บทที่ 100 จ้าวเฟิง: ผลงานสงครามส่งตรงถึงที่?

หานสี่กล่าวอย่างจนปัญญา

การสร้างขุมกำลังจำเป็นต้องใช้เงิน และเป็นเงินจำนวนมหาศาล

เงินที่จ้าวเฟิงทิ้งไว้ให้หานสี่นั้นคือเก้าส่วนสิบของที่มีอยู่ในพื้นที่มิติส่วนตัว ทั้งทองคำกว่าเจ็ดพันตำลึง และเงินอีกนับแสนอีแปะ

ทว่ายามนี้กลับใช้ไปเกือบสี่ส่วนแล้วภายในเวลาเพียงสามเดือน คิดดูเถิดว่าค่าใช้จ่ายในแต่ละวันนั้นมหาศาลเพียงใด

การเลี้ยงขุมกำลังก็เหมือนกับการเผาเงินทิ้ง

ทั้งค่ากินค่าอยู่ของทุกคนในขุมกำลัง การรับสมัครคนเพิ่มที่จ้าวเฟิงมิเคยให้หยุดพัก รวมถึงการกว้านซื้อแร่ธาตุและสมุนไพร สิ่งเหล่านี้ล้วนต้องใช้เงินทั้งสิ้น

ทว่าเรื่องนี้

จ้าวเฟิงกลับมีท่าทีสงบนิ่งยิ่งนัก

"สมุนไพรที่ข้าสั่งให้เจ้าจัดหามาเป็นอย่างไรบ้าง?" จ้าวเฟิงถาม

"เรียนนายท่าน จัดซื้อมาได้ไม่น้อยเลยขอรับ ยามนี้กองพะเนินอยู่ในห้องคลังแล้ว" หานสี่รีบตอบทันที

"แล้วสุราที่หมักไว้เล่า เป็นอย่างไรบ้าง?" จ้าวเฟิงถามต่อ

สุราเหล่านี้คือหัวใจสำคัญที่จ้าวเฟิงจะใช้หาเงินมาเลี้ยงขุมกำลังของตน

"ผู้น้อยรอให้นายท่านมาเปิดถังด้วยตนเองขอรับ"

"ทว่าจากคำบอกเล่าของช่างหมักสุรา วิธีการหมักของนายท่านนั้นเหนือชั้นยิ่งกว่าที่ใดในใต้หล้าจริงๆ ขอรับ"

"หากนำออกวางขาย รับรองว่าชื่อเสียงต้องสะท้านแผ่นดินแน่นอน" หานสี่กล่าวด้วยความเคารพ

ช่างหมักสุราที่เขาหามาได้นั้น นอกจากบางส่วนที่เป็นชาวบ้านแล้ว ที่เหลือล้วนเป็นช่างหมักสุราหลวงจากวังหาน

ในช่วงเวลาที่ทัพฉินบุกทลายวังหาน สถานการณ์โกลาหลยิ่งนัก ในตอนที่พวกเขากำลังจะถูกส่งเข้าคุก จ้าวเฟิงได้สั่งคนให้แอบชิงตัวพวกเขาออกมาอย่างลับๆ

ส่วนคนภายนอกนั้นรับรู้เพียงว่าพวกเขาถูกสังหารไปหมดแล้ว

ในช่วงความวุ่นวายหลังตีเมืองแตก แม้กองทัพฉินจะมีระเบียบ ทว่าพวกชาวบ้านที่ฉวยโอกาสก่อจลาจลก็ถูกสังหารไปไม่น้อย

และคนของจ้าวเฟิงบางส่วนก็แฝงตัวอยู่ในกลุ่มจลาจลเหล่านั้นเอง

"พาข้าไปดูหน่อย" จ้าวเฟิงสั่งทันที

สุราที่หมักด้วยวิธีการกลั่นให้บริสุทธิ์แบบโลกอนาคต จ้าวเฟิงเองก็อยากรู้นักว่าจะเป็นเช่นไร

หานสี่รีบเดินนำทางไปทันที

เมื่อมาถึงห้องหมักสุราขนาดใหญ่

ภายในวางเรียงรายไปด้วยถังหมักสุราหัวเชื้อ ทันทีที่ก้าวเข้าไป กลิ่นหอมฟุ้งของสุราก็ลอยมาแตะจมูก เพียงแค่ได้กลิ่นก็รู้สึกสดชื่นไปถึงขั้วหัวใจ

"นายท่าน"

"ธัญพืชที่เรากว้านซื้อมาทั้งหมด สามารถหมักสุราได้หนึ่งร้อยถังใหญ่ ความบริสุทธิ์ของแต่ละถังเหนือกว่าสุราหลวงในวังแน่นอน ต่อให้นำไปผสมน้ำในภายหลัง ก็ยังคงความแรงเหนือกว่าสุราที่มีขายตามท้องตลาดทั่วไปหลายเท่าตัวนักขอรับ" หานสี่กล่าวพลางยิ้ม

จ้าวเฟิงมิได้ตอบคำ ทว่าเดินตรงไปยังถังใหญ่ใบหนึ่งแล้วเปิดออก

กลิ่นสุราที่หอมหวานยิ่งกว่าเดิมพุ่งเข้าใส่จมูกทันที

"กลิ่นหอมชื่นใจนัก"

"สมกับเป็นวิธีหมักสุราจากโลกอนาคต ต่อให้มิมีเครื่องจักรกลั่นที่ละเอียดอ่อนเหมือนในยุคนั้น ทว่าก็ยังเหนือชั้นกว่าสุราในยุคนี้มากนัก" จ้าวเฟิงยิ้มอย่างพอใจ

เขาหยิบกระบวยตักสุราขึ้นมา ตักขึ้นมาหนึ่งกระบวยแล้วดื่มรวดเดียวจนหมด

เมื่อดื่มเสร็จ

บนใบหน้าของจ้าวเฟิงก็ปรากฏรอยยิ้ม: "สุราเลิศรส! นี่แหละถึงจะเรียกว่าเหล้า ที่เคยดื่มมาเมื่อก่อนมันก็แค่เพียงน้ำเปล่าเท่านั้น"

เมื่อได้ยินคำชมของจ้าวเฟิง

เหล่าช่างหมักสุราในโรงสุราต่างก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกและเผยรอยยิ้มออกมา

ชีวิตและครอบครัวของพวกเขายามนี้อยู่ในกำมือของจ้าวเฟิง หากหมักสุราออกมามิได้ความ ชีวิตพวกเขาย่อมมิคู่ควรอาจรักษาไว้ได้

"ช่างหมักสุราทุกคนมีรางวัลให้"

"หานสี่"

"จงตามหาบ้านของพวกเขา แล้วแอบส่งเงินไปให้ครอบครัวละห้าพันอีแปะ" จ้าวเฟิงหันไปสั่งหานสี่ พร้อมกับมองช่างหมักสุราเกือบยี่สิบคนตรงหน้า

