บทที่ 97 หานเฟย!! ท่านจวิ้นโส่วมาเยือน! หมู่บ้านชาสั่นสะเทือน!!!

ภายในคุกหลวง! ในห้องขังแยกส่วนตัว

หานเฟยนั่งดื่มสุราพลางอ่านตำรา แม้ร่างกายจะดูมอมแมมไปบ้าง ทว่ากลับไม่มีร่องรอยของความเป็นนักโทษหลงเหลืออยู่เลย

ในฐานะคนฉลาด หานเฟยย่อมรู้ดีว่าการที่เขาถูกขังอยู่ที่นี่ พร้อมทั้งมีสุราและเนื้อชั้นดีคอยปรนนิบัติ แสดงถึงเจตนารมณ์ของฉินหวังได้เป็นอย่างดี

ยามนี้เขาก็เพียงแค่รอคอยเวลาที่ฉินหวังจะเรียกพบเท่านั้น

ทว่าในเวลานี้

ที่อีกด้านหนึ่งของคุกหลวง สายตาสองคู่กำลังจับจ้องมาที่หานเฟย

"ท่านเสนาบดีกรมอาญา จะทำเช่นนั้นจริงๆ หรือ?" เหยาเจี่ยเอ่ยถามด้วยสีหน้ากังวล

"เจ้าไม่เต็มใจรึ?"

หลี่สื่อขมวดคิ้ว ปรายตามองเหยาเจี่ยด้วยความไม่พอใจ

"ผู้น้อยเป็นคนของท่านเสนาบดี ย่อมต้องเต็มใจอยู่แล้วขอรับ" เหยาเจี่ยรีบตอบทันที

"ฝูซูกับหวังหว่านเริ่มมีท่าทีจะดึงตัวหานเฟยไปเป็นพวกแล้ว หากปล่อยให้หานเฟยออกจากคุกหลวงไปได้ วันหน้าเขาต้องกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจของเราแน่ ความสามารถของเขา คนอื่นอาจไม่รู้ แต่ข้ารู้ซึ้งดีกว่าใคร" หลี่สื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

"ท่านเสนาบดี"

"สำหรับหานเฟย ข้าย่อมปรารถนาจะกำจัดเขาให้พ้นทางอยู่แล้ว ทว่าสำหรับท่าน เขาคือสหายร่วมสำนักของท่านนะขอรับ" เหยาเจี่ยเอ่ยขึ้นอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

หลี่สื่อกลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชา "ในเมื่อเป็นเรื่องของความเป็นความตาย สหายร่วมสำนักแล้วจะอย่างไร?"

"เตรียมการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?"

เหยาเจี่ยหันไปตะโกนสั่งด้านหลังทันที "ไปได้!"

เหล่านายพิทักษ์คุกหลายคนถือสุราและโต๊ะ เดินมุ่งหน้าไปยังห้องขังของหานเฟย

ภายในห้องขัง หานเฟยมองดูเหล่านายพิทักษ์คุกที่จู่ๆ ก็เดินเข้ามาด้วยท่าทีสงบนิ่ง

"พี่หาน"

"มิได้เจอกันนานปี"

"ยังจำข้าได้หรือไม่?"

หลี่สื่อค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามา พร้อมรอยยิ้มประดับใบหน้า

"พี่หลี่"

หานเฟยเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบเมื่อได้ยินเสียงของหลี่สื่อ

หลี่สื่อมิได้ลังเล เขาเดินเข้าไปนั่งลงตรงหน้าหานเฟยทันที

"จากกันที่สำนักจี้เซี่ยวันนั้น นึกมิถึงเลยว่าการพบกันอีกครั้งจะเป็นเช่นนี้"

"ตอนที่เราจากกัน ข้าเคยบอกท่านแล้วว่า ผู้ที่จะรวบรวมใต้หล้าให้เป็นหนึ่งเดียวได้มีเพียงมหาฉิน และกษัตริย์ผู้มีปรีชาสามารถจะรวบรวมแผ่นดินได้ก็มีเพียงฉินหวังเท่านั้น"

"ทว่าท้ายที่สุด ท่านก็ยังมิเชื่อ ดึงดันจะกลับแคว้นหาน แล้วผลเป็นอย่างไรเล่า?"

"หานหวังมิคู่ควรให้ความสำคัญกับท่าน ซ้ำยังคอยระแวงสงสัยในตัวท่านสารพัด"

ทันทีที่นั่งลง หลี่สื่อก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทอดถอนใจ ทว่าในถ้อยคำนั้นกลับแฝงไปด้วยความลำพองใจของผู้ชนะ

ในอดีตตอนที่อยู่สำนักจี้เซี่ย

ไม่ว่าจะเป็นอาจารย์ผู้อาวุโส

หรือเหล่าศิษย์ร่วมสำนักทุกคน

ต่างก็เห็นพ้องต้องกันว่าหานเฟยมีปัญญาเหนือกว่าหลี่สื่อ และความสำเร็จในอนาคตของหานเฟยก็จะยิ่งใหญ่กว่าหลี่สื่ออย่างแน่นอน

ในตอนนั้นเอง

หลี่สื่อจึงแอบสาบานกับตนเองว่า สักวันหนึ่งเขาจะต้องเปลี่ยนสถานการณ์นี้ให้ได้ และยามนี้ทุกอย่างก็พลิกผันแล้ว เขาได้เป็นถึงเสนาบดีกรมอาญาแห่งมหาฉิน รั้งตำแหน่งจิ่วชิง ทว่าหานเฟยกลับกลายเป็นเพียงนักโทษในคุก

เมื่อมองดูหานเฟยที่อยู่ในสภาพมอมแมม หลี่สื่อแสดงท่าทีห่วงใย ทว่าในใจกลับเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

หานเฟยฟังคำพูดที่มีนัยแฝงของหลี่สื่อด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะเอ่ยว่า "พี่หลี่มาในวันนี้ เพื่อจะมาเยาะเย้ยหานเฟยอย่างนั้นรึ?"

