภาษิตที่ว่าข่าวลือไม่มีเท้าแต่วิ่งไปไกลพันลี้ แมนจูเรียในช่วงต้นปี 1914 กำลังร้อนระอุไปด้วยข่าวคราวที่ว่ากองพลที่ 27 ได้เปลี่ยนพรรคจงซาตั่งให้กลายเป็นเพียงอดีตไปเสียแล้ว

โดยเฉพาะกองพลที่ 28 และกองพลน้อยที่ 2 ที่ส่งกองกำลังไปร่วมด้วยเพียงหยิบมือก็ยิ่งตื่นตัวเข้าไปใหญ่

เมื่อกลับไปถึงหน่วย พวกเขาก็เริ่มหยิบยกภาพเหตุการณ์ที่ได้เห็นมาเล่าเป็นเรื่องเม้าท์มอยแก้เบื่อ

"นี่ กูเห็นมากับตาเลยนะโว้ย! พอพวกกองพล 27 ยิงปืนใหญ่ปุ๊บ ไอ้พวกจงซาตั่งก็กระเด็นปลิวว่อนเต็มฟ้าเลย!"

"เอ๊ย จะโม้ก็ให้มันมีขอบเขตหน่อย"

"เรื่องจริงเว้ย! พวกเราก็ต้องซื้อปืนใหญ่แบบไอ้พวกกองพล 27 มาบ้าง! มีปืนไรเฟิลกระจอก ๆ พวกนี้รวมกันเป็นร้อยเป็นพันกระบอก โดนปืนใหญ่ตู้มเดียวก็แหลกเป็นจุลหมดแล้ว!"

"ในกองพล 27 มีพวกที่ไม่ธรรมดาอยู่ด้วยว่ะ"

"ใครวะ?"

"หน่วยขึ้นตรงกองพลที่ 27 ไง เป็นกรมหนึ่งที่อีแทโอบัญชาการเองโดยตรง เห็นว่าเป็นเหมือนกองกำลังพิทักษ์จางจั้วหลินกับอีแทโอเลยนะเว้ย เผลอ ๆ อาจจะฟัดกับกองทัพหลักเป่ยหยางของต้วนฉีรุ่ยหรือผู้บัญชาการเฟิงได้สูสีเลยมั้ง?"

"เฮ้ย ถึงจะเก่งแค่ไหน แต่จะให้ไปเทียบกับกองทัพเป่ยหยางเนี่ยนะ?"

"จากที่กูเห็น กูว่าโอกาสชนะห้าสิบห้าสิบเลยว่ะ"

ในยุคสมัยนี้ บรรดานายทหารระดับผู้การกรม ผู้การกองพลน้อย และผู้บัญชาการกองพล ล้วนมีความฝันเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ในใจว่าอยากจะเป็นขุนศึกที่ตั้งตนเป็นใหญ่ประดุจราชาในถิ่นของตัวเอง

แตกต่างจากทหารในศตวรรษที่ 21 ที่แก่งแย่งกันเพียงเพื่อให้ได้เลื่อนยศเร็วขึ้นหรือได้ตำแหน่งดี ๆ เพราะในยุคนี้ วินาทีที่คุณก้าวตามหลังคนอื่น นั่นหมายความว่าผู้การกรมจากพื้นที่ข้างเคียงอาจจะมาบั่นคอแล้วยึดอาณาเขตของคุณไปหน้าตาเฉย

"พวกเราก็ต้องมีปืนใหญ่เหมือนกัน"

"ก็มีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ?"

"มีแค่สามสี่กระบอกมันจะไปทำหอกอะไรได้! ถ้าไอ้พวกกองพล 27 บุกมา แกคิดว่าจะรับมือไหวหรือไงวะ!"

"เรื่องนั้น... คงยากมั้งครับ?"

"ถ้างั้นก็รีบไสหัวไปหามาเดี๋ยวนี้เลยสิวะ!"

