บทที่ 98 จ้าวสื่อ: นึกไม่ถึงว่าจะได้เห็นอีก! ฝูซูมีเจ้าอยู่ช่างเป็นวาสนาของเขาจริงๆ!

"นอกจากเบี้ยหวัดและที่ดินของท่านแม่ทัพจ้าวแล้ว"

"การมาครั้งนี้ ข้ายังได้รับมอบอำนาจจากฝ่าบาท ให้มาประกาศพระบรมราชโองการปูนบำเหน็จเป็นพิเศษด้วย!"

เหยียนปิงหยิบพระบรมราชโองการที่ส่งตรงมาจากนครเสียนหยางออกมาจากอกเสื้อ

จากนั้น

เขาก็ค่อยๆ คลี่ม้วนพระบรมราชโองการออก

"ผู้น้อยน้อมรับพระบรมราชโองการเจ้าค่ะ"

เมื่อได้ยินคำว่าพระบรมราชโองการ แววตาของจ้าวสื่อสั่นไหววูบหนึ่ง ทว่านางก็ดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว รีบย่อตัวลงคุกเข่าคำนับทันที

จ้าวอิ่งที่อยู่ข้างกายก็ทำตามมารดาอย่างรวดเร็ว

ชาวบ้านรอบด้าน

รวมถึงทหารทุกคนที่มิมีบรรดาศักดิ์ต่างก็พากันคุกเข่าลงจนหมดสิ้น

พระบรมราชโองการมาถึง ประหนึ่งกษัตริย์เสด็จมาด้วยพระองค์เอง

การขัดพระบรมราชโองการ เท่ากับการกบฏต่อกษัตริย์

"พระบรมราชโองการแห่งฉินหวัง"

"ฟู่เจียงจ้าวเฟิงมีความชอบต่อแผ่นดิน ทว่ามารดาที่อยู่บ้านเกิดหามีผู้ใดคอยดูแลไม่ จึงขอประทานช่างฝีมือไปสร้างจวนให้แก่มารดาหนึ่งหลัง มอบทาสหญิงห้าสิบคน ทองคำหนึ่งร้อยตำลึง เงินหนึ่งหมื่นอีแปะ และโสมอายุห้าสิบปีหนึ่งต้น"

"อีกทั้ง"

"ให้งดเว้นภาษีที่ดินพันหมู่ของท่านแม่ทัพจ้าวเฟิงเป็นเวลาสองปี"

เหยียนปิงประกาศเสียงดังฟังชัด

เนื้อหาในพระบรมราชโองการมิได้ยืดยาว ทว่าแสดงให้เห็นถึงพระมหากรุณาธิคุณอันล้นพ้นที่มีต่อจ้าวเฟิง

"ผู้น้อยขอน้อมรับพระบรมราชโองการแทนบุตรชายเจ้าค่ะ"

จ้าวสื่อขานรับทันที

เหยียนปิงรีบก้าวเข้าไปพยุงจ้าวสื่อให้ลุกขึ้น พร้อมกับส่งม้วนพระบรมราชโองการให้ถึงมือ

"จงนำของพระราชทานเข้ามา!" เหยียนปิงหันไปสั่งทหารด้านหลัง

สิ้นเสียงรับสั่ง

ที่ด้านหลังขบวนทหารจวิ้น

ทาสหญิงห้าสิบคนถูกคุมตัวเข้ามา บางทีอาจเป็นเพราะทรงคำนึงว่าที่บ้านจ้าวมีเพียงมารดาและน้องสาว ทาสเหล่านี้จึงเป็นหญิงทั้งหมด มิมีชายปะปน

และดูจากท่าทางแล้ว ทาสเหล่านี้ล้วนผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี ทุกคนมีทะเบียนทาสติดตัว มิกล้าขัดคำสั่งเจ้านายอย่างแน่นอน

นอกจากทาสหญิงแล้ว

ทหารจวิ้นยังช่วยกันยกกล่องไม้เข้ามาอีกหลายใบ

ภายในมีทองคำหนึ่งร้อยตำลึง เงินหนึ่งหมื่นอีแปะ

และโสมอายุห้าสิบปีอีกหนึ่งต้น

"ท่านแม่นางจ้าว"

"ทาสหญิงที่ฝ่าบาทประทานให้ รวมถึงเงินทองทั้งหมดอยู่นี่แล้ว ส่วนทะเบียนทาสของคนพวกนี้ก็อยู่ในกล่องนี้เช่นกัน เฉกเช่นเดียวกับโฉนดที่ดิน ทะเบียนทาสเหล่านี้ถูกโอนมายังเมืองซาชิวแล้ว หากทาสคนใดกล้าหลบหนี หรือขัดคำสั่งของท่านแม่นางจ้าว ท่านสามารถสั่งประหารได้ทันทีขอรับ" เหยียนปิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด เป็นการปรามทาสเหล่านั้นมิให้คิดคด

"ขอบพระคุณท่านจวิ้นโส่วที่ช่วยเตือนเจ้าค่ะ" จ้าวสื่อกล่าวขอบคุณ

หลังจากนั้น

จ้าวสื่อจึงเชิญเหยียนปิงและขุนนางที่ตามมาเข้าไปนั่งพักในบ้าน ซึ่งเหยียนปิงก็ตอบรับและเข้าไปสนทนาปราศรัยด้วยท่าทีที่เป็นกันเอง

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่

เหยียนปิงก็นำขบวนขุนนางและทหารลากลับไป

"ท่านแม่ ข้านับถือท่านจริงๆ เลยเจ้าค่ะ"

"ท่านแม่คุยกับท่านจวิ้นโส่วได้นานขนาดนั้นได้อย่างไร ข้ายืนอยู่ข้างๆ ยังไม่รู้จะพูดอะไรเลยเจ้าค่ะ" จ้าวอิ่งมองมารดาด้วยสายตาเทิดทูน

"มันก็แค่คำพูดตามมารยาทเท่านั้นแหละลูก ท่านจวิ้นโส่วคนนี้ก็แค่เห็นว่าพี่ชายเจ้ายังหนุ่มและมีอนาคตไกล ก็เลยอยากจะมาผูกมิตรไว้"

"หากพี่เจ้ามิได้สร้างความชอบใหญ่โต และมิได้มีอนาคตเช่นนี้ อย่าว่าแต่ท่านจวิ้นโส่วเลย แม้แต่นายอำเภอก็คงมิคู่ควรชายตามองบ้านเรา"

"หากวันใดพี่เจ้าสิ้นวาสนา เกียรติยศเหล่านี้ก็จะกลายเป็นเพียงเรื่องตลกเท่านั้น" จ้าวสื่อกล่าวอย่างราบเรียบ

เมื่อได้ฟัง

จ้าวอิ่งพยักหน้าอย่างพอเข้าใจ ก่อนจะเบนสายตาไปมองทาสหญิงหลายสิบคนที่ยืนสงบนิ่งอยู่ในลานบ้าน: "ท่านแม่ แล้วคนพวกนี้จะทำอย่างไรดีเจ้าคะ?"