"เราเป็นเพื่อนร่วมสำนักกันมานาน หลี่สื่อจะมาเพื่อเยาะเย้ยหรืออย่างไร พี่หานมองไม่ออกจริงๆ หรือ?" หลี่สื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

"ข้าขอฟังเหตุผล" หานเฟยยังคงมองหลี่สื่อด้วยสายตาสงบนิ่ง

มิรู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด

อาจจะเป็นเพราะคำเตือนที่จ้าวเฟิงให้ไว้ก่อนจากกันว่า 'ให้ระวังหลี่สื่อ' หรืออาจจะเป็นเพราะความเชื่อใจบางอย่างที่มีต่อจ้าวเฟิง

เมื่อได้พบกับสหายเก่าผู้นี้อีกครั้ง หานเฟยกลับสัมผัสได้ถึงช่องว่างที่ยากจะอธิบาย ในใจของเขาจึงเริ่มมีความหวาดระแวงเกิดขึ้น

"เฮ้อ"

หลี่สื่อถอนหายใจยาว ใบหน้าปรากฏแววจนปัญญา "ท่านรู้หรือไม่ว่าเหตุใดฝ่าบาทถึงสั่งให้ขังท่านไว้ที่นี่เพียงลำพัง ทว่ากลับมิยอมเรียกพบท่าน?"

"พระทัยของฉินหวัง ข้าจะไปล่วงรู้ได้อย่างไร"

"หากฉินหวังต้องการชีวิตหานเฟย เพียงราชโองการฉบับเดียวก็เกินพอแล้ว" หานเฟยยิ้มบางๆ ยามนี้เขาปล่อยวางทุกอย่างแล้ว หากฉินหวังให้เขามีชีวิตอยู่ เขาก็จะอยู่ หากฉินหวังต้องการให้เขาตาย เขาก็หาได้หวาดกลัวไม่

"สิ่งที่ฝ่าบาทต้องการ คือท่าทีของท่าน"

"ท่าทีว่าจะยอมสวามิภักดิ์หรือไม่"

"แม้จะจากกันไปนาน ทว่าข้าย่อมรู้จักท่านดี ท่านถือตัวว่ามีความจงรักภักดี ย่อมไม่มีวันยอมจำนนต่อฉิน"

"ท้ายที่สุดแล้ว บางทีอาจมีเพียงความตาย กฎหมายฉินนั้นเข้มงวด ท่านอาจจะต้องถูกประหารด้วยโทษทัณฑ์ที่โหดร้ายยิ่งนัก" หลี่สื่อถอนหายใจกล่าว

ในน้ำเสียงนั้น

ยังคงแสดงออกถึงความห่วงใยที่มีต่อหานเฟย ทว่าคำว่าความจงรักภักดีที่เขาเอ่ยถึง กลับเหมือนเป็นการต้อนให้หานเฟยเลือกทางตายเสียเอง

"หลี่สื่อ... เจ้าอยากให้ข้าตายจริงๆ สินะ"

"จ้าวเฟิงล่วงรู้ล่วงหน้าได้อย่างไรกัน? ถึงเตือนให้ข้าระวังหลี่สื่อ?"

สำหรับความหมายแฝงในคำพูดของหลี่สื่อ หานเฟยผู้มีปัญญามีหรือจะไม่เข้าใจ

หากเขามิได้ผ่านการพร่ำสอนและเตือนสติจากจ้าวเฟิงมาหลายวัน หานเฟยก็คงจะเตรียมตัวตายไปแล้วจริงๆ ทว่าหลังจากได้รับฟังคำพูดที่เผ็ดร้อนแต่กินใจของจ้าวเฟิง ความคิดเดิมของเขาก็ได้เปลี่ยนไปแล้ว

การมีชีวิตอยู่เพื่อดูภาพวันที่แผ่นดินรวมเป็นหนึ่ง

การมีชีวิตอยู่เพื่อดูว่าโลกที่ไร้ซึ่งสงครามในอนาคตจะเป็นเช่นไร

"ดูท่า พี่หลี่จะล่วงรู้ใจข้าดียิ่งนักนะ?"

หานเฟยยิ้มบางๆ กล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงความประชดประชัน

"เพื่อนร่วมสำนักกันมานาน ข้าก็ทำใจเห็นพี่หานต้องถูกบั่นศีรษะมิได้"

"พระทัยของฝ่าบาทนั้นแน่วแน่ ทรงยกย่องในปัญญาของพี่หานยิ่งนัก ต่อให้ข้าอยากจะช่วย ก็มิอาจพาพี่หานออกไปจากที่นี่ได้" หลี่สื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะอับจนหนทาง

เมื่อมองดูท่าทีที่ดูเหมือนเสแสร้งและปั้นแต่งของหลี่สื่อ หานเฟยลอบแสยะยิ้มในใจ ทว่าภายนอกยังคงสงบนิ่งและเอ่ยว่า "แล้วพี่หลี่ตั้งใจจะทำอย่างไรเล่า?"

"ในฐานะเพื่อนร่วมสำนัก หลี่สื่อมิปรารถนาจะเห็นพี่หานต้องอับอายจากการประหาร"

"ครั้งนี้ หลี่สื่อจึงมาเพื่อส่งพี่หานเป็นครั้งสุดท้าย"

หลี่สื่อเลื่อนกาเหล้าบนโต๊ะไปตรงหน้าหานเฟย พร้อมกับรินเหล้าลงในจอก

ความหมายของเขา ชัดเจนยิ่งนัก

"พี่หลี่ช่างมีน้ำใจจริงๆ"

"ถึงกับเตรียมเหล้าพิษมาให้ข้าด้วย" หานเฟยปรายตามอง พร้อมกับเผยรอยยิ้มบางๆ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับเต็มไปด้วยความสมเพชที่มองทะลุปรุโปร่งถึงตัวตนของหลี่สื่อ

ทว่าหลี่สื่อยังคงแสดงละครต่อไป โดยมิได้สังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของหานเฟย

"นี่ถือเป็นสิ่งสุดท้ายที่หลี่สื่อจะทำให้พี่หานในฐานะเพื่อนร่วมสำนักได้" หลี่สื่อถอนหายใจ

"หากฉินหวังทรงล่วงรู้ว่าท่านส่งเหล้าพิษมาให้ข้า พระองค์จะตำหนิท่านหรือไม่?" หานเฟยสะกดความเย็นชาในใจ แล้วแสร้งเออออไปตามบทของหลี่สื่อ

"ยามนี้หลี่สื่อดำรงตำแหน่งเสนาบดีกรมอาญาแห่งมหาฉิน ต่อให้ฝ่าบาททรงกริ้ว ก็คงมิลงโทษหนักหนาอันใด"

"หากสามารถทำให้พี่หานจากไปได้อย่างสงบ"

"สำหรับหลี่สื่อแล้ว ทุกอย่างล้วนคุ้มค่า" หลี่สื่อกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

