บทที่ 99 ฉินหวังพิโรธ! การพัฒนาของจ้าวเฟิง!

ภายใต้เสียงครวญครางอย่างโหยหวน เมิ่งเจี่ยถูกทุบตีจนหน้าตาบวมปูด ท่าทีหยิ่งยโสของชนชั้นสูงที่เคยมีเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดผวาอย่างถึงที่สุด

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าจ้าวเฟิงจะกล้าสั่งคนให้รุมทำร้ายเขา

โดยไม่สนใจแม้แต่น้อยว่าเขาจะมีฐานะเป็นถึงคนของฝูซู หรือเป็นคนในตระกูลเมิ่ง

เมื่อเห็นว่าเมิ่งเจี่ยถูกตีจนเสียงโหยหวนเริ่มแผ่วลง จ้าวเฟิงจึงเอ่ยขึ้นว่า "พอได้แล้ว"

เหล่าองครักษ์ส่วนตัวจึงค่อยๆ หยุดมือ

"หากเจ้าถูกฝูซูส่งมาจริงๆ เช่นนั้นฐานะจ่างกงจื่อของเขาก็คงไร้ราคาเต็มที เจ้าจงกลับไปบอกฝูซูเสียด้วยว่า หากเขาคิดจะแก้แค้น ก็เชิญเข้ามาได้ทุกเมื่อ"

"ทว่าหากเจ้ามิได้ถูกฝูซูส่งมา ก็จงไปบอกคนที่อยู่เบื้องหลังเจ้าซะว่า ข้าจะรอเขาอยู่ตรงนี้"

จ้าวเฟิงกล่าวกับเมิ่งเจี่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะสะบัดมือสั่ง "โยนมันออกไป"

"รับทราบ!"

เหล่าองครักษ์มิได้มีความเกรงใจแม้แต่น้อย พวกเขาหิ้วร่างที่สะบักสะบอมของเมิ่งเจี่ยออกไป แล้วโยนทิ้งไว้ที่นอกค่ายทหาร

"ฝูซูในหน้าประวัติศาสตร์แม้จะหัวรั้นไปบ้าง ทว่าใจคอหาได้คับแคบไม่ อีกทั้งยังมีชื่อเสียงด้านความเมตตาธรรมต่อราษฎร การส่งคนมาข่มขู่หรือหลอกล่อด้วยผลประโยชน์เช่นนี้ แถมยังส่งไอ้โง่นี่มาอีก คงมิใช่ฝีมือของเขาแน่"

"ตระกูลเมิ่ง..."

"เมิ่ง ซี ไป๋ ทั้งสามตระกูลใหญ่รึ?"

"เคยเป็นตระกูลชนชั้นสูงระดับแถวหน้าของมหาฉิน ทว่าภายใต้ระบบการปูนบำเหน็จความชอบทางทหารในยามนี้ พวกเขาก็เริ่มเสื่อมอำนาจลงไปมากแล้ว"

จ้าวเฟิงลอบครุ่นคิดพลางมองส่งร่างของเมิ่งเจี่ยที่ถูกหามออกไป

สำหรับฝูซู จ้าวเฟิงย่อมจดจำบันทึกในประวัติศาสตร์ได้ดี

อาจจะว่าเขาหัวโบราณ หรือว่าเขาไร้ความสามารถได้

ทว่าต้องมิใช่คนใจคอคับแคบแน่นอน

ฉะนั้นจ้าวเฟิงจึงปักใจเชื่อว่าไอ้โง่คนนี้มิได้ถูกส่งมาโดยฝูซู ทว่าน่าจะเป็นฝีมือของพวกคนโง่เง่าที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของฝูซูเสียมากกว่า

ที่นอกค่ายทหาร

ร่างของเมิ่งเจี่ยถูกโยนลงบนพื้นดังพลั่ก

"กงจื่อ!"

"ท่านเป็นอย่างไรบ้างขอรับ?"

"พวกเจ้าบังอาจนัก กล้าดีอย่างไรมาทำกับกงจื่อของพวกเราเช่นนี้!"

องครักษ์ของเมิ่งเจี่ยหลายคนรีบวิ่งเข้ามาพยุงเขาขึ้นมา พร้อมกับจ้องมองเหล่าทหารนรุ่ยซื่อด้วยความโกรธแค้น

ทว่าเหล่าทหารนรุ่ยซื่อกลับเพียงแค่ปรายตามองอย่างเฉยเมย ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าค่ายไปทันที

"จ้าวเฟิง..."

"แค้นในวันนี้ เมิ่งเจี่ยคนนี้จะจำไว้ไม่ลืม!"

"ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้เจ้าได้อยู่อย่างสงบสุขแน่!"

เมิ่งเจี่ยจ้องมองเข้าไปในค่ายทหารด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความอาฆาตแค้นที่มีต่อจ้าวเฟิง

ทว่าเห็นได้ชัดว่า จ้าวเฟิงหาได้ใส่ใจเขาไม่

หากเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในแคว้นอื่น จ้าวเฟิงอาจจะต้องเกรงใจอำนาจวาสนาของตระกูลชนชั้นสูงอยู่บ้าง ทว่าในมหาฉิน ตระกูลเหล่านี้ถูกพระราชอำนาจกดไว้จนมิด อีกทั้งอิ๋งเจิ้งยังทรงสนับสนุนเหล่าชนชั้นสูงใหม่ขึ้นมามากมาย เพื่อมาเฉือนเนื้อและอำนาจของพวกขุนนางเก่าให้สิ้นซาก

...

เวลาผ่านไปชั่วพริบตา! ณ นครหานตัน แคว้นจ้าว!

"ทูลฝ่าบาท"

"ทูตจากมหาฉินมารอเข้าเฝ้าอยู่ที่หน้าโถงแล้วพะย่ะค่ะ"

เหลียนพัวก้าวออกมาเบื้องหน้าและกราบทูลเสียงดัง

"ให้เข้ามา"

จ้าวเอี่ยนสะบัดมือสั่ง

"ฝ่าบาทมีพระบรมราชโองการ ให้ทูตฉินเข้าเฝ้า!"

ขันทีผู้รับใช้อยู่ข้างกายจ้าวเอี่ยนตะโกนประกาศเสียงดังก้อง

สิ้นเสียงประกาศ

บุรุษสองคนในชุดขุนนางมหาฉินก็ค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาในท้องพระโรง คนหน้าคือทูตเอกหมี่ฉี่ และคนหลังคือรองทูตเหยาเจี่ย

เมื่อทั้งสองเดินมาถึงใจกลางโถง

ต่างก็โค้งตัวลงคารวะจ้าวเอี่ยนอย่างนอบน้อม: "ทูตแห่งมหาฉินหมี่ฉี่ คำนับจ้าวหวัง"

"ทูตแห่งมหาฉินเหยาเจี่ย คำนับจ้าวหวัง"

ทั้งสองทำความเคารพด้วยท่าทีที่อ่อนน้อมยิ่งนัก

"ข้าไม่อยากเสียเวลาพูดพร่ำทำเพลงกับพวกเจ้าชาวฉินให้มากความ ว่ามาสิ อิ๋งเจิ้งส่งพวกเจ้ามาทำอะไร?" จ้าวเอี่ยนถามด้วยสีหน้าเย็นชา

"กราบทูลจ้าวหวัง"

"พวกกระหม่อมรับพระบัญชาจากฝ่าบาท เดินทางมาเพื่อขอทำสัญญาพันธมิตรมิคู่ควรรุกรานกันระหว่างสองแคว้นพะย่ะค่ะ" หมี่ฉี่กราบทูลเสียงดัง

"อิ๋งเจิ้งอยากจะทำสัญญามิคู่ควรรุกรานกับข้าอย่างนั้นรึ?"