"รับทราบขอรับ" หานสี่รับคำทันที

"ขอบพระคุณนายท่านที่เมตตาขอรับ"

ช่างหมักสุราทั้งยี่สิบคนคุกเข่าลงกราบจ้าวเฟิงด้วยความซาบซึ้งใจยิ่งนัก

"ยามนี้พวกเจ้าเป็นคนของข้าแล้ว และพวกเจ้ามีส่วนร่วมในการหมักสุราลับนี้ สุรานี้สำคัญเพียงใดข้าคงมิคู่ควรต้องอธิบายให้มากความ"

"ยามนี้ขุมกำลังที่ข้าสร้างขึ้นเพิ่งจะเริ่มต้น พวกเจ้ามิคู่ควรอาจจากไปได้ ทว่าความดีความชอบของพวกเจ้าข้าจะมิมีวันลืมเลือน ทุกผลงานที่พวกเจ้าสร้าง รางวัลและเกียรติยศจะถูกส่งไปถึงครอบครัวของพวกเจ้าทุกคน" จ้าวเฟิงกล่าวกับช่างหมักสุราตรงหน้า

"ขอบพระคุณนายท่าน พวกผู้น้อยจะขอถวายชีวิตรับใช้ท่านขอรับ" เหล่าช่างหมักสุรากล่าวอย่างนอบน้อม

"เจ้าหาทำเลเปิดโรงเตี๊ยมได้กี่แห่งแล้ว?" จ้าวเฟิงหันไปถามหานสี่

"เรียนนายท่าน"

"ที่เว่ยเฉิง ซินเจิ้ง หยางเฉิง และอีกแปดเมืองใหญ่"

"ผู้น้อยได้จัดซื้อสถานที่ที่เหมาะสมสำหรับเปิดโรงเตี๊ยมไว้สิบแห่งแล้วขอรับ" หานสี่รายงานทันที

"จงนำสุราเหล่านี้ไปเจือจางแล้วเริ่มเปิดกิจการได้เลย"

"หากมิคู่ควรมีกำไรเข้ามา เงินทองที่ข้าทิ้งไว้ให้เจ้าคงได้หมดลงในเร็ววันแน่" จ้าวเฟิงสั่งการ

"นายท่าน"

"ขอเพียงสุราส่งถึงที่ โรงเตี๊ยมก็พร้อมเปิดทำการได้ทุกเมื่อขอรับ"

"เพียงแต่ชื่อของโรงเตี๊ยมนั้น อยากให้นายท่านช่วยตั้งให้ด้วยขอรับ" หานสี่กล่าวอย่างนอบน้อม

"ชื่อโรงเตี๊ยงั้นรึ?"

จ้าวเฟิงนิ่งคิดครู่หนึ่ง

"ให้ชื่อว่า หอสุราเซียน (จิ่วเซียนโหลว) ก็แล้วกัน" จ้าวเฟิงยิ้ม

"เป็นชื่อที่ดีมากขอรับ"

"นายท่านช่างมีปัญญาดั่งเทพพรหม ชื่อนี้ช่างฟังดูติดหูยิ่งนัก" หานสี่รีบกล่าวชม

จ้าวเฟิงเบนสายตาไปมองไหสุราที่กองพะเนินอยู่ในโรงสุรา

"ส่วนสุราแรงนี้ ให้เรียกว่า เซียนสลาย (จิ่วเซียนจุ้ย)"

"และในการวางขาย เจ้ามิคู่ควรเพียงต้องเล็งเป้าหมายไปที่พวกขุนนางหรือเศรษฐีที่มีเงินเท่านั้น ทว่าต้องคำนึงถึงชาวบ้านธรรมดาด้วย" จ้าวเฟิงกล่าว

"ขอนายท่านโปรดชี้แนะด้วยขอรับ" หานสี่ถามอย่างไม่เข้าใจ

"สรุปง่ายๆ"

"จงแบ่งสุราออกเป็นหลายระดับ ยิ่งระดับสูงความบริสุทธิ์ยิ่งมากและยิ่งหอม"

"สุราเกรดสูงสุดให้ตั้งราคาไว้ที่หนึ่งตำลึงทองต่อหนึ่งกา"

"แล้วค่อยๆ ลดหลั่นลงมา เพื่อให้ชาวบ้านทั่วไปก็สามารถซื้อหาได้"

"ทว่าต่อให้เป็นสุราเกรดต่ำสุด ก็ต้องมีความแรงเหนือกว่าสุราที่มีขายตามท้องตลาดในยามนี้ เมื่อนั้นเงินทองย่อมหลั่งไหลเข้าสู่มือข้ามิขาดสาย"

"นอกจากนี้"

"เซียนสลาย เกรดสูงสุดนั้นมิใช่มีเงินก็ซื้อได้ ทว่าต้องมีการใช้จ่ายในโรงเตี๊ยมครบสิบตำลึงทองก่อนจึงจะมีสิทธิ์ซื้อ" จ้าวเฟิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

เมื่อได้ฟังคำของจ้าวเฟิง

หานสี่เริ่มมีความเข้าใจขึ้นมาบ้าง: "หากเป็นเช่นนั้น เซียนสลาย เกรดสูงสุดก็จะกลายเป็นจุดขายสำคัญของโรงเตี๊ยมเรา และจะดึงดูดผู้คนให้มาลิ้มลองมิคู่ควรขาดสาย"

"นั่นแหละคือวิธีการ"

"ส่วนราคาที่แน่นอนนั้น เจ้าจงไปสำรวจหน้างานเอาเอง"

"จำไว้ว่า ทุกอย่างทำเพื่อผลกำไร"

"เมื่อโรงเตี๊ยมตั้งตัวได้มั่นคงแล้ว เราค่อยเริ่มใช้ระบบสมาชิก (ุฮุ่ยหยวน) เพื่อให้โรงเตี๊ยมของเรากลายเป็นหอสุราอันดับหนึ่งในใต้หล้า" จ้าวเฟิงยิ้มบางๆ

แม้ในชาติก่อนจ้าวเฟิงจะมิคู่ควรเคยเรียนด้านการเงินมา ทว่าต่อให้มิคู่ควรเคยสัมผัสด้วยตนเองเขาก็เคยได้ยินมาบ้าง การนำระบบการค้าจากโลกอนาคตมาใช้ในยุคนี้ มันคือการทำลายล้างคู่แข่งทางธุรกิจอย่างสิ้นเชิง (ลดมิติการต่อสู้)

"นายท่านช่างมีปัญญาดั่งเทพพรหม"

"ด้วยยอดสุรานี้ ผู้น้อยมั่นใจว่าจะสามารถพัฒนาหอสุราเซียนให้กลายเป็นโรงเตี๊ยมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในใต้หล้า และหาเงินมาให้นายท่านได้มิคู่ควรสิ้นสุดแน่นอนขอรับ" หานสี่คุกเข่าลงกราบจ้าวเฟิง

"สมุนไพรวางไว้ที่ใด?" จ้าวเฟิงพยุงหานสี่ให้ลุกขึ้นแล้วถามต่อ

"เชิญนายท่านตามผู้น้อยมาทางนี้ขอรับ" หานสี่เดินนำทางไป

ในเรือนไม้อีกหลังที่เพิ่งสร้างเสร็จ

ภายในเต็มไปด้วยสมุนไพรหลากหลายชนิดที่จ้าวเฟิงต้องการ

"อ่างขนาดใหญ่และกระทะใบยักษ์ที่ข้าสั่งให้เตรียมไว้ พร้อมแล้วใช่หรือไม่?" จ้าวเฟิงถาม

"พร้อมหมดแล้วขอรับ" หานสี่พยักหน้า ก่อนจะถามว่า "นายท่านตั้งใจจะเคี่ยวยาหรือขอรับ?"

