บทที่ 93 ความสำเร็จขุมกำลังระดับสอง! วิธีบงการอิ๋งเจิ้ง?

สิ้นเสียงประกาศ!

เด็กชายหญิงสามร้อยคนตรงหน้าหาได้มีความลังเลใจไม่ ทุกคนต่างก้มลงกราบจ้าวเฟิงด้วยสายตาอันแรงกล้า: "คารวะนายท่าน"

แม้พวกเขาจะยังเยาว์วัย ทว่าสิ่งหนึ่งที่พวกเขาตระหนักดีคือ ทุกคนล้วนถูกหานสี่พบตัวและช่วยชีวิตไว้ในยามที่กำลังจะสิ้นลม

ตามคำของหานสี่ จ้าวเฟิงคือผู้ที่มีพระคุณช่วยชีวิตพวกเขาไว้

"ลุกขึ้นเถอะ"

จ้าวเฟิงพยักหน้าพลางสะบัดมือ

"ขอบพระคุณนายท่าน"

หลังจากเด็กชายหญิงสามร้อยคนลุกขึ้นยืน ต่างพากันจ้องมองจ้าวเฟิงด้วยความเคารพ

"สำหรับพวกเจ้าแล้ว"

"ข้าคือผู้ที่มีบุญคุณช่วยชีวิต แต่สำหรับข้า หน้าที่ของพวกเจ้าคือการเป็นกองกำลังเดนตายที่ขึ้นตรงต่อข้าแต่เพียงผู้เดียว"

"นับจากนี้ไป พวกเจ้าจะสูญเสียอิสรภาพ และต้องเข้ารับการฝึกฝนที่เข้มงวดที่สุด พวกเจ้าจะต้องกลายเป็นผู้จาริกในเงามืด"

"ในระหว่างนี้ พวกเจ้าบางคนอาจจะต้องตาย"

"ทว่าขอเพียงผ่านการฝึกฝนจนกลายเป็นยอดฝีมือได้ ข้ารับรองว่าอนาคตของพวกเจ้าจะรุ่งโรจน์เกินคณา"

"ความมั่งคั่ง เกียรติยศ และพลังอำนาจ"

"ล้วนเป็นสิ่งที่ข้าสามารถประทานให้ได้"

"สิ่งที่ข้าต้องการ มีเพียงความจงรักภักดีของพวกเจ้าเท่านั้น"

"ในใต้หล้า ใจคนนั้นยากแท้หยั่งถึง คนที่มิจงรักภักดี มิตรงคู่ควรจะอยู่ใต้บังคับบัญชาของข้า และมิตรงคู่ควรจะมีชีวิตอยู่" จ้าวเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา แฝงไปด้วยการตักเตือนอย่างรุนแรง

จากนั้น

เขาจึงเปิดแผงหน้าจอขุมกำลังย่อยของตนเองขึ้นมา

ประมุขขุมกำลัง: จ้าวเฟิง [ได้รับการบัฟความเร็วในการฝึกฝนเพิ่มขึ้นสองเท่า] จำนวนสมาชิก: 515 คน เคล็ดวิชาหลักของขุมกำลัง: วิชากำลังภายในระดับกลาง [หลังจากเลือกเคล็ดวิชาหลักของขุมกำลังแล้ว สามารถถ่ายทอดวิชาผ่านแผงหน้าจอได้โดยตรง และสามารถกำหนดข้อจำกัดห้ามถ่ายทอดวิชาให้ผู้อื่น ประมุขสามารถเรียกคืนวิชาได้ทุกเมื่อ] ระดับ: ระดับสอง [หากจำนวนสมาชิกเกิน 5,000 คน สามารถเลื่อนเป็นขุมกำลังระดับสามได้] คุณสมบัติขุมกำลัง: เผาผลาญวัตถุที่มีพลังปราณเพื่อเร่งความเร็วในการฝึกฝนเคล็ดวิชาของขุมกำลัง ค่าสถานะอิสระที่มอบให้ได้: 200 แต้มต่อเดือน

และเมื่อมองไล่ลงไป

ก็คือรายนามสมาชิกภายใต้ขุมกำลังของจ้าวเฟิง พร้อมกับค่าความจงรักภักดีของพวกเขา

เพียงปรายตาเดียว

จ้าวเฟิงก็สังเกตเห็นคนที่มีค่าความจงรักภักดีต่ำอยู่หลายคน

บางคนยังไม่ถึงเกณฑ์ขั้นต่ำเสียด้วยซ้ำ

ต่ำกว่าสี่สิบแต้ม

ระดับนี้เรียกได้ว่าเป็นศัตรูเสียด้วยซ้ำ

"อู๋ลี่, เฉาชิว, หูอี..."

จ้าวเฟิงขานชื่อคนเจ็ดคนรวดเดียว: "ก้าวออกมา!"

คนที่ถูกเรียกชื่อต่างใจหายวาบ ทว่าก็เดินออกมาด้วยความมึนงงอย่างที่สุด

ในจำนวนนั้นสี่คนเป็นเด็กในกลุ่ม และอีกสามคนคืออดีตทหารองครักษ์หาน

ทั้งเจ็ดคนมายืนอยู่ตรงหน้าจ้าวเฟิงด้วยท่าทางทำตัวไม่ถูก

"พวกเจ้าแค้นข้ารึ?"

จ้าวเฟิงถามขึ้นกะทันหัน

สิ้นคำถามนั้น

ทั้งเจ็ดคนหน้าถอดสี รีบคุกเข่าลงด้วยความหวาดหวั่น: "ผู้น้อยมิล่วงรู้ว่านายท่านหมายถึงสิ่งใดพะย่ะค่ะ"

"วันนี้คือครั้งแรกที่ข้าพบพวกเจ้า เหตุใดข้าจึงล่วงรู้ชื่อของพวกเจ้าได้ล่ะ?"

"ใจคนนั้นหยั่งยาก"

"ทว่าข้าสามารถมองทะลุจิตใจคนได้"

"ข้าช่วยชีวิตพวกเจ้าไว้ แต่พวกเจ้ากลับมิคิดทดแทนคุณ ซ้ำยังผูกใจเจ็บเป็นศัตรู" น้ำเสียงของจ้าวเฟิงเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราด

สิ้นเสียง

มิพักต้องให้จ้าวเฟิงออกคำสั่ง

องครักษ์ส่วนตัวที่ติดตามมาด้วยก็พุ่งเข้าชาร์จตัวทั้งเจ็ดคนทันที แล้วกดร่างพวกเขาลงกับพื้น

ในวินาทีนั้น

ทั้งเจ็ดคนยิ่งตื่นตระหนกหนักกว่าเดิม

ทว่าปากยังคงพยายามปฏิเสธ

"นายท่านหมายความว่าอย่างไร?"