จ้าวเอี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ในใจลอบยินดี ทว่าเพียงพริบตาเดียวเขาก็แสยะยิ้มอย่างเย็นชา: "มหาฉินกับแคว้นจ้าวของเรามีความสัมพันธ์อย่างไร พวกเจ้าย่อมรู้อยู่แก่ใจไม่ใช่หรือ?"

"อยู่ดีๆ มหาฉินจะมาขอทำสัญญากับเราด้วยเหตุอันใดกัน?"

"พวกเจ้าเห็นว่าข้าโง่นักหรืออย่างไร?"

หมี่ฉี่รีบทูลตอบทันที: "ฝ่าบาททรงมีพระทัยที่ต้องการอยู่อย่างสงบจริงๆ พะย่ะค่ะ แม้ในอดีตฉินและจ้าวจะเคยมีศึกสงครามต่อกัน ทว่าเรื่องเหล่านั้นมันก็ได้ผ่านพ้นไปแล้วพะย่ะค่ะ"

"ข้าไม่คิดว่าอิ๋งเจิ้งจะทำอะไรโดยไร้เหตุผลเช่นนี้หรอก"

"เรื่องสัญญานี้ เอาไว้หารือกันวันหลังเถอะ"

"พวกเจ้าถอยไปได้แล้ว" จ้าวเอี่ยนสะบัดมือไล่ โดยไม่มีท่าทีหวั่นไหวแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นดังนั้น

หมี่ฉี่และเหยาเจี่ยแสร้งทำสีหน้าร้อนรน รีบก้มลงกราบจ้าวเอี่ยนอีกครั้ง โดยหมี่ฉี่กัดฟันและกราบทูลเสียงดังว่า: "ข้าแต่จ้าวหวัง ขอเพียงแคว้นจ้าวตกลงลงนามในสัญญามิคู่ควรรุกรานกับมหาฉิน มหาฉินของเรายินดีที่จะงดเว้นภาษีการค้ากับแคว้นจ้าวลงหนึ่งส่วนพะย่ะค่ะ!"

เมื่อได้ยินข้อเสนอนี้

แววตาของจ้าวเอี่ยนฉายแววประหลาดใจขึ้นมาอีกครั้ง

เหล่าขุนนางในราชสำนักจ้าวต่างก็พากันมีสีหน้าแปลกใจไปตามๆ กัน

"หรือว่ามหาฉินจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริงๆ? มิฉะนั้นเหตุใดจึงร้อนใจอยากทำสัญญากับเราถึงเพียงนี้?" จ้าวเอี่ยนลอบคิดในใจ

ทว่า

ตราบใดที่ยังสืบความจริงไม่ได้ จ้าวเอี่ยนก็มิคู่ควรกล้าตัดสินใจอะไรลงไปในทันที

แม้เขาจะไม่ใช่กษัตริย์ที่ทรงปรีชานัก ทว่าก็หาได้โง่เง่าไม่

"นำทูตฉินไปพักผ่อนที่เรือนรับรอง" จ้าวเอี่ยนสั่งการเสียงดัง

องครักษ์ประจำวังจ้าวหลายคนเดินเข้ามาในโถง พลางผายมือไปทางประตู: "ท่านทูตทั้งสอง เชิญทางนี้"

เมื่อเห็นภาพนี้

หมี่ฉี่และเหยาเจี่ยต่างก็แสร้งทำท่าทางจนปัญญาอย่างที่สุด

ทว่าต่อหน้าองครักษ์ พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้

"พวกกระหม่อมทูลลา"

ทั้งสองโค้งคำนับแล้วเดินออกไปด้วยสีหน้าที่ดูหมดหวัง

หลังจากที่ทั้งสองพ้นไปแล้ว

"เหล่าขุนนางทั้งหลาย"

"พวกท่านคิดว่ามหาฉินเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือไม่?"

"มิฉะนั้นอิ๋งเจิ้งคงไม่ร้อนรนมาขอทำสัญญากับแคว้นจ้าวของเราเช่นนี้แน่"

จ้าวเอี่ยนตรัสถามเหล่าขุนนางในท้องพระโรง

"ทูลฝ่าบาท"

"ตามความเห็นของกระหม่อม บางทีภายในมหาฉินอาจจะเกิดความวุ่นวายขึ้นก็เป็นได้พะย่ะค่ะ"

ขุนพลอาวุโสก้าวออกมาคนหนึ่ง เขาคือผังหน่วน ซั่งเจียงจวินแห่งจ้าว

ในบรรดาสามซั่งเจียงจวินของแคว้นจ้าว ผังหน่วนคือคนเดียวที่ให้การสนับสนุนจ้าวเอี่ยนมาโดยตลอด ในขณะที่เหลียนพัวและหลี่มู่นั้นเดิมทีสนับสนุนจ้าวอี้ ทว่าท้ายที่สุดก็ต้องยอมรับฐานะกษัตริย์ของจ้าวเอี่ยนอย่างเลี่ยงไม่ได้

"ความวุ่นวายภายในมหาฉินรึ?" จ้าวเอี่ยนขมวดคิ้ว

จากนั้นเขาก็แอบคิดในใจ: "หรือว่าท่านอัครเสนาบดีจะลงมือสำเร็จแล้ว? ไม่สิ ไม่น่าใช่ หากท่านอัครเสนาบดีทำสำเร็จ ทูตฉินคงไม่นิ่งเงียบแบบนี้แน่"

"ตามความเห็นของกระหม่อม คงเป็นเพราะหลังจากมหาฉินกลืนแคว้นหานเข้าไปแล้ว ดินแดนหานเหล่านั้นน่าจะเกิดปัญหาบางอย่างขึ้นพะย่ะค่ะ" ผังหน่วนรีบกราบทูลเสริม

เมื่อฟังข้อสันนิษฐานนี้

จ้าวเอี่ยนก็ค่อยๆ พยักหน้าเห็นด้วย

และในตอนนั้นเอง!

"รายงาน!"

"รายงานลับจากดินแดนหานพะย่ะค่ะ!"

