บทที่ 95 จ้าวอิ่ง: พี่ชายข้ากลายเป็นแม่ทัพแล้วหรือ?

เมื่อมองดูจ้าวอิ่งที่อยู่ตรงหน้า

ความเยาว์วัยที่เปล่งปลั่งและใบหน้าที่งดงามหมดจดของเด็กสาว ทำให้อู่ป่ายจู่เฉินเฟิ่นถึงกับตาค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะสงบสติอารมณ์ลงและเอ่ยถามอย่างสุภาพว่า "รายชื่อทั้งหมดของหมู่บ้านชาอยู่นี่แล้ว พี่ชายของเจ้าได้เข้ารับการเกณฑ์ทหารด้วยรึ?"

เห็นได้ชัดว่าเฉินเฟิ่นเองก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

"พี่ชายข้าเข้ากรมเมื่อสิบเอ็ดเดือนก่อน และได้ไปร่วมรบในศึกแคว้นหานด้วยเจ้าค่ะ"

"ทว่าในรายชื่อทั้งสามชุดนี้กลับไม่มีชื่อพี่ชายข้าเลย" จ้าวอิ่งตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

ในเวลานี้

ลึกๆ ในใจของจ้าวอิ่งเริ่มมีความหวังจุดประกายขึ้นมา

ในเมื่อไม่มีชื่อทั้งในบัญชีคนบาดเจ็บและบัญชีคนตาย นั่นก็หมายความว่าพี่ชายของนางอาจจะยังมีชีวิตอยู่ใช่หรือไม่?

"พี่ชายของเจ้าชื่อเรียงเสียงใด?" เฉินเฟิ่นถาม

"จ้าวเฟิงเจ้าค่ะ" จ้าวอิ่งรีบตอบทันที

"เจ้าว่ากระไรนะ?"

"จ้าวเฟิงรึ?"

เฉินเฟิ่นเบิกตากว้าง จ้องมองจ้าวอิ่งด้วยความตกตะลึงอย่างที่สุด

"พี่ชายข้าเกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ?" สีหน้าของจ้าวอิ่งเปลี่ยนไปทันที

นางสังเกตเห็นความตกใจบนใบหน้าของเฉินเฟิ่น

หรือว่าพี่ชายของนางจะไปทำเรื่องอะไรเข้า?

"พี่ชายเจ้าอายุเท่าใด?" เฉินเฟิ่นพยายามข่มความประหลาดใจและถามย้ำอีกครั้ง

"พี่ชายข้าอายุสิบหกปีเจ้าค่ะ" จ้าวอิ่งตอบตามตรง

"เจ้ารอประเดี๋ยว"

เฉินเฟิ่นรีบหันไปหยิบคัมภีร์ไม้ไผ่ที่แยกไว้ต่างหากจากมือลูกน้อง

ในคัมภีร์ม้วนนั้น

มีเพียงชื่อของคนคนเดียวบันทึกไว้

เฉินเฟิ่นเปิดออกอ่าน

"จ้าวเฟิง อายุสิบหก ภูมิลำเนาหมู่บ้านชา เมืองซาชิวจวิ้น บรรดาศักดิ์ระดับสิบ จั่วชู่จ่าง ตำแหน่งฟู่เจียงแห่งมหาฉิน รับเบี้ยหวัดบรรดาศักดิ์ปีละห้าร้อยสือ เบี้ยหวัดตำแหน่งเดือนละยี่สิบห้าสือ รวมหนึ่งปีสามร้อยสือ รวมเบี้ยหวัดทั้งสิ้นแปดร้อยสือ"

เมื่อได้เห็นดังนั้น เฉินเฟิ่นถึงกับยืนเซ่อ

คัมภีร์แยกม้วนนี้เป็นสิ่งที่เบื้องบนกำชับมาเป็นพิเศษว่า หลังจากแจกจ่ายเบี้ยหวัดให้ทหารทุกคนในเมืองซาชิวจวิ้นเสร็จสิ้นแล้ว จึงค่อยดำเนินการเรื่องเบี้ยหวัดของท่านแม่ทัพผู้นี้

และความจริงแล้ว ผู้ที่จะเป็นคนมอบเบี้ยหวัดนี้หาใช่เฉินเฟิ่นไม่ แต่เป็นขุนนางระดับสูงกว่าที่จะเดินทางมามอบด้วยตนเอง

บัญชีรายชื่อชุดนี้ หัวหน้าผู้ควบคุมการแจกจ่ายทุกคนต่างก็มีสำเนาไว้ เพราะในเมืองซาชิวจวิ้นไม่ได้มีหมู่บ้านที่ชื่อว่าหมู่บ้านชาเพียงแห่งเดียว

ทว่าช่างประจวบเหมาะที่เฉินเฟิ่นได้มาพบเข้าที่นี่พอดี

จ้าวเฟิง ฟู่เจียงแห่งมหาฉิน ตำแหน่งเทียบเท่าจวิ้นโส่ว

แม้จะยังเรียกไม่ได้ว่าเป็นเจ้าเมืองผู้ครองแคว้น ทว่าก็ถือเป็นบุคคลสำคัญที่มีอำนาจล้นฟ้าในมหาฉินแล้ว

"ข้าเข้าใจแล้วว่าเหตุใดท่านจวิ้นโส่วถึงกำชับหนักหนา ให้ดูแลคนในบัญชีนี้เป็นพิเศษ"

"ฟู่เจียงวัยสิบหกปี นี่คือหนึ่งเดียวในมหาฉินเลยมิใช่หรือ?"