กองพลที่ 23, กองพลที่ 28, กองพลน้อยที่ 1, กองพลน้อยที่ 2 หรือแม้กระทั่งกองพลที่ 29 ซึ่งรับผิดชอบพื้นที่ฝั่งมองโกเลียนู่นเลยด้วยซ้ำ

บรรดาลูกน้องที่โดนผู้บัญชาการหน่วยแต่ละระดับเรียกไปด่าเปิงและไล่ตะเพิดออกมา ได้แต่เดินคอตกเร่ร่อนไปตามทุ่งร้างอันกว้างใหญ่ของแมนจูเรียอย่างไร้จุดหมาย ทว่าวันหนึ่ง พวกเขาก็ได้รับจดหมายจากเจ้าชายน้อยผู้ประดับกระดุมสีทองสองเม็ดไว้บนบ่า

ด่วน! ขายเลหลังปืนใหญ่สนาม / มีแค่อันเดียว ชีวิตการเป็นโจรม้าของคุณก็จะจบลง!

มีหลากหลายผู้ผลิต / สนุกกับการเลือกสรร / มาพร้อมกับกระสุนปืนใหญ่@@@@@@@@@@@@@

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

นี่สินะความรู้สึกเหมือนมีเชือกวิเศษหย่อนลงมาจากสวรรค์?

บรรดาคนที่กำลังเดินเตร่ไปตามทุ่งร้างด้วยความรู้สึกเหมือนงมเข็มในทะเลทราย ไม่อาจเมินเฉยต่อจดหมายสแปมสไตล์ตลาดเสรีที่เต็มไปด้วยการปั่นหัวแบบฉบับศตวรรษที่ 21 ฉบับนี้ได้ลงคอ

"ยินดีต้อนรับสู่กองพลที่ 27 แห่งเฟิ่งเทียนครับ!"

"เอ่อ ที่ว่ามาที่นี่แล้วจะซื้อปืนใหญ่สนามกลับไปได้เนี่ย เรื่องจริงหรือเปล่าครับ?"

"ฮ่าฮ่า! แน่นอนสิครับ! มีหลายท่านมารออยู่ก่อนแล้วด้วย!"

"หืม? มีหลายท่านมารออยู่ก่อนแล้วหมายความว่าไง..."

เสนาธิการกองพลที่ 27 ผู้มีรอยยิ้มที่น่าเชื่อถือ เรียกบรรดาลูกแกะทั้งหลายมานั่งในสถานที่ที่ถูกจัดไว้ราวกับห้องอบรมอุดมการณ์ทหารกองหนุน

"อา ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมอีแทโอ เสนาธิการกองพลที่ 27 ครับ ที่เชิญทุกท่านมาในวันนี้ ไม่ใช่อะไรอื่น เป็นเพราะเรามีสินค้าดี ๆ เข้ามานั่นเองครับ"

"นี่คุณ สินค้าดี ๆ อะไรกัน?"

"พวกเราไม่มีเวลามาเสียหรอกนะ!"

"เอาล่ะ ๆ อย่าเพิ่งใจร้อนไปครับ เรามาดูสินค้าชิ้นแรกกันเลยดีกว่า!"

บรรดานายทหารจากหน่วยอื่นยืนกอดอกมองด้วยสายตาจับผิดว่านี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

อีแทโอไม่สนใจ เขาปล่อยให้ทหารลากปืนใหญ่สนามของกองทัพญี่ปุ่นหนึ่งกระบอกขึ้นมาบนแท่นให้ทุกคนได้เห็น

"สินค้าชิ้นแรกครับ! ปืนใหญ่ภูเขายิงเร็วแบบ 31 ปืนใหญ่สนามมาตรฐานของกองทัพญี่ปุ่นที่เคยใช้ในสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น เรื่องความน่าเชื่อถือรับรองว่ายอดเยี่ยมไร้ที่ติไปเลยครับ!"

"โอ้..."

เขายกขาข้างหนึ่งพาดบนฐานปืนใหญ่แล้วท้าวแขนไว้ เป็นท่าทางที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและท้าทายสุด ๆ

"ด้วยอำนาจการยิงขนาด 75 มิลลิเมตรที่ถือว่าเยี่ยมยอด การใช้กระสุนระเบิดแรงสูงรับประกันรัศมีสังหารมากกว่า 10 เมตร น้ำหนัก 350 กิโลกรัมทำให้ขนย้ายสะดวก และยังบำรุงรักษาง่ายอีกด้วยครับ"

"อัตราการยิงเท่าไหร่ล่ะ?!"

