บทที่ 94 เบี้ยหวัดรายปีมาถึงหมู่บ้านชา! ความหวังของสองแม่ลูกตระกูลจ้าว!

เมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวเอี่ยน

ต่อให้กัวไคจะไม่ใช่คนฉลาดนัก ก็ยังต้องชะงักไปครู่หนึ่ง

"ฝ่าบาท"

"ถึงแม้อิ๋งเจิ้งจะแค้นเคืองมารดาของตนเพียงใด แต่นางก็ยังเป็นผู้ให้กำเนิด และยังมีฐานะเป็นถึงไท่โฮ่วแห่งมหาฉินในนาม"

"การจะไปลักพาตัวจ้าวจีออกมาจากมหาฉินนั้น จะเป็นไปได้อย่างไรพะย่ะค่ะ?"

"เมืองยงเฉิงเอง ก็เป็นเมืองสำคัญที่มีการอารักขาอย่างแน่นหนาของมหาฉินนะพะย่ะค่ะ!" กัวไคทูลทัดทาน

"ท่านอัครเสนาบดี เจ้าเต็มใจจะทำทุกอย่างเพื่อข้าหรือไม่?" จ้าวเอี่ยนหันกลับมา จ้องมองกัวไคด้วยสายตาจริงจังและกดดัน

ภายใต้สายตาคู่นั้น กัวไคถึงกับใจสั่นระรัว

ทว่าตำแหน่งอัครเสนาบดีของเขาทุกวันนี้ล้วนเป็นสิ่งที่จ้าวเอี่ยนประทานให้ หากตอบไม่เข้าหู จ้าวเอี่ยนย่อมจัดการเขาได้ทุกเมื่อ

ต้องไม่ลืมว่าในราชสำนัก ทั้งเหลียนพัว หลี่มู่ หรือแม้แต่จ้าวอี้ ต่างก็จ้องจะกำจัดเขาให้พ้นทางอยู่ตลอดเวลา!

"ทุกอย่างของกระหม่อมล้วนเป็นสิ่งที่ฝ่าบาทประทานให้ กระหม่อมยินดีบุกน้ำลุยไฟเพื่อฝ่าบาท โดยไม่เสียดายชีวิตพะย่ะค่ะ" กัวไครีบคุกเข่าลงแสดงความจงรักภักดีทันที

เมื่อได้ยินดังนั้น

จ้าวเอี่ยนก็ลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น เขาเดินเข้าไปหากัวไคด้วยความซาบซึ้ง ตบไหล่กัวไคแรงๆ พร้อมกับหัวเราะลั่น "ดี ดีมาก! กัวไค เจ้าสมแล้วที่เป็นคนสนิทที่ข้าไว้วางใจที่สุด มีเจ้าอยู่ข้างกาย ข้าอุ่นใจยิ่งกว่ามีเหลียนพัวหรือหลี่มู่เสียอีก"

"ขอบพระทัยที่ฝ่าบาททรงชมเชยพะย่ะค่ะ" กัวไครีบทูลประจบกลับไป

"การจะทำสัญญากับมหาฉินน่ะไม่ใช่เรื่องยาก แต่ที่ยากคือต่อให้อิ๋งเจิ้งยอมเซ็นสัญญาจริงๆ เราก็ยังต้องระแวงว่ามันจะทำตามสัญญาหรือไม่ เกิดวันดีคืนดีข้ายกทัพไปตีแคว้นเยี่ยน แล้วอิ๋งเจิ้งดันฉีกสัญญา ส่งทหารมาบุกแคว้นจ้าวของเราล่ะก็ เรื่องจะวุ่นวายใหญ่"

"ดังนั้นเราต้องจับตัวจ้าวจีมาไว้ในมือให้ได้ ขอเพียงมีนางอยู่ อิ๋งเจิ้งก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม"

"ถ้าอิ๋งเจิ้งกล้าฉีกสัญญา ข้าก็จะเป็นคนประหารแม่ของมันเอง" จ้าวเอี่ยนแสยะยิ้มอำมหิต

เขาดูเหมือนจะเห็นภาพแผนการสำเร็จลุล่วง ได้จับตัวจ้าวจีมาข่มขู่อิ๋งเจิ้งไปชั่วชีวิต และเหยียบย่ำอิ๋งเจิ้งไว้ใต้ฝ่าเท้าได้อีกครั้ง

"ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่งนักพะย่ะค่ะ"

เมื่อเห็นจ้าวเอี่ยนกำลังลำพองใจ กัวไคก็รีบเออออห่อหมกไปด้วยเสียงดัง

"เพราะฉะนั้น ข้าต้องการให้ท่านอัครเสนาบดีเป็นคนจัดการเรื่องนี้ให้สำเร็จด้วยตัวเอง"

ทว่าประโยคต่อมาของจ้าวเอี่ยน กลับทำให้กัวไคถึงกับหน้าเหวอ

"หา?"

กัวไคมองจ้าวเอี่ยนด้วยความตกตะลึง ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่ากราบด้วยความหวาดกลัว "ฝ่าบาท กระ...กระหม่อมเป็นเพียงบัณฑิตไร้กำลัง จะไปทำเรื่องใหญ่ขนาดนี้ได้อย่างไรพะย่ะค่ะ? ขอฝ่าบาทโปรดส่งขุนนางท่านอื่นไปจัดการแทนเถิดพะย่ะค่ะ"

จ้าวเอี่ยนหาได้โกรธไม่ กลับยิ้มออกมา "ท่านอัครเสนาบดี ข้าบอกเมื่อไหร่ว่าให้เจ้าลงมือด้วยตัวเอง? ข้าแค่จะให้เจ้านำกองกำลังยอดฝีมือที่ข้าจะมอบให้ไปจัดการต่างหาก"

"องครักษ์หวังเว่ยที่เก่งที่สุดของแคว้นจ้าวเรา"

"ข้าจะให้เจ้าห้าร้อยคน นอกจากนี้ สายลับที่แฝงตัวอยู่ในเมืองยงเฉิง ข้าก็จะให้เจ้าเป็นคนสั่งการทั้งหมด"

"เจ้าจงเดินทางไปวางแผนที่มหาฉินด้วยตัวเอง ต้องจับตัวจ้าวจีกลับมาให้ข้าให้ได้" จ้าวเอี่ยนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

แววตาของเขามองกัวไคด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่ากัวไคต้องทำได้แน่ๆ

ทว่าความไว้วางใจนี้กลับทำให้กัวไครู้สึกขมขื่นไปถึงขั้วหัวใจ

"ฝ่าบาท... กระ...กระหม่อมกลัวว่าจะทำไม่สำเร็จพะย่ะค่ะ" กัวไคทูลด้วยเสียงสั่นเครือ

การลอบเข้าไปในมหาฉิน แถมยังต้องลักพาตัวจ้าวจีออกมาอีก

มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน?