ต้องยอมรับเลยว่า

หลี่สื่อมิเพียงแต่เป็นขุนนางที่เก่งกาจ ทว่ายังเป็นยอดนักแสดงอีกด้วย

การแสดงที่ "จริงใจและเปี่ยมด้วยอารมณ์" เช่นนี้ หากหานเฟยมิได้รับอิทธิพลและการเตือนสติจากจ้าวเฟิงมาก่อน เขาคงเชื่อไปแล้วว่าหลี่สื่อปรารถนาดีต่อเขาจากใจจริง

"ดูท่า พี่หลี่จะยังจดจำความสัมพันธ์ร่วมสำนักระหว่างเราได้จริงๆ สินะ"

หานเฟยแสร้งทำเป็นซาบซึ้งใจ

หลี่สื่อยังคงรักษาท่าทีที่จริงใจและหนักแน่นไว้อย่างดี

"เพื่อมิให้พี่หลี่ต้องลำบากใจ"

"หานเฟยตัดสินใจแล้วว่าจะยอมสวามิภักดิ์ต่อฉิน ยอมรับใช้ฉินหวัง"

"ไม่ว่าอย่างไร หานเฟยจะไม่มีวันทำให้พี่หลี่ต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วยแน่นอน" หานเฟยกล่าวต่อทันที

สิ้นประโยคนี้

สีหน้าที่เคยดูโศกเศร้าของหลี่สื่อกลับกลายเป็นตกตะลึง

"พี่หาน ท่านจะยอมสวามิภักดิ์ต่อฉินรึ?" หลี่สื่อถามเสียงหลงด้วยความตกใจ

"ใช่แล้ว!"

"ในเมื่อพี่หลี่ดีต่อข้าเพียงนี้ ข้าย่อมมิอาจทำให้ท่านต้องเดือดร้อน"

"ยิ่งไปกว่านั้น"

"อยู่ในคุกมานานเพียงนี้ หานเฟยก็คิดตกแล้ว จริงอย่างที่ว่า แคว้นที่มีโอกาสรวมแผ่นดินได้มากที่สุดมีเพียงมหาฉิน นอกจากมหาฉินแล้ว แคว้นอื่นหามีโอกาสไม่"

"บางที ทางเลือกของหานเฟยในตอนนั้นอาจจะผิดพลาดไป"

"ยามนี้เมื่อมีโอกาส และฉินหวังก็ทรงให้ความสำคัญกับหานเฟย ซ้ำในราชสำนักยังมีพี่หลี่ที่เป็นเพื่อนร่วมสำนักอยู่ด้วย หานเฟยพิจารณาดูแล้วก็ไม่อยากจะทำลายความเมตตาของฉินหวัง และน้ำใจของพี่หลี่ไป" หานเฟยกล่าวด้วยท่าทีที่ดูเหมือนจะเข้าใจโลกและปล่อยวางทุกอย่างแล้ว

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

ใบหน้าของหลี่สื่อเต็มไปด้วยความตกตะลึง และในใจก็เกิดความสงสัยอย่างหนัก: "เกิดอะไรขึ้น? ทำไมความคิดของหานเฟยถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้? เขาไม่ใช่คนที่ชอบอ้างเรื่องความจงรักภักดี และยืนยันจะตายไปพร้อมกับแคว้นหานหรอกรึ? เหตุใดวันนี้ถึงเป็นเช่นนี้ไปได้?"

"หรือว่าความห่วงใยที่ข้าแสดงออกไปจะทำให้เขาซาบซึ้งจนไม่อยากให้ข้าเดือดร้อนจริงๆ?"

คำพูดของหานเฟยทำให้หลี่สื่อถึงกับเริ่มสงสัยในตัวเอง

ทว่าในเวลานี้

เมื่อมองดูใบหน้าที่ดูจริงใจของหานเฟย และท่าทีที่แน่วแน่ว่าจะสวามิภักดิ์ต่อมหาฉิน หลี่สื่อก็นิ่งเงียบไปนาน ก่อนจะฝืนยิ้มออกมาอย่างไม่เต็มใจและเอ่ยว่า "พี่หานคิดตกได้เช่นนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องดียิ่ง มหาฉินคือมหาอำนาจที่จะรวบรวมใต้หล้า และฝ่าบาทก็ทรงเป็นกษัตริย์ผู้ทรงปรีชาเพียงหนึ่งเดียวที่คู่ควรแก่การรับใช้ของพี่หาน"

"ทว่า"

"หลี่สื่อชักจะสงสัยเสียแล้ว"

"เหตุใดพี่หานจึงมีความเปลี่ยนแปลงถึงเพียงนี้?"

"เมื่อก่อนพี่หานมิเคยกล่าวหรอกรึว่าความจงรักภักดีต้องอยู่เหนือสิ่งอื่นใด และจะขอตายไปพร้อมกับแผ่นดิน?" หลี่สื่อถามกลับด้วยความไม่เข้าใจ ทว่าในใจกลับก่นด่าไม่หยุดหย่อน

ทว่าหานเฟยยังคงรักษาสีหน้าให้ดูจริงใจ มิได้แสดงท่าทีเป็นศัตรูกับหลี่สื่อเลยแม้แต่น้อย เขากลับเอ่ยด้วยความรู้สึกที่ดูเหมือนจะออกมาจากใจจริงว่า "ว่ากันตามตรง แม้ข้าจะเป็นคนในราชวงศ์หาน ทว่าก็เป็นเพียงเชื้อพระวงศ์สายรอง ขนาดหลานชายของข้าที่ได้ชื่อว่าเป็นกษัตริย์หานที่ถูกต้องตามสายเลือดเขายังยอมจำนน กษัตริย์ยังยอมแพ้ แล้วข้าที่เป็นเพียงขุนนางจะดื้อแพ่งไปเพื่ออะไรเล่า?"

คำพูดนี้

เห็นได้ชัดว่ามิได้ออกมาจากปากของหานเฟยแต่เดิม

น้ำเสียงและท่าทางการพูดแบบนี้ มันคือคำพูดของจ้าวเฟิงชัดๆ

ในช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันหลายวันนั้น จ้าวเฟิงมักจะใช้คำพูดต่างๆ มาต้อนหานเฟยจนจนมุม และคำพูดเหล่านี้ก็ทำให้หานเฟยที่เคยอ้างเรื่องความจงรักภักดีต้องน้ำท่วมปากพูดไม่ออก

มาวันนี้หานเฟยจึงนำคำพูดเหล่านั้นมาใช้รับมือกับหลี่สื่อเสียเลย

และก็ได้ผลจริงๆ

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลี่สื่อก็ดูเหมือนจะหาคำโตแย้งไม่ได้

กษัตริย์ของแผ่นดินยังยอมจำนน แล้วขุนนางจะไปดึงดันทำไมกัน?