ทหารจ้าวคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในท้องพระโรง ในมือชูซองจดหมายลับที่ยังมิได้เปิดออก

"รีบเอามาให้ข้าเร็ว!" จ้าวเอี่ยนตะโกนสั่ง

ขันทีรีบเดินไปรับจดหมายนั้นมาถวายทันที

เมื่อจ้าวเอี่ยนเปิดอ่านดู จากที่เคยสงสัยเรื่องการขอทำสัญญา ยามนี้เขากลับเข้าใจทุกอย่างในทันที

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"

"ข้าก็นึกว่าอิ๋งเจิ้งจะมาไม้ไหน ที่แท้ที่มาขอทำสัญญากับแคว้นจ้าวของเรา ก็เพราะดินแดนหานกำลังเกิดความวุ่นวายนี่เอง"

"ทั่วทุกแห่งในแคว้นหานเกิดการกบฏลุกฮือขึ้น จนมหาฉินต้องสูญเสียกำลังพลและทรัพยากรไปมหาศาล"

"ถึงขนาดคลังเสบียงหลายแห่งถูกเผาวอดวายไปหมดเลยรึเนี่ย" จ้าวเอี่ยนหัวเราะลั่นด้วยความสะใจ

"หากเป็นเช่นนั้นจริง"

"มหาฉินคงเกรงว่าแคว้นจ้าวของเราจะฉวยโอกาสนี้ยกทัพไปบุกโจมตี จึงรีบส่งทูตมาขอผูกมิตรกับเราสินะพะย่ะค่ะ" ผังหน่วนเข้าใจสถานการณ์ได้ในพริบตา

"ถูกต้องที่สุด!"

"ถึงแคว้นจ้าวของเราจะมิได้มีพรมแดนติดกับดินแดนหาน ทว่าเราก็มีพรมแดนติดกับแคว้นเว่ย ขอเพียงข้ามีราชโองการลงไป แคว้นจ้าวของเราก็สามารถขอยืมเส้นทางจากแคว้นเว่ยเพื่อกรีธาทัพบุกฉินได้ทุกเมื่อ"

"ยามนี้ดินแดนหานวุ่นวายไม่หยุด อิ๋งเจิ้งคงจะกำลังปวดหัวจนแทบระเบิดอยู่ล่ะสิ"

"อิ๋งเจิ้งเอยอิ๋งเจิ้ง ในที่สุดเจ้าก็ต้องมาเกรงกลัวข้าจนได้สินะ" จ้าวเอี่ยนหัวเราะร่าด้วยความลำพองใจ

"ตามความเห็นของกระหม่อม เรามิคู่ควรควรลงนามในสัญญากับมหาฉินพะย่ะค่ะ"

"ความวุ่นวายในดินแดนหานนั้น บางทีอาจจะเป็นเพียงกับดักที่มหาฉินจงใจสร้างขึ้น เพื่อหลอกล่อให้แคว้นจ้าวของเรายอมตกลงทำสัญญาด้วยก็ได้นะพะย่ะค่ะ"

ในตอนนั้นเอง

ขุนพลอาวุโสที่นั่งอยู่บนตำแหน่งสูงสุดของฝ่ายบู๊ก็ก้าวออกมา

เขาผู้นั้น

คือเหลียนพัว ขุนพลเฒ่าผู้รับใช้แคว้นจ้าวมาหลายแผ่นดิน

และยังเป็นผู้ที่ราษฎรชาวจ้าวยกย่องว่าเป็นเทพเจ้าแห่งสงครามผู้ยิ่งใหญ่ทัดเทียมกับไป๋ฉี่แห่งมหาฉิน

ในอดีตอันไกลโพ้น

ศึกฉางผิง

เหลียนพัวนำทัพเผชิญหน้ากับไป๋ฉี่และยันไว้ได้โดยมิเพลี่ยงพล้ำ ทว่าเพราะมหาฉินใช้กลอุบายลอบทำลายความมั่นใจของจ้าวหวัง จนมีการเปลี่ยนตัวแม่ทัพกลางศึก นั่นจึงเป็นสาเหตุให้ไป๋ฉี่สามารถทลายทัพจ้าวและคว้าชัยชนะครั้งใหญ่ที่ฉางผิงมาได้

นับจากศึกนั้น กำลังแผ่นดินของจ้าวก็เริ่มเสื่อมถอยลง จนสูญเสียโอกาสที่จะรวบรวมใต้หล้าไปตลอดกาล

ความพ่ายแพ้ในครั้งนั้น

ที่คร่าชีวิตทหารหาญและคนหนุ่มของจ้าวไปนับแสนนาย คือความแค้นที่สลักลึกอยู่ในใจของเหลียนพัว และยังคงสลักลึกอยู่ในใจของชาวจ้าวทุกคน

เมื่อได้ฟังคำเตือนของเหลียนพัว

จ้าวเอี่ยนก็ขมวดคิ้วไม่พอใจ: "ตามที่ท่านแม่ทัพเฒ่ากล่าวมา ข้านี่มันหลอกง่ายนักหรืออย่างไร?"

"กระหม่อมมิกล้าพะย่ะค่ะ"

"ทว่าชาวฉินนั้นเจ้าเล่ห์เพทุบาย เราจำต้องเพิ่มความระมัดระวังให้มากพะย่ะค่ะ" เหลียนพัวทูลตอบทันที

"เรื่องนี้ ข้าย่อมมีการตัดสินใจของข้าเอง"

"เอาล่ะ"

"หากพวกท่านไม่มีเรื่องอะไรแล้วก็เลิกประชุมได้"

"ท่านผังหน่วน ท่านจงอยู่ก่อน" จ้าวเอี่ยนตรัสสั่งเสียงดัง

เหล่าขุนนางต่างทยอยถอยออกจากท้องพระโรง

เหลือเพียงผังหน่วนที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

"ท่านแม่ทัพเฒ่า"

"ท่านรู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงให้ท่านอยู่เพียงลำพัง?"

จ้าวเอี่ยนค่อยๆ ก้าวลงจากบันไดบัลลังก์ พร้อมรอยยิ้มประดับใบหน้า

"ฝ่าบาททรงปรารถนาจะเป็นมหาราชผู้ทรงปรีชาในการขยายดินแดนพะย่ะค่ะ" ผังหน่วนตอบตรงประเด็นพลางยิ้มบางๆ

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"

"ท่านแม่ทัพเฒ่าช่างรู้ใจข้านัก"

จ้าวเอี่ยนหัวเราะลั่น ก่อนที่ใบหน้าจะฉายแววความทะเยอทะยานออกมาอย่างปิดไม่มิด: "ตั้งแต่ข้าขึ้นครองราชย์มา ทั้งในราชสำนักและหมู่ราษฎรต่างก็มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ไม่หยุดหย่อน การจะหยุดเสียงเหล่านั้นได้ มีเพียงหนทางเดียวคือการขยายดินแดนให้ยิ่งใหญ่"

"ในเมื่ออิ๋งเจิ้งมันดับแคว้นหานได้ ข้าเองก็สามารถดับแคว้นได้สักแคว้นหนึ่ง เพื่อขยายดินแดนให้แก่แคว้นจ้าวที่ยิ่งใหญ่เช่นกัน"

"ข้า หวังว่าท่านแม่ทัพจะช่วยเหลือข้า"

พูดจบ

จ้าวเอี่ยนก็เอื้อมมือไปกุมมือของผังหน่วนไว้

"กระหม่อมขอถวายชีวิตเพื่อรับใช้ฝ่าบาทพะย่ะค่ะ" ผังหน่วนรีบก้มตัวลงกราบทูลทันที

"ข้าจะมอบทหารให้ท่านสามแสนนาย ให้ลอบเคลื่อนทัพไปยังชายแดนแคว้นเยี่ยนอย่างลับๆ รอเพียงโอกาสมาถึง ให้ท่านกรีธาทัพบุกเข้าตีแคว้นเยี่ยนในทันที" แววตาของจ้าวเอี่ยนฉายประกายอำมหิต