หากถูกทัพฉินจับได้ เขาคงไม่มีแม้แต่ที่ฝังศพ

กัวไคนั้นขึ้นชื่อเรื่องความรักตัวกลัวตายเป็นที่สุด

เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของกัวไค จ้าวเอี่ยนก็ขมวดคิ้ว "ข้าอุตส่าห์ไว้ใจเจ้าถึงขนาดนี้ หรือว่าเจ้าไม่เต็มใจ?"

"กระ...กระหม่อมเต็มใจพะย่ะค่ะ!"

กัวไคใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว ทว่าเมื่อต้องสบกับสายตาอันเย็นชาของจ้าวเอี่ยน เขาก็รู้ทันทีว่าหากปฏิเสธ นอกจากตำแหน่งอัครเสนาบดีจะหลุดลอยไปแล้ว แม้แต่ชีวิตเขาก็คงรักษาไว้ไม่ได้

"ดีมาก"

"สมกับเป็นขุนนางที่ข้าไว้วางใจที่สุด"

"ข้าเชื่อว่าเจ้าต้องพาจ้าวจีกลับมาได้แน่นอน"

"เรื่องนี้ ให้รู้กันแค่ข้ากับเจ้าสองคนเท่านั้น ห้ามแพร่งพรายให้ใครรู้เด็ดขาด"

"สายลับของมหาฉินน่ะไม่ธรรมดาหรอกนะ ถ้าเรื่องรั่วไหลออกไปล่ะก็ ท่านอัครเสนาบดี เจ้าจะตกอยู่ในอันตราย" จ้าวเอี่ยนหัวเราะลั่นด้วยความพอใจ

ส่วนกัวไคนั้น ได้แต่กล้ำกลืนความขมขื่นไว้ในใจ และรู้สึกหวาดหวั่นอย่างที่สุด

เวลาล่วงเลยไป!

หมู่บ้านชา!

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

เสียงรัวฆ้องดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งหมู่บ้าน

ตามมาด้วยเสียงตะโกนกึกก้องของหลี่เจิ้ง: "บ้านไหนที่มีลูกหลานไปเป็นทหาร ให้มารวมตัวกันที่หน้าหมู่บ้านเร็วเข้า! เจ้าหน้าที่จากทางการนำเบี้ยหวัดรายปีมาแจกจ่ายแล้ว!"

"พวกบ้านทหารทั้งหลาย รีบไปที่หน้าหมู่บ้านเร็ว!"

เสียงตะโกนของอู๋หลี่เจิ้งดังสะท้อนไปทั่วหมู่บ้าน

เมื่อชาวบ้านได้ยินเสียงตะโกนและเสียงรัวฆ้อง ต่างก็รีบพากันมุ่งหน้าไปยังหน้าหมู่บ้านทันที ส่วนใหญ่เป็นครอบครัวที่มีลูกหลานไปรับราชการทหาร แต่ก็มีบางส่วนที่ตามไปมุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เพราะในยุคสมัยนี้ นอกจากโรงน้ำชาและการพนันแล้ว ก็แทบไม่มีกิจกรรมสันทนาการอะไรให้ทำมากนัก การไปมุงดูเรื่องชาวบ้านจึงถือเป็นกิจกรรมบันเทิงที่ใหญ่ที่สุดอย่างหนึ่ง

ชาวบ้านในหมู่บ้านชาต่างทยอยกันมารวมตัวกันที่หน้าหมู่บ้าน

และที่นั่น

มีอู่ป่ายจู่ผู้หนึ่ง นำขบวนรถขนเบี้ยหวัดรายปีมาด้วยตนเอง

เห็นได้ชัดว่า คนหนุ่มในหมู่บ้านชาที่เข้าไปรับราชการทหารนั้นมีจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว

ภายในลานบ้านของจ้าวเฟิง

"ท่านแม่ เสียงรัวฆ้องนั่นเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ? ข้าขอออกไปดูหน่อยนะ"

จ้าวอิ่งได้ยินเสียง ก็มองออกไปนอกรั้วบ้านด้วยความสงสัย

อู๋หลี่เจิ้งตะโกนอยู่ที่หน้าหมู่บ้าน เสียงตะโกนย่อมส่งมาไม่ถึงข้างใน ทว่าเสียงรัวฆ้องนั้นดังชัดเจน

"หรือว่าทางการจะนำเบี้ยหวัดรายปีมาแจกจ่ายกันนะ?" ท่านแม่จ้าวเอ่ยขึ้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

แน่นอนว่า

สิ่งที่นางคาดหวังไม่ใช่ตัวเงิน แต่เป็นข่าวคราวของลูกชายต่างหาก

"อาจจะเป็นไปได้นะเจ้าคะ" จ้าวอิ่งพยักหน้าเห็นด้วย

"งั้นแม่ไปดูด้วยคน" ท่านแม่จ้าวเตรียมจะลุกขึ้น

ทว่าจ้าวอิ่งกลับรีบกดไหล่ท่านแม่ให้นั่งลงที่เดิม

"ท่านแม่ รออยู่ที่บ้านเถอะเจ้าค่ะ"

"เดี๋ยวข้าออกไปดูเอง ไม่รู้ว่าต้องต่อแถวนานแค่ไหน เพราะคนในหมู่บ้านเราไปเป็นทหารตั้งเยอะ"

"ท่านแม่รอฟังข่าวอยู่ที่บ้านนะเจ้าคะ ถ้ามีข่าวของพี่ ข้าจะรีบกลับมาบอกทันทีเลย" จ้าวอิ่งพูดพลางยิ้มแย้ม

แล้วก็นึกขึ้นได้รีบเดินออกจากรั้วบ้านไปทันทีโดยไม่รอให้ท่านแม่คัดค้าน แถมยังไม่ลืมปิดประตูรั้วให้แน่นหนาด้วย

เมื่อเห็นดังนั้น

ท่านแม่จ้าวแม้จะมีความหวังเต็มเปี่ยม แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

ทว่าทันทีที่หันหลังเดินออกจากรั้วบ้าน สีหน้าของจ้าวอิ่งก็เปลี่ยนเป็นกังวลทันที: "พี่จ้าว พี่อย่าเป็นอะไรไปนะ ต้องรอดกลับมาให้ได้นะพี่"

เห็นได้ชัดว่า

จ้าวอิ่งจงใจไม่ให้ท่านแม่จ้าวไปด้วย เพราะหากเกิดเรื่องไม่ดีกับพี่ชายของนางจริงๆ การที่นางรู้คนเดียวยังพอจะหาทางปิดบังไม่ให้ข่าวร้ายไปถึงหูท่านแม่ได้ แต่ถ้าท่านแม่ไปเองแล้วรู้ข่าวร้ายขึ้นมา ทุกอย่างคงพังทลายจนยากจะเยียวยา

หน้าหมู่บ้าน!