"ดูท่า วันนี้หลี่สื่อคงจะมาเสียเที่ยวเสียแล้ว"

"พี่หานคิดตกได้ก็ดีแล้ว"

"วันข้างหน้ามหาฉินของเราก็จะได้ยอดคนมาเป็นกำลังสำคัญเพิ่มอีกคนหนึ่ง" หลี่สื่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม แสร้งทำเป็นดีใจแทนหานเฟย ทว่าในใจกลับก่นด่าไม่ขาดสาย

การที่หานเฟยเปลี่ยนใจเช่นนี้

ทำให้แผนการเดิมที่ตั้งใจจะให้หานเฟยดื่มเหล้าพิษเข้าไปเอง แล้วตนเองจะกราบทูลว่าหานเฟยมิยอมสวามิภักดิ์จึงปลิดชีพตนเองนั้นต้องพังทลายลง เพราะต่อให้ฉินหวังจะทรงทราบเรื่องนี้ ก็คงมิอาจเอาผิดหลี่สื่อที่เป็นขุนนางใหญ่ได้เพียงเพราะนักโทษคนเดียว

หลี่สื่อมั่นใจในเรื่องนี้มาก

ทว่ายามนี้ความเปลี่ยนแปลงของหานเฟยทำให้หลี่สื่อต้องจนปัญญา

"หรือจะต้องบังคับให้หานเฟยดื่มเหล้าพิษเข้าไปให้ตาย?"

แววตาของหลี่สื่อฉายประกายอำมหิต

เรื่องดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว

หากปล่อยให้หานเฟยไปอยู่ฝ่ายหวังหว่าน หรือฝ่ายฝูซูจริงๆ นั่นย่อมมิใช่เรื่องดีสำหรับเขาแน่นอน

และต่อให้มิจงไปอยู่ฝ่ายนั้น

หากต้องทำงานในท้องพระโรงเดียวกัน หลี่สื่อก็ยังคงกังวลใจอยู่ดี

ความริษยา

บางทีนี่อาจจะเป็นตราบาปติดตัวเขาไปตลอด

ทว่าในตอนนั้นเอง

คำพูดอีกประโยคหนึ่งของหานเฟย ก็ทำให้หลี่สื่อต้องหมดหนทางจริงๆ

"เมื่อสองสามวันก่อน มีขุนนางซั่งชิงแห่งฉินท่านหนึ่งมาพบข้าในคุก อ้างตัวว่าเป็นคนของจ่างกงจื่อ ชื่อว่าหวังเหวิน"

"มิรู้ว่าพี่หลี่รู้จักเขาหรือไม่?"

"ข้าได้แจ้งความประสงค์ที่จะยอมสวามิภักดิ์ต่อมหาฉินแก่เขาไปแล้ว เชื่อว่าอีกไม่นานเขาคงจะกราบทูลต่อฉินหวังถึงเจตนาของหานเฟยแน่นอน" หานเฟยกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินชื่อหวังเหวิน

สีหน้าของหลี่สื่อเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะฝืนยิ้มออกมา "หวังเหวิน บุตรชายคนโตของท่านอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายหวังหว่าน นึกมิถึงเลยว่าเขาจะมาพบพี่หานด้วย"

"มิคิดเลยว่าคนผู้นี้จะมีฐานะสูงส่งเพียงนั้น เห็นทีหานเฟยจะประเมินเขาต่ำไปเสียแล้ว" หานเฟยยิ้มบางๆ

"พี่หาน"

"ในเมื่อมีข้าหลี่สื่ออยู่ในราชสำนัก และท่านก็มีใจอยากรับใช้ฝ่าบาท หลี่สื่อย่อมต้องเป็นฝ่ายเปิดปากพูดแทนพี่หานเอง หวังเหวินเป็นลูกชายของหวังหว่าน ซึ่งหวังหว่านคือผู้นำกลุ่มขุนนางเก่าของฉิน ที่มักจะมองขุนนางต่างถิ่นเป็นเสี้ยนหนาม ท่านมิควรไปคบหาสมาคมกับพวกเขานัก"

"ในเมื่อครั้งนี้พี่หานตัดสินใจได้แล้ว หลี่สื่อขอตัวลาก่อน เพื่อไปกราบทูลต่อฝ่าบาทให้ทรงทราบ"

"เหล้าไหนี้ ก็ถือเสียว่ามิเคยมีอยู่ก็แล้วกัน"

"ลาก่อน"

พูดจบ

หลี่สื่อก็หยิบกาเหล้าพิษขึ้นมา ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้องขังไป

"ขอบคุณพี่หลี่มากที่ลำบากเพื่อข้า" หานเฟยกล่าวด้วยท่าทีซาบซึ้งใจ พลางมองส่งหลี่สื่อที่เดินจากไป

ทันทีที่หลี่สื่อพ้นสายตาไป

รอยยิ้มจอมปลอมบนใบหน้าของหานเฟยก็มลายหายไปสิ้น

ในตอนนี้

หานเฟยล้วงเอาเศษผ้าที่จ้าวเฟิงทิ้งไว้ให้ขึ้นมาดู

"ระวังหลี่สื่อ"

"ต้องระวังหลี่สื่อจริงๆ ด้วย"

"เขามีใจคิดจะเอาชีวิตข้าจริงๆ ถึงขั้นยกเหล้าพิษมาให้ถึงที่"

"หากมิได้คำเตือนจากจ้าวเฟิง ข้าก็คงมิทันได้ระวังตัวจากเขาเลย"

"และเมื่อครู่ตอนที่ข้าบอกว่าจะยอมจำนน แววตาของหลี่สื่อฉายแววฆ่าฟันออกมาแวบหนึ่ง เขาปรารถนาจะให้ข้าตายจริงๆ"

"สหายที่เคยสนิทสนมกันมานาน กลับกลายเป็นเช่นนี้ไปได้"

"อำนาจวาสนา ช่างเปลี่ยนคนให้เป็นไปได้ถึงเพียงนี้" หานเฟยคิดด้วยความเศร้าใจ

แม้หลี่สื่อจะพยายามซ่อนอารมณ์ไว้เพียงใด ทว่าความลนลานนั้นกลับปิดไม่มิด รวมถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาตอนได้ยินว่าหานเฟยจะรับใช้มหาฉิน หานเฟยย่อมสังเกตเห็น

มิเช่นนั้น

หานเฟยก็คงมิเอ่ยถึงหวังเหวินขึ้นมาหรอก

ที่พูดชื่อนั้นออกมาก็เพื่อให้หลี่สื่อเกิดความเกรงกลัวและมิกล้าลงมือทำอะไรบุ่มบ่าม และเห็นได้ชัดว่าหานเฟยทำสำเร็จ

ที่ด้านนอกคุกหลวง

เมื่อเห็นหลี่สื่อเดินออกมา

เหยาเจี่ยก็รีบเดินเข้าไปหาทันที: "ท่านเสนาบดี เป็นอย่างไรบ้าง?"