"สูงสุด 3 นัดต่อนาที ตีซะว่าปกติก็ 2 นัดครับ"

ทุกคนซุบซิบกันอยู่ครู่หนึ่ง

"ราคาเท่าไหร่!?"

"ทุกท่านสะดวกจ่ายเป็นเงินสกุลไหนครับ?"

"ก็ต้องเป็นตำลึงเงินอยู่แล้วสิ"

"อืม ดีครับ รับเป็นตำลึงเงินละกัน"

เขากอดอกครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะอ้าปากพูด

"กระบอกละ 5 พันตำลึง"

"อะไรนะ?"

"ไอ้สิบแปดมงกุฎเอ๊ย! 5 พันตำลึงบ้าบออะไรกัน!"

เงิน 1 ตำลึงเท่ากับเงินเยนญี่ปุ่นประมาณ 1.4 เยน

เงินเยนมีอัตราแลกเปลี่ยนกับดอลลาร์ประมาณ 1 ต่อ 2 ดังนั้นเงิน 5 พันตำลึงจึงเท่ากับ 7 พันเยน หรือ 3,500 ดอลลาร์

ป้ายราคาที่โรงงานผลิตอาวุธโอซาก้าของญี่ปุ่นเสนอขายให้ต่างชาติอยู่ที่ประมาณ 3 พันถึง 4 พันเยน นี่มันฟันกำไรเกิน 2 เท่าชัด ๆ!

"ถ้าซื้อราคานั้น จะแถมกระสุนปืนใหญ่ให้ด้วยใช่ไหม?"

"เปล่าครับ อันนั้นต้องซื้อแยกต่างหากนะ"

"นี่ล้อเล่นกันใช่ไหมเนี่ย!!?"

"ถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องซื้อครับ แต่ของมีแค่ 10 กระบอกเองนะครับ?"

และลองคิดดูสิว่ากองทัพเป่ยหยางจะยอมขายปืนใหญ่สนามให้พวกแกเหรอ?

ก็เพราะทั้งพวกแก ตัวฉัน และพวกเราทั้งหมด ต่างก็เป็นว่าที่กบฏกันทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง?

นี่มันคือการขายแบบหน้าเลือดเต็มสูบ

"หรือว่า... ไม่พอใจเหรอครับ? ถ้าอย่างนั้นตอนที่เราตะโกนขอความช่วยเหลือ ทำไมไม่กรุณามาช่วยกันสักหน่อยล่ะครับ"

"......"

"เอาล่ะครับ ถ้าอย่างนั้นก็ขอเริ่มการขายเลยนะครับ!"

บรรดาลูกค้าพากันลูบหน้าตัวเองด้วยความเครียด ก่อนจะหันไปซุบซิบกับคนรอบข้าง

"บ้าไปแล้ว นี่คุณ คิดจะซื้อไอ้นั่นจริง ๆ เหรอ?"

"โธ่เว้ย บัดซบเอ๊ย"

"ฉันไม่ซื้อหรอก ถ้าราคานั้นล่ะก็ จะไม่มีเงินจ่ายเงินเดือนลูกน้องตั้งหนึ่งเดือนเลยนะ"

แต่ทว่า

"กรมที่ 1 กองพลน้อยทหารม้าที่ 1 ขอซื้อสองกระบอก!"

"รับทราบ สองกระบอกนะครับ!"

"อะ เอ๊ะ ไอ้พวกเวรนั่นมันพวกหน่วยข้าง ๆ เรานี่หว่า?"

ขอย้ำอีกครั้งว่า ตอนนี้คือยุคแห่งความโรแมนติกที่ถ้าหากเลื่อนยศไม่ได้ดั่งใจ ก็แค่ไปบั่นหัวผู้บังคับบัญชาหน่วยข้าง ๆ เพื่อสร้างตำแหน่งว่างเอาเอง

จุดสูงสุดแห่งแมนจู-เวสเทิร์น

พวกหน่วยข้าง ๆ ซื้อปืนใหญ่สนามไป แต่หน่วยเรากลับไม่มีงั้นเรอะ?

"เดี๋ยวก่อน! พวกเราขอซื้อด้วย! ปืนใหญ่หนึ่งกระบอกกับกระสุนสองร้อยนัด!"

"อ้าว ไอ้ฉิบหาย! มึงบอกจะไม่ซื้อไงวะ!"