เมื่อมองดูเหล่าสาวใช้ตรงหน้า จ้าวสื่อก็มีสีหน้าจนใจขึ้นมา

"คนเยอะขนาดนี้ จะจัดหาที่พักอย่างไรดีล่ะเนี่ย" จ้าวสื่อบ่นพึมพำ

ในตอนนั้นเอง

ช่างฝีมืออาวุโสคนหนึ่งเดินเข้ามาหาจ้าวสื่อและโค้งคำนับอย่างนอบน้อม: "ท่านฮูหยิน พวกข้าเป็นช่างฝีมือจากตัวเมืองจวิ้น ได้รับคำสั่งจากท่านจวิ้นโส่วให้มาสร้างจวนให้ท่านฮูหยินขอรับ"

จ้าวสื่อปรายตามองเหล่าสาวใช้ ก่อนจะหันไปถามช่างผู้นั้นว่า: "มิทราบว่าต้องใช้เวลาก่อสร้างนานเพียงใด?"

"ท่านฮูหยินโปรดวางใจ"

"ภายในหนึ่งเดือน จวนหลังนี้จะเสร็จสมบูรณ์แน่นอนขอรับ" หัวหน้าช่างรีบตอบ

"ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนพวกท่านด้วยนะ" จ้าวสื่อกล่าวขอบคุณ

สาวใช้มากมายขนาดนี้ ลำพังบ้านหลังเล็กๆ ของนางย่อมรับไม่ไหว คงต้องรอจนกว่าจวนหลังใหม่จะสร้างเสร็จเสียก่อนถึงจะจัดสรรที่อยู่ได้

"ท่านลุงอู๋"

"ข้ามีเรื่องอยากรบกวนท่านสักหน่อยได้ไหมเจ้าคะ?"

จ้าวสื่อหันไปหาอู๋หลี่เจิ้ง

"มีเรื่องอะไรก็ว่ามาเถอะ" อู๋หลี่เจิ้งรีบตอบ

"คนมากมายขนาดนี้ ย่อมต้องกินต้องใช้ รบกวนท่านช่วยจัดหาคนไปซื้อของใช้จำเป็นในเมืองมาให้ทีนะเจ้าคะ"

"ส่วนเรื่องที่ดินรางวัล ข้าอยากรบกวนท่านลุงช่วยจัดการให้ด้วย ที่ดินมากมายขนาดนั้นครอบครัวเราทำกินเองไม่ไหวหรอกเจ้าค่ะ ข้าขอเก็บไว้เพียงสิบหมู่เพื่อทำกินเอง ส่วนที่เหลือรบกวนท่านลุงช่วยหาคนมาเช่าทำนาทีนะเจ้าคะ ส่วนค่าเช่านา หากเป็นคนในหมู่บ้านเรา ข้าขอเก็บเพียงครึ่งเดียวจากราคาปกติ ส่วนหมู่บ้านอื่นก็ให้เก็บตามราคาตลาดได้เลยเจ้าค่ะ" จ้าวสื่อบอกกับอู๋หลี่เจิ้ง

"แม่นางจ้าว? เจ้าแน่ใจนะว่าจะลดค่าเช่านาให้คนในหมู่บ้านครึ่งหนึ่งเลยรึ?" อู๋หลี่เจิ้งตกใจ

หากเป็นที่ดินเพียงไม่กี่หมู่ ผลต่างอาจไม่มากนัก ทว่าในหมู่บ้านชามีที่ดินรางวัลถึงหลายร้อยหมู่ มูลค่าที่หายไปนั้นมหาศาลยิ่งนัก

"ถือเสียว่าเป็นน้ำใจจากครอบครัวเราที่อยากขอบคุณเพื่อนบ้านที่คอยดูแลพวกเรามาตลอดหลายปีเจ้าค่ะ" จ้าวสื่อยิ้มตอบ

"แม่นางจ้าว วางใจเถอะ"

"เรื่องนี้ข้าจะจัดการให้เอง รับรองว่าสิเรียบร้อยและยุติธรรมที่สุด" อู๋หลี่เจิ้งรีบรับปาก ก่อนจะเดินออกจากรั้วบ้านไปทันที

ในตอนนั้นเอง!

สาวใช้ที่ดูอาวุโสกว่าเพื่อนก้าวออกมาเบื้องหน้าสองแม่ลูกตระกูลจ้าว

นางทรุดตัวลงคุกเข่ากราบ: "คารวะท่านฮูหยินเจ้าค่ะ"

สาวใช้อีกสี่สิบเก้าคนก็คุกเข่าตามอย่างพร้อมเพรียงและนอบน้อมยิ่ง

จากนั้น

ก็คือการจัดแจงหน้าที่ให้แก่สาวใช้เหล่านี้ ทว่าเนื่องจากจวนยังมิเริ่มสร้าง จึงต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่กว่าจะเข้าที่เข้าทาง

ทว่าเมื่อมองดูเบี้ยหวัดของจ้าวเฟิงและของพระราชทานที่กองอยู่ในลานบ้าน การเลี้ยงดูสาวใช้เหล่านี้ย่อมมิใช่ปัญหา

"นึกมิถึงว่าในชั่วชีวิตนี้ ข้าจะได้เห็นพระบรมราชโองการที่เขียนด้วยลายพระหัตถ์ของเจ้าอีกครั้ง"

จ้าวสื่อลูบคลำม้วนพระบรมราชโองการในมือ แววตามองดูตัวอักษรที่แสนคุ้นเคยนั้นด้วยความรู้สึกที่ทับซ้อนเกินบรรยาย

...

ณ เมืองเว่ยเฉิง!