"ทว่าการที่แคว้นจ้าวของเราจะบุกเยี่ยน สิ่งที่น่ากังวลที่สุดคือการที่มหาฉินจะยกทัพมาตีเราจากด้านหลังนะพะย่ะค่ะ"

"แม้จะมีรายงานลับแจ้งมา ทว่าคำเตือนของเหลียนพัวก็มิอาจมองข้ามได้ เราจำต้องพิจารณาท่าทีของมหาฉินให้รอบคอบ หากเคลื่อนพลไปแล้วมหาฉินรุกรานขึ้นมา แคว้นจ้าวของเราจะตกอยู่ในอันตรายพะย่ะค่ะ" ผังหน่วนกล่าวเตือนด้วยความเป็นห่วง

"ท่านแม่ทัพเฒ่าวางใจเถอะ"

"ข้าได้วางแผนลับไว้เรียบร้อยแล้ว ขอเพียงแผนการสำเร็จ ข้ารับรองได้ว่าการบุกเยี่ยนของท่านจะราบรื่นไร้อุปสรรค และมหาฉินจะมิมีวันกรีธาทัพมาโจมตีแคว้นจ้าวของเราแน่นอน"

"อิ๋งเจิ้งผู้นี้ ท้ายที่สุดก็ต้องสยบอยู่ใต้ฝ่าเท้าข้าตลอดไป" จ้าวเอี่ยนแสยะยิ้ม แววตาเปี่ยมไปด้วยความลำพองใจ

...

ณ นครยงเฉิง มหาฉิน! ในฐานะอดีตเมืองหลวงของมหาฉิน

การป้องกันของนครยงเฉิงจึงมีความเข้มแข็งและยิ่งใหญ่ไม่ต่างจากเมืองหลวง ยามนี้ความรุ่งเรืองของยงเฉิงเป็นรองเพียงเสียนหยางเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น ภายในเมืองยังมีพระราชวังฉินเดิมตั้งตระหง่านอยู่

หากฉินหวังเสด็จประพาสต้น ยงเฉิงย่อมทำหน้าที่เป็นตำหนักที่ประทับแรม

ทว่าในเวลานี้

ท่ามกลางความมืดมิดของราตรีกาล

ที่ประตูหลังของพระราชวังยงเฉิง

ซึ่งเป็นช่วงเวลาเปลี่ยนเวรยามลาดตระเวนพอดี

บานประตูค่อยๆ แง้มเปิดออกอย่างช้าๆ

ชายคนหนึ่งในชุดขันทีได้ส่งสัญญาณเรียกคนข้างนอก

ทันใดนั้นเอง

ชายชุดดำหลายสิบคนก็พุ่งพรวดผ่านประตูนั้นเข้าไป และมุ่งหน้าไปยังจุดหมายที่กำหนดไว้อย่างแม่นยำ นั่นคือส่วนของวังหลัง

ณ วังหลัง

ตำหนักต้าหัว สถานที่ประทับของจ้าวจี พระพันปีแห่งมหาฉิน

ยามนี้ตำหนักทั้งหลังตกอยู่ในความมืดสนิท

ภายในตำหนักมีนางกำนัลคอยรับใช้อยู่เพียงไม่กี่คน ซึ่งทุกคนต่างก็นอนหลับใหลไปหมดแล้ว

ที่ด้านหน้าตำหนัก มีขันทีหกนายยืนเฝ้ายามอยู่อย่างสงบ

สำหรับกษัตริย์แล้ว วังหลังคือสถานที่ต้องห้าม นอกจากตัวกษัตริย์เองแล้ว ไม่อนุญาตให้บุรุษใดก้าวล่วงเข้าไปเด็ดขาด

โดยเฉพาะหลังจากเหตุการณ์ของเล่าไอ่ในอดีต

กฎระเบียบในวังหลังจึงเข้มงวดยิ่งขึ้น ขันทีทุกคนต้องผ่านการตรวจสอบอย่างละเอียดยิบก่อนจะได้เข้ามารับใช้ เพื่อมิให้มีบุรุษปลอมแปลงเข้ามาแฝงตัวได้อีก

ทว่าจ้าวจีนั้น

นับตั้งแต่แผนกบฏของเล่าไอ่พังทลายลง และลูกนอกสมรสทั้งสองคนที่เกิดกับเล่าไอ่ถูกสังหาร จ้าวจีก็ดูเหมือนจะเป็นบ้าไป นางใช้ชีวิตอยู่อย่างเลื่อนลอยเหมือนคนไร้สติไปวันๆ

แต่ถึงกระนั้น ด้วยฐานะพระพันปี นางจึงยังได้รับการดูแลอย่างดีสม่ำเสมอ ในตำหนักมีหมอหลวงคอยเฝ้าไข้ และมีนางกำนัลข้ารับใช้คอยปรนนิบัติไม่ขาดสาย ทว่าในทุกคืนก่อนนอน นางจำเป็นต้องดื่มยาช่วยนอนหลับที่หมอหลวงจัดให้จึงจะข่มตาหลับลงได้

ในเวลานี้

ท่ามกลางความมืดมิด

สายตานับสิบคู่จ้องเขม็งไปที่เหล่าขันทีที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าตำหนักต้าหัว

วินาทีต่อมา

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!

จากเงาของชายชุดดำ มีเสียงหน้าไม้แหวกอากาศดังขึ้นแผ่วเบา

มิทันที่ขันทีทั้งหกจะรู้ตัว ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็พุ่งเข้าใส่ พวกเขาต่างพากันดิ้นรนด้วยความทรมานพลางใช้มือกุมลำคอไว้ ทว่าลูกดอกหน้าไม้ได้พุ่งทะลุหลอดลมของทุกคนจนหมดสิ้น

กลุ่มชายชุดดำพุ่งเข้าหาที่หมาย แม้จะดูเหมือนวิ่งด้วยความเร็วสูง ทว่าฝีเท้ากลับเบาราวกับนก เห็นได้ชัดว่าผ่านการฝึกฝนมาอย่างพิเศษ พวกเขารุดเข้าไปถึงตัวขันทีที่กำลังดิ้นรนและจัดการซ้ำด้วยกริชจนดับสนิท

เมื่อขันทีเฝ้ายามทุกคนสิ้นใจลงแล้ว

หัวหน้าชายชุดดำก็สะบัดมือส่งสัญญาณ

ชายชุดดำสองคนรีบก้าวเท้าแผ่วเบาขึ้นไป และค่อยๆ ผลักประตูตำหนักให้เปิดออกอย่างช้าๆ

ภายในตำหนัก

นางกำนัลคนหนึ่งได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว และเห็นประตูเปิดออก นางจึงส่งเสียงถามเบาๆ ว่า: "ใครน่ะ?"

มิทันที่นางกำนัลจะตั้งสติได้

กลุ่มชายชุดดำที่ผ่านการฝึกมาอย่างดีก็กรูเข้าไปในตำหนักอย่างรวดเร็ว

รังสีอำมหิตที่พุ่งเข้าใส่กระทันหัน

ทำให้นางกำนัลที่กำลังงุนงงต้องชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวและกรีดร้องเสียงหลง: "มือสังหาร! มีมือสังหาร!"