หลี่สื่อมองหน้าเหยาเจี่ย ต่อให้ในใจจะไม่ยอมรับเพียงใด ทว่ายามนี้เขาก็ทำได้เพียงกล่าวอย่างจนปัญญาว่า "หานเฟย ยอมสวามิภักดิ์ต่อมหาฉิน และยอมรับใช้ฝ่าบาทแล้ว"

"อะไรนะ?"

"เขายอมสวามิภักดิ์ต่อมหาฉินรึ?" เหยาเจี่ยหน้าถอดสี รีบกระซิบถามเสียงเบาว่า "คุกหลวงอยู่ในอำนาจของท่านเสนาบดี และผู้น้อยก็เป็นคนดูแลที่นี่ เหตุใดท่านมิจัดการเขาเสียเลยล่ะขอรับ?"

พูดจบ

เหยาเจี่ยก็ทำท่าปาดคอ ความหมายชัดเจนยิ่งนัก

คือจะไม่เปิดโอกาสให้หานเฟยได้สวามิภักดิ์

"ลูกชายของหวังหว่านได้มาพบหานเฟยแล้ว และหานเฟยก็ได้บอกความประสงค์ที่จะสวามิภักดิ์ต่อมหาฉินแก่หวังเหวินไปแล้วเช่นกัน"

"ยามนี้หานเฟยยอมจำนน ซึ่งนั่นคือสิ่งที่ฝ่าบาททรงปรารถนา"

"หากข้าไปพบหานเฟย แล้วจู่ๆ เขาก็ตายลง"

"ฝ่าบาทจะทรงคิดอย่างไร?"

"และหวังหว่านก็คงไม่ยอมปล่อยโอกาสนี้ที่จะเล่นงานข้าแน่นอน" หลี่สื่อถอนหายใจยาว

"ผู้น้อยเป็นคนดูแลคุกหลวง ไฉนถึงมิเห็นหวังเหวินมาเลยล่ะขอรับ?" เหยาเจี่ยถามด้วยความสงสัย

"หึหึ"

"คนอย่างหวังหว่าน การจะส่งคนเข้ามาในคุกหลวงน่ะเป็นเรื่องง่ายนิดเดียว" หลี่สื่อแค่นหัวเราะ

เขาหาได้สงสัยในคำพูดของหานเฟยไม่

"แล้วจะทำอย่างไรดีเล่าขอรับ?"

"เราต้องทนเห็นหานเฟยกลายมาเป็นศัตรูกับท่านเสนาบดีในอนาคตจริงๆ หรือขอรับ?" เหยาเจี่ยกล่าวอย่างไม่ยอมแพ้

"หานเฟยกับข้าถึงอย่างไรก็เป็นเพื่อนร่วมสำนักกัน คงมิถึงขั้นเป็นศัตรูกันหรอก ต่อไปเจ้าก็อย่าไปนึกถึงเรื่องในอดีตอีกล่ะ วันนี้ในที่ประชุมราชสำนัก ข้าได้ชิงงานสำคัญชิ้นหนึ่งมาให้เจ้าทำ ขอเพียงเจ้าทำสำเร็จ ฝ่าบาทต้องปูนบำเหน็จให้อย่างงามแน่นอน" หลี่สื่อกล่าว

เมื่อได้ยินเรื่องผลงาน เหยาเจี่ยก็ตาเป็นประกายทันที รีบกล่าวว่า "ขอบพระคุณท่านเสนาบดีมากขอรับ"

...

ณ เมืองซาชิวจวิ้น หมู่บ้านชา!

ที่หน้าหมู่บ้าน

ทหารจวิ้นหลายร้อยนายคุ้มกันขบวนรถม้ากว่าสิบรายมุ่งหน้ามาที่นี่

โดยมีรถม้าคันหน้าสุดเป็นที่นั่งของผู้มีฐานะ

เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว

ชาวบ้านที่อยู่นอกหมู่บ้านรีบวิ่งกลับเข้าไปรายงานอู๋หลี่เจิ้งทันที

"ท่านหลี่เจิ้ง!"

"คนจากทางการมาแล้วเจ้าค่ะ"

"มากันเยอะมากเลย"

"เยอะยิ่งกว่าตอนที่มาแจกเบี้ยหวัดคราวที่แล้วเสียอีก"

"ไม่แน่ว่าท่านจวิ้นโส่วอาจจะเดินทางมาเองเลยก็ได้นะเจ้าคะ"

ชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนบอกด้วยความตื่นเต้น

เมื่อได้ยินดังนั้น

อู๋หลี่เจิ้งก็รีบมุ่งหน้าไปยังหน้าหมู่บ้านทันที และเมื่อเห็นขบวนที่ยิ่งใหญ่อลังการอยู่ที่นั่น เขาก็ถึงกับตะลึงงัน

จำนวนคนที่มานั้นมากกว่าคราวที่แล้วอย่างเห็นได้ชัด นอกจากทหารจวิ้นแล้ว ยังมีข้ารับใช้ติดตามมาอีกเพียบ พร้อมรถม้าอีกนับสิบคัน ดูอย่างไรก็ไม่ธรรมดา

ในตอนนั้นเอง!

