บทที่ 96 จ้าวอิ่ง: พี่ชายข้ากลายเป็นแม่ทัพแล้วหรือ? จ้าวสื่อตกตะลึง!

สำหรับการที่จ้าวเฟิงได้รับการแต่งตั้งเป็นแม่ทัพ

อาจมีบางคนในหมู่บ้านที่รู้สึกยินดีกับจ้าวเฟิง มารดา และน้องสาวของเขาจากใจจริง

อาทิเช่น อู๋หลี่เจิ้ง ที่เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนยิ่ง

เขามิมีความริษยาในเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

ทว่าคนบางกลุ่ม

เมื่อเห็นผู้ที่เคยมีชีวิตความเป็นอยู่ด้อยกว่าตน กลับก้าวขึ้นมาเป็นผู้ที่รุ่งโรจน์ที่สุดในหมู่บ้านเพียงชั่วข้ามคืน ในใจย่อมเกิดความริษยาอย่างยากจะเอื้อนเอ่ย

จ้าวอิ่งรีบเดินจ้ำอ้าวกลับไปยังรั้วบ้านของตน

โดยมีอู๋หลี่เจิ้งเดินตามมาติดๆ

สำหรับจ้าวอิ่งแล้ว ยามนี้คือนางแทบจะรอไม่ไหวที่จะแจ้งข่าวดีนี้ให้มารดาทราบ

เมื่อกลับมาถึงบ้าน

จ้าวสื่อที่รออยู่ในลานบ้านก็ชะเง้อคอมองด้วยความหวังเต็มเปี่ยมอยู่แล้ว

"อิ่งเอ๋อร์ พี่ชายเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?"

จ้าวสื่อรีบลุกขึ้นถามด้วยสีหน้ากระวนกระวาย

"ท่านแม่"

"พี่ยังมีชีวิตอยู่ สบายดีมากเจ้าค่ะ และท่านแม่ต้องนึกไม่ถึงแน่ๆ ว่าตอนนี้พี่เก่งกาจขนาดไหน" จ้าวอิ่งกล่าวด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าที่งดงามแดงปลั่งด้วยความดีใจ

เมื่อได้ยินว่าจ้าวเฟิงยังมีชีวิตอยู่ จ้าวสื่อก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"พี่ยังอยู่ก็ดีแล้ว"

"แล้วมีข่าวไหมว่าพี่เจ้าจะกลับมาเมื่อไหร่?" จ้าวสื่อถามต่อ

"แม่นางจ้าว"

"เกรงว่าเจ้าหนุ่มจ้าวเฟิงคงจะกลับมาในเร็วๆ นี้ได้ยากแล้วล่ะ" อู๋หลี่เจิ้งเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

"ท่านลุงอู๋ หรือว่าเฟิงเอ๋อร์ไปทำเรื่องอันใดเข้าหรือเจ้าคะ?" จ้าวสื่อถามด้วยความฉงน

"ให้อิ่งเอ๋อร์เล่าให้ฟังเถอะ แต่เจ้าต้องเตรียมใจไว้หน่อยนะ อย่าเพิ่งตกใจไปเสียก่อนล่ะ" อู๋หลี่เจิ้งกล่าวกลั้วหัวเราะ

จ้าวสื่อยังคงงุนงง นางเบนสายตาไปทางจ้าวอิ่ง

"ท่านแม่"

"พี่ข้ากลายเป็นแม่ทัพแห่งมหาฉินแล้วเจ้าค่ะ!" จ้าวอิ่งประกาศด้วยความตื่นเต้นสุดขีด

"แม่ทัพรึ?" จ้าวสื่อชะงักไป สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและประหลาดใจ "แม่ทัพอะไรกัน?"

"ก็แม่ทัพที่นำทัพออกรบอย่างไรเล่าเจ้าคะ" จ้าวอิ่งตอบยิ้มๆ ท่าทางตื่นเต้นของนางแสดงให้เห็นชัดเจนว่านางดีใจแทนพี่ชายมากเพียงใด

"จำคนผิดหรือเปล่า?"

"เฟิงเอ๋อร์เพิ่งเข้ากรมไปยังไม่ถึงปี ต่อให้โชคดีสร้างความชอบได้บ้าง ก็ไม่น่าจะได้เป็นถึงแม่ทัพกระมัง" จ้าวสื่อกล่าวอย่างไม่เชื่อหู

"ท่านแม่"

"ตอนแรกข้าก็ไม่เชื่อเหมือนกันเจ้าค่ะ"

"ทว่าท่านดูนี่สิ บัญชีรายชื่อจากทางการส่งมาแล้ว ความชอบทั้งหมดที่พี่ทำได้ถูกบันทึกไว้ในนี้หมดเลย และพี่ไม่เพียงแต่ได้เป็นแม่ทัพเท่านั้น แต่ยังได้รับบรรดาศักดิ์จั่วชู่จ่างอีกด้วย ท่านแม่รู้ไหมว่านี่คือระดับไหน? นี่คือบรรดาศักดิ์ระดับสิบเชียวนะเจ้าคะ ต่อไปครอบครัวเราจะมีที่ดินดีหนึ่งพันหมู่ และเมื่อพี่มีบุตรชายในวันหน้า เขาก็จะสามารถสืบทอดที่ดินและบรรดาศักดิ์นี้ได้ชั่วลูกชั่วหลานเลยเจ้าค่ะ"

"ท่านแม่รีบดูเร็วเข้าเจ้าค่ะ"

จ้าวอิ่งชูม้วนไม้ไผ่ในมือขึ้นอย่างดีใจ ก่อนจะส่งให้จ้าวสื่อ

พี่น้องคู่นี้เรียนอ่านเขียนมาจากจ้าวสื่อโดยตรง ดังนั้นจ้าวสื่อย่อมอ่านหนังสือออก

จ้าวสื่อรับม้วนไม้ไผ่มาเปิดดู ตัวอักษรเหล่านั้นปรากฏแก่สายตา และเมื่ออ่านจบ ใบหน้าของนางก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง

"เป็นไปได้อย่างไรกัน?"