"พวกเรามิล่วงรู้จริงๆ"

"ขอนายท่านโปรดชี้แจงด้วยเถิด"

หลายคนร้องออกมาอย่างลนลาน

"ข้าบอกแล้วไง ข้าสามารถมองทะลุหัวใจคนได้" จ้าวเฟิงกล่าวเสียงเย็น

เขากวาดสายตาคมกริบมองแวบหนึ่ง

แล้วสะบัดมือลง

จางหานเข้าใจความหมายทันที เขาชักกระบี่ที่ข้างเอวออกมา เดินตรงไปยังคนหนึ่ง แล้วฟันลงไปเต็มแรง

ฉัวะ!

เพียงชั่วพริบตา ศีรษะของชายผู้นั้นก็หลุดกระเด็นออกจากร่าง สิ้นใจคาที่

อีกหกคนที่เหลือยิ่งเสียขวัญหนักขึ้น

โดยเฉพาะเด็กหนุ่มสี่คนนั้นที่ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ

กลุ่มคนที่ถูกรับสมัครมาต่างพากันมองภาพตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว

ทว่าจางหานหาได้หยุดมือไม่ เขาฟันกระบี่ลงไปอีกครั้ง ศีรษะอีกหนึ่งก็ร่วงลงสู่พื้นดิน

"ท่านพูดถูก ข้าเกลียดท่าน!"

"ในเมื่อช่วยข้าได้ แล้วเหตุใดจึงมิช่วยพ่อข้าด้วย"

"มันยุติธรรมแล้วรึ"

เด็กหนุ่มคนหนึ่งทนไม่ไหว ตะโกนใส่จ้าวเฟิงด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความแค้น

สิ้นเสียงตะโกนนั้น

ทุกคนต่างพากันอึ้งไปตามๆ กัน

"แล้วเหตุใดข้าต้องช่วยพ่อเจ้าด้วยล่ะ?"

"ว่ากันตามตรง"

"เจ้ายังมีประโยชน์ต่อข้า ทว่าพ่อเจ้ามีประโยชน์อันใดต่อข้าหรือ?"

"ที่ข้าช่วยพวกเจ้า ก็เพียงเพราะพวกเจ้ามีประโยชน์ต่อข้า"

"ข้าช่วยชีวิตพวกเจ้า เพื่อให้พวกเจ้ารับใช้ข้า มันก็ง่ายๆ แค่นั้นเอง"

"ข้าหาใช่ปราชญ์ผู้ทรงศีลไม่"

จ้าวเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเรียบเฉย

จากนั้นเขาก็สะบัดมือ

มิได้กล่าวสิ่งใดต่อ

จางหานฟันกระบี่ลงไปอีกหลายครั้ง

จัดการคนเหล่านั้นจนหมดสิ้น เลือดสีแดงฉานไหลนองชะโลมผืนดิน

ในเวลานี้

จ้าวเฟิงเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่า คำว่า 'บุญคุณเท่าเมล็ดข้าว แค้นเท่าขุนเขา' (ได้รับความช่วยเหลือเพียงนิดกลับผูกใจเจ็บ) เป็นอย่างไร

สำหรับจ้าวเฟิงแล้ว

เขามิใช่ปราชญ์ผู้มีเมตตาหาที่สุดมิได้ และเขามิอาจทำเรื่องเสียสละเพื่อผู้อื่นโดยไร้ผลตอบแทนได้

การรวบรวมคนเหล่านี้มา ก็เพื่อสร้างขุมกำลังและวางแผนสำหรับอนาคตของตนเองเท่านั้น

ยามนี้มหาฉินเพิ่งจะดับแคว้นหาน และยังมีอีกห้าแคว้นที่เหลือ ตามประวัติศาสตร์ภารกิจรวมแผ่นดินจะเสร็จสิ้นภายในสิบปี และหลังจากนั้นอีกสิบกว่าปี เมื่อถึงปลายยุคฉิน จ้าวเฟิงมั่นใจว่าเขาจะสามารถสร้างขุมกำลังนี้ให้เติบใหญ่จนครอบคลุมไปทั่วใต้หล้าได้

เบื้องหลังเขามีขุมกำลังนี้ซ่อนอยู่

ส่วนเบื้องหน้า จ้าวเฟิงก็ต้องกุมอำนาจทางการทหารไว้ให้มั่น

'หลีฮื้อข้ามประตูมังกร ย่อมมิได้ขึ้นอยู่กับชาติตระกูลเสมอไป!!'

หลังจากสังหารทั้งเจ็ดคนไปแล้ว

คนที่เหลือต่างจ้องมองจ้าวเฟิงด้วยความยำเกรงยิ่งขึ้น มิกล้าแม้แต่จะเอ่ยปากพูด

"ข้าบอกแล้ว"

"ข้าสามารถมองทะลุหัวใจคนได้"

"หากใครมิจงรักภักดีต่อข้า ข้าย่อมมองออก"

"และผลของการทรยศ คือความตายสถานเดียว"

"ผู้ทรยศมิเพียงแต่ตนเองที่ต้องตาย ทว่าครอบครัวของมันก็ต้องตายตามไปด้วย"

จ้าวเฟิงกล่าวด้วยเสียงเฉียบขาดและดุดัน เป็นการตักเตือนอย่างแรงกล้า

เขาหาได้เป็นคนใจบุญสุนทานไม่ การปกครองลูกน้องย่อมต้องมีทั้งพระเดชและพระคุณ

"ขอถวายชีวิตสวามิภักดิ์ต่อนายท่าน"

ในตอนนั้นเอง

เด็กหนุ่มที่มีสีหน้าแน่วแน่คนหนึ่งตะโกนขึ้นเสียงดัง

สิ้นเสียงของเขา

คนที่ถูกรับสมัครมาทั้งหมดก็ประสานเสียงตะโกนกึกก้อง: "ขอถวายชีวิตสวามิภักดิ์ต่อนายท่าน"

เมื่อมองดูเด็กหนุ่มคนนี้ ทั้งความแน่วแน่และการแสดงออกที่จงใจให้เป็นที่สังเกต สายตาของจ้าวเฟิงจึงอดไม่ได้ที่จะหยุดอยู่ที่เขา

"เจ้าชื่ออะไร?" จ้าวเฟิงถาม

"เรียนนายท่าน ผู้น้อยชื่ออิงปู้ขอรับ" เด็กหนุ่มตอบเสียงดังฟังชัด ใบหน้ายังคงแน่วแน่ แม้จะมองดูซากศพตรงหน้าก็หาได้มีความลนลานไม่

เมื่อได้ยินชื่อนี้

จ้าวเฟิงแอบประหลาดใจวูบหนึ่ง

อิงปู้!