เวลาผ่านไปไม่นาน ผู้คนนับร้อยก็มารวมตัวกัน ทั้งเด็ก คนแก่ ผู้ชาย และผู้หญิง ครอบครัวที่ไม่ได้มีลูกหลานเป็นทหารก็มามุงดูด้วยความอยากรู้ ส่วนครอบครัวทหารนั้นต่างก็มาด้วยหัวใจที่เต้นระทึกและเปี่ยมไปด้วยความหวัง

เมื่อได้รับเบี้ยหวัดรายปี

ชีวิตความเป็นอยู่ของแต่ละครอบครัวก็จะดีขึ้น พวกเขาสามารถนำเงินนี้ไปซื้อของใช้ที่จำเป็น หรือซื้อถ่านไม้มาตุนไว้

เพราะตอนนี้ใกล้จะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด

ในยุคสมัยนี้ แต่ละปีมีคนหนาวตายไม่น้อย และเงินตราก็คือสิ่งที่ใช้แลกเปลี่ยนทุกอย่างในมหาฉิน

"ท่านหลี่เจิ้ง ครอบครัวทหารในหมู่บ้านมาครบกันหรือยัง?"

อู่ป่ายจู่ผู้รับผิดชอบการเบิกจ่ายจากกรมเส้าฝู หันไปถามหลี่เจิ้ง

"เรียนใต้เท้า"

"ครอบครัวทหารทุกคนมาครบแล้วเจ้าค่ะ"

อู๋หลี่เจิ้งกวาดสายตามองรอบหนึ่ง ก่อนจะรีบทูลตอบ

"ดี"

"ถ้าอย่างนั้น เริ่มแจกจ่ายเบี้ยหวัดรายปีได้"

อู่ป่ายจู่พยักหน้า แล้วหันไปมองชาวบ้านที่มารวมตัวกัน

เขาไม่ใช่ทหารจากกองพลรบหลัก และไม่ใช่ทหารพลาธิการ ทว่าเขาคือทหารประจำจวิ้นที่ทำหน้าที่รักษาการณ์อยู่ในตัวเมืองจวิ้น ในยามศึกสงครามจะมีหน้าที่ลาดตระเวนตรวจตราไส้ศึกและป้องกันความวุ่นวายในแนวหลัง และเมื่อสงครามจบลง ก็จะทำหน้าที่ประสานงานกับกรมเส้าฝูในการแจกจ่ายเบี้ยหวัดรายปี

ในยุคสมัยนี้ โจรป่ามีอยู่ชุกชุม จึงจำเป็นต้องใช้กองกำลังทหารจริงๆ มาคุ้มกันขบวนเงิน

แม้แต่มหาฉินที่แข็งแกร่งที่สุด ก็ยังหนีไม่พ้นปัญหาโจรป่า

ในอดีต

เคยมีโจรป่าใจกล้าบุกปล้นขบวนเบี้ยหวัดรายปี ทว่าหลังจากที่อิ๋งเจิ้งขึ้นบริหารราชการแผ่นดินด้วยพระองค์เอง พระองค์ก็ทรงให้ความสำคัญกับเบี้ยหวัดและทหารหาญเป็นอย่างมาก ถึงขั้นออกพระบรมราชโองการว่า หากผู้ใดกล้าปล้นเบี้ยหวัดรายปี จะต้องถูกประหารล้างตระกูลโดยไม่มีข้อยกเว้น

พร้อมทั้งส่งกำลังทหารไปกวาดล้างโจรป่าในแผ่นดินจนแทบสิ้นซาก เพื่อให้เหล่าคนพาลทั่วทั้งมหาฉินได้รับรู้ว่า เบี้ยหวัดของทหารเป็นสิ่งที่แตะต้องไม่ได้ หากกล้าปล้นก็มีแต่ความตายสถานเดียว

ภายใต้กฎหมายเหล็กของมหาฉิน

ทำให้โจรป่าและเหล่าคนชั่วแทบจะไม่มีที่ยืนในแผ่นดินฉิน โดยเฉพาะพื้นที่ใกล้เมืองหลวง แต่สำหรับพื้นที่ห่างไกลที่เต็มไปด้วยภูเขาและป่าทึบ ก็ยังคงมีโจรป่าและคนถ่อยหลงเหลืออยู่บ้าง

ไม่ว่ายุคสมัยจะรุ่งเรืองเพียงใด ความชั่วร้ายก็ยังคงดำรงอยู่เสมอ

"พระบรมราชโองการแจ้งถึงครอบครัวทหารแห่งมหาฉิน!"

อู่ป่ายจู่ชูม้วนพระบรมราชโองการที่คัดลอกมาขึ้นเหนือศีรษะ

ทันใดนั้น

ชาวบ้านเกือบทั้งหมดที่อยู่หน้าหมู่บ้านต่างพากันคุกเข่าลง ส่วนที่เหลือก็โค้งคำนับอย่างนอบน้อม

"พวกกระหม่อมน้อมรับพระบรมราชโองการ!"

ในมหาฉิน ผู้ที่มีบรรดาศักดิ์จากการรบสามารถเข้าเฝ้ากษัตริย์ได้โดยไม่ต้องคุกเข่า ทว่าสำหรับผู้ที่ไร้บรรดาศักดิ์ ย่อมต้องทำความเคารพด้วยการกราบกราน

นี่คือการสะท้อนถึงระบบการปูนบำเหน็จความชอบทางทหารที่ยิ่งใหญ่ เพื่อให้ผู้ที่มีความดีความชอบและมีบรรดาศักดิ์ได้รับเกียรติและศักดิ์ศรีอย่างสูงสุด

"เนื่องจากมหาฉินของเราติดพันศึกโจมตีแคว้นหาน การแจกจ่ายเบี้ยหวัดที่เดิมกำหนดไว้ทุกไตรมาสจึงต้องเลื่อนออกไป บัดนี้แคว้นหานล่มสลายแล้ว ดินแดนหานถูกสถาปนาเป็นอิ่งชวนจวิ้น เหล่านรุ่ยซื่อแห่งมหาฉินทุกคนล้วนมีความดีความชอบ"

"บัดนี้ จึงขอแจกจ่ายเบี้ยหวัดรายปีรวบยอดให้แก่เหล่านรุ่ยซื่อทุกคน"

"เพื่อเป็นพระมหากรุณาธิคุณแก่ทหารผู้มีความดีความชอบแห่งมหาฉิน"

อู่ป่ายจู่ประกาศเสียงดัง

"มหาฉินจงเจริญ ต้าหวังจงเจริญ!"