ลานฝึกทหารในค่าย! บนลานชุมนุมพล

จ้าวเฟิงสวมชุดเกราะศึกตำแหน่งฟู่เจียง ที่เอวเหน็บกระบี่หลงเฉวียน ยืนตระหง่านอย่างองอาจ หลังจากที่เขาเก็บกู้ค่าสถานะมาอย่างต่อเนื่อง ยามนี้ส่วนสูงของเขาพุ่งขึ้นถึงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร และดูเหมือนว่าจะยังมิใช่ขีดจำกัด เมื่อร่างกายเติบโตเต็มที่เขาน่าจะสูงกว่านี้อีก

ใบหน้าที่หล่อเหลาและดุดันเฉกเช่นขุนพลผู้ผ่านศึกสงคราม ผนวกกับชุดเกราะฟู่เจียง ยิ่งเสริมบารมีให้น่าเกรงขามยิ่งขึ้น

ที่เบื้องล่างลานชุมนุมพล

กองทัพหกหมื่นนายยืนสงบนิ่ง

มองไปเบื้องหน้า

การจัดแถวเป็นระเบียบตามลำดับยศ

ว่านจ้านทั้งห้าคนได้ทำการจัดระเบียบเชลยศึกเข้าสู่กองพลของตนเรียบร้อยแล้ว ยามนี้แต่ละกองพลว่านจ้านมีกำลังพลเพิ่มขึ้นเกินหนึ่งหมื่นนาย โดยแต่ละกองพลมีทหารประมาณหนึ่งหมื่นสามพันนาย

ทหารที่เพิ่มขึ้นมานั้นล้วนเป็นเชลยศึกที่ถูกนำมารวมทีมใหม่

เพียงแค่กวาดสายตามอง

ก็จะเห็นความแตกต่างระหว่างเชลยและนรุ่ยซื่อได้อย่างชัดเจน

เหล่าเชลยศึกมิมีชุดเกราะสวมใส่!

นี่คือสิ่งที่แบ่งแยกพวกเขาออกจากเหล่านรุ่ยซื่อในกองทัพ

หากปรารถนาจะสวมเกราะและเป็นทหารติดเกราะอย่างเต็มตัว

ประการแรกต้องหลุดพ้นจากสถานะทาสเสียก่อน จากนั้นจึงต้องสร้างผลงานสังหารศัตรูเพื่อให้ได้รับบรรดาศักดิ์นรุ่ยซื่อ จึงจะได้รับประทานชุดเกราะศึก

"ทหารหาญแห่งเว่ยเฉิง อยู่ที่ใด!"

จ้าวเฟิงกวาดสายตามองรอบหนึ่ง ก่อนจะตวาดเสียงดังกึกก้อง

"ฟง ฟง ฟง!"

เหล่าทหารรอบลานฝึกต่างประสานเสียงโห่ร้องกึกก้อง

ทว่า

ในเสียงโห่ร้องนั้น กลับมีเสียงของเชลยศึกชาวหานสามหมื่นนายปนอยู่ด้วย น้ำเสียงของพวกเขาช่างแหบแห้งและไร้เรี่ยวแรง ราวกับสูญเสียขวัญกำลังใจไปจนหมดสิ้น เมื่อเสียงเหล่านี้ผสมปนเปกันไป จึงทำให้ขบวนทัพที่เคยเข้มแข็งดูอ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด

ภาพที่เห็นนี้

ยิ่งทำให้เหล่าว่านจ้านที่ไม่เห็นด้วยกับการรวมเชลยเข้ากองทัพตั้งแต่แรก เริ่มแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา

ทว่าบนลานชุมนุม จ้าวเฟิงกลับมิได้ใส่ใจแม้แต่น้อย

สำหรับเชลยศึกเหล่านี้ ในยามนี้พวกเขาไม่ต่างอะไรกับซากศพที่มีชีวิต

บ้านเกิดเมืองนอนล่มสลาย มิคู่ควรมีที่ให้หนีกลับ

แม้จะถูกรวมเข้ากองทัพ ทว่าก็ยังคงสถานะทาส

สำหรับพวกเขาแล้ว อนาคตช่างมืดมน เช่นนี้จะเอาเรี่ยวแรงและจิตวิญญาณนักรบมาจากที่ใด

"พอได้แล้ว!"

จ้าวเฟิงยกมือขึ้นกดสัญญาณ

เสียงโห่ร้องค่อยๆ เงียบสงบลง

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คำพูดของข้า ให้ทั่วทั้งกองทัพกล่าวทวนตาม"

จ้าวเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

องครักษ์ส่วนตัวหนึ่งร้อยนายที่ล้อมรอบลานชุมนุมรับคำสั่งพร้อมกัน: "น้อมรับบัญชา!"

"ข้า จ้าวเฟิง ได้รับบัญชาให้มารักษาการณ์ที่เว่ยเฉิง"

"ตามระเบียบปฏิบัติในอดีต เชลยศึกมิคู่ควรมีโอกาสได้เข้าร่วมกองทัพ พวกเจ้าทุกคนย่อมต้องถูกส่งไปชายแดนเหนือเพื่อสร้างกำแพงเมือง หรือถูกลดชั้นเป็นทาสเพื่อตัดถนนหนทาง"

"ทว่ายามนี้เมื่อข้าเป็นผู้บัญชาการ ข้าจะขอก้าวข้ามจารีตเดิม นำพวกเจ้าทุกคนมารวมเข้าสู่กองทัพ เพื่อรับใช้มหาฉิน" จ้าวเฟิงประกาศเสียงดัง

ภายใต้การกล่าวทวนของเหล่าองครักษ์ คำพูดเหล่านี้จึงดังก้องไปทั่วทั้งกองทัพ

ทว่า

สำหรับเหล่าเชลยศึก พวกเขายังคงมีท่าทีเฉยเมย

"ข้ารู้ดี"

"พวกเจ้าที่เป็นเชลย ต่อให้ถูกดึงเข้ากองทัพ ก็ยังคิดว่าตนเองเป็นเพียงด่านหน้าที่จะต้องไปตายแทนผู้อื่น มิอาจหลุดพ้นจากคราบทาส และมิอาจมีศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ได้อย่างภาคภูมิ"

"ทว่าในวันนี้"

"ข้ามีข่าวสำคัญจะมาแจ้งแก่พวกเจ้าทุกคน และข่าวนี้จะส่งผลถึงเชลยศึกทุกคนที่มหาฉินจะกวาดต้อนมาได้ในอนาคตด้วย"

"นับจากนี้ไป"

"เชลยศึกคนใดที่ถูกรวมเข้ากองทัพ หากสังหารศัตรูในสนามรบได้หนึ่งคน จะได้รับการยกเลิกสถานะทาส และได้รับเบี้ยหวัดเทียบเท่าพลทหารธรรมดา หากสังหารศัตรูได้ห้าคน จะได้รับการปูนบรรดาศักดิ์ กลายเป็นนรุ่ยซื่อแห่งฉินอย่างเต็มตัว และได้รับสิทธิในการเลื่อนขั้นตามระบบความชอบทางทหารของมหาฉินทุกประการ!!" จ้าวเฟิงประกาศก้อง

คำประกาศนี้ถูกทวนซ้ำโดยทหารทั่วทั้งลาน

ในตอนนั้นเอง!