ทว่านางกรีดร้องได้เพียงคำเดียว

ชายชุดดำคนหนึ่งก็พุ่งเข้าหา ประกายดาบเย็นเยียบกรีดผ่านความมืด ปลิดชีพนางกำนัลคนนั้นในพริบตา

นางกำนัลคนอื่นๆ ในตำหนักต่างพากันตกใจตื่น

"มือสังหาร!"

"มีมือสังหาร!"

"ช่วยด้วย! อารักขาพระพันปีด้วย..."

นางกำนัลหลายคนหวีดร้องด้วยความหวาดกลัว ทว่ากลุ่มชายชุดดำกลับรุดเข้าหาอย่างรวดเร็วและจัดการปิดปากพวกนางจนหมดสิ้น

ที่บนเตียงบรรทม

จ้าวจียังคงหลับใหลโดยมิได้สติ กลุ่มชายชุดดำพุ่งเข้าไปดู และขันทีคนเดิมก็วิ่งตามเข้ามา

"นี่แหละคือจ้าวจี พระพันปีแห่งฉิน รีบพานางออกไปเร็วเข้า!" ขันทีตะโกนสั่งเสียงดัง

ชายชุดดำหลายคนรีบใช้ผ้าห่มรวบตัวจ้าวจีไว้ แล้วรีบอุ้มพานางออกจากตำหนักไปอย่างรวดเร็ว

ในขณะที่พวกเขากำลังถอยออกมา

กลุ่มขันทีลาดตระเวนได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจึงรุดเข้ามาดู ทว่าเมื่อเห็นกองซากศพที่หน้าตำหนัก ทุกคนต่างก็พากันตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ

"เร็วเข้า! มีมือสังหาร!"

"รีบไปแจ้งทหารรักษาพระองค์เร็ว!"

"เร็วเข้า..."

เหล่าขันทีต่างพากันตะโกนกึกก้องด้วยความตื่นตระหนก

ความวุ่นวายพลันบังเกิดขึ้นทั่วทั้งพระราชวังยงเฉิง

ทว่าในอีกตำหนักหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตำหนักของจ้าวจีนอกนัก

ก็คือตำหนักที่ยิ่งใหญ่โอ่อ่าอีกแห่งหนึ่ง

เมื่อได้ยินเสียงความวุ่นวาย

หญิงผู้สง่างามในชุดภูมิฐานก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียงบรรทม

"เกิดเรื่องอันใดขึ้น? เหตุใดจึงมีเสียงเอะอะโวยวายเพียงนี้?" นางร้องถามออกไปข้างนอกตำหนัก

สิ้นเสียงถาม

นางกำนัลหลายคนก็รีบวิ่งเข้ามาคุกเข่าต่อหน้านาง

"ทูลหวาหยางไท่โฮ่ว (พระอัยยิกา) ดูเหมือนทางตำหนักพระพันปีจะมีเสียงตะโกนแจ้งว่ามีมือสังหารพะย่ะค่ะ" นางกำนัลรายงานด้วยความนอบน้อม

"มือสังหารรึ?"

หวาหยางไท่โฮ่วขมวดคิ้วมุ่น พลางลุกขึ้นยืนทันที: "ลอบสังหารจ้าวจีงั้นรึ?"

ในตอนนั้นเอง

ที่ด้านนอกตำหนักก็มีเสียงรายงานดังขึ้น

"ถูซุย ผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ยงเฉิง ขอเข้าเฝ้าหวาหยางไท่โฮ่วพะย่ะค่ะ"

เสียงที่ดูองอาจดังแว่วเข้ามาจากด้านนอก

"ให้เข้ามา"

หวาหยางไท่โฮ่วสั่งการทันที

จากนั้น

นางกำนัลหลายคนก็รีบลุกขึ้นขึงม่านโปร่งเพื่อบดบังพระสิริโฉมของหวาหยางไท่โฮ่วไว้ ขณะเดียวกันแสงเทียนภายในตำหนักก็ถูกจุดจนสว่างไสว

"หวาหยางไท่โฮ่วมีรับสั่ง ให้เจ้าเข้ามาได้!" นางกำนัลประกาศเสียงดัง

สิ้นเสียงรับสั่ง

บุรุษในชุดเกราะศึกคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในโถง และโค้งตัวลงคารวะหวาหยางไท่โฮ่วอย่างนอบน้อม: "ผู้น้อยถูซุย คำนับไท่โฮ่วพะย่ะค่ะ"

"เกิดเรื่องอันใดขึ้น?" หวาหยางไท่โฮ่วถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

"กราบ...กราบทูลหวาหยางไท่โฮ่ว"

"พระพันปี...พระพันปีถูกลักพาตัวไปแล้วพะย่ะค่ะ" ถูซุยรายงานด้วยเสียงที่สั่นเครือ

สีหน้าของหวาหยางไท่โฮ่วเปลี่ยนไปทันที นางลุกขึ้นยืนกะทันหัน: "เจ้าว่ากระไรนะ? จ้าวจีถูกจับตัวไปรึ? เจ้าเป็นผู้กุมทหารรักษาพระองค์ถึงห้าพันนายดูแลวังหลวง เหตุใดจึงเกิดความผิดพลาดใหญ่หลวงถึงเพียงนี้?"

"ทูลไท่โฮ่ว"

"ภายในพระราชวังยงเฉิงมีไส้ศึกคอยให้ความช่วยเหลือพะย่ะค่ะ ไส้ศึกผู้นั้นรู้ผังของวังหลวงอย่างละเอียด รวมถึงเวลาเปลี่ยนเวรลาดตระเวนด้วย พวกมันจึงอาศัยจังหวะเปลี่ยนเวรให้ไส้ศึกเปิดประตูหลังวังเพื่อลอบเข้ามาพะย่ะค่ะ"

"อีกทั้งพวกโจรเหล่านี้ยังมีฝีมือร้ายกาจยิ่งนัก พวกมันทิ้งคนไว้กว่ายี่สิบคนเพื่อคอยขัดขวางทหารรักษาพระองค์ของกระหม่อม ทหารในสังกัดของกระหม่อมต้องสังเวยชีวิตไปถึงสิบเอ็ดนายถึงจะสามารถจัดการพวกมันลงได้ ทั้งที่ฝ่ายเรามีกำลังมากกว่าหลายเท่าพะย่ะค่ะ"

"โจรกลุ่มนี้ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี มิใช่ชาวบ้านธรรมดาทั่วไปแน่นอนพะย่ะค่ะ"

"และที่สำคัญ พวกมันทุกคนล้วนเป็นมือสังหารเดนตาย เดิมทีกระหม่อมตั้งใจจะจับเป็นมาสอบสวนสักคน และจับได้สองคน ทว่าพวกมันกลับรีบกลืนยาพิษฆ่าตัวตายทันทีพะย่ะค่ะ"

"กระหม่อมมีความผิดพะย่ะค่ะ" ถูซุยกราบทูลด้วยความสำนึกผิด

เมื่อได้ฟัง

หวาหยางไท่โฮ่วก็มีสีหน้าครุ่นคิด

"ฉวยโอกาสลอบพาตัวจ้าวจีไปในยามวิกาล แถมยังมีไส้ศึกคอยหนุนหลัง ดูท่าจะมีการวางแผนมานานแล้วสินะ"

"และจุดประสงค์ของพวกมันก็ชัดเจนยิ่งนัก"