จ้าวสื่อกำม้วนไม้ไผ่ไว้แน่น พึมพำด้วยความเหลือเชื่อ

"แม่นางจ้าว"

"นี่คือเรื่องจริง"

"เจ้าหนุ่มเฟิงได้ดิบได้ดี กลายเป็นแม่ทัพใหญ่ไปแล้ว"

"ต่อไปเจ้าจะได้เสวยสุขเสียที" อู๋หลี่เจิ้งกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

ทว่าบนใบหน้าของจ้าวสื่อกลับมิได้มีความยินดีมากนัก ในก้นบึ้งของหัวใจกลับมีความกังวลฉายออกมา: "หากเลือกได้ ข้ามิปรารถนาให้เขาไปอยู่ในกองทัพเลยด้วยซ้ำ"

"ท่านแม่"

"พูดตอนนี้ก็สายไปแล้วเจ้าค่ะ พี่ฝ่าฟันจนได้ดี สร้างความชอบไว้มากมาย และนายทหารที่มาแจกเบี้ยหวัดเมื่อครู่ก็บอกว่า ฝ่าบาททรงโปรดปรานพี่มาก ถึงกับออกราชโองการป่าวประกาศผลงานของพี่ไปทั่วทั้งกองทัพ ตอนนี้พี่กลายเป็นแม่ทัพที่อายุน้อยที่สุดในมหาฉินแล้วนะเจ้าคะ"

"หลายปีมานี้ครอบครัวเราต้องพึ่งพาท่านปู่อู๋ที่แบ่งที่ดินสามหมู่ให้ทำกิน ทว่าต่อไปเราจะมีที่ดินมากมาย จะมีคนมาเช่าที่ดินเราทำกิน เราไม่ต้องเหนื่อยหนักเหมือนเมื่อก่อนแล้วเจ้าค่ะ"

"และท่านแม่รู้ไหมว่าเบี้ยหวัดของพี่น่ะเยอะแค่ไหน?"

"รวมๆ แล้วปีหนึ่งได้ถึงแปดร้อยสือเลยนะเจ้าคะ"

"ถึงตอนนั้นเราจะได้ซื้อยาราคาแพงมาบำรุงร่างกายท่านแม่ให้แข็งแรงเสียที" จ้าวอิ่งกล่าวด้วยความยินดีอย่างยิ่ง

สำหรับจ้าวอิ่งแล้ว อำนาจวาสนาหาใช่สิ่งสำคัญ สิ่งที่นางใส่ใจคือการให้มารดาได้มีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น

"ถ้าอย่างนั้น เมื่อครบหนึ่งปี พี่ชายเจ้าคงปลดประจำการไม่ได้แล้วล่ะ" จ้าวสื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงผิดหวัง

เดิมทีความหวังสูงสุดของนางคือการให้จ้าวเฟิงรับใช้ชาติเพียงสองปี แล้วกลับมาใช้ชีวิตสงบสุขที่บ้าน

ทว่ายามนี้จ้าวเฟิงได้เลื่อนยศเป็นฟู่เจียง กลายเป็นแม่ทัพใหญ่ การจะปลดประจำการในสองปีจึงกลายเป็นเพียงความฝัน

ผู้ที่ปลดประจำการหลังจากสองปีได้นั้น คือพลทหารธรรมดา หาใช่นรุ่ยซื่อ และนรุ่ยซื่อเองก็ปลดประจำการยากยิ่งนัก นับประสาอะไรกับขุนพลนำทัพที่หาได้ยากยิ่งเช่นนี้

"ย่อมปลดประจำการไม่ได้แน่นอนอยู่แล้ว"

"ทว่าเมื่อจ้าวเฟิงหยั่งรากฝังลึกได้มั่นคง เขาจะต้องกลับมาเยี่ยมเจ้าแน่นอน" อู๋หลี่เจิ้งปลอบ

"ท่านแม่"

"ตอนนี้พี่ก็ปลอดภัยดีแล้ว เหตุใดท่านแม่ยังดูอมทุกข์เช่นนี้อีกล่ะเจ้าคะ?"

เมื่อเห็นจ้าวสื่อทำหน้ากลุ้มใจ จ้าวอิ่งจึงเอ่ยถามยิ้มๆ

"พี่เจ้าปลอดภัยก็ดีแล้ว" จ้าวสื่อเออออตาม ทว่าท่าทางกลับดูเหมือนมีเรื่องหนักใจอย่างยิ่ง

"อุตส่าห์หนีตายมาจากวังวนแห่งอำนาจนั่นมาได้ จนรักษาร่างกายของเฟิงเอ๋อร์และอิ่งเอ๋อร์ไว้ได้ ทว่ายามนี้เฟิงเอ๋อร์กลับก้าวเข้าสู่วงจรนั้นอีกครั้ง ซ้ำยังได้เป็นถึงแม่ทัพ"

"ได้แต่หวังว่า วันหน้าเฟิงเอ๋อร์คงมิต้องกลับไปยังสถานที่ที่เป็นต้นตอแห่งพายุนั้นอีกนะ"

"หากมีผู้ใดล่วงรู้เข้า ทั้งเฟิงเอ๋อร์และอิ่งเอ๋อร์จะต้องตกอยู่ในอันตราย"

"หากเป็นไปได้ ข้าปรารถนาให้ครอบครัวเราใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ไปตลอดกาล มิต้องออกไปเผชิญโลกภายนอกเลยจะดีเพียงใด" จ้าวสื่อถอนหายใจในอก

ในตอนนั้นเอง

อู๋หลี่เจิ้งก็กล่าวว่า: "จริงสิแม่นางจ้าว พวกเจ้าต้องเตรียมตัวไว้หน่อยนะ เมื่อครู่ท่านใต้เท้าเฉินเฟิ่นบอกว่า เบี้ยหวัดของจ้าวเฟิงเขาไม่มีสิทธิ์แจกจ่าย ทว่าจะเป็นท่านจวิ้นโส่วเดินทางมาด้วยตนเอง ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้หรือมะรืนท่านจวิ้นโส่วก็คงจะถึงแล้ว"

"วางใจเถอะเจ้าค่ะท่านปู่อู๋ ข้าจะเตรียมตัวให้เรียบร้อย" จ้าวอิ่งรับคำทันที

"แล้วก็ แม่นางจ้าว"

"ขามีเรื่องหนึ่งอยากจะหารือกับเจ้าสักหน่อย" อู๋หลี่เจิ้งมองจ้าวสื่อด้วยท่าทีลังเล

เมื่อเห็นท่าทางของอู๋หลี่เจิ้ง จ้าวสื่อก็ยิ้มบางๆ: "ท่านลุงอู๋ หากปีนั้นมิได้ท่านช่วยไว้ ข้าและลูกทั้งสองก็คงไม่มีชีวิตมาถึงทุกวันนี้ พระคุณที่ท่านรับพวกเราเข้าหมู่บ้านและคอยดูแลมาตลอด ครอบครัวเราจะไม่มีวันลืมเลือนเจ้าค่ะ"

"ข้าเคยบอกแล้ว"

"ชีวิตพวกเราเป็นท่านลุงอู๋ที่ช่วยไว้ เฟิงเอ๋อร์และอิ่งเอ๋อร์ก็เปรียบเสมือนหลานแท้ๆ ของท่าน ไม่ว่าท่านจะมีเรื่องอันใด ครอบครัวเรายินดีทำให้ทุกอย่างเจ้าค่ะ"