เหล่าเชลยศึกที่ได้ยินข่าวนี้ต่างพากันตกตะลึง จากดวงตาที่เคยหม่นหมองกลับเริ่มมีประกายแห่งความหวังจุดขึ้นมา ความคิดที่เคยอยากจะอยู่ไปวันๆ เริ่มแปรเปลี่ยนไปในทันที

"หรือว่าพระบรมราชโองการจะมาถึงแล้ว? ฝ่าบาททรงเห็นชอบกับแผนการของท่านแม่ทัพจ้าวแล้วจริงๆ รึ?"

เฉินเทา จ้าวถัว และแม่ทัพคนอื่นๆ ต่างพากันใจหายวาบเมื่อได้ยินคำประกาศนี้

วันที่จ้าวเฟิงเสนอแผนการนี้ขึ้นไป พวกเขาต่างคิดว่าฝ่าบาทคงไม่มีวันอนุญาต และเชลยพวกนี้คงต้องกลับไปเป็นทาสรับใช้ตามเดิมแน่นอน

"เรื่องจริงหรือนี่?"

"ขอเพียงสังหารศัตรูเพื่อฉิน เราก็จะหลุดพ้นจากความเป็นทาสได้งั้นรึ? แถมยังจะได้เลื่อนยศเลื่อนตำแหน่งอีก?"

"หากเป็นเช่นนั้นจริง เราก็จะมีโอกาสได้กลับบ้าน? มีโอกาสได้เจอครอบครัวอีกครั้งงั้นรึ?"

"ท่านแม่ทัพฉินคนนี้หลอกพวกเราหรือเปล่า? หากมหาฉินเมตตาเราถึงเพียงนี้ เหตุใดในอดีตจึงมิคู่ควรเคยทำเช่นนี้มาก่อน?"

"การปฏิบัติต่อเชลยเช่นนี้ มิเคยได้ยินได้ฟังมาก่อนเลยจริงๆ?"

ในหมู่เชลยศึกที่ถูกรวมเข้ากองทัพ ส่วนใหญ่ต่างเริ่มมีความหวัง แต่ก็ยังมีอีกไม่น้อยที่ยังมิอาจปักใจเชื่อ เพราะในก้นบึ้งของหัวใจ พวกเขายังคงมีความระแวงต่อมหาฉินอยู่อย่างเต็มเปี่ยม

"ขออนุญาตถามท่านแม่ทัพ"

"เรื่องที่ท่านกล่าวมานั้น เป็นความจริงแท้แน่นอนหรือไม่?"

เชลยศึกคนหนึ่งตะโกนถามเสียงดัง

สิ้นคำถามนั้น สายตาของเชลยศึกนับหมื่นคู่ต่างก็พุ่งตรงไปยังจ้าวเฟิงบนลานชุมนุม

เมื่อเผชิญกับคำถามนี้

จ้าวเฟิงมิคู่ควรเสียเวลาพูดพร่ำทำเพลง เขาหยิบม้วนพระบรมราชโองการที่ส่งตรงมาจากเสียนหยางชูขึ้นสูงเหนือศีรษะ

"สิ่งที่ข้ากล่าวไปเมื่อครู่ ล้วนเป็นสิ่งที่ฝ่าบาททรงอนุญาตและเห็นชอบทุกประการ"

"นับจากนี้ไป"

"เชลยศึกที่ถูกรวมเข้ากองทัพ จะถูกขนานนามว่า [กองทัพนักโทษ] (สิงถูจวิน) เพื่อเตือนใจว่าเป็นผู้ที่กำลังไถ่บาปความผิดของตน!"

"ทหารกองทัพนักโทษคนใด สังหารศัตรูในสนามรบเพื่อมหาฉินได้หนึ่งคน จะได้รับการยกเลิกสถานะทาส กลายเป็นพลทหารธรรมดา และได้รับเบี้ยหวัดพื้นฐาน"

"และหากสังหารศัตรูได้ครบห้าคนหลังจากพ้นสภาพทาส จะได้รับบรรดาศักดิ์ระดับหนึ่ง"

"นี่คือพระมหากรุณาธิคุณที่ฝ่าบาททรงมีต่อกองทัพนักโทษของพวกเจ้า" จ้าวเฟิงตวาดก้อง

เมื่อคำพูดเหล่านี้ถูกทวนซ้ำไปทั่ว และทุกคนได้เห็นพระบรมราชโองการในมือจ้าวเฟิง

เชลยศึกทั่วทั้งลานต่างก็พากันสะเทือนใจอย่างยิ่ง

"หากเป็นเรื่องจริง ข้ายินดีรบเพื่อมหาฉิน ยอมแลกชีวิตสังหารศัตรูเพื่ออิสรภาพของตนเอง"

"ถูกต้อง"

"หากหลุดพ้นจากสถานะทาสได้ และมีโอกาสได้เจอครอบครัวอีกครั้ง ข้าจะขอสู้สุดใจในสนามรบเพื่อมหาฉิน"

"ข้าเองก็เช่นกัน"

...

เชลยศึกนับหมื่นต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ แววตาที่เคยสิ้นหวังกลับลุกโชนไปด้วยพลัง

ในวินาทีต่อมา

เสียงเหล่านั้นก็หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว

"มหาฉินจงเจริญ ต้าหวังจงเจริญ!"

"มหาฉินจงเจริญ..."

ในนาทีนี้

เหล่าเชลยศึกต่างพากันโห่ร้องสุดเสียง

ทั่วทั้งลานฝึกอบอวลไปด้วยขวัญกำลังใจที่พุ่งพ่าน และจิตใจของเชลยศึกที่เริ่มหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน

เหล่านรุ่ยซื่อในกองทัพเองก็พลอยได้รับผลกระทบไปด้วย ต่างพากันมองเชลยเหล่านี้ด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะส่งเสียงโห่ร้องร่วมไปกับพวกเขาด้วย

เสียงโห่ร้องดังกึกก้องปานฟ้าถล่ม!

"เชลยเหล่านี้ นำมาใช้งานได้จริงงั้นรึ?"

"แผนการจัดระเบียบของท่านแม่ทัพจ้าว ประสบความสำเร็จจริงๆ รึนี่?"