"นั่นก็คือตัวจ้าวจี" หวาหยางไท่โฮ่วกล่าวเสียงเครียด

"ทว่ากระหม่อมยังมิเข้าใจพะย่ะค่ะ"

"พระพันปีจ้าวจีนั้นมีฐานะเป็นเพียงพระพันปีในนามเท่านั้น นับตั้งแต่ฝ่าบาทขึ้นว่าราชการด้วยพระองค์เอง นางก็สิ้นอำนาจวาสนาไปจนหมดสิ้นแล้ว พวกมันจะลักพาตัวนางไปเพื่อเหตุอันใดกัน? นอกจากจะต้องเผชิญกับโทสะของมหาฉินแล้ว พวกมันจะได้สิ่งใดตอบแทนกันพะย่ะค่ะ?" ถูซุยถามด้วยความสงสัย

หวาหยางไท่โฮ่วแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา: "แม้ความจริงนางจะสิ้นอำนาจไปแล้ว ทว่าอย่างไรเสีย นางก็ยังเป็นพระมารดาบังเกิดเกล้าของเจิ้งเอ๋อร์ หากนางถูกแว่นแคว้นศัตรูลักพาตัวไปได้ และใช้ตัวนางมาเป็นเครื่องต่อรองกับเจิ้งเอ๋อร์ล่ะก็ นั่นแหละคือเรื่องใหญ่"

ถูซุยหน้าถอดสี รีบคุกเข่ากราบทูลขอร้อง: "ขอไท่โฮ่วโปรดช่วยกระหม่อมด้วยเถิดพะย่ะค่ะ"

เรื่องนี้มันใหญ่โตเกินไปจริงๆ

หากปล่อยให้จ้าวจีตกอยู่ในน้ำมือของแคว้นศัตรูจริงๆ ผลลัพธ์ที่จะตามมานั้นมหาศาลเกินกว่าที่ถูซุยจะแบกรับไหว

"ประการแรก ให้รีบส่งคนออกไปไล่ล่าทันที และสั่งปิดล้อมเมืองทั้งเมืองห้ามผู้ใดเข้าออก"

"ประการที่สอง ให้รีบส่งรายงานด่วนที่สุดไปยังเสียนหยางเพื่อกราบทูลฝ่าบาท ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและต้นสายปลายเหตุทั้งหมด" หวาหยางไท่โฮ่วสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

"รับทราบ!" ถูซุยพยักหน้ารับคำทันที

"ท่านแม่ทัพถู"

"ครั้งนี้เรื่องมันใหญ่โตนัก หากจ้าวจีตกไปอยู่ในเงื้อมมือของแคว้นอื่นจริง เจ้าต้องรับโทษหนักแน่นอน"

"ทว่าหากถึงที่สุดแล้ว ข้าจะพยายามรักษาชีวิตเจ้าไว้ให้ได้ ทว่าหากเจ้าสามารถตามตัวนางกลับมาได้สำเร็จ นั่นย่อมถือเป็นการไถ่โทษ และเจ้าอาจมิคู่ควรต้องรับอาญา" หวาหยางไท่โฮ่วกล่าวอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

ถูซุยกราบขอบพระทัยด้วยความซาบซึ้ง: "กระหม่อมขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณของหวาหยางไท่โฮ่วพะย่ะค่ะ"

"กระหม่อมจะออกไปไล่ล่าพวกโจรด้วยตนเอง จะมิคู่ควรยอมให้พวกมันหนีไปได้เด็ดขาด!"

พูดจบ ถูซุยก็รีบลุกขึ้นและเดินออกจากวังไปทันที

"จ้าวจีเอยจ้าวจี"

"จนถึงป่านนี้แล้ว เจ้ายังมิวายสร้างความวุ่นวายให้แก่มหาฉินของข้าอีก"

"ช่างเป็นหญิงที่ตายไปก็มิมีใครเสียดายจริงๆ"

"หากมิใช่เพราะเห็นแก่หน้าเจิ้งเอ๋อร์ ป่านนี้ข้าคงสั่งประทานความตายให้เจ้าไปนานแล้ว"

ในพระทัยของหวาหยางไท่โฮ่วเต็มไปด้วยโทสะ

ในฐานะพระอัยยิกา (ย่า) ของกษัตริย์องค์ปัจจุบัน

และในฐานะอดีตพระพันปีผู้ยิ่งใหญ่แห่งมหาฉิน

มิคู่ควรมีข้อสงสัยเลยว่า หวาหยางไท่โฮ่วคือสตรีที่ทรงปัญญาและกุมอำนาจอย่างแท้จริง สาเหตุที่นางเลือกจะประทับอยู่ที่ยงเฉิง ประการแรกเพราะนางสิ้นเยื่อใยในอำนาจแล้ว และประการที่สองคือเพื่อช่วยหลานชายของนางดูแลความเรียบร้อย และจับตาดูพฤติกรรมของจ้าวจี

ที่นอกนครยงเฉิง

ภายในป่าทึบที่ลับตาคนแห่งหนึ่ง

"ใต้เท้าขอรับ"

"ภารกิจลุล่วงแล้วพะย่ะค่ะ"

"พวกเราสามารถจับตัวพระพันปีแห่งฉินมาได้สำเร็จแล้วพะย่ะค่ะ"

หัวหน้าหน่วยนักฆ่าลับของแคว้นจ้าวที่ใช้ชื่อว่า 'หวังเว่ย' เข้ารายงานผลต่อกัวไค

จากนั้น

พวกเขาก็หามร่างของจ้าวจีที่ยังคงหลับใหลไม่ได้สติเข้ามาหา

กัวไคชูโคมไฟขึ้นดู

ภายใต้แสงเทียนจางๆ เขาก็ได้เห็นใบหน้าอันงดงามของจ้าวจี

"สมแล้วที่มีชื่อเสียงเลื่องลือว่าเป็นหญิงงามล่มเมืองอย่างจ้าวจี พระพันปีแห่งฉิน ช่างงดงามมิคู่ควรผิดคำร่ำลือจริงๆ"

"เมื่อพานางกลับถึงนครหานตัน ฝ่าบาทต้องทรงพอพระทัยยิ่งนัก และพวกเจ้าทุกคนจะได้รับความชอบใหญ่หลวงแน่นอน" กัวไคมองดูแล้วหัวเราะร่าด้วยความดีใจ

ภารกิจที่ดูเหมือนยากกลับสำเร็จได้โดยง่ายเพียงนี้ พระพันปีแห่งมหาฉินถูกจับตัวมาอย่างง่ายดาย ทำให้กัวไครู้สึกอิ่มเอมใจยิ่งนัก

ขอเพียงพานางกลับไปหานตันได้สำเร็จ นี่คือผลงานชิ้นโบแดง และเขาจะยิ่งได้รับการโปรดปรานจากจ้าวเอี่ยนมากขึ้นไปอีก

"ท่านอัครเสนาบดีพะย่ะค่ะ"

"ยามนี้พวกเรายังอยู่ในเขตแดนของยงเฉิง ซึ่งเป็นแผ่นดินของมหาฉิน และทางข้างหน้าจนถึงแคว้นจ้าวยังมีระยะทางอีกนับพันลี้ การจะพาตัวพระพันปีไปให้ถึงจุดหมายนั้นคงเป็นเรื่องยากยิ่งนักพะย่ะค่ะ" หัวหน้าหน่วยหวังเว่ยกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"วางใจเถอะ"