ชาวบ้านทุกคนต่างพากันโห่ร้องสรรเสริญ

สำหรับชาวบ้านแล้ว

พวกเขาย่อมเข้าใจดีว่านี่คือวาระแห่งการเฉลิมฉลองชัยชนะที่แท้จริงของมหาฉิน

"ต่อไปข้าจะขานชื่อ"

"ผู้ที่มีชื่อ ให้มารับเบี้ยหวัดรายปีตามทะเบียนทหาร"

"ข้าชื่อเฉินเฟิ่น เป็นอู่ป่ายจู่ทหารประจำเมืองซาชิวจวิ้น ได้รับคำสั่งจากกรมเส้าฝูให้ทำหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่เบิกจ่ายเบี้ยหวัดในครั้งนี้"

เฉินเฟิ่นประกาศด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้น

รับม้วนไม้ไผ่จากลูกน้องด้านหลัง ซึ่งในนั้นคือรายนามผู้มีสิทธิได้รับเบี้ยหวัดรายปี

เมื่อเปิดม้วนไม้ไผ่ออก

เฉินเฟิ่นก็ขานชื่อเสียงดัง: "หมู่บ้านชา เมืองซาชิวจวิ้น อู๋ต้า บรรดาศักดิ์ระดับสอง ซั่งเจ้า ตำแหน่งสือจ่าง รับเบี้ยหวัดบรรดาศักดิ์หนึ่งร้อยสือ เบี้ยหวัดตำแหน่งเดือนละสามสือ รวมหนึ่งปีสามสิบหกสือ รวมเบี้ยหวัดรายปีทั้งสิ้นหนึ่งร้อยสามสิบหกสือ"

สิ้นเสียงขานชื่อ

ครอบครัวของอู๋ต้าที่มีทั้งคนแก่และเด็กต่างพากันเดินออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

พวกเขาต่างกราบทูลด้วยความตื้นตันว่า "ขอบพระคุณในพระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาทที่ประทานเบี้ยหวัดรายปีให้พะย่ะค่ะ"

ที่ด้านหลัง

ทหารที่ทำหน้าที่เบิกจ่ายได้หยิบถุงเงินที่มีตราประทับปิดผนึก ยื่นให้แก่พ่อของอู๋ต้า

"ประทับลายนิ้วมือ แล้วรับไปได้" ทหารเบิกจ่ายบอกเสียงดัง

"ขอรับ"

พ่อของอู๋ด้ารีบประทับลายนิ้วมือลงบนแผ่นผ้าอย่างรวดเร็ว

จากนั้นก็รับถุงเงินมาด้วยความดีใจ และแกะตราประทับออกเพื่อตรวจสอบ

เพราะในยุคสมัยนี้ ไม่ใช่ทุกคนที่จะอ่านออกเขียนได้ และไม่ใช่ทุกคนที่จะมีโอกาสได้เรียนหนังสือ

เหตุผลที่จ้าวเฟิงอ่านออกเขียนได้ในยุคนี้ ก็เพราะวิทยาการในยุคหลังที่มีความคล้ายคลึงกัน และได้รับการสั่งสอนมาจากมารดา

ทว่ากลับมาเรื่องปัจจุบัน

เบี้ยหวัดรายปีจะถูกแจกจ่ายเป็นเงินเหรียญฉิน ซึ่งมูลค่าของเงินจะผูกติดกับอำนาจการซื้อและราคาธัญพืช

เบี้ยหวัดรายปีที่ได้รับในครั้งนี้ จึงเทียบเท่ากับการซื้อธัญพืชได้หนึ่งร้อยสามสิบหกสือ

ซึ่งเพียงพอที่จะทำให้ครอบครัวหนึ่งอยู่อย่างสุขสบายไปได้ตลอดทั้งปี

หลังจากเก็บเบี้ยหวัดเรียบร้อยแล้ว

ครอบครัวของอู๋ต้าต่างก็เดินกลับไปด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

"เมื่อได้รับเบี้ยหวัดแล้ว ให้รีบตรวจนับ หากไม่ครบถ้วนให้แจ้งทันที"

"หากผู้ใดจงใจแจ้งเท็จ หรือแสร้งทำเป็นปกปิด จะต้องรับโทษหนัก" เฉินเฟิ่นกำชับเสียงดัง

"พวกกระหม่อมทราบแล้วพะย่ะค่ะ"

ครอบครัวของอู๋ต้าเดินเลี่ยงไปอีกทางหนึ่ง

"ยินดีด้วยนะ ยินดีด้วย"

"อู๋ต้าบ้านเจ้าได้เลื่อนขั้นอีกแล้วนะเนี่ย ปีที่แล้วยังเป็นอู่จ่างอยู่เลย ตอนนี้เป็นสือจ่างแล้ว"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าไม่สนหรอกว่าเขาจะได้เลื่อนขั้นไหม ขอแค่เขามีชีวิตรอดกลับมาก็พอแล้ว"

"นั่นก็จริงนะ"

ชาวบ้านที่อยู่รอบๆ ต่างพากันเข้าไปแสดงความยินดีกับครอบครัวของอู๋ต้า

"นับเงินให้ดีล่ะ อย่าให้พลาดเชียว"

พ่อของอู๋ต้าบอกกับคนในครอบครัว

จากนั้นพวกเขาก็เริ่มนับเงิน

เงินเหล่านี้ผ่านการคำนวณและตรวจสอบอย่างเข้มงวดก่อนจะบรรจุลงในถุงเงิน แต่ละถุงจะมีชื่อระบุไว้และมีตราประทับปิดผนึกอย่างดี

หากทหารที่ทำหน้าที่คุ้มกันแอบยักยอกเงิน จะต้องโทษประหารและถูกประหารทั้งตระกูล

นี่คือความเข้มงวดของฉินหวังเจิ้ง ที่ไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องเบี้ยหวัดของทหารเป็นอันขาด

อีกด้านหนึ่ง

"อิ่งเอ๋อร์ เจ้าอย่าเพิ่งร้อนใจไป อีกประเดี๋ยวเจ้าก็จะรู้ข่าวของพี่ชายเจ้าแล้ว"

อู๋หลี่เจิ้งหันไปบอกจ้าวอิ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ

"เจ้าค่ะ" จ้าวอิ่งพยักหน้ารับ ทว่าเพื่อความมั่นใจ นางจึงแอบกระซิบถามเสียงเบาว่า "ท่านปู่อู๋ ข้าขอร้องอะไรท่านสักเรื่องได้ไหมเจ้าคะ?"