นี่คือยอดขุนพลที่ไม่ธรรมดาเลย

ตามหน้าประวัติศาสตร์ เขาคือขุนพลจอมพลังที่ว่ากันว่าความกล้าหาญและพละกำลังเป็นรองเพียงเซี่ยงอวี่เท่านั้น

และตามบันทึกประวัติศาสตร์ อิงปู้น่าจะเป็นชาวแคว้นฉู่ในยุคจ้านกั๋ว

ทว่าตอนนี้

เหตุใดเขาถึงมาอยู่ที่ดินแดนหานได้?

อิงปู้ตรงหน้านี้ดูท่าทางจะอายุประมาณสิบเอ็ดปี ซึ่งอายุก็ถือว่าสอดคล้องกันอยู่

"เจ้าน่าจะเป็นชาวฉู่ใช่หรือไม่?" จ้าวเฟิงถามอย่างหยั่งเชิง

สิ้นคำถามนั้น

อิงปู้มีสีหน้าประหลาดใจอย่างยิ่ง

"นายท่านทราบได้อย่างไรขอรับ?"

อิงปู้จ้องมองจ้าวเฟิงด้วยความตกตะลึง

คนทั่วทั้งใต้หล้าล้วนเป็นชนเผ่าเดียวกัน มองด้วยตาเปล่าย่อมแยกไม่ออกว่าเป็นคนแคว้นไหน

"แล้วเหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่ดินแดนหานล่ะ?" จ้าวเฟิงยิ้มบางๆ แล้วถามต่อ

"พ่อแม่ของผู้น้อยถูกคนปองร้าย ผู้น้อยจึงสังหารศัตรูแก้แค้นให้พวกท่าน แล้วหนีมาที่แคว้นหาน ทว่านึกมิตรงว่าต้องมาเจอกับศึกที่มหาฉินบุกโจมตีหานพอดี จนตกอยู่ในวังวนของสงคราม"

"เดิมทีผู้น้อยเกือบจะตายในนครซินเจิ้ง ทว่าโชคดีที่คนของนายท่านช่วยชีวิตไว้ได้ขอรับ" อิงปู้รายงานตามความจริง

"ดี"

จ้าวเฟิงยิ้มอย่างพึงพอใจ

เขาลอบมองค่าความจงรักภักดีของอิงปู้บนแผงหน้าจอขุมกำลัง ซึ่งตอนนี้อยู่ที่หกสิบแต้ม ก้าวข้ามเกณฑ์ขั้นต่ำห้าสิบแต้มมาแล้ว นี่ถือเป็นการเริ่มสวามิภักดิ์อย่างเป็นทางการ

"เจ้าเป็นคนซื่อสัตย์"

"และข้ามองออกว่าเจ้ามีศักยภาพ"

"จงจงรักภักดีต่อข้า แล้วข้าจะมอบทุกอย่างที่เจ้าปรารถนาให้"

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป"

"เจ้าคือหัวหน้าชั่วคราวของกลุ่มนักฆ่าสามร้อยคนนี้ หากวันข้างหน้าเจ้าผ่านการฝึกฝน และพิสูจน์ได้ว่าเจ้าคือผู้ที่โดดเด่นที่สุดในหมู่พวกเขา ข้าจะมอบอำนาจให้เจ้าบัญชาการนักฆ่าสามร้อยคนนี้อย่างเต็มตัว" จ้าวเฟิงยิ้มและกล่าวกับอิงปู้

นี่ถือเป็นการวาดฝันให้อิงปู้มองเห็นอนาคต

เมื่อได้ฟังคำของจ้าวเฟิง

แววตาของอิงปู้ก็พลันลุกโชนไปด้วยความมุ่งมั่น เขาคุกเข่าลงกราบทันที: "ผู้น้อยจะไม่ทำให้นายท่านผิดหวังอย่างเด็ดขาดขอรับ"

และในตอนนี้

ค่าความจงรักภักดีของอิงปู้ก็ได้ขยับขึ้นไปถึงเจ็ดสิบแต้มอย่างเงียบๆ

ทว่าท่ามกลางคนสามร้อยคนนี้ ก็มีอีกหลายคนที่มองอิงปู้ด้วยสายตาที่มิยอมรับและอิจฉา

เพียงแค่แสดงออกเพียงนิด อิงปู้กลับได้รับความสนใจจากนายท่านเสียแล้ว

ฉะนั้นไม่ว่าจะอยู่ในยุคสมัยใด โอกาสเป็นของคนที่รู้จักไขว่คว้านั่นเอง

"หานสี่"

จ้าวเฟิงหันไปเรียก

"ทาสอยู่นี่ขอรับ" หานสี่รีบขานรับ

"ยามนี้ ใครเป็นคนฝึกฝนพวกเขา?" จ้าวเฟิงถาม

"เรียนนายท่าน"

"คือคนที่ยืนอยู่ข้างทาสผู้นี้ขอรับ เขาชื่อหานซวง อดีตรองผู้บังคับกององครักษ์หาน เชี่ยวชาญการฝึกทหารยิ่งนัก" หานสี่รีบชี้ไปที่ชายฉกรรจ์ร่างกำยำข้างกาย

"หานซวง คารวะนายท่านขอรับ"

หานซวงรีบก้มตัวลงคารวะจ้าวเฟิงทันที

"เจ้าเคยเป็นถึงรองผู้บังคับกององครักษ์ ทว่ากลับลาออกมาตั้งแต่ก่อนที่มหาฉินจะตีเมืองหลวงหานแตก เหตุใดเจ้าจึงยอมมาอยู่ในป่าเขาอันห่างไกลเช่นนี้?" จ้าวเฟิงถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"เพื่อให้มีชีวิตรอด และเพื่อครอบครัวขอรับ"

"ความสามารถเดียวของผู้น้อยคือการฝึกทหาร"