"ข้าได้วางแผนเตรียมการไว้พร้อมทุกอย่างแล้ว"

"ข้าจะแบ่งหน่วยหวังเว่ยห้าร้อยคนออกเป็นห้าเส้นทาง โดยสี่เส้นทางจะเป็นตัวล่อเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ส่วนอีกเส้นทางหนึ่งจะเป็นกำลังหลัก ซึ่งเส้นทางหลักนี้ข้าจะเป็นคนคุมขบวนไปเอง และเราจะไม่เดินทางด้วยทางบก ทว่าเราจะใช้ทางน้ำ โดยล่องเรือไปตามแม่น้ำเว่ยเข้าสู่แม่น้ำลั่ว แล้วข้ามเข้าสู่แคว้นเว่ย จากนั้นค่อยใช้ทางบกจากแคว้นเว่ยกลับเข้าสู่แคว้นจ้าวของเรา"

กัวไคลูบเคราพลางอธิบายแผนการอย่างภาคภูมิใจ

เพื่อให้แผนการลักพาตัวจ้าวจีสำเร็จผล กัวไคใช้เวลาครุ่นคิดและวางแผนมานานหลายเดือน เขาเป็นคนที่รักตัวกลัวตายเป็นที่สุด แม้เรื่องอื่นจะมิเก่งกาจ ทว่าเรื่องการหลบหนีและเอาตัวรอดนั้น เขาเรียกได้ว่าเป็นยอดฝีมือ

"พวกข้าน้อยจะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านอัครเสนาบดีอย่างเคร่งครัดพะย่ะค่ะ"

หัวหน้าหน่วยหวังเว่ยรับคำสั่งทันที

"อิ๋งเจิ้งเอยอิ๋งเจิ้ง"

"หึหึ"

"เฉกเช่นที่ฝ่าบาทตรัสไว้ ในอดีตเจ้าเคยถูกพวกข้าเหยียบไว้ใต้ฝ่าเท้าอย่างไร ยามนี้เจ้าก็ยังคงต้องเป็นเช่นนั้นตลอดไป" กัวไคแสยะยิ้มอย่างลำพองใจ

...

ที่นอกนครเสียนหยาง!

"หลีกไป! รีบหลีกไปเร็วเข้า!"

"มีรายงานด่วนจากนครยงเฉิง!"

ทหารสื่อสารขี่ม้าเร็วบึ่งเข้าเมืองมาอย่างสุดกำลัง และมุ่งตรงไปยังพระราชวังทันที

พระราชวังฉิน ณ โถงที่ประชุมราชสำนัก

"ว่ากระไรนะ?"

"พระพันปีถูกลักพาตัวไปจากพระราชวังยงเฉิงงั้นรึ?"

"และจนถึงป่านนี้ยังตามตัวกลับมามิได้รึ?"

"พวกผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ยงเฉิงมันทำงานภาษาอะไรกัน!"

"บัดซบที่สุด!"

อิ๋งเจิ้งตวาดเสียงดังกึกก้องด้วยความพิโรธ

นับตั้งแต่ขึ้นว่าราชการด้วยพระองค์เอง อิ๋งเจิ้งมักจะเก็บความรู้สึกไว้ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยเสมอ ทว่าในวันนี้ พระองค์กลับมิคู่ควรอาจสะกดกลั้นโทสะไว้ได้อีกต่อไป

แม้เวลาจะล่วงเลยมาหลายปี และลึกๆ ในใจอิ๋งเจิ้งจะยังมีความแค้นต่อจ้าวจี ทว่าความผูกพันเยื่อใยระหว่างแม่ลูกมีหรือจะลืมเลือนได้ลง

ยามนี้ ในดินแดนที่พระองค์เป็นผู้ปกครองสูงสุด และในพระราชวังเก่าแก่ของมหาฉิน พระมารดาของพระองค์กลับถูกลักพาตัวไปต่อหน้าต่อตาเช่นนี้?

นี่มิคู่ควรเท่ากับเป็นการตบหน้ากษัตริย์แห่งมหาฉินอย่างแรงหรอกรึ?

"ขอฝ่าบาทโปรดระงับพระพิโรธด้วยพะย่ะค่ะ"

"ยามนี้หวาหยางไท่โฮ่วได้ส่งสารรายงานมาแล้วว่า กลุ่มโจรมีไส้ศึกคอยให้ความร่วมมืออยู่ภายในวังหลวงยงเฉิง จึงล่วงรู้ผังวังและเวลาเปลี่ยนเวรยามของทหารอารักขา ทำให้พวกมันลอบเข้ามาได้โดยง่าย อีกทั้งโจรกลุ่มนี้มิใช่ชาวบ้านธรรมดา ทว่าผ่านการฝึกฝนมาอย่างเป็นระบบพะย่ะค่ะ"

"จากรายงานของผู้บัญชาการยงเฉิง แจ้งว่ามีการพบตราสัญลักษณ์บนศพของพวกมัน ซึ่งดูเหมือนจะเป็นของหน่วย 'หวังเว่ย' หน่วยนักฆ่าลับที่เก่งกาจที่สุดของแคว้นจ้าวพะย่ะค่ะ" เว่ยเหลียวรีบก้าวออกมาทูลรายงาน

"แคว้นจ้าว หน่วยหวังเว่ยรึ"

"จ้าวเอี่ยน เจ้าช่างมีแผนการที่ร้ายกาจนักนะ"

ใบหน้าของอิ๋งเจิ้งดูเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต พระพิโรธดั่งพายุสายฟ้าที่กำลังจะถล่มลงมา

"ข้ามิสนว่าพวกมันจะมาจากที่ใด และข้ามิสนว่าพวกมันจะเป็นใคร ข้าจะมิคู่ควรยอมให้พวกมันรอดชีวิตกลับไปได้แม้แต่คนเดียว"

"และที่สำคัญที่สุด พระมารดาของข้าจะต้องมิหลุดพ้นจากเขตแดนของมหาฉินเป็นอันขาด"

"หากใครปล่อยให้โจรพวกนี้ทำสำเร็จ ข้าจะลงทัณฑ์ให้หนักที่สุดโดยมิคู่ควรมีข้อยกเว้นเด็ดขาด" อิ๋งเจิ้งตวาดสั่งการด้วยเสียงอันเย็นเยียบ

หลังจบการประชุมราชสำนัก

อิ๋งเจิ้งเสด็จกลับเข้าสู่ตำหนักจางไถเพียงลำพัง

เมื่อเกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้ ตุนรั่วจึงมารอรับเสด็จอยู่ก่อนแล้ว

"เกิดเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ เหตุใดหน่วยแพลตฟอร์มน้ำแข็งดำจึงมิได้รับรายงานข่าวมาเลยแม้แต่น้อย?" อิ๋งเจิ้งตรัสถามด้วยน้ำเสียงที่ข่มโทสะไว้

"กราบทูลฝ่าบาท"