อู่ป่ายจู่เฉินเฟิ่นที่เคยมาแจกเบี้ยหวัดคราวก่อน ก็ขี่ม้าตรงดิ่งมาหาอู๋หลี่เจิ้ง

"ท่านหลี่เจิ้ง ท่านจวิ้นโส่วมาถึงแล้วขอรับ"

เฉินเฟิ่นกระโดดลงจากหลังม้าแล้วบอกด้วยรอยยิ้ม

อู๋หลี่เจิ้งเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึมทันที

ในฐานะหลี่เจิ้งของหมู่บ้านเล็กๆ ชั่วชีวิตเขาขุนนางใหญ่ที่สุดที่เคยพบก็คือเซี่ยนเฉิง (รองนายอำเภอ) แม้แต่เซี่ยนลิ่ง (นายอำเภอ) เขาก็ยังไม่มีวาสนาได้พบ

เซี่ยนเฉิงคือขุนนางฝ่ายบุ๋นและเป็นผู้ช่วยของนายอำเภอ

ทว่าจวิ้นโส่ว (เจ้าเมือง) นั้น มีตำแหน่งสูงกว่านายอำเภอเสียอีก คือผู้ปกครองสูงสุดของเมืองซาชิวจวิ้น กุมอำนาจทั้งการปกครองและการตัดสินโทษทัณฑ์

อำนาจวาสนาของเขานั้นมหาศาลยิ่งนัก

หลี่เจิ้งเล็กๆ คนหนึ่งจะไปพบเจ้าเมืองได้อย่างไร แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

"ท่านเดินทางมาเพื่อแจกเบี้ยหวัดให้บ้านจ้าวรึ?" อู๋หลี่เจิ้งถามทันที

"ถูกต้องขอรับ" เฉินเฟิ่นยิ้มตอบ "ท่านแม่ทัพจ้าวคือแม่ทัพแห่งมหาฉิน และยังได้สร้างความดีความชอบใหญ่หลวงเหลือเกิน ท่านจวิ้นโส่วย่อมต้องเดินทางมาเยี่ยมเยียนด้วยตนเอง และไม่ใช่แค่ท่านจวิ้นโส่วเท่านั้น ทว่านายอำเภอจากทั้งห้าอำเภอในเมืองซาชิวจวิ้นต่างก็เดินทางมากันครบทุกคน นอกจากเบี้ยหวัดแล้ว ทุกท่านยังเตรียมของขวัญล้ำค่ามามอบให้ท่านแม่ทัพจ้าวด้วยขอรับ"

"ถ้าอย่างนั้น ข้าจะรีบไปตามแม่และน้องสาวของจ้าวเฟิงออกมาต้อนรับเดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ" อู๋หลี่เจิ้งบอก

ยามนี้เขาตระหนักแล้วว่า สถานการณ์มันใหญ่โตเกินกว่าที่เขาคิดไว้มากนัก

เจ้าเมืองและนายอำเภอทั้งห้าอำเภอในเมืองซาชิวจวิ้นมากันพร้อมหน้าเช่นนี้

"เจ้าหนุ่มจ้าวเฟิงได้ดีจริงๆ ถึงขนาดขุนนางใหญ่โตพากันมาหาถึงบ้านแบบนี้" อู๋หลี่เจิ้งแอบนึกในใจ

เฉินเฟิ่นรีบบอกทันที "ท่านหลี่เจิ้งมิต้องลำบากขนาดนั้นหรอกขอรับ ท่านจวิ้นโส่วได้กำชับมาเป็นพิเศษว่า ห้ามรบกวนให้ครอบครัวของท่านแม่ทัพจ้าวออกมาต้อนรับเด็ดขาด การมาครั้งนี้ท่านจวิ้นโส่วตั้งใจจะมาเยี่ยมเยียนในฐานะแขก มิใช่มาตามพิธีการ ท่านจะเดินเท้าเข้าไปพบถึงบ้านด้วยตนเอง และจะมาแจ้งข่าวเรื่องพระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาทด้วยขอรับ"

"พระมหากรุณาธิคุณรึ?" อู๋หลี่เจิ้งตกใจ

"ท่านแม่ทัพจ้าวเหนื่อยยากเพื่อชาติ ฝ่าบาทจึงทรงมีรางวัลประทานให้เป็นพิเศษ ซึ่งรางวัลเหล่านั้นจะถูกแจกจ่ายพร้อมกับเบี้ยหวัดของท่านแม่ทัพในครั้งนี้ขอรับ" เฉินเฟิ่นยิ้มบอก

"ดีๆๆ"

"ข้าจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้" อู๋หลี่เจิ้งพยักหน้ารับคำถี่ๆ แล้วรีบเรียกชาวบ้านคนหนึ่งให้ไปแจ้งข่าวแก่จ้าวสื่อ

ทว่าในเวลานั้น

ขบวนรถม้าของท่านจวิ้นโส่วก็ได้มาหยุดลงที่หน้าหมู่บ้านแล้ว

กองกำลังทหารจวิ้นจำนวนมากเคลื่อนพลเข้ามาคุ้มกันท่านจวิ้นโส่วอย่างเป็นระเบียบ

ขณะเดียวกันภายในหมู่บ้าน

สองแม่ลูกตระกูลจ้าวก็ยังคงบดยาสมุนไพรตามปกติ มิได้ปล่อยให้เรื่องเมื่อวานมาทำให้เสียงานเสียการ สำหรับพวกนางแล้ว สิ่งที่ได้รับจากเมื่อวานคือความสบายใจที่รู้ว่าจ้าวเฟิงยังมีชีวิตอยู่

เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว

ในตอนนั้นเอง!

"แม่นางจ้าว!"

"รีบเตรียมตัวเร็วเข้า!"

"ท่านหลี่เจิ้งฝากมาบอกว่า ท่านจวิ้นโส่วกำลังจะมาถึงบ้านเจ้าแล้วนะ แถมยังมีขุนนางใหญ่โตตามมาอีกเพียบเลย!"

ชาวบ้านคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาตะโกนบอกด้วยความตื่นเต้น

"ท่านจวิ้นโส่วมาจริงๆ หรือคะ?" จ้าวอิ่งตกใจเล็กน้อย

เมื่อวานนางนึกว่าเฉินเฟิ่นพูดล้อเล่นเสียอีก ใครจะไปคิดว่าเป็นเรื่องจริง

"มาจริงๆ เจ้าค่ะ"

"ข้างนอกมีรถม้าตั้งหลายคัน มีคนเพียบเลย"

"阵仗 (กระบวนจัดทัพ) ใหญ่โตมากจริงๆ" ชาวบ้านคนนั้นบอกยิ้มๆ

"ท่านแม่"

จ้าวอิ่งหันไปมองมารดา

"ไม่เป็นไรหรอก เขาแค่เอาเบี้ยหวัดของพี่เจ้ามาส่งเท่านั้นเอง" จ้าวสื่อมิได้มีท่าทีตกใจเหมือนจ้าวอิ่ง นางกลับตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบและมั่นคง

"ท่านแม่ ทำไมท่านแม่ไม่ตกใจเลยล่ะคะ?"