เมื่อเห็นขวัญกำลังใจที่พุ่งสูงของเหล่าเชลยศึก แม้แต่เฉินเทา จ้าวถัว และคนอื่นๆ ที่เคยคัดค้าน ก็ต้องยอมรับด้วยความตกตะลึง

หากวัดจากขวัญและกำลังใจในยามนี้

แผนการของจ้าวเฟิง ทั้งเรื่องการให้เชลยสังหารศัตรูเพื่อไถ่ตัว และการนำระบบความชอบมาใช้นั้น ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว

ทว่าในเวลานี้

จ้าวเฟิงมองลงไปยังเหล่าขุนพลเบื้องล่าง แล้วลอบยิ้มในใจ: "แผนกองทัพนักโทษนี้ ในหน้าประวัติศาสตร์มหาฉินก็เคยใช้รวบรวมแผ่นดินมาแล้ว ข้าแค่เป็นคนนำมันมาใช้ให้เร็วขึ้นเท่านั้น หากมันใช้ไม่ได้จริง ก็เท่ากับว่าหน้าประวัติศาสตร์นั้นเป็นเรื่องโกหกแล้วล่ะ"

จากนั้น

จ้าวเฟิงจึงยกมือขึ้นส่งสัญญาณ

เสียงโห่ร้องที่ดังกึกก้องค่อยๆ เงียบสงบลง

"แผนกองทัพนักโทษนี้ ข้าเป็นผู้เริ่มคิด และได้รับความเมตตาจากฝ่าบาทประทานให้แก่พวกเจ้าทุกคน"

"เมื่อมีพระคุณ ก็ย่อมต้องมีบทลงโทษ"

"เชลยศึกคนใดที่ถูกรวมเข้ากองทัพ หากคิดกบฏหรือทรยศ จะต้องโทษประหารชีวิตและประหารล้างตระกูล"

"เชลยคนใดหนีทัพกลางศึก จะต้องโทษประหารชีวิตและประหารล้างตระกูล"

"เชลยคนใดทอดทิ้งเพื่อนร่วมรบ จะต้องโทษประหารชีวิตและประหารล้างตระกูล"

"นี่คือกฎเหล็ก หากผู้ใดล่วงละเมิด ข้าจะไม่ไว้หน้าเด็ดขาด" จ้าวเฟิงตวาดเสียงเย็น

ภายใต้เสียงทวนคำสั่ง

เชลยทุกคนต่างรู้สึกใจหายวาบ และเกิดความเกรงกลัวขึ้นมาในทันที

เมื่อครู่มอบพระคุณ ยามนี้มอบบทลงโทษ

"ท่านแม่ทัพทุกคน"

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป"

"จงฝึกฝนเชลยทุกคนให้เข้มงวดเฉกเช่นเดียวกับนรุ่ยซื่อ ฝึกปรือค่ายกลศึกของมหาฉินให้ชำนาญ" จ้าวเฟิงสั่งการเสียงเข้ม

"น้อมรับบัญชา!"

เฉินเทา จ้าวถัว และว่านจ้านทั้งห้าคนขานรับเสียงดัง

ภายในโถงบัญชาการ!

"ท่านแม่ทัพ"

"นี่คือบัญชีตารางเวรยามตรวจตราที่ผู้น้อยจัดเตรียมไว้ขอรับ"

จางหานยื่นม้วนไม้ไผ่ให้แก่จ้าวเฟิงด้วยความนอบน้อม

จ้าวเฟิงรับมาเปิดดูอย่างละเอียด ก่อนจะพยักหน้าอย่างพอใจ: "แบ่งแต่ละกองพลให้ประจำการชายแดนรอบละหนึ่งเดือน แล้วผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไป วิธีนี้ดีมาก"

"ตารางเวรยามของท่านจางหาน พวกผู้น้อยได้ศึกษาดูแล้ว เห็นพ้องว่าสามารถปฏิบัติได้จริงขอรับ" จ้าวถัวกล่าวเสริม

"ในเมื่อทุกคนเห็นพ้อง ก็จงดำเนินการตามนี้"

"เว่ยเฉิงเป็นเมืองชายแดน มีหน้าที่เฝ้าระวังแคว้นเว่ย การจัดกำลังหนึ่งหมื่นนายรักษาชายแดนถือว่าเหมาะสม หากเกิดศึกขึ้น กำลังอีกสี่หมื่นนายในเมืองเว่ยเฉิงก็สามารถรุดไปช่วยได้ทันท่วงที" จ้าวเฟิงยิ้มพลางพยักหน้า

"ท่านแม่ทัพ"

"ยามนี้อากาศเริ่มหนาวเย็นลงเรื่อยๆ เราจำเป็นต้องเตรียมถ่านไม้และเสื้อผ้าหนาๆ ให้เพียงพอต่อทหารทั้งกองทัพเพื่อกันหนาวขอรับ" เฉินเทาเอ่ยขึ้น

"เรื่องนี้ข้าได้รายงานเบื้องบนไปแล้ว อีกมินานถ่านไม้สำหรับสร้างความอบอุ่นให้กองทัพน่าจะมาถึง ส่วนเสื้อผ้าหนาๆ ข้าเชื่อว่าทางราชสำนักจะจัดสรรมาให้แน่นอน" จ้าวเฟิงตอบ

ในยุคนี้!

สิ่งของสำหรับกันหนาวมีไม่มากนัก

หลักๆ คือถ่านไม้

รองลงมาคือผ้าหนาๆ

ส่วนเสื้อผ้าที่บุด้วยฝ้ายนั้นยังมิปรากฏขึ้นในแผ่นดินเสินโจว เสื้อฝ้ายนั้นต้องใช้ปุยฝ้ายเป็นวัตถุดิบหลัก ทว่าต้นฝ้ายนั้นกว่าจะเข้ามาถึงแผ่นดินนี้ก็ในยุคราชวงศ์ฮั่นโน่น

หากมีเสื้อฝ้าย การกันหนาวก็จะทำได้ง่ายขึ้นมาก และชาวหัวเซี่ยก็คงมิต้องหนาวตายกันมากมายในทุกฤดูหนาวเช่นนี้

"ปุยฝ้ายดูเหมือนจะมาจากดินแดนทางตะวันตก (ซีอวี้) สินะ? หากวันข้างหน้าข้าสามารถตั้งตนเป็นใหญ่ในช่วงปลายยุคฉินได้ ข้าจะกรีธาทัพบุกซีอวี้ เพื่อนำฝ้ายมาปลูกให้ได้ เพื่อจะช่วยรักษาชีวิตราษฎรนับไม่ถ้วน" จ้าวเฟิงลอบคิดในใจ

การรักษาการณ์ที่เว่ยเฉิงนั้นมิมีภารกิจซับซ้อนอันใด

ส่วนใหญ่คือการฝึกซ้อมทหารและการเคลื่อนย้ายกำลังพลตามวงรอบ

นี่คือภาพของกองทัพฉินในยามที่ไร้ศึกสงคราม

มิใช่เพียงจ้าวเฟิงเท่านั้นที่ปฏิบัติเช่นนี้ ทหารฉินที่ประจำการอยู่ในที่อื่นๆ ก็ปฏิบัติมิต่างกัน