"ที่แท้บุคคลในตำนานผู้นี้ก็มาจากเมืองซาชิวจวิ้นของข้านี่เอง"

"เข้ากรมไม่ถึงปี ได้เป็นถึงฟู่เจียง เลื่อนบรรดาศักดิ์ถึงสิบขั้น"

"สังหารซั่งเจียงจวินหาน ทลายเมืองหลวง จับกุมหานหวัง สร้างผลงานศึกนับไม่ถ้วน"

"จนฝ่าบาททรงมีพระบรมราชโองการประกาศเกียรติคุณไปทั่วทั้งกองทัพ"

ขณะจ้องมองม้วนไม้ไผ่ในมือ หัวใจของเฉินเฟิ่นสั่นระรัวด้วยความตื่นเต้น

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าบุคคลในตำนานจะมาจากหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ และยิ่งคิดไม่ถึงว่าจะได้พบกับน้องสาวของเขาเข้าจริงๆ

ต้องรู้ว่า

หลังจากแคว้นหานล่มสลายกลายเป็นอิ่งชวนจวิ้นมาเกือบสองเดือน ในช่วงเวลานี้ ภายใต้พระบรมราชโองการ วีรกรรมความกล้าหาญของจ้าวเฟิงได้ถูกป่าวประกาศเพื่อสร้างขวัญกำลังใจให้แก่กองทัพ

แม้ชื่อของจ้าวเฟิงจะยังไม่แพร่หลายในหมู่ราษฎร ทว่าในค่ายทหารทุกแห่ง ไม่ว่าจะเป็นนรุ่ยซื่อ ทหารจวิ้น หรือแม้แต่หน่วยพลาธิการ ต่างก็ทราบข่าวนี้กันถ้วนหน้า

สำหรับทหารมหาฉินทุกคน เมื่อได้ยินถึงผลงานที่จ้าวเฟิงทำ

ปฏิกิริยาแรกคือ "เหลือเชื่อ"

ใครจะไปเชื่อว่าคนที่เข้ากรมมาไม่ถึงปีจะสร้างความชอบใหญ่หลวงเพียงนี้?

ซ้ำคนผู้นี้ยังอายุเพียงสิบหกปีเท่านั้น

ประการต่อมา

ว่ากันว่าคนผู้นี้สร้างผลงานมาจากหน่วยพลาธิการ

ยิ่งทำให้คนฟังรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่

ทว่าปฏิกิริยาที่สองก็คือ ในเมื่อฝ่าบาททรงมีพระบรมราชโองการประกาศเกียรติคุณด้วยพระองค์เอง ใครเล่าจะกล้าสงสัย?

ส่วนปฏิกิริยาที่สาม ย่อมหนีไม่พ้นความรู้สึกที่หลากหลายของทหารทั้งกองทัพ

การปรากฏตัวของจ้าวเฟิงช่วยกระตุ้นความทะเยอทะยานของทหารนับไม่ถ้วน จ้าวเฟิงที่เป็นทหารใหม่ไม่ถึงปีสร้างผลงานจนได้เป็นฟู่เจียง คุมทหารห้าหมื่นนายในวัยสิบหก อำนาจวาสนาเช่นนี้ ใครเล่าจะไม่ยำเกรง ใครเล่าจะไม่ริษยา?

บางคนยึดเขาเป็นแบบอย่าง บางคนก็เต็มไปด้วยความอิจฉาตาร้อน

เพราะทหารหลายคนมองว่าความสำเร็จของจ้าวเฟิงนั้นมาจากดวงล้วนๆ

กองทัพฉินมีกำลังพลนับล้านย่อมมีใจคนที่แตกต่างกันไป

ซึ่งจ้าวเฟิงต่อให้รู้เรื่องนี้ก็คงคร้านจะใส่ใจ

เฉินเฟิ่นดึงสติกลับมา

เขาปิดม้วนไม้ไผ่ลง แล้วหันกลับมามองจ้าวอิ่งด้วยสายตาที่เปลี่ยนเป็นเคารพยำเกรง

ความรู้สึกที่เปลี่ยนไปนี้แสดงออกชัดเจนจนใครก็สังเกตเห็นได้

จ้าวอิ่งคือขนิษฐาร่วมอุทรของฟู่เจียงที่อายุน้อยที่สุดแห่งมหาฉิน

ตั้งแต่โบราณกาลมา เมื่อคนหนึ่งได้ดี ทั้งตระกูลย่อมสูงส่งตาม

ฐานะของจ้าวอิ่งในยามนี้หาใช่ชาวบ้านธรรมดาอีกต่อไป ทว่าคือน้องสาวของท่านแม่ทัพฟู่เจียง หรือแม้แต่ว่าที่แม่ทัพใหญ่และซั่งเจียงจวินในอนาคต ชนชั้นของนางได้เปลี่ยนไปแล้วอย่างสิ้นเชิง

"ใต้เท้าเจ้าคะ"

"พี่ชายข้าเป็นอย่างไรบ้าง?"

เมื่อเห็นเฉินเฟิ่นมีสีหน้าประหลาดแต่ไม่ยอมปริปาก จ้าวอิ่งจึงถามย้ำด้วยความร้อนใจ

ยามนี้ทั้งน้ำตาและความกังวลเอ่อล้น ทว่านางยังคงภาวนาลึกๆ ว่าพี่ชายอาจจะยังมีชีวิตอยู่

"แม่นาง... ไม่ๆ ท่านหญิง"

"ท่านโปรดอย่าเรียกข้าว่าใต้เท้าเลยขอรับ"

เมื่อได้ยินจ้าวอิ่งเรียกตนเช่นนั้น เฉินเฟิ่นรีบโบกมือพัลวัน ท่าทางดูนอบน้อมอย่างยิ่ง

ซ้ำยังเปลี่ยนคำเรียกขานจาก 'แม่นาง' เป็น 'ท่านหญิง'

ท่าทางเช่นนี้ชัดเจนว่าเป็นท่าทีของผู้น้อยปฏิบัติต่อผู้ใหญ่

จ้าวอิ่งเห็นดังนั้นก็รู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก

ชาวบ้านที่อยู่รอบๆ ก็เช่นเดียวกัน

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

"ทำไมใต้เท้าท่านนี้ถึงได้ดูเกรงใจนังหนูจ้าวขนาดนั้น?"

"หรือว่าตระกูลจ้าวจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังที่พวกเราไม่รู้?"

"ไม่รู้สิ"

"ดูจากท่าทางของใต้เท้าคนนั้น พอเขาอ่านม้วนไม้ไผ่อันนั้นเสร็จ ท่าทีก็เปลี่ยนไปทันที"

"หรือว่าเจ้าหนุ่มจ้าวเฟิงจะไปได้ดิบได้ดี ได้เป็นขุนนางใหญ่โต?"

"เป็นไปไม่ได้หรอก เจ้าหนุ่มจ้าวนั่นเพิ่งเข้ากรมไปยังไม่ถึงปี อย่างเก่งก็น่าจะเป็นแค่สือจ่างละมั้ง ใต้เท้าคนนี้เป็นถึงอู่ป่ายจู่ มีป่ายเจียงอยู่ใต้บังคับบัญชาตั้งห้าคนเชียวนะ"

"นั่นสิ"

"อู่ป่ายจู่นี่ถือเป็นขุนนางใหญ่แล้วนะ"

"แล้วทำไมเขาต้องมานอบน้อมกับเด็กบ้านจ้าวขนาดนี้ด้วยล่ะ?"