"ท่านจวิ้นโส่วเชียวนะคะ ขุนนางที่ใหญ่ที่สุดในเมืองซาชิวจวิ้นของเราเลยนะคะ"

"เมื่อก่อน คนธรรมดาอย่างพวกเราไม่มีโอกาสได้เห็นท่านแม้แต่ปลายเล็บเลยด้วยซ้ำ"

เมื่อเห็นมารดาทำท่าทางสงบนิ่ง จ้าวอิ่งก็รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก

ท่าทางของแม่นางจ้าวดูเหมือนจะเป็นคนที่เคยพบเจอขุนนางที่ใหญ่กว่าท่านจวิ้นโส่วมาแล้วอย่างไรอย่างนั้น นางไม่มีความตื่นเต้นหรือลนลานเลยแม้แต่น้อย

"อิ่งเอ๋อร์ มีอะไรให้ต้องตกใจกันล่ะ?"

"เจ้าน่ะ คิดมากไปเอง"

"ท่านจวิ้นโส่วก็เป็นคนเหมือนเรา ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เจ้าคิดหรอก" จ้าวสื่อยิ้มบางๆ

ในตอนนั้นเอง

จ้าวอิ่งก็เดินเข้าไปกอดแขนแม่แล้วอ้อนวอนว่า "ท่านแม่คะ บอกข้าทีเถอะค่ะ ความจริงท่านแม่เป็นลูกสาวบ้านผู้ดีจากที่ไหนกันแน่? ทั้งหมู่บ้านมีแค่แม่คนเดียวที่อ่านออกเขียนได้ แถมยังมีความรู้กว้างขวางและเก่งเรื่องยาอีกต่างหาก"

คำถามนี้จ้าวอิ่งอยากจะถามมานานแล้ว แต่ไม่มีโอกาสสักที เพราะตั้งแต่จำความได้ เวลาที่เล่นกับเพื่อนในหมู่บ้าน นางสังเกตเห็นว่านอกจากคนในครอบครัวของนางแล้ว แทบไม่มีใครในหมู่บ้านที่อ่านออกเขียนได้เลยสักคนเดียว

การอ่านออกเขียนได้

คือสัญลักษณ์ของชนชั้นสูง ราษฎรธรรมดาแทบไม่มีโอกาสได้สัมผัสเลย

เมื่อเห็นลูกสาวถามออกมาเช่นนั้น

จ้าวสื่อก็ยิ้มออกมาอย่างราบเรียบ: "แม่จะเป็นลูกผู้ดีมาจากไหนกันเล่า ก็แค่ตาของเจ้าเมื่อก่อนเป็นหมอ เดินทางไปทั่ว จึงได้พบเห็นเรื่องราวมากมาย และแม่ก็ได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างมาจากท่านเท่านั้นเอง"

"แล้วท่านตาล่ะคะ? บ้านของท่านแม่อยู่ที่ไหน?"

"ข้าไม่เคยได้ยินท่านแม่พูดถึงเลยสักครั้ง?"

จ้าวอิ่งยังคงถามด้วยความอยากรู้

ใบหน้าของจ้าวสื่อปรากฏแววโศกเศร้าขึ้นมาวูบหนึ่ง ซึ่งสีหน้านั้นก็เหมือนจะบอกอะไรบางอย่างได้ดี

จ้าวอิ่งอยากจะถามต่อ ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าของมารดา นางก็รู้ทันทีว่าไม่ควรซักไซ้ต่อ

ในตอนนั้นเอง

ที่นอกรั้วบ้านมีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาเป็นจังหวะ

ทหารจวิ้นนับร้อยนายแบ่งออกเป็นสองแถวเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้าน ทุกคนถืออาวุธอยู่ในมือ ทว่ามิได้สวมชุดเกราะ

ชุดเกราะศึกนั้น มีเพียงนรุ่ยซื่อแห่งกองทัพฉินเท่านั้นที่มีสิทธิ์สวมใส่

ทหารจวิ้นธรรมดามิมีสิทธิ์

"แม่นางจ้าว"

"ท่านจวิ้นโส่วมาถึงแล้วเจ้าค่ะ"

อู๋หลี่เจิ้งรีบวิ่งมาเปิดประตูรั้วแล้วตะโกนเรียก

สองแม่ลูกตระกูลจ้าวจึงค่อยๆ เดินออกไปต้อนรับ

เบื้องหน้า

มีบุรุษวัยกลางคนในชุดขุนนางเต็มยศเดินเข้ามาอย่างช้าๆ เมื่อเห็นจ้าวสื่อและจ้าวอิ่ง เขาก็รีบเผยรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนออกมาทันที: "ท่านผู้นี้คงจะเป็นมารดาของท่านแม่ทัพจ้าวสินะ"

"ข้าคือเหยียนปิง จวิ้นโส่วแห่งเมืองซาชิว"

จ้าวสื่อค่อยๆ เดินเข้าไปหา แล้วย่อตัวทำความเคารพแบบสตรีพร้อมรอยยิ้ม: "ท่านจวิ้นโส่วอุตส่าห์เดินทางมาถึงที่นี่ นับว่าเป็นเกียรติแก่ครอบครัวเรายิ่งนักเจ้าค่ะ"

เมื่อเห็นจ้าวสื่อมีท่าทีสุขุมรอบคอบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย

เหยียนปิงก็แอบประหลาดใจอยู่ในใจ: "ดูท่ามารดาของจ้าวเฟิงคนนี้จะไม่ธรรมดาเสียแล้ว ข้อมูลเดิมบอกว่าเป็นเพียงหญิงชาวบ้านธรรมดา ทว่าท่าทางที่สง่างามและมั่นคงเช่นนี้หาใช่สิ่งที่หญิงชาวบ้านจะมีได้... แต่ก็นั่นแหละ การจะอบรมสั่งสอนบุตรชายให้กลายเป็นแม่ทัพที่อายุน้อยที่สุดของมหาฉินได้ มารดาผู้สั่งสอนย่อมต้องไม่ธรรมดาแน่นอน"

เมื่อดึงสติกลับมาได้

เหยียนปิงก็ยิ้มและกล่าวว่า "มิได้ๆ ท่านแม่นางจ้าวกล่าวเกินไปแล้ว ข้าจะไปถือตัวได้อย่างไร ที่นี่คือจวนของท่านแม่ทัพจ้าว การที่ข้าได้มาเยี่ยมเยียนถึงที่นี่ ถือเป็นเกียรติของข้าเหยียนปิงต่างหาก"