"จงส่งคนไป นำสมุนไพรเหล่านี้ออกมาหนึ่งส่วน เคี่ยวในกระทะยักษ์แล้วเทลงในอ่างใหญ่"

"ไปจัดการเดี๋ยวนี้" จ้าวเฟิงสั่งเสียงเข้ม

"รับทราบขอรับ" หานสี่รับคำทันที

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่

ที่หน้าอ่างหินขนาดใหญ่ที่สามารถจุคนได้ถึงสี่สิบถึงห้าสิบคน

เหล่านักฆ่าเดนตายช่วยกันเทน้ำที่เย็นจัดลงในอ่าง เพียงพริบตาเดียวอ่างก็เต็มไปถึงสามส่วน

ข้างอ่างนั้นมีกระทะใบยักษ์กำลังเคี่ยวสมุนไพรสำหรับทำยาลี่นกู่ซ่านอยู่บนกองไฟที่ลุกโชน กลิ่นยาที่ฉุนกึกพุ่งเข้าเตะจมูก

เหล่านักฆ่าเดนตายเกือบสามร้อยคนของจ้าวเฟิง ต่างมายืนรวมตัวกันที่หน้าอ่างน้ำด้วยใบหน้าเรียบเฉย

ผ่านการฝึกฝนมาสามเดือน พวกเขาหาใช่เด็กน้อยผู้ไร้เดียงสาอีกต่อไป ยามนี้ทุกคนเริ่มมีแววแห่งยอดฝีมือ การฝึกอันโหดเหี้ยมที่ผ่านมามีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่เข้าใจซึ้งถึงความลำบาก

และที่ด้านหน้าสุดของพวกเขา

อิงปู้ยืนตัวตรงสง่าผ่าเผย

"นายท่าน"

"เคี่ยวสมุนไพรจนกลายเป็นน้ำยาหมดแล้วขอรับ" หานซวงรายงานเสียงดัง

"เทลงในอ่างใหญ่"

จ้าวเฟิงชี้ไปที่อ่างน้ำ

"น้อมรับบัญชา!"

องครักษ์นับสิบช่วยกันใช้ไม้คานหามกระทะยักษ์ แล้วเทน้ำยาลงในอ่าง

น้ำยาร้อนจัดไหลพุ่งลงสู่กระบวนน้ำเย็นในอ่าง

น้ำที่เคยใสสะอาดกลับกลายเป็นสีดำแดงในพริบตา ดูลึกลับและน่าเกรงขามยิ่งนัก

"น้ำยานี้ มีชื่อว่า ลี่นกู่ซ่าน"

"สมุนไพรเหล่านี้ข้าต้องทุ่มเงินนับพันตำลึงทองเพื่อแลกมา"

"มันคือยาวิเศษที่ข้าได้รับประทานมาจากเทพเซียน การลงไปแช่ในน้ำยาลี่นกู่ซ่านนี้ จะช่วยขัดเกลากระดูกและเส้นเอ็น เสริมสร้างร่างกาย และเพิ่มพูนพละกำลังมหาศาล"

"พวกเจ้าคือขุมกำลังเดนตายกลุ่มแรกของข้า และในวันนี้ข้าจะมอบโอกาสในการเปลี่ยนชีวิตให้แก่พวกเจ้า"

"จงถอดเสื้อผ้าออก แล้วก้าวลงไปรับการชำระล้าง"

"เพื่อกลายเป็นกองกำลังเดนตายที่แท้จริงของข้า"

"ใครทนอยู่ในนั้นได้นานเท่าใด ผลลัพธ์ที่ได้ย่อมยิ่งใหญ่เท่านั้น"

"ทว่าจงทำตามกำลังที่ตนรับไหว" จ้าวเฟิงจ้องมองเหล่านักฆ่าฝึกหัดพลางประกาศเสียงดังกึกก้อง

ยาลี่นกู่ซ่าน

คือสูตรยาที่จ้าวเฟิงได้มาจากหีบสมบัติ การที่เขาอ้างว่าเป็นของประทานจากเทพเซียนก็เพื่อให้คนเหล่านี้เกิดความเคารพยำเกรงในตัวเขามากขึ้น ทว่าสรรพคุณของยาลี่นกู่ซ่านนี้ สำหรับผู้ที่มิคู่ควรเคยใช้มาก่อนย่อมยอดเยี่ยมอย่างไม่ต้องสงสัย ทั้งช่วยเพิ่มพละกำลังและเสริมสร้างร่างกาย ยิ่งทนได้นานเท่าใด ประโยชน์ที่ได้ก็ยิ่งทวีคูณ

พูดจบ

จ้าวเฟิงสะบัดมือสั่ง

"น้อมรับบัญชาจากนายท่าน!" อิงปู้ขานรับเสียงดัง

จากนั้นเขาก็มิได้ลังเลแม้แต่น้อย รีบถอดชุดออกจนหมดสิ้น แล้วกระโดดลงไปในอ่างยักษ์นั้นทันที

ทันทีที่ร่างกายจมลงในน้ำยา ตัวยาทรงพลังก็พุ่งผ่านรูขุมขนเข้าสู่ร่างกายของเขาทันที

"อ๊าก!"

ต่อให้อิงปู้จะเป็นผู้ที่มีความอดทนสูงส่งเพียงใด ทว่ายามนี้เขากลับรู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงไปทั่วทั้งร่าง ราวกับถูกกัดกินไปจนถึงกระดูก ทว่าเมื่อนึกถึงคำพูดของจ้าวเฟิง เขาจึงกัดฟันและพยายามอดทนไว้

ตามหลังอิงปู้ไป

เหล่านักฆ่าเดนตายแถวแล้วแถวเล่าต่างพากันถอดชุดและกระโดดลงไปนั่งในอ่างใหญ่

มีทั้งชายและหญิง

ทว่าหลังจากผ่านการฝึกฝนอย่างหนักมาสามเดือน สำหรับคนเหล่านี้แล้ว ความแตกต่างระหว่างเพศหาใช่เรื่องสำคัญไม่

เมื่อคนนับสิบลงไปจนเต็มอ่าง

"อ๊าก!... อ๊าก!..."