ชาวบ้านต่างพากันซุบซิบด้วยความสงสัยใคร่รู้

นอกจากความประหลาดใจแล้ว ทุกคนยังเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"หรือว่าเจ้าหนุ่มจ้าวเฟิงจะสร้างชื่อเสียงใหญ่โตขึ้นมาจริงๆ?"

อู๋หลี่เจิ้งมองเฉินเฟิ่นด้วยความประหลาดใจเช่นกัน

ท่าทางนอบน้อมของเฉินเฟิ่นนั้น ชวนให้คนคิดไปไกลเสียจริงๆ

"ใต้เท้าเจ้าคะ"

"พี่ชายข้าเป็นอย่างไรบ้าง?"

"ขอท่านโปรดบอกข้าที"

"เขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่เจ้าคะ?" จ้าวอิ่งถามด้วยความร้อนใจอีกครั้ง

ยามนี้นางสนเพียงความเป็นความตายของพี่ชายเท่านั้น

"ท่านหญิง"

"พี่ชายของท่านยังมีชีวิตอยู่และสบายดีมากขอรับ อีกทั้งยังได้สร้างคุณงามความดีอันยิ่งใหญ่ให้แก่มหาฉินอีกด้วย" เฉินเฟิ่นกล่าวด้วยน้ำเสียงยำเกรง

เมื่อได้ยินดังนั้น

หัวใจที่หนักอึ้งของจ้าวอิ่งก็พลันโล่งอก นางเผยรอยยิ้มออกมาอย่างปลาบปลื้ม: "ยังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว พี่ชายข้ายังอยู่จริงๆ ด้วย ยอดเยี่ยมที่สุดเลย"

ส่วนประโยคหลังของเฉินเฟิ่นนั้น จ้าวอิ่งดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจนัก

ในฐานะน้องสาว ขอเพียงพี่ชายปลอดภัยนั่นคือเรื่องที่น่ายินดีที่สุดแล้ว ส่วนเรื่องความดีความชอบหรือยศถาบรรดาศักดิ์ นางหาได้สนใจไม่

"ใต้เท้า"

"เหตุใดเจ้าหนุ่มบ้านจ้าวจึงไม่มีชื่ออยู่ในรายชื่อเล่า? แล้วเหตุใดจึงยังไม่มีการแจกจ่ายเบี้ยหวัดของเขา?" อู๋หลี่เจิ้งก้าวออกมาถามด้วยความสงสัย

สายตานับร้อยคู่จ้องเขม็งไปที่เฉินเฟิ่น

"มิใช่ไม่แจกจ่ายขอรับ ทว่าข้ามิมีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเป็นผู้แจกจ่ายเบี้ยหวัดให้แก่ท่านแม่ทัพจ้าวได้" เฉินเฟิ่นกล่าวด้วยความยำเกรง

น้ำเสียงและท่าทางของเขานั้นมาจากความเคารพจากใจจริง

ภายใต้ระเบียบกองทัพฉิน

องครักษ์รักษาพระองค์ (จิ้นเว่ยจวิน) สูงส่งที่สุด มีหน้าที่อารักขากษัตริย์

นรุ่ยซื่อ มีหน้าที่ขยายดินแดน ซึ่งองครักษ์รักษาพระองค์จะถูกคัดเลือกมาจากเหล่านรุ่ยซื่อฝีมือดีที่สุดเพื่อปกป้องเมืองหลวง

ทหารจวิ้น รองลงมา มีหน้าที่รักษาความสงบตามดินแดนต่างๆ

และสุดท้ายคือหน่วยพลาธิการ ที่ทำหน้าที่เก็บกวาดสนามรบและฝังศพ

ว่านจ้านแห่งหน่วยพลาธิการ หากเทียบระดับจริงๆ ยังด้อยกว่าตูกวานของทหารจวิ้น และตูกวานทหารจวิ้นก็ยังด้อยกว่าจวินโหวของเหล่านรุ่ยซื่อ

นี่คือความแตกต่างของฐานะและอำนาจหน้าที่

และเฉินเฟิ่นที่เป็นเพียงอู่ป่ายจู่ ยิ่งมิพักต้องพูดถึง เมื่อต้องเทียบกับฟู่เจียงแห่งมหาฉินที่คุมทหารห้าหมื่นนาย ซึ่งถือเป็นท่านแม่ทัพตัวจริงเสียงจริง

"ท่านแม่ทัพจ้าวรึ?"

อู๋หลี่เจิ้งถามเสียงหลง

ชาวบ้านรอบๆ ต่างก็มีสีหน้าตกตะลึง จ้องมองเฉินเฟิ่นอย่างไม่เชื่อสายตา

"เจ้าหนุ่มบ้านจ้าวกลายเป็นแม่ทัพแล้วรึ?"

"เป็นไปได้อย่างไร?"

"มันเพิ่งเข้ากรมไปยังไม่ถึงปีเลยนะ ขนาดลูกหลานขุนนางจะไต่เต้าเป็นแม่ทัพยังยากเลย แล้วเจ้าหนุ่มนั่นทำได้อย่างไร?"

"แม่ทัพเชียวนะ นั่นมันขุนนางใหญ่ล้นฟ้าเลย"

"นั่นสิ"

"เจ้าหนุ่มบ้านจ้าวเป็นแม่ทัพ? ล้อเล่นหรือเปล่า?"

ชาวบ้านทุกคนต่างมองสลับไปมาระหว่างเฉินเฟิ่นและจ้าวอิ่งด้วยความเหลือเชื่อ

จ้าวเฟิงอาศัยอยู่ในหมู่บ้านชามาสิบห้าปี ย่อมไม่มีใครไม่รู้จักพี่น้องตระกูลจ้าว ชื่อเสียงเรื่องความกตัญญูของพวกเขาเป็นที่เลื่องลือไปทั่วหมู่บ้าน ใครๆ ต่างก็อิจฉาบรรยากาศที่อบอุ่นของบ้านจ้าวที่มีทั้งแม่ที่เมตตาและลูกที่กตัญญู

ทว่ายามนี้

เจ้าหนุ่มบ้านจ้าวกำลังจะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่เสียแล้ว

"พี่ข้ากลายเป็นแม่ทัพ?"