"ผู้น้อยมั่นใจว่า หากนายท่านมอบรางวัลและบทลงโทษให้แก่ผู้ใต้บังคับบัญชาเฉกเช่นเหล่านรุ่ยซื่อแห่งฉิน ผู้น้อยย่อมสามารถฝึกฝนกองทัพที่แข็งแกร่งขึ้นมาได้ขอรับ" หานซวงตอบด้วยสีหน้าจริงจังและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

"สิ่งที่ข้าต้องการให้เจ้าฝึก มิใช่ทหารทั่วไป" จ้าวเฟิงกล่าวเสียงเข้ม

"แล้วนายท่านต้องการสิ่งใดขอรับ?" หานซวงถาม

"ข้ามิได้ต้องการทหารที่ออกไปรบพุ่งในสนามรบ เพราะภายใต้สังกัดของข้า เหล่านรุ่ยซื่อแห่งฉินล้วนทำหน้าที่นั้นได้ดีอยู่แล้ว สิ่งที่ข้าต้องการให้เจ้าฝึก คือกองกำลังเดนตายที่เป็นของข้า ผู้ที่จาริกไปในรัตติกาล ผู้ที่จงรักภักดีต่อข้าแต่เพียงผู้เดียว พวกเขาต้องฟังเพียงคำสั่งข้า และต้องแข็งแกร่งยิ่งกว่าทหารทั่วไป" จ้าวเฟิงกล่าวอย่างหนักแน่น

"ผู้น้อยเข้าใจแล้วขอรับ"

"นายท่านต้องการให้ฝึกนักฆ่า" หานซวงเข้าใจได้ทันที

"เจ้าทำได้หรือไม่?" จ้าวเฟิงจ้องมองหานซวงเขม็ง

"ทำได้ขอรับ ทว่าการฝึกฝนจะโหดเหี้ยมทารุณยิ่งนัก" หานซวงตอบกลับอย่างแน่วแน่

"ข้ามิสนว่าเจ้าจะฝึกอย่างไร ข้าต้องการเพียงยอดฝีมือเดนตายที่แท้จริง เจ้าต้องการคน ข้าจะหามาให้ เจ้าต้องการเงิน ข้าจะเปย์ให้"

"มิเกี่ยงเรื่องต้นทุน" จ้าวเฟิงย้ำด้วยเสียงหนักแน่น

หานซวงมิได้กล่าวสิ่งใดเพิ่ม ทรุดตัวลงคุกเข่าทันที: "ผู้น้อยจะไม่ทำให้นายท่านผิดหวังขอรับ"

จากนั้น

จ้าวเฟิงก็เบนสายตาไปมองกลุ่มเด็กชายหญิงที่เข้าแถวเรียงรายอยู่

เขาสะบัดมือเบาๆ

เคร้ง เคร้ง เคร้ง!

อาวุธมีคมนับร้อยเล่ม พร้อมด้วยหน้าไม้และลูกดอก ปรากฏขึ้นกองอยู่บนพื้นดินอย่างน่าอัศจรรย์

การเสกสิ่งของออกมาจากความว่างเปล่าเช่นนี้

สำหรับจางหานและลูกน้องที่เคยเห็นกับตามาแล้ว ย่อมมิได้แสดงท่าทีประหลาดใจ

ทว่าสำหรับคนอื่นๆ ในที่นั้น ต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

"เสกอาวุธออกมาได้มากมายเพียงนี้ นายท่านคือเทพเซียนลงมาโปรดจริงๆ รึ?"

"นายท่านคือเทพเซียนตัวจริง มิน่าเล่าพระองค์ถึงมองทะลุใจคนได้ เก่งกาจเหลือเกิน"

"นายท่านของพวกเราคือเทพเซียน..."

ทุกคนต่างพากันจ้องมองจ้าวเฟิงด้วยความตกตะลึงและศรัทธาอย่างสูงสุด

ความยำเกรงในใจของพวกเขาพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด

ด้วยพลังอำนาจเช่นนี้ หากมิใช่เทพเซียนแล้วจะมีใครทำได้อีก?

จ้าวเฟิงกวาดสายตามองด้วยความสงบ นี่คือสิ่งที่เขาจงใจกระทำ

เขาต้องการสร้างภาพลักษณ์ที่ทรงพลังและลึกลับในใจของคนเหล่านี้ เพื่อให้พวกเขามิกล้าขัดขืนคำสั่ง

อาวุธขนาดเล็กที่ถูกลำเลียงออกมาจากคลังสมบัติของแคว้นหาน บัดนี้ถึงเวลาที่จะได้ใช้งานเสียที

"หานซวง อาวุธพวกนี้ข้ามอบให้เจ้าเป็นคนจัดการ"

"ภายในสามเดือน ข้าต้องเห็นผลงานเบื้องต้น" จ้าวเฟิงหันไปสั่งหานซวง

"รับทราบขอรับ" หานซวงรับคำทันที

สายตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความยำเกรงไม่ต่างจากคนอื่นๆ

หลังจากสั่งการเสร็จ

จ้าวเฟิงก็เดินเลี่ยงไปด้านข้าง

หานสี่รีบเดินตามไปทันที เขารู้ดีว่าจ้าวเฟิงต้องมีธุระสำคัญจะสั่งการ

การรับใช้หานหวังมานานปี ทำให้เขาเชี่ยวชาญการสังเกตสีหน้าและท่าทางของผู้เป็นนายยิ่งนัก

"ข้ามีแผนผังความลับสองฉบับ ฉบับแรกคือเคล็ดวิชาการตีเหล็ก ซึ่งสามารถสร้างอาวุธที่คมกริบยิ่งกว่าของกองทัพในยามนี้ และอีกฉบับคือเคล็ดวิชาการหมักสุรา ซึ่งสามารถกลั่นสุราที่แรงที่สุดในใต้หล้าออกมาได้" จ้าวเฟิงกล่าวกับหานสี่ด้วยน้ำเสียงจริงจัง

จากนั้น

แผนผังทั้งสองฉบับก็ปรากฏขึ้นในมือของจ้าวเฟิง

"ขออนุญาตถามนายท่าน เคล็ดวิชาการตีเหล็กนี้ สามารถกลั่นกรองออกมาเป็นเหล็กกล้า (จิงเถี่ย) ได้เลยหรือขอรับ?" หานสี่ถามอย่างหยั่งเชิง

เหล็กกล้า

คือสิ่งที่ตีขึ้นรูปได้ยากที่สุด ทว่าอาวุธที่สร้างจากเหล็กกล้านั้นล้วนเรียกได้ว่าเป็นอาวุธเทพเจ้า