"ว่ามาสิอิ่งเอ๋อร์" อู๋หลี่เจิ้งตอบทันที

"หากว่ามีข่าวไม่ดีเกี่ยวกับพี่ชายข้า ท่านช่วยบอกชาวบ้านไม่ให้พูดต่อกันไปทั่วได้ไหมเจ้าคะ ร่างกายท่านแม่ไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว หากได้รับรู้ข่าวร้าย ท่านแม่คงรับไม่ไหวแน่ๆ เจ้าค่ะ" จ้าวอิ่งทูลขอด้วยความเป็นห่วงอย่างยิ่ง

เมื่อได้ยินดังนั้น

อู๋หลี่เจิ้งนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตอบว่า "ข้ารับปากเจ้า"

สำหรับสภาพร่างกายของท่านแม่จ้าว อู๋หลี่เจิ้งย่อมรู้ดีกว่าใคร

ในอดีต

เป็นเพราะเขาสงสารและเมตตานาง จึงได้ยอมให้นางเข้ามาอาสัยอยู่ในหมู่บ้าน และเขาก็เป็นคนที่คอยดูแลครอบครัวนี้อย่างเงียบๆ มาโดยตลอด

เรียกได้ว่า

อู๋หลี่เจิ้งมีบุญคุณช่วยชีวิตทั้งจ้าวเฟิง จ้าวอิ่ง และท่านแม่จ้าวไว้เลยทีเดียว

"ขอบคุณมากเจ้าค่ะท่านปู่อู๋" จ้าวอิ่งรีบกล่าวขอบคุณ

จากนั้นนางก็หันไปสนใจเฉินเฟิ่นที่กำลังขานชื่อต่อ

เฉินเฟิ่นถือบัญชีรายชื่อ และยังคงขานชื่อต่อไปไม่หยุด: "หมู่บ้านชา เมืองซาชิวจวิ้น ลี่ฟู บรรดาศักดิ์ระดับสาม จานเหนี่ยว ตำแหน่งป่ายเจียง รับเบี้ยหวัดบรรดาศักดิ์หนึ่งร้อยห้าสิบสือ เบี้ยหวัดตำแหน่งเดือนละสี่สือ รวมหนึ่งปีสี่สิบแปดสือ รวมเบี้ยหวัดทั้งสิ้นหนึ่งร้อยเก้าสิบแปดสือ"

"ว้าว!"

"บ้านลี่ฟูเอ๋ย ลูกคนโตของเจ้านี่ไม่ธรรมดาเลยนะ ตอนนี้ได้บรรดาศักดิ์ระดับสาม แถมยังเป็นป่ายเจียงอีก ช่างเป็นเกียรติประวัติของหมู่บ้านเราจริงๆ"

"สุดยอดไปเลย"

ชาวบ้านที่อยู่รอบๆ ต่างพากันร้องอุทานด้วยความทึ่ง

ในหมู่บ้านเล็กๆ อย่างหมู่บ้านชา การที่มีคนได้เป็นถึงป่ายเจียงนับว่าเป็นเรื่องที่น่าทึ่งมาก สำหรับชาวบ้านธรรมดา ตำแหน่งป่ายเจียงถือเป็นขุนนางที่ยิ่งใหญ่มากแล้ว ยิ่งมีบรรดาศักดิ์ระดับสามด้วยยิ่งเป็นเกียรติอย่างสูง

ป่ายเจียงมีอำนาจบัญชาการทหารหนึ่งร้อยนาย แถมยังเป็นทหารนรุ่ยซื่อของจริงอีกด้วย

ท่ามกลางสายตาที่ชื่นชมและอิจฉาของชาวบ้าน

ครอบครัวของลี่ฟูก็เดินเข้าไปหาเฉินเฟิ่นด้วยรอยยิ้มที่ปิดไม่มิด

ส่วนอู๋หลี่เจิ้งก็คอยสังเกตการณ์อยู่ตลอด

การแจกจ่ายเบี้ยหวัดรายปีนั้น จะต้องมีการยืนยันตัวตน ทุกครั้งที่แจกจ่าย เฉินเฟิ่นจะต้องหันมามองอู๋หลี่เจิ้งเพื่อขอคำยืนยัน เพื่อให้มั่นใจว่าการเบิกจ่ายนั้นถูกต้องแม่นยำไม่ผิดตัว

ซึ่งหน้าที่การยืนยันตัวตนนี้เป็นหน้าที่ของหลี่เจิ้ง ซึ่งทุกหมู่บ้านก็ปฏิบัติเช่นเดียวกัน

ทว่าหากเป็นในตัวอำเภอหรือตัวเมืองจวิ้น จะต้องมีสมุดทะเบียนราษฎรพิเศษจึงจะสามารถเบิกรับได้

"ประทับลายนิ้วมือ แล้วรับเบี้ยหวัดไปได้"

เมื่อครอบครัวลี่ฟูมาถึงหน้าเฉินเฟิ่น ทหารคนหนึ่งก็ยื่นถุงเงินที่ใหญ่กว่าถุงอื่นให้

ครอบครัวลี่ฟูรับไปและกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จากนั้นพวกเขาก็พาครอบครัวไปนั่งนับเงินอยู่อีกด้านหนึ่ง

ในฐานะชาวนาที่มีที่ดินทำกิน เมื่อได้รับเงินมาแล้ว สิ่งแรกที่พวกเขาจะทำไม่ใช่การไปซื้อธัญพืช แต่เป็นการไปซื้อผ้าพับ และสิ่งของจำเป็นอื่นๆ ในชีวิตประจำวัน

ต่างจากครอบครัวของทหารนรุ่ยซื่อที่อาศัยอยู่ในตัวเมือง ซึ่งจำเป็นต้องนำเงินไปซื้อธัญพืชจากร้านค้า

นี่อาจจะเป็นความแตกต่างระหว่างสังคมเมืองและสังคมชนบทในยุคต่อมา

ซึ่งในยุคสมัยนี้ก็เป็นเช่นเดียวกัน

"หมู่บ้านชา เมืองซาชิวจวิ้น หลัวเหมียว บรรดาศักดิ์ระดับหนึ่ง ตำแหน่งอู่จ่าง รับเบี้ยหวัดบรรดาศักดิ์ห้าสิบสือ เบี้ยหวัดตำแหน่งเดือนละหนึ่งสือ รวมหนึ่งปีสิบสองสือ รวมเบี้ยหวัดทั้งสิ้นหกสิบสองสือ"

"หมู่บ้านชา เมืองซาชิวจวิ้น เซียวอี บรรดาศักดิ์ระดับสอง..."

เฉินเฟิ่นยังคงขานชื่อต่อไป

ครอบครัวทหารแต่ละบ้านต่างก็เดินเข้ามารับเบี้ยหวัดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

แม้จะเป็นเพียงบรรดาศักดิ์ระดับหนึ่ง แต่เบี้ยหวัดรายปีที่ได้รับก็นับว่ามหาศาลมากสำหรับชาวบ้านธรรมดา

หมู่บ้านชาอาจจะไม่ใหญ่โตนัก ทว่าในช่วงหลายปีมานี้ มีคนหนุ่มที่ถึงวัยเกณฑ์ทหารอยู่ไม่น้อย ทั่วทั้งหมู่บ้านมีคนไปรับราชการทหารอยู่กว่าหกสิบคน

"ขานชื่อไปตั้งหลายคนแล้ว ทำไมยังไม่ถึงชื่อพี่ข้าอีกนะ?"