ตัวยาลี่นกู่ซ่านกำลังทำหน้าที่ขัดเกลาร่างกาย เสียงกรีดร้องด้วยความทรมานดังระงมไปทั่วบริเวณอ่างน้ำ เป็นเสียงที่ทำให้คนฟังถึงกับขนลุกซู่

แม้แต่เหล่าองครักษ์และอดีตทหารรักษาพระองค์ที่ทำหน้าที่ฝึกสอน ต่างก็พากันเสียวสันหลังวูบ

"จะร้องไปเพื่ออะไร!"

"นี่คือพระมหากรุณาธิคุณอันยิ่งใหญ่ที่นายท่านประทานให้แก่พวกเรา"

"นายท่านบอกแล้ว ใครทนได้นานกว่า ผลลัพธ์ย่อมดีกว่า หากใครทนมิได้ก็ไสหัวออกไป แล้วให้คนต่อไปเข้ามาแทน!"

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องรอบกาย อิงปู้ตะคอกข่มเสียงเหล่านั้น

คำพูดนี้

ทำให้เหล่านักฆ่านักฆ่าที่กำลังกรีดร้องต่างพากันกัดฟันแน่นและพยายามสะกดกลั้นความเจ็บปวดไว้อย่างสุดกำลัง

"สมกับเป็นขุนพลชื่อดังในประวัติศาสตร์ จิตใจช่างแข็งแกร่งมิคู่ควรเหมือนคนทั่วไปจริงๆ"

"อิงปู้ในประวัติศาสตร์นั้นเก่งกาจอยู่แล้ว ยามนี้มาอยู่ใต้บังคับบัญชาของข้า เขาจะไม่ต้องพบกับจุดจบที่ถูกกำจัดหลังจากเสร็จศึกแน่นอน"

เมื่อเห็นท่าทีของอิงปู้ จ้าวเฟิงก็ยิ่งรู้สึกพอใจ

หากเทียบกับนักฆ่าเดนจายนับร้อยนับพันแล้ว การมีอิงปู้ที่มีความสามารถเช่นนี้เพียงคนเดียว จ้าวเฟิงก็รู้สึกพอใจยิ่งกว่า

ในยุคนี้คนหาได้ขาดแคลนไม่

ทว่ายอดขุนพลนั้นกลับหายากยิ่งกว่าทองคำนับหมื่นตำลึงเสียอีก

เวลาล่วงเลยไป

อิงปู้ยังคงนั่งนิ่งอยู่ในอ่างน้ำ ยิ่งนานไปความเจ็บปวดก็ยิ่งทวีคูณ ทว่านักฆ่าเดนตายที่อยู่รอบกายเขาต่างก็ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันขึ้นลงไปหลายระลอกแล้ว

และน้ำยาในอ่างยักษ์ก็เริ่มเปลี่ยนจากสีเข้มกลายเป็นสีใสขึ้นเรื่อยๆ แสดงว่าตัวยาถูกดูดซึมเข้าไปจนเกือบหมดแล้ว

"ตัวยาลี่นกู่ซ่านถูกพวกเจ้าดูดซึมไปจนหมดสิ้นแล้ว"

จ้าวเฟิงกล่าวช้าๆ

อิงปู้จึงเริ่มดึงสติกลับมาและค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

ทว่าในเวลานี้

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เขามองดูมือของตนเองแล้วพึมพำ: "ข้ารู้สึกว่าร่างกายเต็มไปด้วยพลัง พลังที่ราวกับมิมีวันหมดสิ้น"

"พวกเจ้าจงลองทดสอบพละกำลังของตนเองดูเถิด" จ้าวเฟิงเอ่ยขึ้น

สิ้นเสียงรับสั่ง

อิงปู้รีบกระโดดออกจากอ่างน้ำอย่างรวดเร็ว นักฆ่าคนอื่นๆ ก็เริ่มทดสอบร่างกายของตนเองเช่นกัน

อิงปู้เดินตรงไปยังหินก้อนยักษ์ก้อนหนึ่ง ซึ่งมีน้ำหนักไม่ต่ำกว่าสองร้อยจิน (ประมาณ 100 กิโลกรัม) เขาใช้แขนทั้งสองข้างโอบรอบหินแล้วออกแรงยกเพียงครั้งเดียว หินก้อนนั้นก็ลอยขึ้นเหนือพื้นได้อย่างง่ายดาย

"ข้ามีพละกำลังมหาศาลถึงขั้นยกกระถางยักษ์ได้เลยรึนี่?" อิงปู้รู้สึกตกตะลึงอย่างที่สุดในใจ และสายตาที่มองจ้าวเฟิงก็ยิ่งทวีความยำเกรงมากขึ้นไปอีก

"ขอบพระคุณนายท่านที่เมตตาขอรับ"

อิงปู้ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าจ้าวเฟิงทันที

นักฆ่าเดนตายคนอื่นๆ ที่สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างกาย ต่างก็พากันคุกเข่าลงด้วยความศรัทธาอันแรงกล้า และประสานเสียงตะโกนกึกก้อง: "ขอบพระคุณนายท่านที่เมตตาขอรับ!"

"หลังจากผ่านการชำระล้างด้วยยาลี่นกู่ซ่าน พละกำลังและร่างกายของพวกเจ้าจะแข็งแกร่งขึ้นอย่างมาก"

"เวลาต่อจากนี้ คือการที่พวกเจ้าต้องฝึกฝนเพื่อควบคุมพลังนี้ และเรียนรู้ทักษะการฆ่าให้ชำนาญยิ่งขึ้น"

"และในตอนนี้"

"ข้าจะขอมอบชื่อให้แก่พวกเจ้า"

"ขุมกำลังลับของข้า จะมีชื่อว่า สำนักยมโลก (เหยียนถิง)"

"นับจากนี้พวกเจ้าจะมิคู่ควรมีชื่อเรียก ทว่าจะมีเพียงรหัสลับเท่านั้น"

"นักฆ่าเดนตายทุกคนในสังกัดของข้า จะถูกเรียกว่า ยมทูต (อู๋ฉาง)" จ้าวเฟิงจ้องมองเหล่านักฆ่าทุกคนพลางประกาศเสียงกร้าว

"ยมทูตแห่งยมโลก คำนับนายท่าน!"