"ก็ไอ้พวกเวรนั่นมันพวกหน่วยข้าง ๆ เราไงเล่า!"

"ไม่ใช่ที่ไหนแต่เป็นแมนจูเรีย ฉันผิดเองแหละที่ดันไปเชื่อใจไอ้พวกส้นตีนนี่ พวกเราขอซื้อสองกระบอกเว้ย!"

"ฮ่าว ๆ เชี่ยเชี่ย อีเอ้อซานซื่อ ขอบคุณมากครับผม"

ปืนใหญ่ทั้งสิบกระบอกขายเกลี้ยงในพริบตา

บรรดาคนที่เอาแต่ยืนมองตาปริบ ๆ เพราะงุนงงว่าเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น ในที่สุดก็ตระหนักได้

"แม่งเอ๊ย ชิบหายแล้ว"

"ไอ้พวกเวรนั่นต้องยิงพวกเราทิ้งหมดแน่!"

ต่อให้เป็นตอนนี้... ถ้าใช้ปืนพกเก็บพวกมันสักคนเงียบ ๆ แล้วปล้นปืนใหญ่มา ก็คงไม่เป็นไรมั้ง?

อีแทโอส่งพวกที่ซื้อปืนใหญ่ญี่ปุ่นออกไปจากห้องอบรม ด้วยข้ออ้างว่าจะสอนวิธีใช้งานให้ จากนั้นก็เดินเข้าไปหาคนที่ยังเหลืออยู่

"ทุกท่านครับ คงจะลำบากใจกันน่าดูเลยสินะครับ"

"......"

"แหม ตอนนี้คงปวดใจและกังวลกันไปล่วงหน้าแล้วใช่ไหมครับ? ถ้าเกิดพวกไก่กาหน่วยข้าง ๆ มันบุกเข้ามาพร้อมกับยิงปืนใหญ่รัว ๆ ใส่จะทำยังไงดี? ความคิดทำนองนี้คงจะวนเวียนป่วนอยู่ในหัวตลอดเลยสินะครับ"

"......"

"ผม อีแทโอ ถึงแม้จะไม่ได้ร่ำเรียนในสถานศึกษา แต่ก็เป็นคนที่มีความเห็นอกเห็นใจ และยังเป็นผู้ที่มีความเคารพต่อผู้อาวุโส! จะให้ผมทนดูเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเฉย ๆ ได้ยังไงล่ะครับ?"

ทันทีที่อีแทโอดีดนิ้วดังเป๊าะ! ทหารสองสามคนก็ลากบางสิ่งที่ถูกคลุมด้วยผ้าเข้ามา

ล้อไม้ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเพราะต้องรับน้ำหนักก้อนเหล็กอันใหญ่โต

เมื่อทหารย้ายของสิ่งนั้นขึ้นมาบนแท่นเหมือนก่อนหน้านี้ และเลิกผ้าคลุมออก โครงสร้างของสิ่งนั้นก็ปรากฏแก่สายตา

"เยอรมนีแห่งเทคโนโลยี! นี่คือปืนใหญ่สนามขนาด 75 มิลลิเมตร ที่ผลิตโดย ครุพพ์ บริษัทผลิตอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ดีที่สุดของเยอรมนี ทั้งความน่าเชื่อถือ พลังทำลายล้าง และความแม่นยำ ล้วนเหนือกว่าของญี่ปุ่นตั้งไม่รู้กี่เท่า!"

"โอ้ โอ้วว!"

"แต่ว่าราคาจะแรงขึ้นมาหน่อยนะครับ กระบอกละหนึ่งหมื่นตำลึงเท่านั้น"

"...เอามาให้ฉัน"

"อ้อ จะบอกไว้ก่อนนะครับ ว่ารุ่นนี้เหลือแค่หกกระบอกเท่านั้น"

"อะไรนะ? เอามาเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย!"