"ท่านแม่ทัพจ้าวสร้างความชอบใหญ่หลวงให้แก่แผ่นดิน ทั้งทลายเมืองและจับกุมกษัตริย์ศัตรู วีรกรรมเหล่านี้ข้าได้ยินจนติดหูเลยทีเดียว อีกทั้งท่านแม่ทัพยังได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาทเป็นอย่างมาก ถึงกับสั่งให้ประกาศชื่อเสียงไปทั่วกองทัพ อนาคตข้างหน้าย่อมรุ่งโรจน์อย่างหาที่เปรียบมิได้แน่นอน"

ในคำพูดของเขา

เหยียนปิงในฐานะเจ้าเมืองซาชิว กลับแสดงความนอบน้อมถ่อมตนอย่างยิ่ง

ในฐานะเจ้าเมืองที่มีวิสัยทัศน์ เหยียนปิงย่อมมองออกว่าตำแหน่งฟู่เจียงหาใช่จุดสูงสุดของจ้าวเฟิง ทว่ามันเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

นับตั้งแต่วันที่ฝ่าบาททรงออกพระบรมราชโองการป่าวประกาศผลงานของจ้าวเฟิงไปทั่วกองทัพ นั่นย่อมหมายความว่าพระองค์ทรงโปรดปรานจ้าวเฟิงเป็นอย่างมาก และทรงตั้งใจจะปั้นจ้าวเฟิงให้เป็นยอดขุนพลรุ่นใหม่ของมหาฉินในอนาคต

บางทีในวันข้างหน้า จ้าวเฟิงอาจจะมีวาสนาได้เป็นถึงซั่งเจียงจวินแห่งมหาฉินก็เป็นได้

การได้รับการป่าวประกาศผลงานศึกไปทั่วกองทัพเช่นนี้ เป็นเกียรติยศที่ในอดีตเคยมีเพียงอู่อันจวินไป๋ฉี่เท่านั้นที่ได้รับ!

และท้ายที่สุด

ชายผู้นั้นก็ได้กลายเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งมหาฉิน

"ท่านจวิ้นโส่วกล่าวชมเกินไปแล้วเจ้าค่ะ"

"การที่ลูกชายข้าได้สร้างความดีความชอบเพื่อชาติ ก็นับว่าเป็นเกียรติของเขาแล้วเจ้าค่ะ" จ้าวสื่อตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ

"ท่านแม่นางจ้าวช่างเป็นผู้มีจิตใจกว้างขวางและมีคุณธรรมจริงๆ"

"เอาล่ะ ข้าจะไม่รบกวนเวลาของพวกท่านไปมากกว่านี้แล้ว"

"ทหาร"

"ยกเบี้ยหวัดของท่านแม่ทัพจ้าวเข้ามาให้หมด!"

เหยียนปิงตะโกนสั่งทหารด้านหลัง

"รับทราบ!"

สิ้นเสียงรับสั่ง

ทหารจวิ้นหลายนายก็ช่วยกันหามกล่องไม้สามใบเข้ามาวางไว้ในลานบ้าน

"ท่านแม่นางจ้าว"

"นี่คือเบี้ยหวัดรายปีของท่านแม่ทัพจ้าว ซึ่งรวมถึงเงินประจำบรรดาศักดิ์และเบี้ยหวัดตำแหน่งด้วย รวมทั้งสิ้นแปดร้อยสือขอรับ" เหยียนปิงชี้ไปที่กล่องทั้งสามใบ

"รบกวนท่านจวิ้นโส่วต้องลำบากเดินทางมาส่งด้วยตนเอง ขอบคุณมากเจ้าค่ะ" จ้าวสื่อรีบกล่าวขอบคุณ

สำหรับสิ่งของที่เป็นของลูกชาย จ้าวสื่อย่อมไม่ปฏิเสธ เพราะนี่คือสิ่งที่ลูกชายนางต้องเอาชีวิตเข้าแลกในสนามรบกว่าจะได้มันมา

"นอกจากนี้"

"ยังมีที่ดินรางวัลตามบรรดาศักดิ์ของท่านแม่ทัพจ้าวอีกหนึ่งพันหมู่ด้วยขอรับ"

"จงนำโฉนดที่ดินรางวัลของท่านแม่ทัพจ้าวมานี่" เหยียนปิงสั่งการต่อ

ทหารจวิ้นอีกหลายนายเดินเข้ามา

พร้อมกับหามกล่องเพิ่มมาอีกหลายใบ

เหยียนปิงเปิดกล่องใบหนึ่งออก ซึ่งในนั้นเต็มไปด้วยม้วนไม้ไผ่

"ท่านแม่นางจ้าว"

"ที่ดินหนึ่งพันหมู่ ทุกๆ หนึ่งหมู่จะมีโฉนดกำกับไว้อย่างชัดเจน"

"ที่ดินเหล่านี้ครอบคลุมพื้นที่ว่างรอบหมู่บ้านชาที่ยังไม่มีเจ้าของ ทั้งหมดประมาณสามร้อยกว่าหมู่ และนอกจากหมู่บ้านชาแล้ว ยังมีที่ดินในหมู่บ้านใกล้เคียงอีกสี่หมู่บ้าน รวมอีกเจ็ดร้อยหมู่ ทั้งหมดนี้ได้ถูกโอนมาเป็นชื่อของท่านแม่ทัพจ้าวเรียบร้อยแล้ว โดยโฉนดชุดนี้จะอยู่ที่ท่านแม่ทัพหนึ่งชุด อยู่ที่จวนเจ้าเมืองหนึ่งชุด และที่เมืองหลวงอีกหนึ่งชุด"

"เมื่อมีโฉนดเหล่านี้กำกับ ภายใต้กฎหมายฉินย่อมไม่มีใครกล้าแย่งชิงที่ดินของท่านแม่ทัพไปได้ ทว่าที่ดินรางวัลเหล่านี้มีข้อห้ามคือห้ามซื้อขาย จะทำได้เพียงให้เช่าทำกินเท่านั้นขอรับ" เหยียนปิงอธิบายด้วยความหวังดี

เนื่องจากมหาฉินเข้มงวดเรื่องที่ดินมาก เหยียนปิงจึงเตือนด้วยความปรารถนาดี

"ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ" จ้าวสื่อพยักหน้ารับทราบ

"นอกจากเบี้ยหวัดและที่ดินของท่านแม่ทัพจ้าวแล้ว"

"การมาครั้งนี้ ข้ายังได้รับมอบอำนาจจากฝ่าบาท ให้มาประกาศพระบรมราชโองการปูนบำเหน็จเป็นพิเศษด้วย!"

...