เหล่านักฆ่าต่างมองจ้าวเฟิงด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความจงรักภักดีและยำเกรงอย่างที่สุด

"ข้าได้รับพรจากสวรรค์ สามารถมองทะลุหัวใจคนได้ ความจงรักภักดีของพวกเจ้าได้รับการพิสูจน์แล้ว และในวันนี้ พวกเจ้าจะได้รับเคล็ดวิชาที่ผู้ใต้บังคับบัญชาที่แท้จริงของข้าเท่านั้นที่จะได้ฝึก"

"การฝึกเคล็ดวิชานี้ จะช่วยเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแกร่ง และทำให้มีพลังอำนาจเหนือใคร"

จ้าวเฟิงกดไปที่แผงหน้าจอขุมกำลังของตนทันที เพื่อถ่ายทอดเคล็ดวิชากำลังภายในระดับกลางขั้นที่หนึ่งให้แก่นักฆ่าทุกคน

ด้วยความสามารถของแผงหน้าจอขุมกำลังที่ทำให้มองเห็นระดับความจงรักภักดีได้ จ้าวเฟิงจึงมิคู่ควรต้องกังวลว่าใครจะคิดคด หากใครกล้าทรยศ ข้าย่อมประหารล้างตระกูล และในวินาทีที่คนผู้นั้นเริ่มมีใจคิดคด จ้าวเฟิงก็จะจัดการมันก่อนทันที

"หานซวง"

"เจ้าจงไปเคี่ยวยาลี่นกู่ซ่านอีกชุดหนึ่ง ให้เจ้าและลูกน้องของเจ้าทุกคนได้ลงแช่เช่นกัน"

"จางหมิง เจ้าก็นำองครักษ์ส่วนตัวไปรับการชำระล้าง เพื่อเพิ่มพูนความแข็งแกร่งของขุมกำลังเรา"

จ้าวเฟิงหันไปสั่งหานซวงและจางหมิง

"ขอบพระคุณนายท่านที่เมตตาขอรับ"

หานซวงและจางหมิงรีบกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ

จากนั้นก็รีบไปเตรียมการทันที

จากที่เห็นผลลัพธ์ในตัวอิงปู้ ก็พิสูจน์ได้แล้วว่ายาลี่นกู่ซ่านนี้มีประสิทธิภาพยอดเยี่ยมเพียงใด เมื่อเหล่ายมทูตแห่งยมโลกชำระล้างเสร็จแล้ว ต่อไปก็ถึงตาขององครักษ์หนึ่งร้อยนายและลูกน้องที่ป่าผีหลอกนั่นเอง

"สถานที่ฝึกซ้อมลับอีกแห่งอยู่ที่ใด?" จ้าวเฟิงหันไปถามหานสี่

"เรียนนายท่าน"

"สถานที่แห่งนั้นลับตาคนยิ่งกว่าป่าผีหลอกเสียอีกขอรับ ล้อมรอบด้วยหน้าผาสามด้าน อีกด้านติดแหล่งน้ำ เป็นที่ที่มิคู่ควรมีผู้คนก้าวล่วงเข้าไปถึง หากจะเข้าไปจำต้องนั่งเรือข้ามแม่น้ำเว่ยไปเท่านั้นขอรับ" หานสี่รายงานทันที

"รอให้พวกเขารับการชำระล้างเสร็จ เราจะออกเดินทางไปที่นั่นกัน"

"และสั่งให้หานซวงจัดแบ่งคนบางส่วนไปประจำการเพื่อฝึกซ้อมที่นั่นด้วย" จ้าวเฟิงสั่งการ

"ทาสรับคำสั่งขอรับ" หานสี่รับคำอย่างนอบน้อม

...

ณ พรมแดนระหว่างฉินและเว่ย บนลำน้ำแม่น้ำเว่ย

เรือลำหนึ่งกำลังแล่นตามกระแสน้ำมุ่งหน้าไปยังแคว้นเว่ย

"ทูลท่านอัครเสนาบดี"

"เรือของเราแล่นตามน้ำไปเรื่อยๆ อีกเพียงหนึ่งก้านธูปก็จะเข้าสู่เขตแดนแคว้นเว่ยแล้วพะย่ะค่ะ เมื่อถึงตอนนั้นเราก็จะสลัดหลุดจากการไล่ล่าของทัพฉินได้แน่นอน" หัวหน้าหน่วยหวังเว่ยรายงานต่อกัวไคด้วยความตื่นเต้น

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"

"ดีมาก"

"ภารกิจใหญ่ที่ฝ่าบาทมอบหมายให้เรา นึกมิถึงว่าจะสำเร็จลุล่วงได้โดยง่ายเพียงนี้" กัวไคหัวเราะร่าด้วยความดีใจ

ตอนที่เริ่มภารกิจ กัวไคถึงกับคิดว่าตนเองคงมีโอกาสรอดเพียงหนึ่งในสิบ และอาจมิคู่ควรมีวาสนาหนีออกจากแคว้นฉินได้เสียแล้ว

"ทุกอย่างเป็นเพราะแผนการอันล้ำเลิศของท่านอัครเสนาบดีพะย่ะค่ะ"

"การแบ่งกำลังออกเป็นสี่สายเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของทัพฉิน และท่านอัครเสนาบดีนำพวกเราแอบหนีมาทางน้ำ ทำให้ทัพฉินมิคู่ควรอาจคาดเดาแผนการของท่านได้เลยพะย่ะค่ะ" หัวหน้าหน่วยหวังเว่ยรีบประจบสอพลอทันที

"ความจริงแล้ว เป็นเพราะอิ๋งเจิ้งมิคู่ควรให้ความสำคัญกับจ้าวจีมากพอต่างหาก และพวกเราก็เป็นฝ่ายชิงลงมือก่อน หากอิ๋งเจิ้งให้ความสำคัญกับหญิงนางนี้มากกว่านี้ พวกเราคงมิอาจทำสำเร็จได้ง่ายดายเช่นนี้" กัวไคมองเข้าไปในห้องเรือ เห็นจ้าวจีที่ถูกมัดและอุดปากไว้ก็นิ่งเงียบ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความลำพองใจ

ทว่าจ้าวจีแม้จะถูกลักพาตัวมา แต่นางยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไร้ความรู้สึก สำหรับนางแล้ว บางทีอาจจะเป็นอย่างที่คนในวังยงเฉิงลือกัน คือนางได้เสียสติไปนานแล้ว

"น่าเสียดายที่กำลังพลสี่ร้อยนายนั้น คงมิคู่ควรอาจกลับไปได้อีก" กัวไคกล่าวอย่างทอดถอนใจ

"ท่านอัครเสนาบดีช่างมีเมตตานัก หากพี่น้องเหล่านั้นล่วงรู้ถึงความห่วงใยของท่าน ย่อมต้องรู้สึกซาบซึ้งแม้อยู่ในปรโลกพะย่ะค่ะ"

"พวกเขาคือมือสังหารหน่วยหวังเว่ยแห่งมหาจ้าว เกิดมาเพื่อตายถวายหัวเพื่อแคว้นจ้าวอยู่แล้ว การได้สร้างความชอบในครั้งนี้ ย่อมเป็นหน้าที่ของพวกเขาพะย่ะค่ะ" หัวหน้าหน่วยหวังเว่ยกล่าวอย่างนอบน้อม

ทว่า

กัวไคเพียงแค่พยักหน้าตอบอย่างเรียบเฉย

ความห่วงใยรึ?