ขายเกลี้ยง

อีแทโอตบหีบก้อนเงินที่อัดแน่นจนตุงเบา ๆ สองสามที แล้วหัวเราะร่าราวกับคนกินอิ่มจนพุงกาง

* * *

มักจะมีคำพูดที่พวกยูทูเบอร์สายการลงทุนหรือนิตยสารเศรษฐกิจชอบพูดกันเป็นประจำ

'ทุกท่านครับ อย่าไปซื้อพวกผลิตภัณฑ์ทางการเงินที่อ้างว่าได้กำไรสามเท่าหรือห้าเท่าเลยครับ ค่อย ๆ ซื้อกองทุนอิงดัชนีสะสมไปเรื่อย ๆ ดีกว่า หรือไม่ก็ตามวัฏจักรเศรษฐกิจแล้ว โอกาสที่จะซื้อได้ในจุดต่ำสุดจะวนมาทุก ๆ สิบปี เล็งช่วงเวลานั้นไว้จะดีกว่าครับ'

เหอะ

นั่นมันคำพูดที่พวกกินอิ่มนอนอุ่นเท่านั้นแหละจะพูดได้

สำหรับพวกเม่าอย่างเรา การจะคว้าอิสรภาพทางการเงินมาด้วยเงินทุนตั้งต้นกระจิดริดเท่าเล็บกระรอก มันต้องเลิกความคิดแบบพวกขี้แพ้พรรค์นั้นไปซะ

แน่นอนว่าตัวผมในศตวรรษที่ 21 ก็ตั้งหน้าตั้งตาเก็บเงินอย่างขยันขันแข็ง ก็แหม เป็นเด็กกำพร้าแถมยังเป็นทหาร ขืนหมดตัวขึ้นมา ชีวิตจากโหมดฮาร์ดคอร์ขั้นสุดคงได้พุ่งทะยานเข้าสู่โหมดวิบัติขั้นสุดแทนสิ

แต่ทว่าตัวผมในตอนนี้กลับมีสิ่งที่เรียกว่า 'อนาคตวิสัย'

วันที่ 28 กรกฎาคม ปี 1914 จักรวรรดิเยอรมนีจะก่อสงครามโลกครั้งที่ 1 ขึ้น และแน่นอนว่าเมื่อเกิดสงคราม ตลาดหุ้นย่อมพังพินาศย่อยยับ

รู้อนาคตทั้งที ถ้าไม่จัดชอร์ตเซลเต็มสูบก็โง่แล้ว

ดังนั้น ผมจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหอบกล่องแท่งเงินก้อนโตไปเยือนอ่าวเจียวโจว

"...สรุปว่า คุณจะลงทุนกับการล่มสลายของจักรวรรดิเยอรมนีงั้นเหรอครับ?"

"ใช่ครับ"

"เรื่องนี้... ผมไม่รู้จริง ๆ ครับว่าจะต้องรับมือกับมันยังไงดี"

ฮันส์ แบร์เกอร์ขมวดคิ้ว ก่อนจะหยิบซิการ์ขึ้นมาคาบไว้มวนหนึ่ง

การที่เขาจะมีปฏิกิริยาแบบนั้นก็ไม่แปลกหรอก ในเมื่อมีคนบอกว่าจะขอลงทุนกับการที่ประเทศของตัวเองกำลังจะล่มสลาย ในยุคศตวรรษที่ 20 ที่ลัทธิชาตินิยมรุนแรงถึงขีดสุดแบบนี้ ถือเป็นเรื่องธรรมดาซะด้วยซ้ำ

ถ้าเป็นคนทั่วไป ไม่สิ ถ้าเป็นฮันส์ในตอนที่เราเจอกันครั้งแรก ป่านนี้เขาคงประเคนหมัดอัดปากผมหงายเก๋งไปแล้ว

"ขอทราบเหตุผลได้ไหมครับ?"

การที่เขาเอ่ยปากถามโดยไม่มีคำหยาบคายหลุดออกมาเลย นั่นก็หมายความว่าเขาเชื่อใจผมมากพอสมควรแล้ว

เพราะงั้นผมจึงอธิบายให้เขาฟัง

แน่นอนว่าต้องข้ามไอ้เรื่องรู้อนาคตบ้าบออะไรนั่นไป ไม่งั้นคงโดนหาว่าเป็นไอ้บ้าแน่

"สถานการณ์โลกตอนนี้ไม่เป็นมิตรกับเยอรมนีเอาซะเลย เรื่องนั้นคุณเองก็น่าจะรู้ใช่ไหมครับ?"