"เป็นไปไม่ได้แน่ๆ"

แม้แต่จ้าวอิ่งผู้เป็นน้องสาวก็ยังมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

พี่ชายของนางแม้หน้าตาจะดูดีและมีไหวพริบอยู่บ้าง ทว่าด้วยร่างกายที่ดูไม่กำยำเช่นนั้น จะไปสร้างผลงานในสนามรบจนได้เป็นแม่ทัพได้อย่างไร? เรื่องนี้มันช่างเหนือความคาดหมายของนางไปไกลนัก

"ท่านหญิง"

"ชื่อเสียงของพี่ชายท่านเลื่องลือไปทั่วทั้งกองทัพ"

"แม้ผู้น้อยจะมิมีวาสนาได้เป็นคนมอบเบี้ยหวัดให้ท่านแม่ทัพจ้าวด้วยตนเอง ทว่าท่านจวิ้นโส่วได้กำชับมาว่า หากพบคนในครอบครัวของท่านแม่ทัพจ้าว ให้แจ้งยศถาบรรดาศักดิ์และเบี้ยหวัด รวมถึงวีรกรรมความกล้าหาญที่ท่านแม่ทัพสร้างไว้ให้แก่แผ่นดินให้ทุกคนได้รับทราบโดยทั่วกัน!"

เฉินเฟิ่นกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

จากนั้น

เขาจึงชูม้วนไม้ไผ่ที่แยกไว้ต่างหากขึ้นด้วยความเคารพ แล้วประกาศต่อหน้าชาวบ้านทุกคนด้วยเสียงอันดังว่า: "จ้าวเฟิง อายุสิบหกปี ภูมิลำเนาหมู่บ้านชา เมืองซาชิวจวิ้น"

"เมื่อเริ่มเข้ารับการเกณฑ์ทหาร ได้รับการฝึกทหารใหม่เป็นเวลาสามเดือน จากนั้นจึงถูกส่งไปประจำการในหน่วยพลาธิการ"

"เมื่อฝ่าบาททรงมีพระบรมราชโองการให้เคลื่อนทัพปราบแคว้นหาน หน่วยพลาธิการของจ้าวเฟิงได้มุ่งหน้าสู่สนามรบเพื่อเก็บกวาดร่างผู้เสียชีวิต ในระหว่างนั้น เป้าชิว บุตรชายของเป้าหยวน ซั่งเจียงจวินแห่งหาน ได้แสร้งทำเป็นตายและลอบสังหารทหารฉินไปหลายนาย จ้าวเฟิงได้เข้าช่วยเหลือเพื่อนทหารและสังหารเป้าชิวลงได้ จนได้รับความดีความชอบเป็นครั้งแรก"

"เมื่อมหาฉินตีเมืองหยางเฉิงแตก ในขณะที่กองทัพหลักกำลังไล่ล่าทหารที่แตกพ่าย เป้าหยวน ซั่งเจียงจวินแห่งหานได้ซุ่มกำลังอยู่ที่หยางเฉิงและลอบโจมตีกองทัพฉินในยามวิกาล ในช่วงวิกฤตนั้น จ้าวเฟิงได้นำกำลังทหารพลาธิการเข้าต่อสู้ถวายหัว เพื่อปกป้องเส้นทางลำเลียงเสบียงของมหาฉินมิให้ถูกตัดขาด"

"และเมื่อกองทัพหลักเข้ามาร่วมสมทบ จ้าวเฟิงสามารถสังหารเป้าหยวน ซั่งเจียงจวินแห่งหานได้สำเร็จ สร้างความชอบใหญ่หลวงยิ่งนัก"

"จากศึกครั้งนั้น ท่านซั่งเจียงจวินหวังเจี่ยนได้ย้ายจ้าวเฟิงเข้าสู่กองพลรบหลักเพื่อรับใช้ชาติต่อไป"

"กองทัพมหาฉินบุกทะลวงไปข้างหน้า จนล้อมนครซินเจิ้ง เมืองหลวงของหานไว้ได้ แม้ว่านจ้านกองพลที่หนึ่งจะโหมบุกประตูเมืองอย่างหนักทว่ามิอาจทลายลงได้ ในยามคับขัน จ้าวเฟิงได้รับคำสั่งให้บุกโจมตี จนท้ายที่สุดสามารถทลายประตูเมืองลงได้สำเร็จ ถือเป็นผู้สร้างความชอบอันดับหนึ่งในการพิชิตนครซินเจิ้ง"

"หลังจากตีเมืองแตก จ้าวเฟิงได้สังหารศัตรูนับไม่ถ้วน สังหารซั่งเจียงจวินคนใหม่ของหาน และสังหารอัครเสนาบดีแห่งหาน"

"และเมื่อบุกเข้าสู่พระราชวังหาน ทว่าหานหวังได้หลบหนีไปก่อนหน้า จ้าวเฟิงใช้ไหวพริบอันชาญฉลาด ค้นหาอุโมงค์ลับในวังหลวงจนพบ และตามไปจับกุมหานหวังได้ถึงที่ซ่อน สร้างผลงานการรบอันยิ่งใหญ่"

"ด้วยผลงานทั้งหมดที่จ้าวเฟิงสร้างไว้ ทำให้ฝ่าบาททรงมีพระทัยโสมนัสยิ่งนัก"

"จึงทรงมีพระบรมราชโองการปูนบำเหน็จความชอบ"

"แต่งตั้งจ้าวเฟิง เป็นบรรดาศักดิ์ระดับสิบ จั่วชู่จ่าง รับเบี้ยหวัดบรรดาศักดิ์ปีละห้าร้อยสือ รับยศเป็นฟู่เจียงแห่งมหาฉิน รับเบี้ยหวัดตำแหน่งเดือนละยี่สิบห้าสือ รวมเป็นปีละสามร้อยสือ รวมเบี้ยหวัดทั้งสิ้นแปดร้อยสือ"

"ส่วนที่ดินที่ได้รับพระราชทานตามบรรดาศักดิ์นั้น ท่านจวิ้นโส่วจะเป็นผู้ดำเนินการจัดหาให้ด้วยตนเอง"

เฉินเฟิ่นประกาศวีรกรรมและรางวัลของจ้าวเฟิงด้วยเสียงอันดังและเปี่ยมไปด้วยความเคารพ

ชาวบ้านที่หน้าหมู่บ้านทุกคนที่ได้ฟังวีรกรรมนับตั้งแต่ก้าวเข้าสู่สนามรบของจ้าวเฟิงในเวลาเพียงสิบกว่าเดือน ต่างก็พากันตกตะลึงพรึงเพริด

ไม่ว่าจะเป็นหลี่เจิ้ง จ้าวอิ่ง หรือชาวบ้านคนอื่นๆ ต่างก็ยืนตะลึงตาค้างอยู่อย่างนั้น

บรรยากาศหน้าหมู่บ้านเงียบกริบราวกับป่าช้า

ทุกคนต่างถูกวีรกรรมและยศถาบรรดาศักดิ์ของจ้าวเฟิงทำให้สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ

ผ่านไปเนิ่นนาน!