"ถูกต้อง"

"และมันยังเป็นวิธีกลั่นกรองที่เหนือชั้นยิ่งกว่าวิธีใดๆ ในใต้หล้ายามนี้ด้วย" จ้าวเฟิงยิ้มบางๆ เขามั่นใจในวิธีสกัดเหล็กกล้าที่ได้มาจากหีบสมบัติเป็นอย่างมาก

นี่คือวิทยาการที่ล้ำหน้าเกินกว่ายุคสมัยนี้อย่างแน่นอน

"นายท่านช่างเป็นผู้มีบุญญาธิการดั่งเทพเซียนจริงๆ ขอรับ"

"ทาสขอนับถือจากใจจริง" หานสี่กล่าวด้วยความเคารพ

"เจ้าจงเก็บรักษาตำราทั้งสองเล่มนี้ไว้ให้ดีที่สุด ห้ามให้ใครนอกจากเจ้าได้เห็นเนื้อหาทั้งหมด ใครก็ตามที่ก้าวเข้ามาอยู่ในสังกัดของข้าแล้ว จะไม่มีโอกาสได้ออกไป หากใครคิดหนี เจ้าจงสั่งให้หานซวงจัดการเสียทันที"

"ข้ามิอนุญาตให้มีคนทรยศอยู่ในขุมกำลังของข้า" จ้าวเฟิงกำชับอย่างเด็ดขาด

"ขอให้นายท่านโปรดวางใจ"

"ทาสจะเก็บรักษาตำราทั้งสองฉบับนี้ไว้ด้วยชีวิต"

"หากตำราสูญหาย ทาสยินดีรับโทษประหารขอรับ" หานสี่กล่าวอย่างหนักแน่น ในใจเกิดความจงรักภักดีต่อจ้าวเฟิงเพิ่มขึ้นอย่างทวีคูณจากการที่ได้รับความไว้วางใจเช่นนี้

"การตีเหล็กต้องใช้แร่เหล็ก ข้าจะทิ้งทองคำไว้ให้เจ้าห้าพันตำลึง หากจำเป็นต้องใช้ ก็จงใช้ตามความเหมาะสม"

"นอกจากนี้"

"จงส่งคนไปแอบซื้อตึกแถวเพื่อเปิดโรงเตี๊ยมตามเมืองต่างๆ ในอิ่งชวน เมื่อใดที่สุราแรงถูกกลั่นออกมาได้สำเร็จ นี่จะเป็นแหล่งรายได้หลักที่ใช้หล่อเลี้ยงขุมกำลังของข้า"

"ส่วนข้าวธัญพืชที่ต้องใช้หมักสุรา เจ้าก็จงส่งคนไปจัดหามา" จ้าวเฟิงสั่งการ

"ทาสเข้าใจแล้วขอรับ" หานสี่พยักหน้ารับทันที

เขาจดจำคำสั่งของจ้าวเฟิงไว้ในใจอย่างแม่นยำ

"มีอีกเรื่องหนึ่ง"

"นี่คือตำรายา จงไปกว้านซื้อสมุนไพรตามรายชื่อนี้มาให้ได้มากที่สุด เท่าที่จะมากได้" จ้าวเฟิงส่งตำรายาสำหรับทำยาลี่นกู่ซ่านให้แก่หานสี่

หานสี่รับตำราไปและจำไว้ในใจ

เมื่ออาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า

ที่ชายป่า

จ้าวเฟิงมองดูผืนป่าเบื้องหน้าที่กำลังถูกความมืดเข้าปกคลุม บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มแห่งความคาดหวัง: "ขุมกำลังที่เป็นของข้าได้เริ่มก่อตัวขึ้นแล้ว ต่อจากนี้ก็เพียงแค่รอเวลาเก็บเกี่ยวผลลัพธ์เท่านั้น"

"เคลื่อนพลกลับค่าย!"

จ้าวเฟิงกระโดดขึ้นหลังม้าและสั่งการเสียงดัง

เหล่าองครักษ์ส่วนตัวต่างพากันขึ้นม้า

ห้อมล้อมจ้าวเฟิงมุ่งหน้ากลับสู่เมืองเว่ยเฉิง

ใช้เวลาเดินทางประมาณครึ่งชั่วยาม

จ้าวเฟิงก็กลับมาถึงค่ายทหาร

ภายในค่ายทหารมีการจัดตั้งกระโจมมากมาย ทุกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

กองทัพสามหมื่นเจ็ดพันนายนอกจากกลุ่มที่ออกลาดตระเวนในเมืองเว่ยเฉิงและตามชายแดนแล้ว ที่เหลือต่างประจำการอยู่ในค่ายอย่างพร้อมเพรียง

และแน่นอน

พวกเขายังมีหน้าที่ควบคุมตัวเหล่าเชลยศึกชาวหานที่ทยอยถูกคุมตัวส่งมาด้วย

"ท่านแม่ทัพจ้าว"

"ภายในห้าวัน เชลยศึกชาวหานทั้งหมดจะถูกส่งมาถึงเว่ยเฉิงขอรับ"

"ถึงตอนนั้นจะจัดระเบียบอย่างไร ขอท่านแม่ทัพโปรดชี้แนะด้วยขอรับ"

จ้าวถัวและบรรดาแม่ทัพคนอื่นๆ มารวมตัวกันเบื้องหน้าจ้าวเฟิงเพื่อขอรับคำสั่ง

"เรื่องการจัดระเบียบเชลยศึก ข้าได้เตรียมแผนการไว้เรียบร้อยแล้ว"

"นี่คือสมุดบันทึกการจัดทัพใหม่ พวกท่านจงเอาไปศึกษาดู"

จ้าวเฟิงยิ้มบางๆ พลางยื่นม้วนไม้ไผ่ฉบับหนึ่งให้แก่จ้าวถัว

แม่ทัพคนอื่นๆ รีบเข้ามาห้อมล้อมดูทันที

"ท่านแม่ทัพจะให้สลายกองกำลังเชลยทั้งหมด แล้วเอาไปผสมรวมกับทหารมหาฉินของเรางั้นหรือขอรับ?" จ้าวถัวถามด้วยความตกใจ

"ถูกต้อง" จ้าวเฟิงตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"แต่ท่านแม่ทัพขอรับ"

"ที่ผ่านมากองทัพเรามิเคยมีการจัดระเบียบเชลยเช่นนี้มาก่อน ต่อให้มีการนำเชลยมาใช้ ก็จะจัดแยกเป็นกองกำลังต่างหาก มิเคยนำมาปนกับเหล่านรุ่ยซื่อของเรา"