คำพูดนี้แสดงถึงความซาบซึ้งใจที่จ้าวสื่อมีต่ออู๋หลี่เจิ้งอย่างเปี่ยมล้น

อู๋หลี่เจิ้งยิ้มด้วยความตื้นตันใจ ก่อนจะกล่าวว่า: "มิใช่เรื่องใหญ่อันใดหรอก เพียงแต่ยามนี้จ้าวเฟิงได้ดี มีบรรดาศักดิ์ระดับสิบ ย่อมได้รับที่ดินพันหมู่ ทว่าในหมู่บ้านเรามีอีกสิบกว่าครัวเรือนที่มีที่ดินทำกินไม่เพียงพอ หากจะไปเช่าจากเศรษฐีที่อื่นก็ต้องเสียค่าเช่านาแพงลิบ ข้าเลยอยากจะขอกับเจ้าว่า พอจะแบ่งที่ดินบางส่วนให้พวกเขาเช่าทำกินในราคาที่ถูกกว่าข้างนอกหน่อยได้ไหม"

"ท่านลุงอู๋"

"เรื่องนี้ท่านมิเห็นต้องมาปรึกษาข้าเลยเจ้าค่ะ พวกเราสองแม่ลูกมิตรงมีความรู้เรื่องพวกนี้ หากได้รับที่ดินมากมายถึงเพียงนั้นจริง ท่านลุงก็จัดการตามที่เห็นสมควรได้เลยเจ้าค่ะ" จ้าวสื่อกล่าวด้วยรอยยิ้มอย่างไม่ใส่ใจเรื่องผลประโยชน์

"ขอบใจเจ้ามาก"

"ข้าขอขอบคุณแทนชาวบ้านที่ลำบากทุกคนด้วยนะ"

อู๋หลี่เจิ้งกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

ต้องยอมรับว่า

อู๋หลี่เจิ้งผู้นี้คู่ควรกับคำว่าผู้อาวุโสที่เป็นที่เคารพรักอย่างแท้จริง

ยามนี้เขาอายุเกือบหกสิบปี ซึ่งถือว่าอายุยืนมากในยุคนี้ เขาเคยมีบุตรชายสามคน แต่ทุกคนล้วนพลีชีพในสนามรบ ภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากก็ลาโลกไปแล้ว ยามนี้เขาจึงเหลือตัวคนเดียว

เนื่องจากลูกชายของเขาพลีชีพเพื่อชาติและมีความชอบ บรรดาศักดิ์และที่ดินของลูกทั้งสามจึงตกมาอยู่ที่เขา จนกว่าเขาจะล่วงลับไปจึงจะถูกเวนคืนเป็นของรัฐ

ทว่าที่ดินหลายสิบหมู่นั้น อู๋หลี่เจิ้งหาได้เก็บไว้กับตัวไม่ เขากลับจัดสรรแบ่งปันให้แก่ครัวเรือนที่ยากจนและมีสมาชิกในครอบครัวมากในหมู่บ้านอย่างทั่วถึง

ส่วนตัวเขาเองกลับเหลือที่ดินไว้ทำกินเพียงสองสามหมู่เท่านั้น

แม้แต่ที่ดินที่บ้านจ้าวทำกินอยู่ทุกวันนี้ ก็เป็นที่ดินที่อู๋หลี่เจิ้งแบ่งให้

ในวัยนี้ เขาหาได้ปรารถนาความสุขสบายส่วนตัวอีกต่อไป หลังจากผ่านเรื่องราวมามากมาย สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือการเห็นชาวบ้านที่ตกทุกข์ได้ยากมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น

ในตอนนั้นเอง!

ที่นอกรั้วบ้านมีเสียงฝีเท้าดังสับสน

ชาวบ้านที่สนิทสนมกับบ้านจ้าวต่างพากันมาออกันที่หน้าบ้าน รวมถึงพวกที่ตามมามุงดูเรื่องชาวบ้านด้วย

ยามนี้ตระกูลจ้าวมีคนเป็นถึงแม่ทัพ สำหรับหมู่บ้านชา หรือแม้แต่ทั่วทั้งเมืองซาชิวจวิ้น นี่คือบุคคลสำคัญระดับแถวหน้า ผู้คนมากมายจึงพากันมาประจบสอพลอ

"แม่นางจ้าว ยินดีด้วยนะ"

"เจ้าหนุ่มจ้าวเฟิงได้ดิบได้ดีแล้ว"

"ใช่ๆ"

"จ้าวเฟิงได้เป็นถึงแม่ทัพ พวกเรามาร่วมยินดีด้วย"

"ต่อไปเจ้าจะได้ไม่ต้องลำบากอีกแล้วนะ..."

บรรดาหญิงชาวบ้านต่างพากันเดินเข้ามาในลานบ้าน เอ่ยคำอวยพรแก่จ้าวสื่อไม่ขาดสาย

จ้าวสื่อยังคงมีรอยยิ้มประดับใบหน้าเช่นทุกครั้ง และกล่าวขอบคุณทุกคนอย่างสุภาพ

...

ณ นครเสียนหยาง ภายในตำหนักจางไถ!

อิ๋งเจิ้งประทับอยู่บนบัลลังก์ เบื้องหน้าคือเหล่าขุนนางคนสำคัญของมหาฉิน ทว่ายามนี้ขุนนางแต่ละคนกลับมีสีหน้าแตกต่างกันไป ในมือของทุกคนถือฎีกาที่เพิ่งได้รับแจกจ่ายมาอ่าน

"อ่านจบกันหมดแล้วใช่หรือไม่?" อิ๋งเจิ้งตรัสขึ้น

"ทูลฝ่าบาท"

"พวกกระหม่อมอ่านจบแล้วพะย่ะค่ะ" หวังหว่านกราบทูลอย่างนอบน้อม

"แผนการของท่านแม่ทัพจ้าวเฟิง เป็นอย่างไรบ้าง?" อิ๋งเจิ้งกวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วตรัสถาม

"กระหม่อมเห็นว่า"

"หากนำเชลยศึกมาจัดทัพใหม่ ภัยเงียบนั้นใหญ่หลวงนัก มิสู้ลดชั้นเชลยให้เป็นทาสเสียจะดีกว่า ประการแรกคิอมิคู่ควรต้องเสียเบี้ยหวัด ช่วยลดภาระคลังเสบียง ประการที่สองคือเพื่อป้องกันความวุ่นวายที่อาจเกิดขึ้น หากทำตามแผนนี้จริง กำลังแผ่นดินย่อมต้องสึกหรอไปไม่น้อยพะย่ะค่ะ" หวังหว่านกราบทูลคัดค้านโดยตรง

"กระหม่อมกลับเห็นว่าแผนของท่านแม่ทัพจ้าวเฟิงนั้นเข้าทีพะย่ะค่ะ"

"ตั้งแต่โบราณกาลมา การศึกย่อมมีกลอุบายมากมาย ยอดแห่งกลยุทธ์คือการชนะใจคน แคว้นหานดับสูญ ดินแดนกลายเป็นอิ่งชวนจวิ้นของมหาฉิน เชลยศึกชาวหานหากกล่าวตามหลักการแล้วก็คือราษฎรของมหาฉินเราเช่นกัน นี่คือสิ่งที่ท่านแม่ทัพจ้าวกล่าวไว้ ปัญหาเรื่องเชลยศึกก่อกบฏแบบในอดีตย่อมมิมีวันเกิดขึ้น"