"เจ้าหนุ่มบ้านจ้าวฆ่าซั่งเจียงจวินแคว้นหาน สังหารอัครเสนาบดีหาน แถมยังตีเมืองหลวงแตก และจับกุมกษัตริย์หานได้ด้วยรึ?"

"นี่ข้าหูฝาดไปหรือเปล่า?"

"ซั่งเจียงจวินของแคว้นหาน ข้าเคยได้ยินชื่อเสียงมาบ้าง เห็นว่าชื่อเป้าหยวน เป็นแม่ทัพที่เก่งกาจมาก ไม่นึกเลยว่าจะถูกจ้าวเฟิงฆ่าตาย ช่างเก่งกาจเหลือเกิน"

"อย่าว่าแต่ซั่งเจียงจวินเลย ขนาดกษัตริย์ของศัตรูยังถูกจ้าวเฟิงจับตัวได้ นั่นมันกษัตริย์ทั้งคนเลยนะนั่น"

"ได้ดิบได้ดีแล้ว เจ้าหนุ่มบ้านจ้าวได้ดิบได้ดีจริงๆ"

"หมู่บ้านเล็กๆ ของเราจะมีแม่ทัพเกิดขึ้นมาคนหนึ่งเชียวหรือ ช่างยอดเยี่ยมนัก"

"ใช่แล้ว"

"เมื่อก่อนลูกชายคนโตของท่านหลี่เจิ้งได้เป็นถึงจวินโหว นั่นก็ถือว่าเป็นยศที่ใหญ่ที่สุดในหมู่บ้านเราแล้ว ทว่าจ้าวเฟิงกลับได้เป็นถึงฟู่เจียง ตอนที่ข้าเคยไปเป็นทหาร ข้าเคยได้ยินมาว่าฟู่เจียงนี่คือท่านแม่ทัพใหญ่ คุมกำลังพลตั้งหลายหมื่นนายเชียวนะ ไม่ธรรมดาจริงๆ ไม่ธรรมดาเลย"

"หมู่บ้านชาของเรามียอดคนถือกำเนิดขึ้นมาแล้ว..."

เมื่อได้รับรู้ถึงความดีความชอบแต่ละอย่างที่จ้าวเฟิงทำให้มหาฉิน ทุกคนต่างพากันอึ้งทึ่งไปตามๆ กัน

ในตอนแรกที่ได้ยินเฉินเฟิ่นเรียกว่า "ท่านแม่ทัพจ้าว" พวกเขาต่างก็สงสัยกันว่าจะเป็นจ้าวเฟิงคนเดียวกันจริงๆ หรือ?

เพราะตอนที่จ้าวเฟิงถูกเกณฑ์ไป พวกเขาก็เห็นกับตาว่าเพิ่งผ่านไปแค่สิบเอ็ดเดือน ยังไม่ครบปีเลยด้วยซ้ำ

ทว่ายามนี้

เขากลับกลายเป็นแม่ทัพใหญ่ไปเสียแล้ว

และด้วยผลงานขนาดนี้ ยศแม่ทัพย่อมคู่ควรอย่างยิ่ง

"อย่ามัวแต่พูดเรื่องยศแม่ทัพเลย จ้าวเฟิงยังได้รับบรรดาศักดิ์อีกด้วยนะ เขาได้เป็นถึงจั่วชู่จ่างเชียวนะ บรรดาศักดิ์นี้จะได้รับที่ดินตั้งพันหมู่ แถมยังสืบทอดไปถึงลูกหลานได้อีก วันหน้าลูกชายคนโตของจ้าวเฟิงก็จะได้รับที่ดินและบรรดาศักดิ์นี้ต่อไปได้"

"ใช่แล้ว"

"จั่วชู่จ่าง นี่คือบรรดาศักดิ์ที่สืบทอดได้ชั่วลูกชั่วหลาน ตราบเท่าที่มีทายาทสืบสกุล"

"จ้าวเฟิงได้ดีแล้วจริงๆ หมู่บ้านชาของเรามียอดคนมาเกิดแล้ว"

"ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ"

"นึกไม่ถึงเลยว่าจ้าวเฟิงจะเก่งกาจถึงเพียงนี้"

"เมื่อก่อนข้าเห็นเจ้าหนุ่มนี่ก็ดูมีแววโดดเด่นกว่าใครอยู่แล้ว พอมาเห็นวันนี้เข้าจริงๆ ช่างยอดเยี่ยมเกินบรรยาย"

"ใช่ๆ เมื่อก่อนเขาก็ดูฉลาดหลักแหลมอยู่แล้ว ยามนี้ยิ่งเก่งกาจขึ้นไปอีก..."

ชาวบ้านต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความตื่นเต้น

แทบทุกคนต่างพากันชื่นชมจ้าวเฟิงกันถ้วนหน้า

บางที

นี่แหละคือสัจธรรมของใจคน

แม้ว่าเมื่อก่อนจ้าวเฟิงจะเข้ากับเพื่อนบ้านได้ดี ทว่าย่อมมีคนที่ไม่ชอบหน้ากันบ้าง เพราะที่ใดมีคน ที่นั่นย่อมมีความขัดแย้ง แม้จะเป็นหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ก็ตาม

ทว่ายามนี้จ้าวเฟิงได้เป็นถึงท่านแม่ทัพ มีอำนาจวาสนาขึ้นมาในพริบตา ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านจึงพากันยกยอปอปั้นกันยกใหญ่

"พี่ข้ากลายเป็นแม่ทัพแล้วรึ?"

"แถมยังฆ่าซั่งเจียงจวินหาน ตีเมืองแตก แล้วยังจับกษัตริย์หานได้อีก?"

"นี่... นี่ใช่พี่ชายข้าคนเดิมจริงๆ หรือ?"