"ใจของเชลยนั้นอ่อนแอและท้อแท้ หากนำมาปนกันจะส่งผลเสียต่อขวัญและกำลังใจของกองทัพเราได้นะขอรับ" จ้าวถัวแย้งขึ้น

"หากมัวแต่ทำสิ่งเดิมๆ ซ้ำซาก แล้วจะเปลี่ยนเชลยเหล่านี้ให้กลายเป็นกำลังรบของมหาฉินได้อย่างไร?" จ้าวเฟิงปรายตามองแล้วกล่าวเสียงขรึม

"เรื่องนี้ จงจัดการตามที่ข้าสั่ง"

"ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เริ่มการรวมเชลยเข้าสู่กองทัพได้" จ้าวเฟิงสั่งการด้วยน้ำเสียงที่มิอาจโต้แย้งได้

สำหรับเรื่องนี้

ต่อให้จ้าวถัวจะมีความเห็นต่าง ทว่าเขาก็ทำได้เพียงพยักหน้ารับ: "รับทราบขอรับ"

ยศใหญ่กว่าหนึ่งขั้นก็สามารถสยบผู้ใต้บังคับบัญชาได้

เป็นเช่นนี้มาแต่โบราณกาล

ยามนี้จ้าวเฟิงได้รับคำสั่งให้มาปกครองเว่ยเฉิง เขาจึงเป็นผู้บังคับบัญชาสูงสุดของค่ายทหารแห่งนี้

อีกทั้งคำสั่งจัดระเบียบเชลยศึกนี้ก็ได้รับการเห็นชอบจากหลี่เถิงแล้ว และจ้าวเฟิงเองก็ทำทัณฑ์บนไว้แล้วว่าหากเกิดเรื่องผิดพลาดใดๆ เขาจะขอรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว

ในฐานะลูกน้อง มีหรือจะกล้าขัดคำสั่ง

"ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง"

"ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญที่จะทำให้เชลยเหล่านี้กลายเป็นนักรบที่แท้จริง"

"จงฟังคำสั่งข้า"

"เมื่อเชลยถูกรวมเข้าสู่กองทัพแล้ว ในวันหน้าหากออกรบแล้วสังหารศัตรูได้หนึ่งคน จะได้รับการยกเลิกฐานะทาส หากสังหารได้อีกคน จะได้เป็นทหารแห่งมหาฉินอย่างเต็มตัว และได้รับสิทธิประโยชน์ตามระบบการปูนบำเหน็จความชอบทางทหาร หากสังหารได้ห้าคน จะได้รับการเลื่อนบรรดาศักดิ์หนึ่งขั้น และหลังจากนั้นจะได้รับการปฏิบัติเฉกเช่นนรุ่ยซื่อทุกประการ" จ้าวเฟิงประกาศคำสั่งอันน่าตกตะลึงแก่เหล่าแม่ทัพอีกครั้ง

สิ้นคำประกาศ

แม่ทัพทั้งห้าคนตรงหน้าต่างก็ต้องตกตะลึงเป็นครั้งที่สอง

"ปฏิบัติต่อเชลยเฉกเช่นนรุ่ยซื่อ? แถมยังให้เลื่อนบรรดาศักดิ์ตามระบบความชอบทางทหารอีกรึ?"

"ท่านแม่ทัพ การกระทำเช่นนี้มันจะเกินไปหน่อยหรือไม่ขอรับ?"

"เรื่องนี้ต้องพิจารณาให้รอบคอบ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องได้รับการเห็นชอบจากฝ่าบาทก่อนจึงจะลงมือปฏิบัติได้นะขอรับ" เฉินเทากล่าวขึ้นบ้าง

"ผู้น้อยเห็นด้วยขอรับ"

"ต้องรอพระบรมราชโองการก่อน มิเช่นนั้นจะถือว่าขัดต่อระเบียบการทหารของมหาฉินนะขอรับ" จ้าวถัวรีบเสริมทันที

และเมื่อได้ยินว่าอาจขัดต่อระเบียบการทหาร จางหานก็มองจ้าวเฟิงด้วยความกังวล

"เรื่องนี้"

"ข้าได้ส่งคนไปแจ้งท่านแม่ทัพหลี่เถิงแล้ว และเชื่อว่าท่านแม่ทัพคงจะส่งคนไปกราบทูลที่เสียนหยางแล้วล่ะ"

"ทว่าในเมื่อพวกท่านกังวล ก็จงรอพระบรมราชโองการส่งกลับมาก็แล้วกัน" จ้าวเฟิงกล่าวอย่างใจเย็น

สำหรับเรื่องนี้

จ้าวเฟิงมั่นใจมากว่าฉินหวังจะทรงเห็นด้วย มิใช่อะไรอื่น ทว่าเพราะพระองค์คือฉินสือหวง ผู้เป็นกษัตริย์ที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล ย่อมทรงมองออกถึงข้อดีหากสามารถนำเชลยมาใช้ประโยชน์เพื่อมหาฉินได้ ส่วนข้อเสียนั้นดูเหมือนจะไม่มีเลย นอกจากจะต้องเสียเงินทองและเสบียงเพิ่มขึ้นเพื่อเลี้ยงดูกองทัพที่ใหญ่ขึ้นเท่านั้น

"รับทราบขอรับ"

เมื่อจ้าวเฟิงกล่าวเช่นนั้น บรรดาแม่ทัพต่างก็พยักหน้ารับคำอย่างจำยอม

"เอาล่ะ"

"พวกท่านกลับไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้เริ่มการจัดระเบียบ"

"หากมีปัญหาอะไรก็จงรายงานข้าโดยตรง" จ้าวเฟิงบอกกับทุกคน

"รับทราบขอรับ"

"พวกผู้น้อยทูลลา"

แม่ทัพทั้งห้าโค้งคำนับแล้วทยอยเดินออกจากห้องไป

หลังจากที่พวกเขากลับไปแล้ว

จ้าวเฟิงก็นึกในใจ: "ตราประทับแห่งโชคชะตา"

เบื้องหน้าของเขา ตราประทับแห่งโชคชะตาทอแสงเรืองรองจางๆ

"บัญชาการกองทัพห้าหมื่นนาย ได้รับโชคชะตาแห่งรองแม่ทัพราชวงศ์ค้ำจุน ต้องการอัปเกรดตราประทับแห่งโชคชะตาหรือไม่?" แผงหน้าจอแจ้งเตือนขึ้นมา