มันก็แค่คำพูดสวยหรูเท่านั้นแหละ

นอกจากชีวิตและทรัพย์สินของตนเองแล้ว กัวไคหาได้ใส่ใจสิ่งอื่นไม่

"ส่งคนไปประสานงานกับทางแคว้นเว่ยแล้วหรือยัง?" กัวไคถามต่อ

"ท่านอัครเสนาบดีโปรดวางใจ"

"ผู้น้อยส่งคนไปแจ้งเรียบร้อยแล้วขอรับ ทันทีที่เราเข้าสู่เขตน่านน้ำของแคว้นเว่ย จะมีกองทัพเว่ยออกมารอรับพะย่ะค่ะ" หัวหน้าหน่วยหวังเว่ยรายงาน

"ดีมาก"

"เมื่อกลับถึงนครหานตัน ข้าจะกราบทูลขอความดีความชอบให้เจ้าจากฝ่าบาทด้วยตนเอง" กัวไคหัวเราะลั่นอย่างพอใจ

ในตอนนั้นเอง!

ที่ด้านหลังของเรือที่กัวไคนั่งมา

ปรากฏเรือลำใหญ่หลายลำกำลังไล่ล่าตามมาอย่างกระชั้นชิด บนเรือแต่ละลำมีธงสีดำของมหาฉินโบกสะบัดอยู่กลางเวหา

"เร่งฝีพายให้เต็มที่!"

"เร็วเข้า!"

ถูซุยตะโกนสั่งเสียงหลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน

ยามนี้แม้จะมองเห็นเรือของกัวไคอยู่ลิบๆ ทว่าการจะไล่ให้ทันนั้นกลับเป็นเรื่องยากยิ่งนัก

หากปล่อยให้กัวไคพาตัวพระพันปีหนีไปได้สำเร็จ ต่อให้มีหวาหยางไท่โฮ่วคอยคุ้มครองชีวิต ทว่าอนาคตในราชการของเขาคงจบสิ้นลงทันที

คนที่หวาดกลัวที่สุดในยามนี้คือถูซุย และเหล่าทหารรักษาพระองค์ที่เข้าเวรในคืนเกิดเหตุที่ยงเฉิง

หากถูกเอาผิดขึ้นมา ทุกคนที่เกี่ยวข้องย่อมมิคู่ควรอาจหนีพ้นอาญา

เรื่องนี้มันใหญ่โตเกินไปจริงๆ

"ท่านอัครเสนาบดี"

"ทัพฉินไล่ตามมาแล้วพะย่ะค่ะ"

หัวหน้าหน่วยหวังเว่ยหันไปมองด้านหลังพลางแสยะยิ้ม

"ปล่อยให้พวกมันไล่ไปเถอะ อีกประเดี๋ยวเราก็จะเข้าเขตแคว้นเว่ยแล้ว"

"เมื่อขึ้นฝั่งที่เว่ยได้ มหาฉินก็มิมีโอกาสอีกต่อไป" กัวไคแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา เขาหาได้มีความกังวลไม่

ยามนี้เรือทิ้งห่างกันมากเพียงนี้ มิคู่ควรมีทางที่พวกมันจะไล่ตามทันได้แน่นอน

เรือทั้งสามลำของกัวไคกางใบเรือเต็มที่ แล่นฉิวตามกระแสน้ำ ทิ้งห่างเรือของทัพฉินออกไปเรื่อยๆ

ที่เบื้องหน้าตามกระแสน้ำแม่น้ำเว่ย

เรือลำเล็กไม่กี่ลำกำลังพายทวนน้ำขึ้นมา บนเรือแต่ละลำมีองครักษ์ส่วนตัวในชุดเกราะดำช่วยกันพายเรืออย่างขะมักเขม้น

"พายมาตั้งนานแล้ว เหตุใดข้ารู้สึกเหมือนจะเข้าเขตแคว้นเว่ยแล้วล่ะ?"

จ้าวเฟิงหันไปถามหานสี่

"นายท่าน"

"อีกมินานก็จะถึงแล้วขอรับ และสถานที่นั้นมิได้อยู่บนลำน้ำสายหลักของแม่น้ำเว่ย ทว่าเป็นลำน้ำสาขาที่แยกย่อยลงไป"

"สถานที่แห่งนั้นลับตาคนอย่างยิ่ง เพราะตั้งอยู่ตรงรอยต่อพรมแดนสามแคว้นพอดีขอรับ" หานสี่รีบรายงาน

"อืม" จ้าวเฟิงพยักหน้า

สำหรับจ้าวเฟิงแล้ว ในเมื่อหานสี่มั่นใจขนาดนี้ สถานที่แห่งนั้นย่อมต้องเป็นที่ซ่อนตัวและฝึกทหารชั้นยอดแน่นอน

ดูได้จากผลงานที่ป่าผีหลอกก่อนหน้านี้ ก็พิสูจน์ฝีมือของหานสี่ได้เป็นอย่างดี

การช่วยชีวิตนางไว้จากวังหานในวันนั้น ช่างเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องจริงๆ

"นายท่าน!"

"มีเรือไม่กี่ลำกำลังแล่นสวนลงมาขอรับ" จางหมิงจู่ๆ ก็ชี้ไปข้างหน้าแล้วตะโกนบอก

"เรือสินค้ากระมัง?"

จ้าวเฟิงเปรยขึ้น

แม่น้ำเว่ยไหลผ่านหลายแคว้น การที่มีเรือสินค้าแล่นผ่านไปมาจึงเป็นเรื่องปกติธรรมดา

จ้าวเฟิงปรายตามองไปตามทางที่จางหมิงชี้

ทว่าเพียงแค่ปรายตามองเท่านั้น

จ้าวเฟิงก็ขมวดคิ้วมุ่น แม้จะอยู่ห่างกันไกลโข ทว่าด้วยค่าสถานะที่เหนือมนุษย์ของจ้าวเฟิง เขากลับมองเห็นสถานการณ์บนเรือที่แล่นสวนลงมาได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

"ไม่ใช่"

"คนบนเรือมิใช่พ่อค้า ทุกคนพกอาวุธติดตัว ท่าทางมิคู่ควรธรรมดา"

"และที่สำคัญ ทิศทางที่พวกมันมานั้น ดูเหมือนจะมาจากในเขตแดนของมหาฉินเรา" จ้าวเฟิงขมวดคิ้วกล่าวเสียงเข้ม