"ในอดีตเชลยศึกแสร้งสวามิภักดิ์ทว่ารอวันทรยศ เพราะบ้านเกิดเมืองนอนของพวกเขายังดำรงอยู่ ทำให้ใจมิได้สวามิภักดิ์อย่างแท้จริง ทว่ายามนี้นครซินเจิ้งล่มสลายแล้ว พวกเขาจะมีใจคิดกบฏได้อย่างไร? กฎหมายมหาฉินนั้นเด็ดขาด มีโทษประหารล้างตระกูล หากใครกล้าท้าทาย ก็ใช้ชีวิตคนทั้งตระกูลของมันเป็นเยี่ยงอย่างเสีย"

"ประการต่อมา"

"การจัดระเบียบเชลยศึกนั้นเป็นผลดีต่อมหาฉินอย่างยิ่ง มหาฉินมีปณิธานดับแว่นแคว้นรวมใต้หล้า ทุกครั้งที่ดับแคว้นหนึ่งได้ ย่อมได้รับเชลยศึกมหาศาล เชลยศึกที่ผ่านสนามรบมาแล้วเหล่านี้ล้วนเป็นกำลังรบที่เข้มแข็ง ดีกว่าการที่มหาฉินต้องมาเสียเวลาและทรัพยากรฝึกทหารใหม่จากศูนย์เสียอีก"

"อีกทั้งแผนที่ท่านแม่ทัพจ้าวเสนอมานั้น ในระหว่างที่ยังมิได้เปลี่ยนฐานะเป็นนรุ่ยซื่อ พวกเขาก็ยังคงสถานะเป็นเชลยศึก มหาฉินเราเพียงแค่เลี้ยงดูให้อิ่มท้อง มิคู่ควรต้องจ่ายเบี้ยหวัดรายปี นี่คือการประหยัดกำลังแผ่นดินอย่างมหาศาลพะย่ะค่ะ" เว่ยเหลียวก้าวออกมาสนับสนุน

เมื่อเทียบกับฝ่ายอนุรักษนิยมอย่างหวังหว่านแล้ว เว่ยเหลียวในฐานะศิษย์สำนักกุยกู่ ย่อมมีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลและเปิดกว้างต่อสิ่งใหม่

แผนการจัดระเบียบทหารของจ้าวเฟิงจึงได้รับการยอมรับจากเขาในทันที และเขามั่นใจว่ามันจะประสบความสำเร็จ

"ท่านเสนาบดีกรมอาญามีความเห็นอย่างไรบ้าง?"

อิ๋งเจิ้งมิได้ตัดสินพระทัยในทันที ทว่าเบนพระเนตรไปทางหลี่สื่อ

"กระหม่อมแม้จะมิได้เชี่ยวชาญด้านการจัดกำลังทหาร หรือการจัดระเบียบกองทัพ"

"ทว่าท่านเจ้ากรมพลาธิการ (เว่ยเหลียว) มาจากสำนักกุยกู่ เชี่ยวชาญพิชัยสงครามและกลอุบาย มุมมองด้านการทหารย่อมลึกซึ้งกว่าพวกกระหม่อมที่เอาแต่อยู่แต่ในราชสำนักมากนัก ดังนั้นกระหม่อมจึงเห็นพ้องกับท่านเจ้ากรมพลาธิการพะย่ะค่ะ" หลี่สื่อประสานมือกล่าว

คำพูดเหล่านี้

ดูเหมือนจะยืดยาวและกล่าวถึงหลายสิ่ง

ทว่าความจริงแล้วหลี่สื่อมิได้แสดงความเห็นของตนเองโดยตรง แต่กลับไปเข้าข้างเว่ยเหลียว พร้อมทั้งแอบจิกกัดหวังหว่านว่าเป็นพวกขุนนางหน้าหอที่เอาแต่ทำงานในวังจนไม่รู้เรื่องรู้ราวภายนอก

ต้องยอมรับเลยว่า

ฝีปากของหลี่สื่อนั้นร้ายกาจและมีนัยแฝงอยู่เสมอ

สมกับเป็นขุนนางที่คร่ำหวอดในวงการอำนาจ

เมื่อได้ฟังคำพูดของหลี่สื่อ

แววตาของหวังหว่านฉายแววไม่พอใจวูบหนึ่ง ทว่าต่อหน้าพระพักตร์ฉินหวัง เขาจึงมิกล้าแสดงกิริยาเกินงาม

"บางทีสิ่งที่ท่านเจ้ากรมพลาธิการกล่าวมาอาจจะมีเหตุผล ทว่าทุกอย่างย่อมต้องใช้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์" หวังหว่านปรายตามองหลี่สื่อแวบหนึ่ง

ในตอนนั้นเอง

หวังเจี่ยนที่นิ่งเงียบมาตลอดก็เอ่ยขึ้น

ในการประชุมด้านการทหารครั้งนี้ ทั้งหวังเจี่ยนและเหมิงอู่ย่อมต้องเข้าร่วมด้วย

"แผนการของจ้าวเฟิง กระหม่อมเห็นด้วยพะย่ะค่ะ"

"จากประสบการณ์ในกองทัพมานานหลายปี กระหม่อมยืนยันว่าแผนนี้สามารถทำได้จริง" หวังเจี่ยนแสดงจุดยืนชัดเจน

เมื่อได้ยินดังนั้น

อิ๋งเจิ้งแย้มพระสรวล: "ท่านซั่งเจียงจวินกล่าวได้ถูกต้อง แผนการของจ้าวเฟิงนั้นนับว่ายอดเยี่ยม"

"แผนนี้คือการแก้ปัญหาที่ต้นเหตุ และใช้จิตวิทยาเป็นหลัก"

"ประการแรก เชลยศึกชาวหานสูญเสียบ้านเกิดไปแล้ว พวกเขาไม่มีที่ให้หนีกลับไปอีก ครอบครัวของพวกเขาล้วนอยู่ใต้การปกครองของมหาฉิน หากใครกล้ากบฏ ย่อมถูกประหารทั้งตระกูล"

"ประการที่สอง จ้าวเฟิงใช้การเปลี่ยนฐานะเชลยมาเป็นนรุ่ยซื่อเป็นสิ่งล่อใจ สังหารศัตรูเพื่อสร้างความชอบแล้วจะได้เป็นนรุ่ยซื่อ การมอบโอกาสเช่นนี้ให้แก่เชลยศึก ข้ามั่นใจว่าจะมิคู่ควรมีเชลยคนใดปฏิเสธได้ลง นี่คือการนำระบบการปูนบำเหน็จความชอบทางทหารมาประยุกต์ใช้กับเชลยศึกได้อย่างแยบยล" อิ๋งเจิ้งตรัสอย่างช้าๆ

การเรียกเหล่าขุนนางมาหารือในครั้งนี้ ความจริงแล้วอิ๋งเจิ้งมีคำตอบในพระทัยอยู่แล้ว นั่นคือการเห็นชอบกับแผนการของจ้าวเฟิง

"ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่งนักพะย่ะค่ะ" เว่ยเหลียวรีบกล่าวสนับสนุนเป็นคนแรก