จ้าวอิ่งยังคงยืนฟังอย่างเงียบๆ มองดูเพื่อนบ้านเดินเข้าไปรับเงินทีละคนๆ

ทว่าเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ จนมีคนรับเบี้ยหวัดไปแล้วกว่าสามสิบคน แต่นางก็ยังไม่ได้ยินชื่อพี่ชายของนางเลยสักที

สิ่งนี้ทำให้จ้าวอิ่งเริ่มรู้สึกกังวลใจเป็นอย่างมาก

เมื่อวันก่อน อู๋หลี่เจิ้งเพิ่งจะนำข่าวมาบอกว่าพี่ชายของนางถูกย้ายไปอยู่กองพลรบหลักแล้ว ถึงแม้จ้าวอิ่งจะไม่ค่อยเชื่อว่าพี่ชายจะมีฝีมือถึงขั้นนั้น แต่ลึกๆ ในใจนางก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้

ถึงแม้ตั้งแต่เด็กจะได้ยินมาตลอดว่าทหารนรุ่ยซื่อแห่งมหาฉินนั้นเก่งกาจ ไร้พ่าย และตีเมืองแตกทุกทิศ

ทว่าการทำศึกสงครามย่อมมีการล้มตาย

กองพลรบหลักคือกลุ่มทหารที่ต้องบุกตะลุยไปอยู่แนวหน้าเสมอ

จ้าวอิ่งรู้สึกเป็นกังวลจากใจจริง

"อิ่งเอ๋อร์ เจ้าอย่าเพิ่งร้อนใจไป"

"คนในหมู่บ้านเราที่ไปเป็นทหารมีตั้งหกสิบกว่าคน ตอนนี้เพิ่งจะแจกไปไม่ถึงครึ่งเลยนะ"

เมื่อเห็นท่าทีร้อนใจของจ้าวอิ่ง อู๋หลี่เจิ้งก็รีบพูดปลอบ

เขาเห็นจ้าวเฟิงและจ้าวอิ่งมาตั้งแต่ยังเล็ก ความผูกพันย่อมลึกซึ้ง การที่อู๋หลี่เจิ้งได้เป็นหลี่เจิ้งแห่งหมู่บ้านชานั้น ไม่ใช่เพียงเพราะเขาอาวุโสเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะลูกชายทั้งสามคนของเขาที่ออกไปรบเพื่อชาติมานานหลายสิบปี และสุดท้ายลูกชายทั้งสามของเขาก็พลีชีพในสนามรบทั้งหมด

อู๋หลี่เจิ้งจึงได้รับการดูแลจากทางการเป็นพิเศษ และในฐานะหลี่เจิ้ง ชาวบ้านหลายร้อยคนในหมู่บ้านชาก็ให้ความเคารพนับถือเขาเป็นอย่างมาก

"ท่านปู่อู๋ พี่ข้าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริงๆ หรือเปล่าเจ้าคะ?"

"วันที่ท่านปู่บอกว่าพี่ข้าถูกย้ายไปกองพลรบหลัก คงไม่ใช่คนชื่อซ้ำหรอกนะเจ้าคะ?" จ้าวอิ่งเริ่มกระวนกระวายมากขึ้นทุกที

เฉินเฟิ่นยังคงขานชื่อต่อไปเรื่อยๆ

ชาวบ้านหลายคนต่างพากันรับเบี้ยหวัดของลูกหลานด้วยความดีใจ

บรรยากาศหน้าหมู่บ้านเต็มไปด้วยความรื่นเริงและยินดี

ทว่าคนที่มีความกังวลเช่นเดียวกับจ้าวอิ่งก็ไม่ได้มีแค่นางเพียงคนเดียว ยังมีครอบครัวที่ยังไม่ได้ยินชื่อลูกหลานของตนอยู่อีกหลายบ้าน

เพราะการแจกจ่ายเบี้ยหวัดในครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อนๆ ที่ผ่านมามักจะไม่ค่อยมีศึกใหญ่ ทว่าครั้งนี้คือการที่มหาฉินบุกโจมตีแคว้นหาน ย่อมต้องมีความสูญเสียเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ยิ่งขานชื่อไปเรื่อยๆ โอกาสที่จะเป็นผู้เสียชีวิตก็ยิ่งสูงขึ้น

เป็นอย่างที่บรรดาครอบครัวที่ยังไม่ได้ยินชื่อลูกหลานกังวล

เฉินเฟิ่นกวาดสายตามองบัญชีรายชื่ออีกครั้ง ก่อนจะประกาศว่า บัญชีรายชื่อผู้รับเบี้ยหวัดรายปีได้ขานจนครบถ้วนแล้ว

"เหล่านรุ่ยซื่อในหมู่บ้านชาที่รอดชีวิตและไม่ได้รับบาดเจ็บ ได้แจกจ่ายเบี้ยหวัดรายปีครบทุกคนแล้ว" เฉินเฟิ่นปิดม้วนไม้ไผ่ลงและประกาศเสียงดัง

สิ้นเสียงประกาศ

ชาวบ้านอีกสิบกว่าครอบครัวที่ยังไม่ได้รับเบี้ยหวัดต่างพากันตกตะลึง

คราวนี้ทุกคนเริ่มลนลานทำอะไรไม่ถูก

"ทำไมยังไม่มีชื่อลูกชายข้าล่ะ? หรือว่าลูกข้าจะพลีชีพในสนามรบไปแล้ว?"

"ไม่จริงหรอก ลูกข้าเพิ่งเข้ากรมได้แค่สองปีเอง เขาจะตายได้ยังไง เขาเพิ่งจะอายุสิบเจ็ดเองนะ"

"ไม่จริง... เขาต้องยังปลอดภัยดี"

"ใต้เท้าขอรับ ลูกชายข้าชื่ออู๋หลิน ไม่มีชื่ออยู่ในบัญชีรับเบี้ยหวัดจริงๆ หรือขอรับ?"

"ใต้เท้า..."

คนที่ยังไม่ได้รับเบี้ยหวัดต่างพากันกรูเข้าไปถามด้วยความตื่นตระหนก

รวมถึงจ้าวอิ่งด้วย

เดิมทีนางก็ใจคอไม่ดีอยู่แล้ว

ทว่าตอนนี้ หัวใจของนางหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ใบหน้าซีดเผือดจนดูไม่ได้

"เงียบก่อน! ทุกคนเงียบก่อน!"