"อัปเกรด"

จ้าวเฟิงย่อมไม่ลังเล

เมื่อแสงสีทองแห่งโชคชะตาสว่างวาบขึ้น

ตัวอักษรบนตราประทับที่เคยเขียนว่า [ตูกวาน] ก็แปรเปลี่ยนเป็น [ฟู่เจียง] (รองแม่ทัพ)

และตราประทับก็กลายเป็นรูปทรงพยัคฆ์คำราม

"ติดตั้งตราประทับ"

เมื่ออัปเกรดตราประทับเสร็จสิ้น จ้าวเฟิงก็ติดตั้งมันทันที

และค่าสถานะของตราประทับแห่งโชคชะตาก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าจ้าวเฟิง

[ตราประทับรองแม่ทัพ]: บัญชาการทหารห้าหมื่นนาย หากโฮสต์เป็นผู้นำการบุกทะลวง จะช่วยปลุกขวัญกำลังใจทหารในสังกัดเพิ่มขึ้นหนึ่งเท่าตัว และเพิ่มพลังโจมตีของทหารในสังกัดเพิ่มขึ้นหนึ่งเท่าตัว หากโฮสต์นำทหารในสังกัดไปเก็บกวาดและฝังศพ จะได้รับค่าสถานะจากการเก็บกู้ของทหารทั้งหมด 3 ใน 10 ส่วน

เมื่อเห็นค่าสถานะของตราประทับ แม้จะพัฒนาขึ้นไม่น้อย ทว่าจ้าวเฟิงก็ยังแอบรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

"การเพิ่มขวัญกำลังใจและพลังโจมตีเป็นหนึ่งเท่านี่ก็เก่งอยู่หรอก"

"ทว่าทำไมถึงยังต้องไปเก็บกวาดฝังศพถึงจะได้ค่าสถานะจากลูกน้องล่ะเนี่ย มันเปลี่ยนเป็นได้รับค่าสถานะบางส่วนจากการที่ทหารในสังกัดฆ่าศัตรูไม่ได้รึไงกัน"

จ้าวเฟิงคิดอย่างจนปัญญา

หากสามารถรับค่าสถานะบางส่วนจากการที่เหล่านรุ่ยซื่อสังหารศัตรูได้โดยตรง มันคงจะยอดเยี่ยมกว่านี้มาก

มันน่าจะตื่นเต้นกว่าการสั่งให้ทหารไปเดินเก็บศพเป็นไหนๆ แถมค่าสถานะที่ได้ก็น่าจะมากกว่าด้วย

"หวังว่าตอนที่ได้เลื่อนเป็นแม่ทัพใหญ่ (จู่เจียง) ค่าสถานะของตราประทับนี้จะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นนะ" จ้าวเฟิงลอบคิดในใจ

หลังจากจัดการธุระทุกอย่างเสร็จสิ้น

จ้าวเฟิงก็มิได้ปล่อยให้เวลาอันมีค่าในการฝึกฝนสูญเปล่า

เขากลับไปที่ห้องพักของตน

และเริ่มการฝึกฝนที่เป็นกิจวัตรประจำวัน

ยามนี้จ้าวเฟิงกลายเป็นประมุขขุมกำลังระดับสองแล้ว ความเร็วในการฝึกฝนจึงเพิ่มขึ้นอีกครั้ง

นับจากนี้ไป

ค่าสถานะที่ได้จากการฝึกฝนในแต่ละคืนจะมหาศาลมาก ทว่าตามการเพิ่มขึ้นของค่าสถานะโดยรวม ก่อนหน้านี้เขาอาจจะได้คืนละสี่สิบแต้ม แต่ตอนนี้อาจจะได้ไม่ถึงขนาดนั้นเพราะรากฐานแข็งแกร่งขึ้นมาก ทว่าปริมาณของพลังปราณแท้จริงที่เพิ่มขึ้นนั้นกลับเห็นผลได้อย่างชัดเจน

...

ณ นครหานตัน เมืองหลวงของแคว้นจ้าว! "บัดซบ!"

"อิ๋งเจิ้ง ไอ้เจ้าอิ๋งเจิ้งนั่น"

"มันบังอาจตีแคว้นหานแตกพ่ายจริงๆ รึนี่"

"มันกล้าดีอย่างไร"

"มันมีดีอะไรกัน!"

ภายในตำหนักหลงไถ

จ้าวหวังจ้าวเอี่ยน กำลังพิโรธอย่างหนัก เขากรีดร้องออกมาด้วยความโกรธแค้น

"ขอฝ่าบาทโปรดสงบพระทัยเถิดพะย่ะค่ะ"

"ไอ้เจ้าอิ๋งเจิ้งนั่นก็แค่คนไร้ค่าที่โชคดีเท่านั้น"

"มันมิอาจนำมาเปรียบเทียบกับฝ่าบาทได้เลยแม้แต่น้อยพะย่ะค่ะ"

ที่ด้านข้าง

จ้าวเซี่ยงกัวไค รีบประจบสอพลอทันที

"มันเป็นคนไร้ค่า แล้วข้าที่มิเคยขยายดินแดนได้เลย มิยิ่งเป็นคนไร้ค่ากว่ามันรึไง!" จ้าวเอี่ยนตวาดลั่น

กัวไครีบคลานเข้าไปคุกเข่าลง: "ขอฝ่าบาทโปรดสงบพระทัย กระหม่อมมิได้หมายความเช่นนั้นเลยจริงๆ พะย่ะค่ะ"

"อิ๋งเจิ้ง"

"ตอนเด็กๆ มันก็ถูกข้าเหยียบย่ำอยู่ใต้ฝ่าเท้า ต่อให้มันโตขึ้นมา มันก็ต้องถูกข้าเหยียบไว้อย่างนั้นตลอดไป"

"คนไร้ค่าอย่างมัน คู่ควรจะเป็นกษัตริย์ที่ไหนกัน"

"สักวันหนึ่ง ข้าจะกวาดล้างแคว้นฉิน และดับแคว้นอื่นๆ ให้สิ้น มีเพียงข้าเท่านั้นที่คู่ควรจะรวบรวมใต้หล้าเป็นหนึ่งเดียว" จ้าวเอี่ยนกล่าวด้วยความหยิ่งผยอง