ขุนนางคนอื่นๆ ในท้องพระโรงต่างพากันกราบทูลเห็นด้วย: "ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่งนักพะย่ะค่ะ"

"ท่านซั่งเจียงจวิน"

"จงถ่ายทอดคำสั่งของข้า อนุญาตให้จ้าวเฟิงดำเนินการตามแผนนี้ได้"

"ข้าจะให้เวลาเขา หากเขาสามารถเปลี่ยนเชลยศึกให้กลายเป็นกำลังรบที่จงรักภักดีต่อมหาฉินได้จริง ข้าจะมีรางวัลให้อย่างงาม" อิ๋งเจิ้งตรัสเสียงเข้ม

"กระหม่อมรับพระบรมราชโองการพะย่ะค่ะ" หวังเจี่ยนรับคำทันที

"ทูลฝ่าบาท"

"กระหม่อมยังมีอีกเรื่องจะกราบทูลพะย่ะค่ะ"

"เป็นเรื่องเกี่ยวกับแคว้นจ้าว"

เว่ยเหลียวเอ่ยขึ้นในตอนนั้น

"ว่ามา" อิ๋งเจิ้งเบนพระเนตรไปทางเว่ยเหลียว

"กระหม่อมได้รับรายงานบางอย่างมาพะย่ะค่ะ"

"ดูเหมือนแคว้นจ้าวจะมีแผนการเคลื่อนทัพโจมตีแว่นแคว้นอื่น ยามนี้กองกำลังรักษาชายแดนที่เข้มแข็งที่สุดของจ้าวได้เริ่มขยับเขยื้อนแล้ว และเห็นว่าเหลียนพัวกับผังหน่วน (ขุนพลแคว้นจ้าว) ก็กำลังมุ่งหน้าสู่นครหานตันพะย่ะค่ะ" เว่ยเหลียวรายงานด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

"จ้าวเอี่ยน"

เมื่อเอ่ยถึงแคว้นจ้าว อิ๋งเจิ้งก็นึกถึงจ้าวเอี่ยนขึ้นมาทันที บนพระพักตร์ปรากฏรอยแย้มพระสรวลที่เย็นเยียบ

"ขึ้นครองราชย์โดยมิคู่ควรชอบธรรม จนถูกวิพากษ์วิจารณ์ไปทั่วทั้งราชสำนักและราษฎร จ้าวเอี่ยนจึงต้องการกอบกู้สถานการณ์ด้วยการขยายอำนาจและดินแดน"

"การที่เขามีใจคิดจะทำศึกจึงมิใช่เรื่องแปลก" อิ๋งเจิ้งตรัสยิ้มๆ

พระองค์ทรงมองทะลุปรุโปร่งถึงจุดประสงค์ของจ้าวเอี่ยนแล้ว

"ฝ่าบาทตรัสได้ถูกต้องที่สุดพะย่ะค่ะ"

"ยามนี้จ้าวเอี่ยนร้อนใจอยากจะสร้างผลงานขยายดินแดนเพื่อพิสูจน์ตนเอง ทว่าแม้จะมีใจอยากทำเพียงใด เขาก็มิกล้าลงมือโดยพลการ"

"เพราะเขายังระแวงมหาฉินของเรา สิ่งที่เขากลัวที่สุดในตอนนี้คือมหาฉินและตัวฝ่าบาท"

"หากเขาเคลื่อนทัพออกไป สิ่งที่เขากังวลที่สุดคือการที่มหาฉินจะถือโอกาสบุกเข้าตีแคว้นจ้าวจากทางลับ ดังนั้นหากยังมิอาจมั่นใจได้ว่ามหาฉินจะไม่รุกรานเขา จ้าวเอี่ยนย่อมมิกล้าเคลื่อนพลแน่นอนพะย่ะค่ะ" หลี่สื่อกล่าวเสริมด้วยรอยยิ้ม

"ข้า ต้องการให้แคว้นจ้าวเคลื่อนทัพ" อิ๋งเจิ้งตรัสด้วยน้ำเสียงจริงจัง พระเนตรจ้องมองเหล่าขุนนาง

"จ้าวหวังในยามนี้ก็น่าจะมีพระทัยตรงกัน คือปรารถนาจะทำสัญญาพันธมิตรมิคู่ควรรุกรานกับมหาฉิน เพื่อเปิดโอกาสให้ตนเองได้ทำศึกกับแคว้นอื่นได้อย่างไร้กังวล"

"กระหม่อมเห็นว่า ควรส่งทูตไปยังแคว้นจ้าว เพื่อแจ้งความประสงค์ที่มหาฉินต้องการผูกมิตรและทำสัญญามิคู่ควรรุกรานพะย่ะค่ะ" เว่ยเหลียวเสนอแผนการทันที

"แคว้นจ้าวต้องการผูกมิตรเพื่อออกไปขยายดินแดน แล้วมหาฉินเราควรจะใช้เหตุผลใดในการขอผูกมิตรสันติภาพนี้เล่า?" อิ๋งเจิ้งถามเว่ยเหลียว

เว่ยเหลียวโค้งตัวคำนับพลางยิ้ม: "อิ่งชวนยังมิสงบ! ให้ปล่อยข่าวออกไปว่ายามนี้ในอิ่งชวนจวิ้นมีกบฏชาวหานลุกฮือขึ้นก่อความวุ่นวายไม่หยุดหย่อน จนมหาฉินต้องสูญเสียกำลังแผ่นดินไปมหาศาล ทหารหาญก็เริ่มอ่อนล้า!"

"และจงใจแสดงออกให้เห็นว่ามหาฉินเรากำลังหวาดกลัวว่าแคว้นจ้าวจะยกทัพมาตีท้ายครัวเพื่อช่วยแคว้นหาน เมื่อข่าวนี้แพร่ออกไป ย่อมทำให้จ้าวเอี่ยนคลายความระแวง และยอมตกลงทำสัญญากับมหาฉินเราแน่นอนพะย่ะค่ะ"

เมื่อได้ฟังดังนั้น

พระเนตรของอิ๋งเจิ้งทอประกายแจ่มใส ทรงแย้มพระสรวล: "สมกับเป็นศิษย์สำนักกุยกู่ของข้าจริงๆ แผนการนี้ยอดเยี่ยมมาก"

"ขอเพียงมหาฉินเราแสร้งทำเป็นอ่อนแอ จ้าวเอี่ยนย่อมต้องตกหลุมพรางแน่นอน"

"ในใจของเขานั้นย่อมปรารถนาจะทำสัญญากับมหาฉินอยู่แล้ว เพื่อมิให้ถูกเราตลบหลัง เมื่อเขายอมลงนามและยกทัพไปตีแคว้นอื่นจนติดพันจนมิอาจถอนตัวกลับมาได้ เมื่อนั้นมหาฉินเราจะกรีธาทัพบุกแคว้นจ้าวทันที ย่อมสามารถยึดครองเมืองต่างๆ ของจ้าวได้โดยง่าย"

สิ้นพระสุรเสียง!