"หน่วยหวังเว่ยของแคว้นจ้าวมีลักษณะเดียวกับหน่วยแพลตฟอร์มน้ำแข็งดำพะย่ะค่ะ คือเป็นขุมกำลังลับที่ขึ้นตรงต่อจ้าวหวังแต่เพียงผู้เดียว รับคำสั่งโดยตรงจากกษัตริย์จ้าว ภารกิจในครั้งนี้จ้าวหวังมิได้สั่งการผ่านราชสำนัก ทูตหรือขุนนางคนอื่นจึงมิคู่ควรล่วงรู้ ทำให้หน่วยแพลตฟอร์มน้ำแข็งดำมิคู่ควรอาจสืบหาข่าวมาได้ก่อนพะย่ะค่ะ" ตุนรั่วกราบทูลอย่างนอบน้อม

แม้หน่วยแพลตฟอร์มน้ำแข็งดำจะมีเครือข่ายใยแมงมุมอยู่ทั่วใต้หล้า ทว่าการจะแทรกซึมเข้าไปในองค์กรลับของแต่ละแคว้นนั้นเป็นเรื่องที่ทำได้ยากยิ่ง เพราะองค์กรลับเหล่านั้นจะคัดเลือกและฝึกฝนนักฆ่าเดนตายมาตั้งแต่ยังเยาว์วัย ทำให้ยากต่อการส่งสายลับเข้าไปแฝงตัว

"สั่งให้หน่วยแพลตฟอร์มน้ำแข็งดำออกไล่ล่าอย่างสุดกำลัง"

"นักฆ่าหน่วยหวังเว่ยพวกนี้ ห้ามเหลือรอดแม้แต่คนเดียว"

"และจงดูแลความปลอดภัยของพระพันปีแห่งมหาฉินให้ดี ห้ามให้เกิดข้อผิดพลาดเด็ดขาด" อิ๋งเจิ้งมิได้ตำหนิตุนรั่ว ทว่าสั่งการด้วยความเฉียบขาดแทน

ตุนรั่วคุกเข่ารับคำสั่ง: "กระหม่อมรับพระบรมราชโองการพะย่ะค่ะ"

จากนั้นเขาก็รีบถอยออกไปทันที

"จ้าวเอี่ยน"

"เจ้าช่างมีแผนการที่ร้ายกาจจริงๆ"

"บังอาจลอบเข้ามาในมหาฉินเพื่อลักพาตัวมารดาผู้ให้กำเนิดของข้า"

"ท้ายที่สุดก็เป็นข้าที่ประมาทไปเอง หากข้าเพิ่มการป้องกันที่นครยงเฉิงให้แน่นหนากว่านี้ และให้ความสำคัญกับนางมากกว่านี้ เรื่องพรรค์นี้ก็คงมิคู่ควรเกิดขึ้น"

"วันนั้นข้าน่าจะฟังคำแนะนำของท่านพ่อตาจริงๆ"

อิ๋งเจิ้งทอดถอนใจยาว บนพระพักตร์ปรากฏแววแห่งความเสียพระทัย

หากวันนั้นพระองค์ทรงทำตามคำแนะนำของเซี่ยอู๋เฉีย ที่ให้ไปเยี่ยมจ้าวจี หรือรับตัวนางกลับมาที่เสียนหยาง เหตุการณ์ลักพาตัวในครั้งนี้ก็คงไม่มีวันเกิดขึ้น

ทว่าความจริงแล้ว สิ่งที่อิ๋งเจิ้งทรงกังวลที่สุดคืออนาคตของมหาฉิน

หากจ้าวเอี่ยนทำสำเร็จจริง พระองค์ย่อมตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบและถูกบงการได้โดยง่าย

หากพระมารดาของฉินหวังถูกจับตัวไปยังแคว้นอื่น นอกจากมหาฉินจะเสียเกียรติยศแล้ว ทั่วทั้งใต้หล้าย่อมต้องพากันหัวเราะเยาะ

และหากวันหน้าแคว้นจ้าวนำตัวจ้าวจีมาประกันหน้าค่ายทหาร เหล่านรุ่ยซื่อแห่งฉินจะบุกโจมตีต่อไป หรือจะหยุดทัพกันเล่า?

เรื่องนี้

มันใหญ่โตเกินไปจริงๆ

ณ เขตเมืองเว่ยเฉิง!

สถานที่ฝึกซ้อมลับของขุมกำลังที่จ้าวเฟิงสร้างขึ้น ป่าผีหลอก

"ฆ่า!"

เสียงตวาดแผ่วต่ำดังขึ้น

เหล่าเด็กหนุ่มและเด็กสาวในชุดดำแบบเดียวกัน ต่างพากันใช้กระบี่บุกจู่โจมเข้าหากันอย่างดุดัน

กระบวนท่าการรบพุ่งในระยะประชิด การลอบสังหารที่เฉียบคมและแพรวพราว ล้วนถูกแสดงให้เห็นต่อสายตาของจ้าวเฟิง

เมื่อสามเดือนก่อน

เด็กชายหญิงเหล่านี้ยังคงดูไร้เดียงสาและมิประสีประสานัก ทว่าหลังจากผ่านการฝึกฝนอย่างหนักมาสามเดือน กลิ่นอายและบุคลิกของทุกคนกลับแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

และจากจำนวนเริ่มต้นสามร้อยคน บัดนี้เหลือเพียงสองร้อยเจ็ดสิบแปดคนเท่านั้น

คนอีกยี่สิบสองคนที่หายไป ย่อมมิมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว

"ดีมาก"

"หานซวง"

"ผ่านไปเพียงสามเดือน เจ้าทำให้ข้าทึ่งในฝีมือการฝึกของเจ้าจริงๆ"

เมื่อเห็นกระบวนท่าสังหารและกลิ่นอายที่เปลี่ยนไปของเหล่าคนเดนตายเหล่านี้ จ้าวเฟิงจึงเอ่ยปากชมหานซวงผู้ทำหน้าที่ฝึกสอน

"ขอบพระคุณนายท่านที่ชมเชย หากนายท่านให้เวลาข้ามากกว่านี้ พวกเขาจะแข็งแกร่งขึ้นได้ยิ่งกว่านี้แน่นอนขอรับ" หานซวงรายงานด้วยความนอบน้อม

"ข้าจะให้เวลาเจ้าตามต้องการ ทว่าเมื่อมองดูตอนนี้ จำนวนคนยังน้อยเกินไป"

"หานสี่"

"ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา การรับสมัครคนเพิ่มเป็นอย่างไรบ้าง?" จ้าวเฟิงเบนสายตาไปทางหานสี่

"กราบทูลนายท่าน"

"ยามนี้ที่อีกแห่งหนึ่งในเว่ยเฉิง มีคนเดนตายที่รับสมัครมาเพิ่มอีกห้าหมื่นคน ซึ่งทุกคนมีอายุไม่เกินสิบเอ็ดปีเฉกเช่นกลุ่มนี้ และบัดนี้ได้เริ่มการฝึกฝนแล้วขอรับ" หานสี่รายงานทันที

"จงรับสมัครเพิ่มต่อไป" จ้าวเฟิงพยักหน้าพลางสั่งการ

"นายท่านขอรับ"

"เรื่องคนนั้นมิคู่ควรมีปัญหา ทว่าเรื่องเงินทองและทรัพยากรนั้นเริ่มจะบานปลายแล้วขอรับ เพียงสามเดือนที่ผ่านมา ทองคำและเงินที่นายท่านทิ้งไว้ให้ใช้สอย ถูกใช้ไปแล้วเกือบสี่ส่วนเลยทีเดียวขอรับ..."

...