หลังจากบรรดาแม่ทัพลาไปหมดแล้ว

"มหาฉินเพิ่งจะปราบแคว้นหานได้ไม่ถึงสามเดือน ในระยะเวลาอันสั้นนี้คงจะยังไม่มีศึกใหญ่อีก"

"ตามที่บันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ เป้าหมายต่อไปน่าจะเป็นการดับแคว้นจ้าว"

"และนั่นจะเป็นกระดูกชิ้นที่เคี้ยวยากที่สุดในภารกิจรวมหกแคว้นของฉิน" จ้าวเฟิงครุ่นคิดในใจ

ในเมื่อรู้ประวัติศาสตร์ล่วงหน้า

เขาก็ต้องหาทางแทรกซึมและหาประโยชน์จากเหตุการณ์เหล่านั้นให้ได้

"ในประวัติศาสตร์ คนที่ไปดับแคว้นจ้าวก็คือหวังเจี่ยน แม้ข้าจะรักษาการณ์อยู่ที่เว่ยเฉิง ทว่าข้าย่อมมีโอกาสได้ไปสร้างผลงานในสนามรบแน่นอน"

"ทว่าหากเทียบกับการฝึกฝนรายวันแล้ว การออกไปฆ่าศัตรูในสนามรบเพื่อเพิ่มค่าสถานะย่อมรวดเร็วกว่ามาก" จ้าวเฟิงอดมิได้ที่จะทอดถอนใจ

จากนั้น

เขาจึงเปิดแผงหน้าจอค่าสถานะของตนเองขึ้นมาดู

โฮสต์: จ้าวเฟิง อายุ: 16 ปี ระดับ: ขั้นก่อเกิด ระดับ 3 (ยิ่งระดับสูง พลังปราณแท้จริงยิ่งแข็งแกร่ง ส่งผลต่อการใช้กำลังในร่างกายได้ดีขึ้น) พละกำลัง: 2810 (ยิ่งพละกำลังมาก ยิ่งสร้างแรงระเบิดได้รุนแรง) ความเร็ว: 1732 (ยิ่งตัวเลขสูง ยิ่งเคลื่อนไหวได้รวดเร็ว) ร่างกาย: 1739 (ยิ่งร่างกายแข็งแกร่ง ยิ่งฟื้นฟูอาการบาดเจ็บได้เร็ว พละกำลังต่อเนื่อง และฟื้นฟูพลังปราณแท้จริงได้เร็วขึ้น) จิตวิญญาณ: 1730 (จิตวิญญาณสามารถแผ่ออกไปได้ไกล 15 จั้ง และดูดซับพลังปราณฟ้าดินในรัศมีนั้นได้) อายุขัย: 150 ปี + 5 ปี 140 วัน

แต้มบุญ: 563 แต้ม (สามารถเปลี่ยนเป็นค่าสถานะอิสระหรือแต้มทักษะได้) พื้นที่มิติส่วนตัว: 19 ลูกบาศก์เมตร เคล็ดวิชาที่ฝึกฝน: เคล็ดวิชามังกรคชสาร ทักษะยุทธ์: ฝ่ามือพิชิตมังกร, หมัดระเบิดทะลวง...

"การฝึกฝนในช่วงที่ผ่านมาถือว่าให้ผลลัพธ์ที่ดีทีเดียว ค่าสถานะทุกด้านเพิ่มขึ้นเกือบสามร้อยแต้ม และที่สำคัญคือพลังปราณแท้จริงแข็งแกร่งขึ้นหลายเท่าตัว ทำให้พละกำลังเพิ่มพูนขึ้นมหาศาล" เมื่อมองดูตัวเลขที่ชัดเจนเช่นนี้ ยิ่งเป็นแรงผลักดันให้จ้าวเฟิงเพียรฝึกฝนทุกวันมิได้ขาด

และพลังปราณแท้จริงที่หนาแน่นในจุดตันเถียนนั้นก็เห็นผลได้อย่างชัดเจน

หากค่าสถานะคือความแข็งแกร่งทางกายภาพ พลังปราณแท้จริงก็คือความแข็งแกร่งจากภายใน

ทว่ายามนี้พละกำลังทางร่างกายของเขายังคงทิ้งห่างพลังปราณแท้จริงอยู่มากนัก

การที่ระดับการฝึกฝนของเขาก้าวกระโดดขึ้นมาสองระดับในเวลาสั้นๆ แสดงให้เห็นว่าพลังปราณฟ้าดินในโลกใบนี้มีความหนาแน่นมากเพียงใด

ในตอนนั้นเอง!

"ท่านแม่ทัพ"

"ที่หน้าค่ายทหารมีผู้มาขอพบท่านขอรับ อ้างว่าเป็นคนของจ่างกงจื่อองค์ปัจจุบัน"

จางหมิง นายร้อยองครักษ์ส่วนตัวเดินเข้ามาโค้งคำนวณจ้าวเฟิงด้วยความเคารพ

"คนของจ่างกงจื่อรึ?"

จ้าวเฟิงชะงักไป สีหน้าปรากฏแววฉงน: "ข้ากับฝูซูมิเคยมีความบาดหมางหรือเกี่ยวข้องกันเลยนี่นา หรือว่าท่านพ่อตาของข้าจะไปพูดอะไรในราชสำนัก จนทำให้ฝูซูส่งคนมาหาเรื่องข้าเพราะเรื่องของเยี่ยนเอ๋อร์กันนะ?"

เมื่อคิดได้เช่นนี้

จ้าวเฟิงก็เริ่มเข้าใจสถานการณ์ขึ้นมาบ้างแล้ว

นอกจากเรื่องนี้ เขาก็คิดหาเหตุผลอื่นไม่ออกจริงๆ

เนิ่นนานผ่านไป

เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่เสียนหยางบ้าง จ้าวเฟิงก็หามิล่วงรู้ได้เลย เพราะเขายังมิมีสายสืบคอยรายงานข่าว

หากขุมกำลังของเขาเป็นรูปเป็นร่างเมื่อใด และกระจายตัวไปทั่วใต้หล้า เมื่อนั้นเขาย่อมมีหูตาที่กว้างไกลราวกับหยั่งรู้ทุกสรรพสิ่ง

"นายท่าน จะอนุญาตให้เข้าพบหรือไม่ขอรับ?" จางหมิงถามซ้ำ

"พาเข้ามา" จ้าวเฟิงสะบัดมือสั่ง

เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าฝูซูต้องการสิ่งใดกันแน่

ครู่ต่อมา

บัณฑิตผู้หนึ่งเดินเข้ามาในโถงบัญชาการทหาร

เมื่อเห็นจ้าวเฟิง บัณฑิตผู้นั้นปรายตามองแวบหนึ่ง พร้อมกับแสดงท่าทีหยิ่งยโสออกมาอย่างปิดไม่มิด