เหล่าขุนนางต่างพากันคุกเข่ากราบอิ๋งเจิ้ง ทุกคนต่างเข้าใจในแผนการอันล้ำลึกของกษัตริย์หนุ่มผู้นี้

"ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่งนักพะย่ะค่ะ"

เหล่าขุนนางประสานเสียงกึกก้อง

"เรื่องการวางหมาก ข้ามอบหมายให้ท่านเว่ยเหลียวเป็นคนจัดการ"

"เรื่องนี้ให้รู้กันเพียงข้าและพวกท่านเท่านั้น หากข่าวรั่วไหลออกไป ข้าจะมิละเว้นโทษตายเด็ดขาด" อิ๋งเจิ้งตรัสด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

"พวกกระหม่อมทราบแล้วพะย่ะค่ะ" เหล่าขุนนางรับคำทันที

ส่วนเว่ยเหลียวก็รับคำสั่งด้วยความเต็มใจ

"หลังจากข่าวลือแพร่สะพัดออกไป การส่งทูตไปเจรจาผูกมิตรกับจ้าว ย่อมต้องใช้ขุนนางที่มีวาทศิลป์เป็นเลิศ"

"พวกท่านมีใครแนะนำบ้างหรือไม่?" อิ๋งเจิ้งตรัสถามต่อ

"ทูลฝ่าบาท"

"กระหม่อมขอแนะนำซั่งชิงเหยาเจี่ยพะย่ะค่ะ เขาเป็นผู้ที่มีวาทศิลป์ล้ำเลิศ ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในมหาฉิน ก็เพียรพยายามหาโอกาสรับใช้ฝ่าบาทมาโดยตลอด บัดนี้โอกาสมาถึงแล้ว กระหม่อมเชื่อว่าเขาจะไม่ทำให้ฝ่าบาทผิดหวังแน่นอนพะย่ะค่ะ" หลี่สื่อรีบทูลเสนอชื่อทันที

เมื่อได้ยินชื่อของเหยาเจี่ย

อิ๋งเจิ้งทรงนิ่งคิดครู่หนึ่ง

ความทรงจำในอดีตก็หวนกลับมา

เมื่อหลายปีก่อน!

เหยาเจี่ยเคยเป็นขุนนางแคว้นจ้าว รับพระบัญชาจากจ้าวหวังองค์ก่อน ให้ไปร่วมมือกับแคว้นฉู่ หาน และเว่ย เพื่อจัดตั้งกองทัพพันธมิตรสี่แคว้นบุกโจมตีแคว้นฉิน

เขามีความสามารถอย่างมิอาจปฏิเสธได้

ทว่าหลังจากเดินทางมาเป็นทูตที่มหาฉิน เขาก็ถูกแคว้นจ้าวขับไล่ออกมา

เมื่อเข้าสู่มหาฉิน

เหยาเจี่ยอาศัยวาทศิลป์และความสามารถจนได้รับการโปรดปรานจากอิ๋งเจิ้ง และได้รับการแต่งตั้งเป็นซั่งชิง ได้รับศักดินาหนึ่งพันครัวเรือน

ทว่าตอนที่เหยาเจี่ยเข้ามาในมหาฉินใหม่ๆ

ก็ได้ก่อให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์มากมาย หนึ่งในนั้นคือหานเฟยผู้โด่งดัง ที่เคยกล่าวประณามเขาไว้ว่า: "โจรแห่งเหลียง ขุนนางผู้ถูกขับไล่แห่งจ้าว"

ประโยคนี้แสดงถึงความเหยียดหยามอย่างรุนแรง

และบางที

นี่อาจเป็นสาเหตุลึกๆ ในหน้าประวัติศาสตร์ที่ทำให้เหยาเจี่ยต้องร่วมมือกับหลี่สื่อวางยาพิษสังหารหานเฟย

คำพูดของหานเฟยกลายเป็นมูลเหตุสำคัญที่ทำร้ายจิตใจเหยาเจี่ยจนนำไปสู่ความตายของตนเองในเวลาต่อมา

"การเดินทางไปแคว้นจ้าวในครั้งนี้ สมควรมีผู้ที่มีฐานะสูงส่งเป็นตัวแทนของมหาฉิน เพื่อแสดงให้จ้าวเอี่ยนเชื่อว่ามหาฉินเรากำลังตกที่นั่งลำบากจนต้องร้องขอสันติภาพจริงๆ กระหม่อมขอแนะนำฉางผิงจวินหมี่ฉี่ ในด้านฐานะเขาคือพระบิดาของมารดาจ่างกงจื่อ ในด้านตำแหน่งเขาก็เป็นถึงซั่งชิงแห่งมหาฉิน การให้ฉางผิงจวินเป็นทูตไปย่อมเหมาะสมที่สุดพะย่ะค่ะ" หวังหว่านก้าวออกมาเสนอชื่อบ้าง

เห็นได้ชัดว่า

เขาเองก็ต้องการชิงความดีความชอบแข่งกับหลี่สื่อ

เมื่อได้ฟังข้อเสนอของหวังหว่าน

อิ๋งเจิ้งก็ทรงนิ่งครุ่นคิด

หวังหว่านและหลี่สื่อต่างมองอิ๋งเจิ้งด้วยใจที่เต้นระทึก ในฐานะขุนนางมหาฉิน ยามนี้ราชสำนักอยู่ภายใต้พระราชอำนาจอย่างเบ็ดเสร็จ หากพวกเขาปรารถนาความรุ่งเรืองที่ยั่งยืน ย่อมต้องพึ่งพาพระมหากรุณาธิคุณจากกษัตริย์เท่านั้น สิ่งที่ทำได้จึงมีเพียงการเสนอความเห็น

"ท่านอัครเสนาบดีกล่าวได้มีเหตุผล"

"การใช้ฐานะของฉางผิงจวิน ย่อมทำให้จ้าวเอี่ยนเชื่อถือได้มากกว่า ว่ามหาฉินเรากำลังเข้าตาจนจนต้องขอผูกมิตร"

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง อิ๋งเจิ้งจึงตรัสออกมา

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

หวังหว่านก็เผยสีหน้ายินดีทันที ส่วนหลี่สื่อกลับมีแววตาผิดหวังเล็กน้อย

ความดีความชอบจากการเป็นทูตในครั้งนี้ หากสำเร็จย่อมเป็นผลงานชิ้นโบแดง

"แม้ฉางผิงจวินจะมีความสามารถ ทว่าเขาก็มาจากสายทหาร วาทศิลป์ในการเจรจาทางการทูตอาจมิคู่ควรลื่นไหลนัก ส่วนเหยาเจี่ยนั้นเป็นผู้ที่มีวาทศิลป์เหนือใคร"

"จงฟังราชโองการลับของข้า"

"แต่งตั้งให้หมี่ฉี่เป็นทูตเอก และเหยาเจี่ยเป็นรองทูต เมื่อแผนการของท่านเว่ยเหลียวสำเร็จผลและโอกาสมาถึง ให้ขุนนางทั้งสองออกเดินทางไปยังแคว้นจ้าวทันที" อิ๋งเจิ้งตัดสินพระทัยเด็ดขาด

สถานการณ์พลิกผันอีกครั้ง

หลี่สื่อที่ตอนแรกคิดว่าข้อเสนอของตนไร้ผล ยามนี้กลับมีรอยยิ้มประดับใบหน้า

"ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่งนักพะย่ะค่ะ"

หวังหว่านและหลี่สื่อสบตากัน ก่อนจะประสานเสียงรับคำสั่ง

"เสด็จพ่อ"

"หานเฟยถูกคุมขังในคุกหลวงมาเกือบครึ่งเดือนแล้ว ไม่ทราบว่าเสด็จพ่อจะทรงจัดการกับเขาอย่างไรพะย่ะค่ะ?"