องครักษ์บนเรือทุกรำต่างเบนสายตาไปที่จ้าวเฟิงเป็นตาเดียว

พวกเขาเพิ่งจะผ่านการชำระล้างด้วยยาลี่นกู่ซ่านมาได้มินาน ร่างกายและพละกำลังเพิ่มพูนขึ้นมหาศาล ทำให้เหล่ายอดฝีมือเหล่านี้ต่างกระหายที่จะรบพุ่ง เพื่อทดสอบความแข็งแกร่งของตนเอง

"นายท่าน"

"หรือว่าพวกมันจะเป็นพวกที่แอบลอบเข้าไปสร้างความวุ่นวายในมหาฉินเราขอรับ?" จางหมิงถามอย่างนอบน้อม

"เป็นไปได้" จ้าวเฟิงพยักหน้า ก่อนจะสั่งการว่า: "มิว่าพวกมันจะเป็นใคร จงสกัดเรือไว้ตรวจสอบก่อน"

"จัดขบวนเรือขวางหน้าพวกมันไว้ เตรียมหน้าไม้ให้พร้อม"

"หากคนเหล่านี้เป็นภัยพิบัติ จงรอฟังสัญญาณจากข้าแล้วลงมือทันที" จ้าวเฟิงสั่งการเด็ดขาด

มิได้สังหารศัตรูมานานเพียงนี้ หากพวกมันเป็นศัตรูจริงๆ ก็นับว่าเป็นโชคดีที่ส่งตัวมาถึงที่ จ้าวเฟิงย่อมมิคู่ควรปล่อยให้หลุดมือไปเด็ดขาด

เพราะต่อให้เป็นมดตัวเล็กๆ ก็ยังเป็นเนื้อ (ค่าสถานะ)

หากโชคดีเจอพวกสายลับแคว้นจ้าวที่เข้ามาสร้างความป่วนในฉินล่ะก็ ยิ่งดีเข้าไปใหญ่

มันเท่ากับการได้ผลงานความชอบมาส่งถึงประตูบ้านเลยทีเดียว

ทว่าในเวลานี้

บนเรือของกัวไคเองก็สังเกตเห็นเรือสามลำของจ้าวเฟิงที่ขวางอยู่เบื้องหน้าเช่นกัน

"ท่านอัครเสนาบดี"

"ข้างหน้าสถานการณ์มิคู่ควรสู้ดีนัก มีเรือสามลำขวางทางเราอยู่พะย่ะค่ะ" หัวหน้าหน่วยหวังเว่ยกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

กัวไครีบลุกขึ้นยืนมองทันที จากที่เคยสบายใจ ยามนี้เขากลับต้องระมัดระวังตัวขึ้นมาอีกครั้ง

"อีกนานเท่าใดจะเข้าเขตแคว้นเว่ย?" กัวไครีบถาม

"หากล่องตามลำน้ำสาขาทางซ้ายมือข้างหน้านี้ไปก็จะเข้าเขตแคว้นเว่ยแล้วพะย่ะค่ะ ซึ่งก็คือจุดที่เรือสามลำนั้นขวางอยู่นั่นเอง"

"ท่านอัครเสนาบดี จะให้ทำอย่างไรต่อไปดีพะย่ะค่ะ?" หัวหน้าหน่วยหวังเว่ยถามอย่างกังวล

"เร่งความเร็วให้เต็มที่ แล้วพุ่งชนพวกมันไปเลย!"

"หากพวกมันเป็นศัตรู พวกมันก็มีเรือเพียงสามลำ ข้ามีหน่วยหวังเว่ยยอดฝีมืออยู่ถึงหนึ่งร้อยนาย ย่อมเพียงพอที่จะสังหารพวกมันให้สิ้นซากได้" กัวไคตะคอกสั่ง

สำหรับกัวไคในยามนี้ เขาจะหยุดเรือมิได้เด็ดขาด เพราะที่ด้านหลังมีเรือทัพฉินนับสิบลำกำลังไล่ตามมา หากหยุดลงเมื่อใด ทหารฉินนับพันย่อมต้องรุมสับเขาจนเป็นชิ้นๆ แน่นอน

"กางใบเรือขึ้น เร่งฝีพายให้เต็มที่!" หัวหน้าหน่วยหวังเว่ยตะโกนสั่งการ

สิ้นคำสั่ง

เรือทั้งสามลำของกัวไคก็เร่งความเร็วพุ่งทะยานตามกระแสน้ำเข้าหาเรือของจ้าวเฟิงอย่างดุดัน

"นายท่าน พวกมันตั้งใจจะพุ่งชนเรือเราขอรับ" จางหมิงรายงานด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"ดูท่าจะเป็นศัตรูจริงๆ สินะ" จ้าวเฟิงแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา แววตาฉายประกายแห่งความกระหายรบ

นี่มันคือความดีความชอบและแต้มค่าสถานะที่ส่งตรงมาถึงที่แท้ๆ!

"หน้าไม้เตรียมพร้อม!"

"เมื่อศัตรูเข้าระยะยิง ให้ระดมยิงทันที!" จ้าวเฟิงตวาดสั่งเสียงเย็น

"น้อมรับบัญชา!"

องครักษ์หนึ่งร้อยนายขานรับพร้อมกัน ทุกคนต่างหยิบหน้าไม้พกพาประจำกายออกมาเตรียมพร้อม

ในฐานะองครักษ์ส่วนตัวของจ้าวเฟิง ความจงรักภักดีของทุกคนได้รับการรับรองโดยระบบ และในเรื่องของอาวุธยุทโธปกรณ์ จ้าวเฟิงย่อมจัดหาของที่ดีที่สุดให้แก่พวกเขาอย่างครบครัน

นอกจากกระบี่ประจำกายแล้ว ทุกคนยังมีหน้าไม้และลูกดอกอีกนับสิบลูกติดตัว เรียกได้ว่าเป็นหน่วยรบพิเศษในยุคโบราณเลยทีเดียว

ขณะที่เหล่าองครักษ์เตรียมหน้าไม้

จ้าวเฟิงเองก็หยิบกระบี่เสวียนเถี่ยประจำกายออกมา พร้อมกับวางลูกศรสามดอกไว้บนคันศร

เรือของกัวไคใกล้เข้ามาทุกที

เมื่อระยะห่างเหลือเพียงไม่ถึงหกสิบเจ็ดสิบจั้ง และกัวไคเริ่มมองเห็นทหารองครักษ์ในชุดเกราะดำบนเรือของจ้าวเฟิงได้อย่างชัดเจน

สีหน้าของกัวไคก็พลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

"แย่แล้ว!"

"เป็นทัพฉิน!"

"เหตุใดจึงมีทัพฉินมาดักทางเราอยู่ที่นี่ได้เล่า?"