ในฐานะน้องสาวฝาแฝด ยามนี้นางถึงกับทำตัวไม่ถูก

นางเติบโตมาพร้อมกับพี่ชาย สนิทสนมกันยิ่งกว่าใคร

นางไม่เคยคิดเลยว่าพี่ชายจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ เดิมทีนางเพียงแค่สวดมนต์ภาวนาขอให้พี่ชายปลอดภัยในสนามรบก็พอแล้ว ไม่นึกเลยว่าพี่ชายจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนี้ให้แก่ครอบครัว

"หากท่านแม่ได้ยินข่าวนี้ คงจะตกใจจนไม่อยากเชื่อแน่ๆ"

"เป็นฝีมือของพี่ข้าจริงๆ หรือนี่?"

ต่อให้ในยามนี้

จะมีเจ้าหน้าที่จากทางการมาประกาศด้วยตนเอง จ้าวอิ่งก็ยังรู้สึกเหลือเชื่ออยู่ดี

มันเหมือนกับเรื่องเล่าในสมัยหลังที่ว่าอยู่ดีๆ พี่ชายก็สอบได้จอหงวนอย่างนั้นแหละ มันช่างน่าตื่นตะลึงยิ่งนัก

ทว่าความดีความชอบของพี่ชายนาง ยศแม่ทัพที่ได้รับนั้น มันยิ่งใหญ่ยิ่งกว่าการสอบได้จอหงวนเสียอีก

"ใต้เท้าเจ้าคะ"

"เรื่องนี้เป็นความจริงแน่หรือเจ้าคะ?"

"จ้าวเฟิงกลายเป็นแม่ทัพแล้วจริงๆ หรือเจ้าคะ?"

"จะไม่มีการจำคนผิดใช่หรือไม่ เพราะในมหาฉินก็มีคนชื่อซ้ำกันอยู่ไม่น้อยเลยนะเจ้าคะ"

อู๋หลี่เจิ้งหันไปถามเฉินเฟิ่นเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

เรื่องใหญ่เช่นนี้ต้องตรวจสอบให้ถ้วนถี่ จะให้เกิดเรื่องเข้าใจผิดไม่ได้เด็ดขาด

"ทั้งถิ่นที่อยู่ อายุ และข้อมูลอื่นๆ ล้วนตรงกันทุกประการขอรับ"

"อีกทั้งยังมีคัมภีร์ที่ออกโดยกรมเส้าฝู ซึ่งผ่านการรับรองจากทางการมาเป็นอย่างดี ไม่มีทางผิดพลาดแน่นอนขอรับ" เฉินเฟิ่นตอบยิ้มๆ

"เจ้าหนุ่มนั่น... กลายเป็นแม่ทัพไปแล้วจริงๆ หรือนี่"

อู๋หลี่เจิ้งยืนอึ้งตะลึงงัน

"ท่านหลี่เจิ้ง หมู่บ้านของพวกท่านมียอดคนมาเกิดแล้วจริงๆ"

"ฟู่เจียงแห่งมหาฉินวัยสิบหกปี หากมองไปทั่วทั้งแผ่นดินฉิน หรือแม้แต่ทั่วทั้งใต้หล้า ก็มีเพียงคนเดียวเท่านั้น"

"ยามนี้ท่านแม่ทัพจ้าวเป็นฟู่เจียง อนาคตข้างหน้าย่อมรุ่งโรจน์เกินคณา ฝ่าบาทถึงกับมีพระบรมราชโองการให้ประกาศวีรกรรมของท่านแม่ทัพจ้าวไปทั่วทั้งกองทัพ เพื่อเป็นแรงบันดาลใจให้นรุ่ยซื่อทุกคน"

"แม้ในหมู่ราษฎรจะยังไม่รู้จักชื่อเสียงของท่านแม่ทัพจ้าว ทว่าในหมู่ทหาร พวกเราต่างก็รู้จักชื่อเสียงอันโด่งดังของท่านแม่ทัพจ้าวกันถ้วนหน้าขอรับ"

"ทหารทั้งกองทัพต่างพากันยกย่องในความกล้าหาญ และซาบซึ้งในผลงานที่ท่านแม่ทัพจ้าวทำให้แก่แผ่นดินขอรับ" เฉินเฟิ่นกล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

อำนาจวาสนาที่เปลี่ยนไป ย่อมนำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง

เดิมทีเฉินเฟิ่นปฏิบัติกับอู๋หลี่เจิ้งแบบธรรมดาทั่วไป

ทว่ายามนี้เขากลับแฝงความรู้สึกประจบสอพลอไว้ในน้ำเสียง

เพราะอู๋หลี่เจิ้งคือผู้ใหญ่ที่ได้รับความเคารพที่สุดในหมู่บ้าน ซ้ำยังเป็นหลี่เจิ้ง และดูจากท่าทางที่จ้าวอิ่งมีต่ออู๋หลี่เจิ้งที่ประหนึ่งปู่แท้ๆ ย่อมหมายความว่าท่านแม่ทัพจ้าวในตำนานผู้นั้นก็คงให้ความเคารพเฉินเฟิ่นไม่ต่างกัน หากไปขัดใจอู๋หลี่เจิ้ง ก็เท่ากับไปขัดใจท่านแม่ทัพผู้มีอนาคตไกลคนนั้น

เฉินเฟิ่นไม่ได้โง่ขนาดนั้น

"ฝ่าบาทถึงกับออกพระบรมราชโองการเพื่อเจ้าหนุ่มจ้าวเฟิงด้วยรึ" อู๋หลี่เจิ้งยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่

"ท่านหญิงขอรับ"

"นี่คือบันทึกเบี้ยหวัดและผลงานการรบของพี่ชายท่าน โปรดเก็บรักษาไว้ให้ดีนะขอรับ"

"การแจกจ่ายเบี้ยหวัดครั้งนี้สิ้นสุดลงแล้ว ทว่าสำหรับเบี้ยหวัดของท่านแม่ทัพจ้าวนั้น ผู้น้อยมิมีคุณสมบัติพอจะมอบให้ได้ เมื่อผู้น้อยกลับถึงตัวเมืองจวิ้นแล้ว ในวันหน้าท่านจวิ้นโส่วจะเดินทางมาด้วยตนเอง เพื่อมอบเบี้ยหวัดให้แก่ท่านแม่ทัพจ้าว รวมถึงโฉนดที่ดินพันหมู่ที่เป็นรางวัลตามบรรดาศักดิ์ด้วยขอรับ"