เมื่อเห็นสถานการณ์เริ่มควบคุมไม่อยู่ อู๋หลี่เจิ้งจึงรีบตะโกนห้ามปรามเสียงดัง

จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปหาเฉินเฟิ่นแล้วถามว่า "ใต้เท้าขอรับ คนที่ยังไม่มีชื่ออยู่ในรายชื่อเมื่อครู่ หมายความว่าพวกเขา..."

เมื่อพูดถึงตรงนี้

อู๋หลี่เจิ้งก็ไม่ได้ถามออกมาตรงๆ ทว่าทุกคนในที่นั้นต่างก็เข้าใจความหมายดี

"เบี้ยหวัดของเหล่านรุ่ยซื่อและพลทหารที่ยังมีชีวิตอยู่ ได้แจกจ่ายไปหมดแล้ว"

"ส่วนรายชื่อที่เหลือ คือเบี้ยหวัดสำหรับทหารที่บาดเจ็บจนพิการและทหารที่พลีชีพเพื่อชาติ" เฉินเฟิ่นบอกกับอู๋หลี่เจิ้ง

อู๋หลี่เจิ้งพยักหน้าเข้าใจ จากนั้นเขาก็หันไปหาชาวบ้านที่เริ่มร้องไห้ระงม แล้วพูดปลอบประโลมอย่างอ่อนโยนว่า "ไม่เป็นไรนะ ให้ใต้เท้าท่านนี้ขานรายชื่อให้จบก่อน เรื่องร้ายแรงอาจจะไม่เกิดขึ้นกับทุกคนเสมอไปหรอก"

เมื่อได้รับการปลอบโยนจากอู๋หลี่เจิ้ง สถานการณ์ก็เริ่มสงบลงเล็กน้อย

ทว่าความร่าเริงที่เคยมีตอนแรกกลับหายไปจนหมดสิ้น ทุกคนต่างเงียบกริบ แม้แต่ชาวบ้านที่ได้รับเบี้ยหวัดไปแล้วก็ยังยืนนิ่งอยู่ด้วยความเห็นใจ เพราะการใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันมานาน พวกเขาหาได้ไร้น้ำใจจนกล้าหัวเราะออกมาในเวลาเช่นนี้ได้

"ต่อไปจะขอขานรายชื่อผู้บาดเจ็บจนพิการจากการรบเพื่อชาติ"

เฉินเฟิ่นรับม้วนไม้ไผ่อีกฉบับจากลูกน้องด้านหลัง

"เหล่านรุ่ยซื่อผู้ได้รับบาดเจ็บจากหมู่บ้านชา เมืองซาชิวจวิ้น มีทั้งสิ้นเจ็ดนาย"

"ได้รับพระมหากรุณาธิคุณ ประทานเบี้ยหวัดรายปีเพิ่มเป็นสองเท่าตามบรรดาศักดิ์และตำแหน่ง พร้อมทั้งทางการจะจัดหางานที่เหมาะสมในท้องถิ่นให้ทำ มหาฉินจะไม่ทอดทิ้งทหารหาญที่รับใช้ชาติแม้แต่คนเดียว"

"อู๋เอ้อ บรรดาศักดิ์ระดับสอง ตำแหน่งสือจ่าง เบี้ยหวัดบรรดาศักดิ์หนึ่งร้อยสือ เบี้ยหวัดตำแหน่งเดือนละสามสือ รวมหนึ่งปีสามสิบหกสือ ได้รับเงินเยียวยาเพิ่มเป็นสองเท่า รวมได้รับเบี้ยหวัดทั้งสิ้นสองร้อยเจ็ดสิบสองสือ"

เฉินเฟิ่นประกาศเสียงดัง

สิ้นเสียงประกาศ

ครอบครัวของอู๋เอ้อต่างเดินออกมาทั้งน้ำตา ทว่าเมื่อเทียบกับความกังวลตอนแรกว่าลูกชายจะพลีชีพไปแล้ว ตอนนี้พวกเขารู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง บาดเจ็บพิการก็ยังดีกว่าสิ้นชีวิต อย่างน้อยลูกชายก็ได้กลับมาหาครอบครัวแบบยังมีลมหายใจ

"ขออนุญาตถามใต้เท้า"

"ลูกชายข้าบาดเจ็บแบบนี้ เขาจะกลับมาถึงเมื่อไหร่หรือขอรับ?"

แม่ของอู๋เอ้อถามด้วยเสียงสั่นเครือ

"การส่งตัวทหารบาดเจ็บกลับบ้าน ทางกรมเส้าฝูจะเป็นคนจัดการ น่าจะเดินทางมาถึงภายในหนึ่งเดือนนี้แหละ" เฉินเฟิ่นตอบ

"ขอบพระคุณใต้เท้ามากขอรับ"

แม่ของอู๋เอ้อกล่าวขอบคุณ แล้วรับเงินเดินเลี่ยงออกไป

ส่วนชาวบ้านบ้านอื่นที่ยังไม่ได้ยินชื่อ ก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นและกังวลหนักกว่าเดิม

หากสามารถกลับมาแบบบาดเจ็บได้ ก็ยังถือว่าเป็นเรื่องดี

การที่ได้กลับมาแบบมีลมหายใจคือสิ่งที่มีค่าที่สุดแล้ว

"พี่จ้าว พี่ต้องกลับมาให้ได้นะ"

"ต่อให้พี่จะบาดเจ็บ พี่ก็ต้องกลับมานะพี่"

"ถ้าพี่ไม่กลับมา ท่านแม่คงรับไม่ไหวแน่ๆ ข้าเองก็คงทนไม่ได้เหมือนกัน"

"พี่เคยสัญญากับข้าแล้วนะ ว่าจะดูแลข้ากับท่านแม่ให้ดี และจะอยู่ส่งข้าเข้าพิธีแต่งงานด้วยตัวเอง พี่จะผิดสัญญาไม่ได้นะ"

จ้าวอิ่งกำหมัดแน่นด้วยความเคร่งเครียด ในใจรู้สึกหวาดวิตกอย่างที่สุด

ในวินาทีนี้

นางก็มีความรู้สึกเดียวกับเพื่อนบ้านที่ยังไม่ได้ข่าวลูกชาย คือยอมได้ยินข่าวว่าพี่ชายบาดเจ็บและต้องกลับบ้าน ดีกว่าต้องได้ยินข่าวว่าพี่ชายพลีชีพในสนามรบ

"เฉาสาม บรรดาศักดิ์ระดับสาม ตำแหน่งป่ายเจียง..."

เฉินเฟิ่นยังคงขานชื่อต่อไป

พริบตาเดียว

รายชื่อทหารบาดเจ็บที่เหลืออีกหกคนก็ถูกขานจนครบ

นั่นทำให้ครอบครัวทหารอีกหกบ้านรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก

"พี่ข้า หรือว่าพี่ข้าจะ..."