"...เห็นด้วยครับ"

"แถมได้ข่าวว่าครั้งนี้ที่อาลซัส-โลทริงเงินมีทหารทำร้ายร่างกายพลเรือนด้วยนี่ครับ"

อาลซัส-โลทริงเงิน หรือเรียกอีกชื่อว่า อาลซัส-ลอแรน

แค่เห็นว่ามีการใช้ชื่อทั้งแบบเยอรมันและแบบฝรั่งเศสปะปนกันก็พอจะรู้แล้วว่า ดินแดนแห่งนั้นเป็นพื้นที่ที่ทั้งเยอรมนีและฝรั่งเศสต่างอ้างสิทธิ์ครอบครอง

ถ้าเทียบกับศตวรรษที่ 21 ก็คงอารมณ์ประมาณเกาะซาฮาลิน หมู่เกาะสแปรตลี หรือทะเลจีนใต้ล่ะมั้ง

ดินแดนที่ตกเป็นของเยอรมนีมาเกือบ 50 ปีนับตั้งแต่สงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซียแห่งนั้น เป็นพื้นที่ที่มีข้อพิพาทเรื่องอัตลักษณ์รุนแรงมาก ขนาดที่ยังมีชนพื้นเมืองซึ่งนิยามตัวเองว่าเป็นคนฝรั่งเศสอาศัยอยู่ และคราวนี้ก็เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นเมื่อมีนายทหารเยอรมันคนหนึ่งไปทุบตีพลเรือนเข้า

พูดให้ถูกคือ กึนเทอร์ ฟอน ฟอร์สท์เนอร์ ร้อยตรีจบใหม่แห่งกรมทหารราบที่ 99 ของกองทัพเยอรมันซึ่งประจำการอยู่ที่ซาเบิร์น (Zabern) ได้ด่าทอชาวเมืองอาลซัสด้วยถ้อยคำดูถูกเหยียดหยาม ถ้าเทียบกับบ้านเราก็คงอารมณ์ด่าว่า 'ไอ้เจ๊ก' หรือ 'ไอ้ยุ่น' พอชาวเมืองพากันออกมาประท้วง ผู้การกรมก็สั่งระดมกำลังทหารติดดาบปลายปืนเข้ากวาดล้างและจับกุมพลเรือนแบบไม่เลือกหน้า ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมว่าจะเป็นผู้พิพากษาหรืออัยการ แล้วเอาไปขังไว้ในโกดังใต้ดินของค่ายทหาร

ด้วยความที่สร้างเวรกรรมเอาไว้มากมายมหาศาลขนาดนั้น เมื่อเดินไปตามถนนแล้วโดนโห่ไล่ ฟอน ฟอร์สต์เนอร์ จึงกลั้นความโกรธเอาไว้ไม่อยู่ เขาใช้ฝักดาบกระหน่ำตีหัวช่างซ่อมรองเท้าพิการที่อยู่แถวนั้นจนเลือดอาบ

"แต่เห็นว่าสภาเยอรมันที่พยายามจะสั่งฟ้องนายทหารคนนั้นกลับถูกขัดขวางนี่ครับ?"

"ครับ"

"แถมไกเซอร์ยังพระราชทานเหรียญตราให้นายทหารคนนั้นกับผู้การกรมอีกด้วย"

" ครับ"

ดูจากการที่มีคำว่า 'ฟอน' อยู่ในชื่อก็พอจะเดาได้แล้วว่าร้อยตรีคนนั้นเป็นลูกชายคนโตของตระกูลบารอนที่กำลังรุ่งเรือง

สภาจักรวรรดิที่พยายามจะสั่งฟ้องลูกชายคนโตตระกูลบารอนพากันโจมตีว่า 'นี่ประเทศเรายังเป็นนิติรัฐอยู่หรือเปล่า?' ส่วนไกเซอร์กับกองทัพก็ตอกกลับมาว่า 'แล้วจะให้ลดทอนเกียรติของกองทัพเพียงเพื่อรักษาไอ้กฎหมายหน้าโง่นั่นน่ะเหรอ?'