เฉินเฟิ่นกล่าวด้วยความเคารพยิ่ง ยื่นม้วนไม้ไผ่ในมือให้จ้าวอิ่งด้วยสองมือ

จ้าวอิ่งหันไปมองอู๋หลี่เจิ้ง เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าให้ นางจึงก้าวออกไปรับบันทึกผลงานการรบของพี่ชายมาด้วยสองมือเช่นกัน

"พ่อแม่พี่น้องทุกท่าน"

"การแจกจ่ายเบี้ยหวัดและเงินเยียวยาของหมู่บ้านชาในครั้งนี้เสร็จสิ้นลงแล้ว"

"หากใครมีข้อสงสัย ให้รีบทักท้วงได้ในเวลานี้"

"หากไม่มีใครสงสัย ข้าจะไปแจกจ่ายเบี้ยหวัดที่หมู่บ้านถัดไปต่อ"

เฉินเฟิ่นเงยหน้าถามชาวบ้านที่หน้าหมู่บ้านด้วยเสียงอันดัง

สิ้นเสียงประกาศ

ชาวบ้านที่ได้รับเบี้ยหวัดไปแล้วต่างพากันส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่มีปัญหา

เพราะพวกเขานับเงินกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว

"ถ้าเช่นนั้น"

"ท่านหลี่เจิ้ง ข้าขอตัวลาก่อน"

เฉินเฟิ่นประสานมือคารวะอู๋หลี่เจิ้ง

"เชิญใต้เท้าตามสบายเจ้าค่ะ"

อู๋หลี่เจิ้งรีบประสานมือคารวะตอบ

"ท่านหญิงจ้าว"

"เมื่อข้ากลับถึงตัวเมืองจะรีบรายงานท่านจวิ้นโส่วทันที ภายในหนึ่งถึงสองวันนี้ท่านจวิ้นโส่วจะต้องเดินทางมามอบเบี้ยหวัดให้ท่านแม่ทัพจ้าวด้วยตนเองแน่นอนขอรับ"

เฉินเฟิ่นหันไปบอกจ้าวอิ่งด้วยความนอบน้อมเป็นพิเศษ ท่าทางประจบประแจงนั้นชัดเจนจนใครๆ ก็ดูออก

"รบกวนท่านแล้วเจ้าค่ะ" จ้าวอิ่งตอบกลับทันที

"ไปกันได้!"

เมื่อเสร็จธุระ เฉินเฟิ่นก็ยิ้มอย่างพอใจ กระโดดขึ้นหลังม้า นำกำลังทหารของเขามุ่งหน้าไปยังจุดหมายถัดไป

ทหารจวิ้นห้าร้อยนายเริ่มเคลื่อนขบวนรถเบี้ยหวัดจากไปอย่างช้าๆ

ทันทีที่พวกเขาลับตาไป

สายตาของชาวบ้านทุกคนก็พุ่งตรงไปที่จ้าวอิ่ง ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนบ้านที่สนิทสนมกันมานาน หรือคนที่เคยเฉยเมยต่อกัน

ยามนี้ทุกคนต่างมองนางด้วยสายตาประจบสอพลอ

"อิ่งเอ๋อร์ ยินดีด้วยนะจ๊ะ"

"พี่ชายเจ้าได้เป็นแม่ทัพแล้ว ครอบครัวเจ้าจะได้อยู่อย่างสุขสบายเสียทีนะ"

"ข้าได้ยินว่าจั่วชู่จ่างนี่เป็นบรรดาศักดิ์ที่สูงส่งมาก แถมยังสืบทอดให้ลูกหลานได้อีก ซ้ำยังมีที่ดินตั้งพันหมู่ อิ่งเอ๋อร์จ๊ะ สามีข้าเสียไปตั้งนานแล้ว ข้ามีที่ทำกินที่ถางเองแค่หมู่เดียวเอง เจ้าช่วยลดค่าเช่านาให้ป้าหน่อยได้ไหมจ๊ะ หรือจะให้ป้าเช่าที่สักสองสามหมู่ไปทำกินบ้างได้ไหม?"

"อิ่งเอ๋อร์จ๊ะ บ้านข้าก็ลำบากเหมือนกัน อยู่กันตั้งเจ็ดคนแต่มีที่นาแค่สองหมู่เอง จะขอเช่าที่บ้านเจ้าสักหน่อยได้ไหมจ๊ะ?"

...

ในเวลานั้นเอง

ชาวบ้านต่างพากันกรูเข้ามาห้อมล้อมจ้าวอิ่ง พร้อมกับเอ่ยคำประจบประแจงและร้องขอผลประโยชน์กันเซ็งแซ่

ทว่าส่วนใหญ่ก็มีจุดประสงค์เดียวกัน คือต้องการที่ดินทำกิน

เพราะในหมู่บ้าน

ใช่ว่าทุกคนจะมีบรรดาศักดิ์ และใช่ว่าทุกคนจะมีที่ดินเป็นของตนเอง หากต้องการที่ทำกิน ก็ต้องพึ่งพาลูกหลานที่มีบรรดาศักดิ์ หรือไม่ก็ต้องเช่าที่ดินจากผู้ที่มีที่นาเหลือเฟือ โดยต้องจ่ายค่าเช่านาเป็นการตอบแทน

ตั้งแต่โบราณกาลมา

ความรุ่งเรืองหรือล่มสลายของราชวงศ์ มักมีสาเหตุหลักมาจากการควบรวมที่ดิน

เหตุใดมหาฉินในยามนี้จึงแข็งแกร่งเพียงนี้?

ก็เพราะหลังจากการปฏิรูปของซางยาง มหาฉินได้เฉือนเนื้อพวกขุนนางเก่าเพื่อนำที่ดินมาแจกจ่ายให้แก่เหล่านรุ่ยซื่อที่สร้างผลงานศึกและมีบรรดาศักดิ์

ทว่าในแคว้นอื่นๆ การควบรวมที่ดินกลับดำเนินไปจนถึงขีดสุด ราษฎรธรรมดาหากต้องการทำนาต้องจ่ายค่าเช่านาที่สูงลิบลิ่วให้แก่พวกขุนนาง ซึ่งมันก็เป็นเหมือนวัฏจักรที่ไม่จบสิ้น

เมื่อต้องเผชิญกับความกระตือรือร้นของชาวบ้านที่พากันรุมล้อมและพูดจาเซ็งแซ่เช่นนี้

จ้าวอิ่งถึงกับทำตัวไม่ถูก นางไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ทุกคนต่างมีเหตุผลของตัวเอง และทุกคนต่างก็จ้องจะเอาที่ดินจากมือนางให้ได้

ในตอนนั้นเอง!