จ้าวอิ่งเริ่มเสียสติ จนยืนแทบไม่อยู่

"อิ่งเอ๋อร์ ไม่เป็นไรนะ"

คุณป้าข้างบ้านรีบเข้ามาพยุงจ้าวอิ่งไว้ และพูดปลอบโยน

บรรดาคุณป้าที่ได้รับเบี้ยหวัดไปแล้วต่างก็พากันเข้ามาห้อมล้อมจ้าวอิ่งไว้ เพราะกลัวว่านางจะล้มพับไปเสียก่อน

เมื่อดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว

พี่ชายของจ้าวอิ่ง ดูเหมือนจะพลีชีพในสนามรบไปแล้วจริงๆ!

เพราะในรายชื่อผู้รับเบี้ยหวัดก็ไม่มี และในรายชื่อผู้บาดเจ็บก็ไม่มีอีก

และในตอนนี้ นอกจากจ้าวอิ่งแล้ว ยังมีครอบครัวทหารอีกสี่บ้านที่ตกอยู่ในสภาพเดียวกัน พวกเขาต่างทรุดตัวลงกับพื้น ร้องไห้โฮออกมาเสียงดังจนน่าเวทนา เพื่อนบ้านรอบๆ ต่างพากันเข้าไปปลอบใจ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยอะไรได้เลย

อู๋หลี่เจิ้งเห็นสภาพเช่นนั้น ก็ได้แต่ถอนหายใจยาวด้วยความเศร้าสลด: "จ้าวเฟิงเอ๋ย... แล้วแม่ของเจ้าจะเป็นยังไงล่ะเนี่ย อุตส่าห์เลี้ยงดูลูกสองคนมาจนโตได้ขนาดนี้ ทำไมต้องมาพลีชีพในสนามรบด้วยนะ!"

ในสายตาของอู๋หลี่เจิ้ง เขาปักใจเชื่อไปแล้วว่าจ้าวเฟิงคงจะเสียชีวิตในสนามรบแน่ๆ

นอกจากเหตุผลนี้แล้ว

ก็ไม่มีคำอธิบายอื่นใดอีกเลย

เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า

แม้แต่เฉินเฟิ่นผู้ทำหน้าที่แจกจ่ายเบี้ยหวัด ก็ยังมีแววตาที่เต็มไปด้วยความจนใจ

หมู่บ้านชาแห่งนี้ไม่ใช่หมู่บ้านแรกที่เขามาแจกจ่ายเบี้ยหวัด ก่อนจะมาที่นี่ เขาไปมาแล้วหลายหมู่บ้าน และย่อมต้องเจอกับภาพความโศกเศร้าเช่นนี้มานักต่อนัก คนเป็นพ่อเป็นแม่ย่อมเข้าใจความรู้สึกนี้ดี

ทว่าในฐานะเจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติงาน เฉินเฟิ่นก็จำเป็นต้องทำหน้าที่ของตนให้สำเร็จลุล่วง

"ต่อไปจะประกาศรายชื่อผู้พลีชีพเพื่อชาติ" เฉินเฟิ่นประกาศเสียงดัง

เขาหยิบม้วนรายชื่อสุดท้ายขึ้นมา

ทว่าในเวลานี้

ครอบครัวที่เหลืออยู่ต่างพากันสิ้นหวังไปจนหมดสิ้นแล้ว

รายชื่อผู้พลีชีพ คงจะเป็นชื่อของลูกหลานในครอบครัวที่เหลืออยู่ที่ยังไม่ได้ขานชื่อแน่นอน

ตอนนี้ทุกคนต่างพากันทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง เพราะไม่มีสิ่งใดที่พวกเขาจะเปลี่ยนแปลงได้อีกแล้ว

"อู๋เค่อ แห่งหมู่บ้านชา เมืองซาชิวจวิ้น บรรดาศักดิ์ระดับหนึ่ง เบี้ยหวัดรายปีห้าสิบสือ ด้วยพระมหากรุณาธิคุณอันล้นพ้น พระราชทานเบี้ยหวัดเพิ่มเป็นสามเท่า รวมเป็นเงินทั้งสิ้นหนึ่งร้อยห้าสิบสือ และทางการท้องถิ่นจะให้ความช่วยเหลือดูแลครอบครัวต่อไป"

สิ้นเสียงประกาศ

"โฮ... โฮ..."

"ลูกแม่!"

"ทำไมเจ้าต้องมาตายแบบนี้ด้วย!"

"ลูกข้า..."

เสียงร้องไห้โฮอย่างเจ็บปวดรวดเร้าดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ

เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้

เฉินเฟิ่นก็ได้แต่ข่มใจขานชื่อต่อไป: "เมืองซาชิวจวิ้น..."

ทุกครั้งที่ขานชื่อหนึ่งชื่อออกมา

ก็จะต้องมีครอบครัวหนึ่งที่ร้องไห้ระงมแทบขาดใจ

ความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกชายหรือหลานชาย

คือความเจ็บปวดที่กรีดลึกไปถึงกระดูกอย่างแท้จริง

เป็นภาพที่ดูสลดหดหู่ยิ่งนัก ทว่าในยุคสมัยที่วุ่นวายและมีการแบ่งแยกแว่นแคว้นเช่นนี้ นี่ก็คือภาพสะท้อนของสังคมในยุคนั้นอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

สงครามที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องและยาวนาน

ตราบใดที่มีมนุษย์ สงครามก็ไม่มีวันจบสิ้น

แม้ดูเหมือนจะพยายามรวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่งเดียว ทว่าเพื่อผลประโยชน์และการแย่งชิง การเข่นฆ่าสังหารก็จะไม่มีวันหยุดลง

นี่แหละคือ สัญชาตญาณดิบของมนุษย์!

แต่เมื่อเฉินเฟิ่นขานชื่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งจบม้วน

"รายชื่อผู้พลีชีพทั้งหมดได้ขานจนครบถ้วนแล้ว" เฉินเฟิ่นประกาศเสียงดัง

นรุ่ยซื่อหกนายพลีชีพ และครอบครัวทั้งหกบ้านในหมู่บ้านชาต่างพากันร้องไห้ปานจะขาดใจ

ทว่าจ้าวอิ่งที่นั่งทรุดอยู่บนพื้น ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา กลับมีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ชาวบ้านที่อยู่รอบๆ ก็เช่นกัน ทุกคนต่างหันไปมองเฉินเฟิ่นด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะหันมามองที่จ้าวอิ่ง

ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย

จ้าวอิ่งพยายามสะกดความเจ็บปวดในใจ และจุดประกายแห่งความหวังขึ้นมาอีกครั้ง นางค่อยๆ ลุกขึ้นเดินไปหาเฉินเฟิ่นแล้วถามว่า "ใต้เท้าคะ... ทำไมถึงไม่มีชื่อพี่ชายของข้าล่ะคะ?"