"เจ้าคือจ้าวเฟิงงั้นรึ?" บัณฑิตผู้นั้นถามด้วยน้ำเสียงที่จองหอง

จ้าวเฟิงปรายตามอง สีหน้าเรียบเฉย ทว่าในใจกลับลอบเย้ยหยัน: "คนในสังกัดของฝูซูเป็นคนประเภทนี้เองรึ? มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกสุนัขที่ชอบดูถูกคน"

"มีธุระก็ว่ามา ถ้าไม่มีก็ไสหัวไป" จ้าวเฟิงกล่าวเสียงเย็น

ดูจากท่าทางที่ตั้งใจมาเอาเรื่องขนาดนี้ จ้าวเฟิงก็หามิจำเป็นต้องไว้หน้าให้เสียเวลา

ต่อให้เป็นฝูซูแล้วอย่างไร?

จ้าวเฟิงหามีความจำเป็นต้องเกรงกลัวเขาไม่

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

บัณฑิตผู้นั้นขมวดคิ้วจ้องมองจ้าวเฟิงด้วยความโกรธแค้น: "บังอาจนัก! เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร? กล้าดียังไงมาเสียมารยาทกับข้าเช่นนี้?"

"ข้าคือเมิ่งเจี่ย ศิษย์เอกของท่านราชครูฉุนอวี๋เยว่ ผู้ซึ่งฝ่าบาททรงแต่งตั้งให้เป็นอาจารย์ของจ่างกงจื่อ"

"ข้ากับจ่างกงจื่อเป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกัน"

"เจ้าที่เป็นเพียงขุนศึกบ้านนอก กล้าดีอย่างไรมาสามหาวกับข้าถึงเพียงนี้?"

บัณฑิตผู้นั้นกล่าวด้วยความหยิ่งผยอง

การอ้างชื่อฝูซูและฉุนอวี๋เยว่ ย่อมเป็นการแสดงออกถึงความถือตัวว่าเป็นชนชั้นสูง หรือพูดง่ายๆ คือสำหรับคนอย่างจ้าวเฟิงที่ไต่เต้ามาจากชนชั้นล่าง รวมถึงขุนพลคนอื่นๆ ที่มีที่มามิคู่ควรต่างกัน พวกขุนนางชั้นสูงเหล่านี้มักจะมีทัศนคติที่ดูแคลนและคิดว่าตนเองสูงส่งกว่าเสมอ

เมื่อได้ฟังคำแนะนำตัวของชายที่ชื่อเมิ่งเจี่ย จ้าวเฟิงก็ปรายตามองแล้วตอบกลับสั้นๆ ว่า: "อ้อ"

"นี่คือท่าทางที่เจ้าควรมีรึ?"

"ข้ามาที่นี่ในฐานะตัวแทนของจ่างกงจื่อ เจ้ายังกล้าเสียมารยาทอีกหรือ!" เมิ่งเจี่ยขมวดคิ้วตวาดด้วยความโมโห

ในฐานะศิษย์ร่วมสำนักของจ่างกงจื่อ และศิษย์เอกของท่านราชครู ไม่ว่าเมิ่งเจี่ยจะเดินทางไปที่ใด ผู้คนต่างก็ให้การต้อนรับอย่างมีมารยาท แม้แต่บรรดาขุนพลในเสียนหยางก็ยังต้องเกรงใจเขา ทว่าท่าทีของจ้าวเฟิงในวันนี้กลับทำให้เขารู้สึกอับอายและโกรธแค้นยิ่งนัก

"ข้าจะบอกอะไรเจ้าอย่างหนึ่ง จ่างกงจื่อมิได้มีตำแหน่งในกองทัพ ย่อมมิมีสิทธิ์มาออกคำสั่งกับข้า"

"มีธุระก็ว่ามา ถ้าไม่มีก็ไสหัวไปซะ" จ้าวเฟิงกล่าวเสียงเย็น

ในเมื่อคนผู้นี้ถูกส่งมาโดยฝูซู แถมยังทำตัวจองหองเช่นนี้ จ้าวเฟิงย่อมมิคิดจะประนีประนอมด้วยแน่นอน

"เจ้า..."

เมื่อเห็นท่าทีที่มิคู่ควรมีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย เมิ่งเจี่ยจึงชี้หน้าจ้าวเฟิงด้วยความโกรธที่พุ่งปรี๊ด

ทว่าเมื่อสบกับสายตาที่นิ่งสนิทของจ้าวเฟิง เมิ่งเจี่ยก็เริ่มดึงสติกลับมาได้ และตระหนักว่าที่นี่คือถิ่นของจ้าวเฟิง มิใช่เสียนหยาง และเขาก็มีภารกิจสำคัญที่อาจารย์มอบหมายมาให้ทำให้สำเร็จ

อีกทั้งอาจารย์ของเขายังบอกอีกว่า หากทำงานนี้ได้สำเร็จ จ่างกงจื่อจะต้องทรงพอพระทัยอย่างยิ่ง และเขาก็จะได้เลื่อนตำแหน่งสำคัญแน่นอน

"เจ้าได้หมั้นหมายกับบุตรสาวของท่านซั่งเจียงจวินหวังเจี่ยนแล้วใช่หรือไม่?" เมิ่งเจี่ยถามเสียงเย็นด้วยท่าทางราวกับเป็นผู้พิพากษา

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับหัวเจ้าด้วยล่ะ?"

จ้าวเฟิงสวนกลับทันควัน

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าการหมั้นหมายที่เหลวไหลของเจ้านั้น ได้ทำลายวาสนาของจ่างกงจื่อลง?"

"เดิมทีจ่างกงจื่อจะได้อภิเษกสมรสกับบุตรสาวตระกูลหวัง ทว่าเพราะเจ้าเข้ามาแทรกกลาง ทำให้ท่านซั่งเจียงจวินต้องปฏิเสธจ่างกงจื่อ และทำลายงานมงคลครั้งนี้ลง เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าทำความผิดใหญ่หลวงเพียงใด?" เมิ่งเจี่ยตวาดดุดัน

คำพูดของเขาฟังดูราวกับว่าจ้าวเฟิงได้ทำความผิดร้ายแรงที่มิคู่ควรอาจได้รับการอภัยโทษ

ทว่าจ้าวเฟิงกลับมองเมิ่งเจี่ยด้วยสายตาที่เหมือนมองคนโง่

ให้ตายเถอะ

จ้าวเฟิงมิอาจเข้าใจได้เลยว่าเหตุใดจึงมีคนสมองนิ่มพูดจาเช่นนี้ออกมาได้ หรือพูดง่ายๆ คือคนปกติเขาพูดแบบนี้กันรึเปล่า?