อู๋หลี่เจิ้งก็เดินเข้ามาและตะวาดเสียงดัง: "ถอยไปให้หมด!"

ในฐานะผู้อาวุโสของหมู่บ้านและยังเป็นหลี่เจิ้ง

ย่อมต้องมีความน่าเกรงขามอยู่บ้าง

สิ้นเสียงตะวาดของอู๋หลี่เจิ้ง ชาวบ้านที่ยืนรุมล้อมจ้าวอิ่งและส่งเสียงจ็อกแจ็กจอแจก็พากันถอยห่างออกไปทันที

ในตอนนั้นเอง!

อู๋หลี่เจิ้งเดินมาหยุดอยู่ข้างกายจ้าวอิ่ง กวาดสายตามองชาวบ้านรอบๆ ด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง: "เป็นคนหมู่บ้านเดียวกันแท้ๆ ทำตัวแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน?"

"พวกเจ้าน่าจะรู้สถานการณ์ของบ้านจ้าวดี จ้าวเฟิงกับน้องสาวก็ยังเด็ก ส่วนแม่เขาก็ร่างกายอ่อนแอเจ็บป่วยอยู่บ่อยๆ ยามนี้จ้าวเฟิงอุตส่าห์ได้ดีขึ้นมา พวกเจ้ากลับรุมล้อมจะเอาโน่นเอานี่ พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรกัน?"

"ข้าจะบอกอะไรให้"

"ที่จ้าวเฟิงได้เป็นแม่ทัพ นั่นเป็นเพราะเขาเอาชีวิตเข้าแลกมา มันคือสิ่งที่เขาควรได้รับ ที่ดินพันหมู่นั่นก็เป็นของเขา หากเขาอยากจะลดค่าเช่านาให้พวกเจ้าทำกิน นั่นคือความเมตตาของเขา ทว่าหากเขาไม่ให้ นั่นก็เป็นสิทธิอันชอบธรรมของเขา"

"หลายปีมานี้ ตระกูลจ้าวช่วยคนในหมู่บ้านเราไปตั้งเท่าไหร่?"

"หากไม่มีวิชาแพทย์ของจ้าวอิ่งและแม่ของนาง ป่านนี้หมู่บ้านเราจะมีคนตายไปอีกกี่คน และต้องทนทุกข์กับโรคภัยอีกมากแค่ไหน?"

"แล้วค่ารักษาที่พวกนางเก็บ พวกเจ้าก็รู้ดีว่ามันถูกแค่ไหน ครั้งหนึ่งไม่ถึงหนึ่งในยี่สิบของค่ารักษาในเมืองด้วยซ้ำ แล้วยามนี้พวกเจ้ากำลังทำอะไรกัน?"

"บีบบังคับเอาที่ดินจากน้องสาวจ้าวเฟิงงั้นรึ? นี่มันคือการปล้นกันชัดๆ!"

อู๋หลี่เจิ้งตวาดใส่ชาวบ้านด้วยความโกรธเกรี้ยว ดูเหมือนเขาจะหมดความอดทนจริงๆ

หลายปีมานี้

นี่เป็นครั้งแรกที่อู๋หลี่เจิ้งแสดงอาการโกรธถึงเพียงนี้

ในฐานะผู้อาวุโสของหมู่บ้าน

ลูกชายทั้งสามคนตายในสนามรบ อู๋หลี่เจิ้งก็ไม่เคยบ่นว่าสักคำ อีกทั้งจ้าวเฟิงและน้องสาว รวมถึงแม่ของพวกเขาจะรอดชีวิตมาได้จนถึงทุกวันนี้ ก็เป็นเพราะอู๋หลี่เจิ้งคอยดูแลช่วยเหลือมาโดยตลอด ซึ่งแสดงให้เห็นถึงคุณธรรมน้ำใจของเขาได้เป็นอย่างดี

ทว่ายามนี้ที่เขาต้องมาโกรธขนาดนี้ คงเป็นเพราะเขาทนเห็นความเห็นแก่ตัวของชาวบ้านไม่ได้จริงๆ

เมื่อถูกอู๋หลี่เจิ้งตวาดใส่

ชาวบ้านที่เคยส่งเสียงร้องขอที่ดินเมื่อครู่ ต่างพากันก้มหน้าด้วยความละอายใจ ไม่กล้าโต้เถียงกับอู๋หลี่เจิ้งแม้แต่คำเดียว

"เอาล่ะ"

"ข้าจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย"

"เรื่องที่ดินของจ้าวเฟิง ข้าจะไปหารือกับแม่ของเขาเอง ครอบครัวไหนในหมู่บ้านที่ลำบากจริงๆ และไม่มีที่ดินทำกิน ข้าเชื่อว่าแม่ของจ้าวเฟิงจะไม่นิ่งดูดายแน่นอน หลายปีมานี้ ตระกูลจ้าวมีใจเมตตาต่อผู้คน พวกเจ้ายังดูไม่ออกอีกหรือ?"

"ทำไมต้องมาทำตัวบีบคั้นอิ่งเอ๋อร์แบบนี้ด้วย?"

"ไปเถอะอิ่งเอ๋อร์ กลับไปบอกข่าวดีกับแม่ของเจ้าเถอะ นางต้องเป็นห่วงพี่ชายเจ้ามากแน่ๆ ควรให้นางได้รับรู้เสียที"

อู๋หลี่เจิ้งกล่าวทิ้งท้ายด้วยเสียงอันดัง จากนั้นก็เดินนำทางเปิดทางให้จ้าวอิ่ง

มุ่งหน้ากลับเข้าไปในหมู่บ้าน

ชาวบ้านต่างพากันหลีกทางให้แต่โดยดี

จ้าวอิ่งเดินตามอู๋หลี่เจิ้งไป ในใจยังรู้สึกหวาดระแวงไม่หาย ท่าทางของชาวบ้านเมื่อครู่ช่างน่ากลัวจริงๆ

มันช่างแตกต่างจากเมื่อก่อนราวฟ้ากับเหว

เมื่อมองส่งอู๋หลี่เจิ้งและจ้าวอิ่งที่เดินจากไปได้สักพัก

ชาวบ้านบางส่วนก็เริ่มกลับมาซุบซิบกันอีกครั้ง

ทว่าคราวนี้ไม่มีใครกล้าทำตัวรุ่มร่ามเหมือนเดิม ได้แต่กระซิบกระซาบกันด้วยเสียงเบาๆ เท่านั้น...