"ลูกได้ยินชื่อเสียงของหานเฟยมานานว่าเป็นผู้มีปัญญาล้ำเลิศแห่งยุค หากสามารถนำมาใช้งานเพื่อมหาฉินได้ ย่อมช่วยเสริมสร้างกำลังแผ่นดินให้แข็งแกร่งขึ้นแน่นอนพะย่ะค่ะ"

ฝูซูก้าวออกมาเบื้องหน้าและกราบทูล

สิ้นคำถามนั้น

หลี่สื่อที่อยู่ในท้องพระโรงก็ใจหายวาบ ขมวดคิ้วมุ่นทันที

"เป็นความจริงอย่างที่คิด"

"ฝูซูกำลังพยายามดึงตัวหานเฟยมาเป็นพวก"

หลี่สื่อกำหมัดแน่นซ่อนไว้ในแขนเสื้อ

สำหรับความสามารถของเพื่อนร่วมสำนักผู้นี้ หลี่สื่อย่อมรู้ดีกว่าใคร

หากหานเฟยยอมสวามิภักดิ์ต่อฝูซูจริงๆ สำหรับเขามันมิใช่เรื่องดีเลย การมียอดคนด้านนิติธรรมอีกคนมาเป็นขู่แข่ง แถมยังอยู่ฝ่ายตรงข้ามเพื่อใช้จัดการกับเขา?

หลี่สื่อเข้าใจเจตนาของฝูซูได้ในทันที

"ทูลฝ่าบาท"

"กระหม่อมเคยศึกษาอยู่ในสำนักจี้เซี่ยพร้อมกับหานเฟย และยังเป็นศิษย์ของท่านอาจารย์ซวินจื่อเช่นเดียวกัน"

"จากที่กระหม่อมรู้จักเขา"

"หานเฟยนั้นมีความจงรักภักดีต่อบ้านเกิดอย่างยิ่ง การจะทำให้เขายอมสวามิภักดิ์ต่อมหาฉินด้วยความเต็มใจนั้น ย่อมมิใช่เรื่องง่ายแน่นอนพะย่ะค่ะ" หลี่สื่อรีบก้าวออกมาทูลด้วยสีหน้าลำบากใจ คล้ายกับว่าเขารู้จักนิสัยใจคอของหานเฟยดีที่สุด

"ถ้าอย่างนั้น ตามที่ท่านเสนาบดีกรมอาญากล่าวมา หานเฟยก็มิคู่ควรสามารถมาทำงานให้ข้าได้งั้นรึ?" อิ๋งเจิ้งเบนพระเนตรไปทางหลี่สื่อ

เหล่าขุนนางหานที่ถูกคุมตัวมาพร้อมกับหานเฟยนั้น คนที่ยอมจำนนและมีความสามารถ ต่างก็ได้รับการบรรจุตำแหน่งงานเรียบร้อยแล้ว ส่วนครอบครัวของพวกเขาก็ถูกรับมาที่มหาฉินเพื่อเป็นตัวประกันในตัว

ทว่าสำหรับผู้ที่มิยอมสวามิภักดิ์ หากเป็นขุนนางใหญ่ก็จะถูกประหารชีวิตทันที และคนในครอบครัวจะถูกลดชั้นเป็นทาส

มีเพียงหานเฟยคนเดียวเท่านั้น

นับตั้งแต่เขาถูกจับตัวมาถึงมหาฉิน อิ๋งเจิ้งก็มิคู่ควรเคยเรียกพบเลย ทว่ากลับสั่งให้ขังเขาไว้ในคุกหลวงและวางเฉยเสีย บางทีอาจเป็นเพราะต้องการดัดนิสัยที่ดื้อรั้นของหานเฟย เพื่อที่ว่าเมื่อถึงเวลาเรียกพบ ทุกอย่างจะได้ดำเนินไปอย่างราบรื่นจนสามารถนำมาใช้งานได้

"เสด็จพ่อ"

"ลูกเห็นว่าหานเฟยเป็นผู้ที่มีปัญญา ย่อมมีความทะนงในตนเอง"

"ขอเพียงใช้เหตุผลเข้าชี้แจง และใช้ความจริงใจเข้าโน้มน้าว ย่อมสามารถทำให้เขายอมทำงานให้มหาฉินได้พะย่ะค่ะ"

"ลูกขออาสาเดินทางไปยังคุกหลวงเพื่อเกลี้ยกล่อมหานเฟยให้ยอมจำนน ขอเสด็จพ่อโปรดประทานอนุญาตด้วยพะย่ะค่ะ" ฝูซูคุกเข่าลงกราบทูลขออาสาโดยตรง

เมื่อเห็นดังนั้น หลี่สื่อก็ร้อนรนใจ รีบก้าวออกมาทันที: "ฝ่าบาท หานเฟยเป็นเพื่อนร่วมสำนักและเป็นสหายสนิทของกระหม่อมมานานหลายปี กระหม่อมขออาสาไปเกลี้ยกล่อมเขาด้วยตนเองพะย่ะค่ะ"

อิ๋งเจิ้งทอดพระเนตรดูคนทั้งสองที่แย่งกันอาสาไปเกลี้ยกล่อมหานเฟย เมื่อสายตาไปหยุดที่ฝูซู แววพระเนตรฉายแววไม่พอพระทัยวูบหนึ่ง ทว่าก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

เพียงชั่วพริบตาเดียว

อิ๋งเจิ้งก็เบนสายตาไปที่หลี่สื่อ: "ให้ท่านเสนาบดีกรมอาญาไปจัดการแทนข้าก็แล้วกัน"

"กระหม่อมรับพระบรมราชโองการพะย่ะค่ะ" หลี่สื่อรีบรับคำสั่งทันที แอบปรายตามองหวังหว่านด้วยสีหน้าผู้ชนะ

ส่วนฝูซูทำได้เพียงถอยกลับไปด้วยความผิดหวัง

หวังหว่านมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความเป็นห่วง

หลังจากเหล่าขุนนางถอยออกไปหมดแล้ว

"หวังหว่าน"

"ฝูซู"

"ครั้งแล้ว... ครั้งเล่า..."