จ้าวเฟิงและหวังเยี่ยนมีใจให้กันมาก่อน ทว่าเจ้านี่กลับหาว่าจ้าวเฟิงเป็นมือที่สามที่มาทำลายวาสนาระหว่างหวังเยี่ยนและฝูซูอย่างนั้นรึ?

เมื่อมองดูคนตรงหน้า จ้าวเฟิงทั้งรู้สึกโมโหและขำในเวลาเดียวกัน

"เจ้าถูกฝูซูส่งมาจริงๆ รึ?" จ้าวเฟิงถามด้วยน้ำเสียงเจือความขำ

"ก็ใช่น่ะสิ!" เมิ่งเจี่ยเชิดหน้าตอบอย่างทระนง

"ฝูซูมีคนข้างกายอย่างเจ้าเนี่ย นับว่าเป็นวาสนาของเขาจริงๆ เลยนะ" จ้าวเฟิงถอนหายใจออกมาจากใจจริง

ทว่าคำว่าวาสนานั้น หามิใช่ความหมายในทางที่ดีไม่

เมื่อเห็นเมิ่งเจี่ยตรงหน้า จ้าวเฟิงก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดในประวัติศาสตร์ ฝูซูถึงได้เป็นคนหัวรั้นมิคู่ควรรู้จักพลิกแพลง และเหตุใดถึงพ่ายแพ้ให้แก่หูไห้ทั้งที่มีข้อได้เปรียบมากมาย การมี "ยอดคน" เช่นนี้คอยช่วยเหลือ การจะรักษาตำแหน่งรัชทายาทไว้ได้ก็คงจะเป็นเรื่องยากเต็มทน

บางทีสาเหตุที่เขาเข้ามิคู่ควรถึงบัลลังก์ คนรอบกายก็น่าจะเป็นปัจจัยสำคัญ

"จ้าวเฟิง"

"ข้าเคยได้ยินวีรกรรมของเจ้ามาบ้าง"

"เข้ากองทัพเพียงปีเดียวก็ได้เป็นฟู่เจียง เจ้าช่างเก่งกาจนัก ทว่าเจ้าต้องสำนึกไว้เสมอว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้ามีล้วนเป็นสิ่งที่พระราชอำนาจประทานให้ หากฝ่าบาททรงต้องการ หรือจ่างกงจื่อทรงต้องการ ทุกอย่างก็สามารถถูกยึดคืนได้ทุกเมื่อ"

"จ่างกงจื่อคือผู้ใด?"

"เขาคือว่าที่องค์รัชทายาท และว่าที่กษัตริย์ในอนาคต"

"หากเจ้าคิดเป็นศัตรูกับจ่างกงจื่อ ก็เท่ากับเจ้าหาทางตายใส่ตัว"

"มาวันนี้ในเมื่อข้ามาถึงที่นี่แล้ว ขอเพียงเจ้าส่งสารไปแจ้งท่านซั่งเจียงจวินหวังเจี่ยนว่าเจ้ามิได้มีเยื่อใยกับบุตรสาวของท่านแล้ว และให้กล่าวว่าจ่างกงจื่อฝูซูคือคู่ครองที่เหมาะสมกับนางที่สุด ข้าจะเปิดโอกาสให้เจ้าได้เข้ามาเป็นข้ารับใช้ของจ่างกงจื่อ"

เมิ่งเจี่ยกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง ราวกับว่านี่คือโอกาสทองที่จะทำให้จ้าวเฟิงได้ดิบได้ดี

จ้าวเฟิงมิได้ตอบโต้เป็นคำพูด ทว่าเขากลับค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้บัญชาการ และเดินตรงไปยังเมิ่งเจี่ยอย่างช้าๆ

"เจ้าจะทำอะไร?"

เมื่อเห็นจ้าวเฟิงเดินเข้ามา ร่างกายที่สูงใหญ่และรัศมีที่แผ่ออกมาทำให้เมิ่งเจี่ยเริ่มใจคอไม่ดี

ทว่าในวินาทีต่อมา

เพียะ!

ฝ่ามือของจ้าวเฟิงฟาดลงบนใบหน้าของเมิ่งเจี่ยอย่างเต็มแรง จนอีกฝ่ายกระเด็นล้มลงกับพื้นทันที

"เจ้า... เจ้ากล้าตบข้ารึ?"

เมิ่งเจี่ยกุมใบหน้าที่ปวดแสบปวดร้อน มองจ้าวเฟิงด้วยความโกรธแค้น ทว่าส่วนใหญ่คือความตกตะลึงอย่างมิคู่ควรอยากเชื่อสายตา

เขาเกิดในตระกูลเมิ่ง ซึ่งเคยเป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่และทรงอำนาจ แม้มิยิ่งใหญ่เท่าแต่ก่อน ทว่าก็ยังถือว่ามีหน้ามีตา ตั้งแต่เด็กจนโตหามีผู้ใดกล้าลงมือกับเขาเช่นนี้ไม่?

ทว่ายามนี้เขากลับถูกฟู่เจียงตัวเล็กๆ ตบหน้ากลางโถงบัญชาการ?

"ทหาร"

จ้าวเฟิงตวาดเสียงเย็น

"ขอรับ!"

องครักษ์ส่วนตัวนับสิบนายพุ่งเข้ามาในโถงทันที พร้อมกับโค้งคำนวณจ้าวเฟิงอย่างพร้อมเพรียง

"สั่งสอนมันให้หนัก แต่อย่าให้ถึงตาย"

"เสร็จแล้วก็โยนมันออกไปนอกค่ายทหารซะ" จ้าวเฟิงสั่งการด้วยเสียงเฉียบขาด

"น้อมรับบัญชา!"

องครักษ์นับสิบนายหันไปมองเมิ่งเจี่ยที่นอนอยู่บนพื้น จากนั้นก็รุมเข้าไปใช้เท้าเตะถอยหลังเมิ่งเจี่ยอย่างบ้าคลั่ง

"อ๊าก!... อ๊าก!..."

"พวกเจ้ากล้าดีอย่างไร!"

"ข้าคือศิษย์ร่วมสำนักของจ่างกงจื่อ ข้าคือบุตรชายคนโตของตระกูลเมิ่ง... บังอาจนัก... อ๊ากกก..."

เมิ่งเจี่ยร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด ทว่าต่อหน้าเหล่าองครักษ์เหล่านี้นั้น เขาก็หามีปัญญาจะต่อต้านได้ไม่

...