กัวไคหน้าถอดสี ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง แม้เขาจะวางแผนการหลบหนีมาอย่างดิบดีเพียงใด ทว่าเขาก็มิคู่ควรคาดคิดเลยว่าจะมาเจอทัพฉินดักรออยู่ในเส้นทางสุดท้ายก่อนจะหนีพ้นเช่นนี้

"ท่านอัครเสนาบดีอย่าเพิ่งตระหนกไปพะย่ะค่ะ"

"ทหารฉินกลุ่มนี้มีจำนวนมิมากนัก ดูแล้วมิใช่การดักซุ่มโจมตีที่วางแผนไว้ล่วงหน้า แต่น่าจะเป็นเรื่องบังเอิญที่พวกเรามาเจอกันมากกว่าพะย่ะค่ะ" หัวหน้าหน่วยหวังเว่ยรีบกล่าวปลอบ

เมื่อได้ฟังเช่นนั้น กัวไคจึงกวาดสายตามองไปอีกครั้ง และเริ่มสงบใจลงได้บ้าง

"เจ้าพูดถูก"

"ทัพฉินข้างหน้ามีเรือเพียงสามลำ และคนก็น่าจะมีเพียงแค่ร้อยกว่าคนเท่านั้น มิได้ตั้งใจมาขวางเราแน่นอน" กัวไคกล่าวช้าๆ ขณะที่แววตาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชา

"อีกประเดี๋ยวเจ้าจงนำหน่วยหวังเว่ยทั้งหมดออกไปปะทะ เพื่อคุ้มกันข้าและพานางจ้าวจีเข้าสู่แคว้นเว่ยให้ได้"

"จ้าวจีคือหัวใจสำคัญของภารกิจนี้ ห้ามให้เกิดข้อผิดพลาดเด็ดขาด" กัวไคกำชับด้วยสีหน้าจริงจัง

"รับทราบพะย่ะค่ะ!" หัวหน้าหน่วยหวังเว่ยรับคำสั่งทันที: "ขอท่านอัครเสนาบดีโปรดวางใจ หน่วยหวังเว่ยแต่ละคนมีฝีมือเก่งกาจสามารถสู้กับทหารทั่วไปได้นับสิบ หากกำลังพลเท่ากัน หน่วยหวังเว่ยย่อมเป็นฝ่ายชนะแน่นอน ผู้น้อยจะคุ้มกันท่านเข้าสู่เว่ยอย่างปลอดภัยแน่นอนพะย่ะค่ะ"

กัวไคพยักหน้าอย่างเบาใจ: "หากเจ้าพาทั้งข้าและจ้าวจีกลับถึงแคว้นได้ ข้ารับรองว่าตำแหน่งขุนนางใหญ่โตย่อมเป็นของเจ้าแน่นอน"

"ขอบพระคุณท่านอัครเสนาบดีพะย่ะค่ะ!" หัวหน้าหน่วยหวังเว่ยกล่าวด้วยความตื่นเต้นยิ่งนัก

ทว่าในวินาทีนั้นเอง!

ปรากฏลำแสงสามสายพุ่งผ่านอากาศมาด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ

วินาทีต่อมา

ปัง ปัง ปัง!

เสียงปะทะดังขึ้นเกือบจะพร้อมกันสามครั้ง

เคร้ง!

เสากระโดงเรือไม้ของเรือทั้งสามลำของกัวไค ถูกลูกศรทรงพลังยิงจนหักสะบั้นลงทันที ทำให้ใบเรือร่วงหล่นลงมากองกับพื้นเรือ

"เป็นไปได้อย่างไรกัน?"

กัวไคและหัวหน้าหน่วยหวังเว่ยยืนตะลึงตาค้างมองภาพตรงหน้าอย่างมิคู่ควรอยากเชื่อสายตา

ระยะห่างตั้งเพียงนี้ ทว่ากลับยิงเสากระโดงเรือหักสะบั้นได้ในนัดเดียว?

นี่คือวิชาธนูแบบใดกัน? และต้องมีพละกำลังมหาศาลเพียงใดกันแน่?

"ท่านอัครเสนาบดี!"

"ความเร็วของเรือเราลดลงแล้วพะย่ะค่ะ"

"เกรงว่าเราจะฝ่าไปมิได้แล้วพะย่ะค่ะ"

เมื่อมิคู่ควรมีใบเรือคอยรับลม ความเร็วของเรือกัวไคจึงลดลงอย่างรวดเร็ว แม้จะยังคงแล่นตามน้ำไปอยู่ทว่าความเร็วกลับช้าลงกว่าเดิมมากนัก

"รีบใช้ฝีพายเร็วเข้า!" กัวไคหน้าเสียตะโกนสั่ง

หน่วยหวังเว่ยทุกคนรีบหยิบไม้พายขึ้นมาจ้ำอย่างสุดกำลังเพื่อเพิ่มความเร็ว

และในวินาทีนั้นเอง เรือทั้งสามลำของกัวไคก็ก้าวเข้าสู่ระยะยิงพอดี

"ยิงได้!"

จ้าวเฟิงออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด

องครักษ์หนึ่งร้อยนายบนเรือที่จอดขวางทางอยู่ ต่างระดมยิงหน้าไม้เข้าใส่เรือที่พุ่งเข้ามาทันที

ห่าฝนลูกศรพุ่งเข้าใส่เป้าหมายมิคู่ควรขาดสาย

ฉึก ฉึก!

ฉึก ฉึก!

เนื่องจากมิมีชุดเกราะคอยกำบัง เหล่ามือสังหารหน่วยหวังเว่ยจึงพากันล้มตายลงภายใต้ห่าฝนลูกศรนั้นทีละคนๆ

ทว่าเหล่าองครักษ์ส่วนตัวของจ้าวเฟิงกลับปฏิบัติหน้าที่อย่างเป็นระบบ เมื่อยิงหมดชุดหนึ่งก็ถอยลงไปขึ้นลูกดอกใหม่ แล้วให้อีกชุดหนึ่งขึ้นมาทำหน้าที่แทนทันที

เป็นเพราะจ้าวเฟิงมิคู่ควรล่วงรู้ว่าศัตรูตรงหน้าเป็นใคร และมิคู่ควรล่วงรู้เลยว่าพระพันปีจ้าวจีประทับอยู่บนเรือลำนั้น มิเช่นนั้นเขาคงมิสั่งระดมยิงเช่นนี้แน่ หากเกิดความผิดพลาดทำให้จ้าวจีต้องสิ้นพระชนม์เพราะลูกศรของเขา เรื่องย่อมต้องบานปลายแน่นอน

"อารักขาท่านอัครเสนาบดี!"

หัวหน้าหน่วยหวังเว่ยตวาดลั่น พร้อมกับรีบพุ่งเข้าไปกำบังตัวกัวไคไว้

"พวกทหารฉินพวกนี้มันบ้าไปแล้วรึไง! พระพันปีของพวกมันอยู่ในมือข้าแท้ๆ ยังกล้ายิงธนูใส่มาอีก!"

"ห้ามปล่อยให้จ้าวจีตายเด็ดขาด!"

...