อิ๋งเจิ้งทอดพระเนตรออกไปยังนอกท้องพระโรง พลางตรัสเรียกชื่อคนทั้งสองด้วยน้ำเสียงเย็นชา แฝงไปด้วยนัยลึกซึ้ง

จ้าวเกาที่ยืนรับใช้อยู่ข้างกายเมื่อได้ยินเช่นนั้น

ใบหน้าหาได้มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ ไม่ ทว่าในใจกลับลอบยินดียิ่งนัก

ภายในพระราชวัง

ฝูซูเดินเคียงคู่มากับหวังหว่าน

"องค์ชาย เมื่อครู่ท่านร้อนใจเกินไป ท่านมิคู่ควรควรเสนอตัวไปเกลี้ยกล่อมหานเฟยต่อหน้าฝ่าบาทเลยนะพะย่ะค่ะ" หวังหว่านเอ่ยด้วยสีหน้ากังวล

"เหตุใดหรือพะย่ะค่ะ?" ฝูซูถามด้วยความไม่เข้าใจ

"สำหรับกษัตริย์แล้ว องค์ชายรู้หรือไม่ว่าสิ่งใดที่พระองค์ทรงให้ความสำคัญที่สุด?" หวังหว่านถามกลับ

ฝูซูนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า "อำนาจพะย่ะค่ะ?"

"ถูกต้อง อำนาจ"

"และการซ่องสุมกำลังพลหรือสร้างพรรคสร้างพวก คือสิ่งที่กษัตริย์ทรงถือว่าเป็นข้อห้ามร้ายแรงที่สุด"

"หานเฟยยามนี้มีฐานะเป็นนักโทษ และยังมิได้สวามิภักดิ์ต่อมหาฉิน ทว่าองค์ชายกลับแสดงท่าทีกระตือรือร้นกับเขาจนเกินงาม"

"แม้พระองค์จะเป็นพระโอรสองค์โต ทว่ายามนี้ก็ยังมิได้รับตำแหน่งรัชทายาท การที่พระองค์เอ่ยปากเช่นนั้น ย่อมทำให้ฝ่าบาททรงมองว่าองค์ชายกำลังพยายามดึงหานเฟยมาเป็นขุมกำลังส่วนตน ต่อให้ในพระทัยจะปรารถนาเพียงใด ก็มิคู่ควรควรแสดงออกมาให้ฝ่าบาททรงเห็นพะย่ะค่ะ" หวังหว่านถอนหายใจยาว

"มิน่าเล่า เสด็จพ่อถึงเลือกส่งหลี่สื่อไปแทน"

"คราวนี้ลูกคงทำให้เสด็จพ่อมิคู่ควรพอพระทัยเสียแล้ว" ฝูซูหน้าเสียด้วยความเข้าใจ

"ตอนแรกกระหม่อมตั้งใจจะให้องค์ชายได้รับแรงสนับสนุนจากขุมกำลังทางทหาร เพื่อปูทางสู่ตำแหน่งรัชทายาท จึงได้สั่งให้คนแอบปล่อยข่าวลือเรื่องที่ฝ่าบาทจะพระราชทานบุตรสาวตระกูลหวังให้แก่พระองค์ ความจริงแล้วนั่นคือการหยั่งเชิงฝ่าบาท ซึ่งพระองค์ก็มิได้ทรงขัดขวาง ซ้ำในราชสำนักวันนั้นทุกคนต่างก็เห็นดีเห็นงามด้วย แสดงให้เห็นว่าในพระทัยของฝ่าบาทนั้น องค์ชายยังคงมีความสำคัญอย่างยิ่ง"

"ดังนั้นเรื่องในวันนี้องค์ชายก็มิคู่ควรต้องกังวลจนเกินไปพะย่ะค่ะ"

"ทว่าวันหน้าต้องระวังให้มาก ห้ามแสดงออกให้เกินงามต่อหน้าฝ่าบาท และห้ามแสดงความกระหายที่จะแย่งชิงอำนาจออกมาเด็ดขาด"

"ในราชตระกูลหามีคำว่าพ่อลูกไม่ มีเพียงคำว่าอำนาจเท่านั้น"

"ขอองค์ชายจงจำคำของกระหม่อมไว้ให้มั่นพะย่ะค่ะ" หวังหว่านกำชับด้วยน้ำเสียงเคร่งครัด

ฝูซูพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย: "ขอบพระคุณท่านอัครเสนาบดีที่ช่วยสั่งสอนพะย่ะค่ะ"

"องค์ชายมิพักต้องเกรงใจ กระหม่อมพร้อมจะถวายชีวิตเพื่อพระองค์เสมอ"

"แม้ครั้งนี้องค์ชายจะมิได้ไปพบหานเฟยด้วยพระองค์เอง ทว่าอย่างน้อยท่านตาขององค์ชายก็ได้โอกาสเดินทางไปแคว้นจ้าว ขอเพียงฉางผิงจวินสร้างผลงานกลับมา ความดีความชอบนั้นย่อมตกมาถึงองค์ชายด้วยพะย่ะค่ะ"

"หลี่สื่อนั้น ท้ายที่สุดก็ยังมิอาจเทียบเคียงบารมีขององค์ชายในราชสำนักได้"

"เขาไม่มีทางสู้พวกเราได้หรอกพะย่ะค่ะ" หวังหว่านแสยะยิ้มอย่างมั่นใจ

ในตอนนั้นเอง!

หลี่สื่อก็ค่อยๆ เดินตามมาที่ด้านหลัง

เมื่อเขาเห็นหวังหว่านและฝูซูกำลังยืนคุยกันอยู่ หลี่สื่อกลับมิได้หยุดฝีเท้าลงแม้แต่น้อย

"ท่านเสนาบดีกรมอาญาดูจะอารมณ์ดีเหลือเกินนะ"

"จ่างกงจื่อประทับอยู่ที่นี่ เหตุใดจึงมิคู่ควรทำความเคารพ?"

เมื่อเห็นหลี่สื่อเดินเชิดหน้าผ่านไป หวังหว่านก็ขมวดคิ้วและตวาดเสียงเย็น

"เหตุใดข้าต้องทำความเคารพด้วยเล่า?"

"จ่างกงจื่อแม้จะมีฐานะเป็นกงจื่อ ทว่าหาใช่รัชทายาทไม่ ตัวข้าในฐานะขุนนาง ย่อมต้องทำความเคารพเพียงฝ่าบาทและองค์รัชทายาทเท่านั้น"

"หากว่ากันด้วยลำดับยศในราชสำนัก ยามนี้จ่างกงจื่อฝูซูยังมียศด้อยกว่าข้าเสียด้วยซ้ำ" หลี่สื่อหันกลับมาสวนกลับด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก

จากนั้นเขาก็สะบัดหน้าเดินจากไปทันที

ท่าทีเช่นนี้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า ความสัมพันธ์ระหว่างหลี่สื่อและหวังหว่านนั้นอยู่ในขั้นแตกหัก จนมิคู่ควรต้องปกปิดความเกลียดชังต่อกันอีกต่อไป

...