สุดท้ายญัตติไม่ไว้วางใจนายกรัฐมนตรีที่เป็นเหมือนหุ่นเชิดของไกเซอร์ก็ผ่านความเห็นชอบจากสภา ทว่าที่น่าขันก็คืออำนาจปลดนายกรัฐมนตรีไม่ได้อยู่ที่สภาแต่อยู่ที่ไกเซอร์ และแน่นอนว่าไกเซอร์ย่อมฉีกญัตติไม่ไว้วางใจนั้นทิ้งไป

สิ่งที่เห็นได้ชัดจากเหตุการณ์นี้คือ พวกยุงเคอร์จองหองพองขนจนจมูกโด่งทะลุฟ้า ไม่สนหรอกว่าจะเป็นสภาจักรวรรดิหอกหักอะไร พวกมันเมินเฉยทุกอย่างจนแทบจะกลายเป็นเผ่ามังกรฟ้าไปแล้วก็ไม่ปาน

"อำนาจของกองทัพขยายตัวใหญ่โตขนาดนี้ อีกไม่นานคงก่อสงครามแน่ครับ"

" แต่ถึงอย่างนั้น มันก็คงจบลงเหมือนวิกฤตการณ์โมร็อกโกคราวก่อนไม่ใช่หรือครับ?"

"แต่สงครามย่อมนำมาซึ่งการดิ่งลงของตลาดหุ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ไม่ใช่หรือครับ? ผมคิดว่าตอนนี้เล่นฝั่งชอร์ตนั่นแหละถูกแล้วครับ"

"ในระยะสั้น ใช่ครับ คุณพูดถูก"

ผมเดินเข้าไปใกล้เขาแล้วกำชับ

"ขายสินทรัพย์ทั้งหมดซะ แล้วตั้งแต่ต้นเดือนกรกฎาคมจนถึงวันที่ 27 ให้กว้านซื้อโพสิชันชอร์ตให้เต็มสูบ ห้ามให้ใครจับได้เด็ดขาด อย่าซื้อตู้มเดียว แต่ให้ค่อย ๆ ทยอยซื้อทีละนิด เข้าใจไหมครับ?"

" ครับ"

"แล้วพอถึงวันที่ 27 ก็ขายทิ้งให้หมด เปลี่ยนเป็นทองคำหรือเงิน แล้วเดินทางกลับมาโดยผ่านเดนมาร์กกับนอร์เวย์นะครับ"

"เดินทางจากอังกฤษแล้วผ่านคลองสุเอซมาเลยไม่ดีกว่าหรือครับ?"

ถึงตอนนั้นคงไม่มีเรืออังกฤษลำไหนให้คุณขึ้นหรอกมั้ง

"ไม่ครับ ต้องเดินทางกลับมาผ่านประเทศเป็นกลางเท่านั้นครับ"

"ขะ, เข้าใจแล้วครับ"

คงจะสับสนน่าดู แต่ช่วยไม่ได้นี่นา

ไว้ทีหลังคุณคงต้องขอบคุณผมแหละน่า

* * *

ปลายเดือนกุมภาพันธ์ ปี 1914

"เอาล่ะ จ้านซาน แกได้เรียนรู้อะไรเยอะไหม?"

"ร้อยตรีวอล์กเกอร์สอนผมดีมากเลยครับ"

"ดี งั้นตอนนี้แกก็กลายเป็นบุคลากรระดับชั้้้้นยอดแล้วสินะ"

จับใช้งานให้หนักกว่านี้ก็คงได้สินะ ใช่ม้า?

" จู่ ๆ ผมก็รู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาแปลก ๆ ทุกอย่างโอเคใช่ไหมครับ?"

"ฉันเป็นพวกชอบจับคนกินหรือไง?"

เงียบกริบ

ทำไมถึงได้มองฉันในแง่ร้ายขนาดนี้เนี่ย

โรงเรียนนายร้อยชั่วคราวของกองพลที่ 27 ที่วอล์กเกอร์สร้างขึ้นโดยจำลองมาจากเวสต์พอยต์ เริ่มเข้าที่เข้าทางในระดับหนึ่งแล้ว

อย่างแรกเลย ผมให้บรรดาลูกน้องที่ไว้ใจได้อย่างหม่าจ้านซาน โชโดซอน อูด็อกซุน และกัวซงหลิงสำเร็จการศึกษาก่อนเป็นกลุ่มแรก ตอนนี้คงพอจะมองได้แล้วล่ะว่าพวกเขามีคุณสมบัติของการเป็นนายทหารครบถ้วนในระดับหนึ่งแล้ว

ทีนี้ก็เหลือแค่รอเวลาเท่านั้น

==================================================