ในสายตาและในก้นบึ้งของหัวใจ เขาหาได้เห็นอิ๋งเจิ้งอยู่ในสายตามาโดยตลอด

สมัยที่อิ๋งเจิ้งยังเป็นตัวประกันอยู่ในแคว้นจ้าว จ้าวเอี่ยนกับกัวไคคือนักเลงหัวไม้ที่คอยรังแกอิ๋งเจิ้งหนักที่สุด

"ฝ่าบาทตรัสได้ถูกต้องที่สุดพะย่ะค่ะ"

"ในใต้หล้านี้ มีเพียงฝ่าบาทเท่านั้นที่คู่ควรจะรวบรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งเดียว" กัวไครีบสำทับ

"กัวไค"

"เจ้าก็น่าจะได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ข้าจากทั้งในราชสำนักและราษฎรทั่วไปใช่หรือไม่" จ้าวเอี่ยนมองกัวไคด้วยสายตาถมึงทึง

"กระ... กระหม่อมมิกล้ากล่าวพะย่ะค่ะ" กัวไคหน้าถอดสี

จ้าวเอี่ยนแค่นหัวเราะ: "พวกมันหาว่าข้าขึ้นครองราชย์โดยมิชอบ แย่งบัลลังก์มาจากจ้าวอี้ หาว่าข้าไร้ความสามารถและไร้คุณธรรม มิคู่ควรคู่ควรจะเป็นกษัตริย์"

"จ้าวอี้"

"ช่างมีแผนการลึกล้ำนัก"

"ข่าวลือพวกนี้ล้วนมาจากมันทั้งนั้น"

"จ้าวอี้ผู้นี้ ช่างน่าแค้นเคืองยิ่งกว่าอิ๋งเจิ้งเสียอีก"

"ไม่สิ อิ๋งเจิ้งต่างหากที่น่าแค้นที่สุด หากมันมิคู่ควรส่งตัวจ้าวอี้กลับมา ข้ามีหรือจะต้องมาเจอเรื่องพรรค์นี้"

กัวไครีบทูลทันที: "ขอเพียงฝ่าบาทมีพระบรมราชโองการ กระหม่อมยินดีที่จะไปสังหารไอ้คนถ่อยจ้าวอี้ทิ้งเสียเดี๋ยวนี้ เพื่อให้ชาวจ้าวทุกคนรู้ว่าใครคือมหากษัตริย์ที่แท้จริง"

"สังหารจ้าวอี้รึ?"

"หากฆ่ามัน ข้าก็ต้องเผชิญกับความพิโรธของเหล่าราชวงศ์ และจะทำให้ราษฎรชาวจ้าวทั้งแผ่นดินกระด้างกระเดื่อง"

"หากฆ่ามันได้ง่ายๆ ข้าคงฆ่ามันไปนานแล้ว"

"น่าแค้นใจนัก!"

จ้าวเอี่ยนสบถด่าด้วยความอัดอั้นตันใจ

"หากฝ่าบาทสามารถขยายดินแดนให้แก่แคว้นจ้าวผู้ยิ่งใหญ่ได้ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ในราชสำนักและในหมู่ราษฎรย่อมต้องเงียบหายไปเองพะย่ะค่ะ"

"ทุกคนย่อมต้องแซ่ซ้องสรรเสริญว่าฝ่าบาทคือมหาราชผู้ทรงปรีชา"

กัวไคกลอกตาไปมาพลางเอ่ยขึ้น

สิ้นคำพูดนั้น

ดวงตาของจ้าวเอี่ยนก็พลันเป็นประกาย

กษัตริย์ผู้ขยายดินแดน ช่างเป็นเกียรติประวัติที่งดงามยิ่งนักมิใช่หรือ?

หากเขาสามารถดับแคว้นได้สักแคว้น ชื่อเสียงของเขาจะไม่ยิ่งใหญ่กว่าอิ๋งเจิ้งงั้นหรือ?

"เจ้าพูดถูก"

"หากข้าสามารถขยายดินแดนให้แคว้นจ้าวได้ ข้าก็คือมหาราชของแคว้นจ้าว ทุกคนย่อมต้องยอมสยบต่อข้าด้วยใจจริง และมิคู่ควรมีใครกล้ามาวิจารณ์ข้าอีก"

"ถึงตอนนั้น จ้าวอี้มันก็จะเป็นเพียงแค่สุนัขที่หมอบอยู่ใต้ฝ่าเท้าข้าเท่านั้น"

"แม้อิ๋งเจิ้งจะดับแคว้นหานได้ ทว่ามีหรือที่ข้าจะทำไม่ได้เหมือนมัน?" จ้าวเอี่ยนหัวเราะร่าด้วยความหลงตนเอง

"ฝ่าบาทตรัสได้ถูกต้องที่สุดพะย่ะค่ะ"

"อิ๋งเจิ้งทั้งคนเทียบมิได้แม้แต่ปลายนิ้วเท้าของฝ่าบาทเลยพะย่ะค่ะ" กัวไครีบประจบ

ที่เขาสามารถก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งอัครเสนาบดีได้นั้น ทั้งหมดเป็นเพราะเขาติดตามจ้าวเอี่ยนมาตั้งแต่เด็ก และอาศัยวิชาประจบสอพลอนี้จนได้ดิบได้ดี

และแน่นอน

ยังมีคำมั่นสัญญาในอดีตของจ้าวเอี่ยน ที่ว่าหากสามารถกำจัดเหมาซุ่ยและกันมิให้จ้าวอี้กลับมาแคว้นจ้าวได้ จ้าวเอี่ยนจะมอบตำแหน่งอัครเสนาบดีให้แก่กัวไค

ซึ่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ในแคว้นจ้าวก็มิได้ผิดไปจากความจริงเลยแม้แต่น้อย

จ้าวเอี่ยนขึ้นครองราชย์อย่างมิคู่ควรชอบธรรมจริงๆ

"แคว้นเยี่ยน เป็นศัตรูคู่แค้นกับแคว้นจ้าวของเรามาทุกชั่วอายุคน"

"หากข้าเคลื่อนทัพบุกแคว้นเยี่ยน ย่อมสามารถอ้างเหตุผลอันชอบธรรมเพื่อสยบเหล่าขุนนางได้" จ้าวเอี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ฝ่าบาทพะย่ะค่ะ"

"เคลื่อนทัพน่ะทำได้ ทว่าต้องระวังแคว้นฉินให้ดีนะพะย่ะค่ะ"

"หากแคว้นจ้าวเคลื่อนทัพออกไป แล้วแคว้นฉินฉวยโอกาสบุกโจมตีเราล่ะก็ นั่นย่อมมิใช่เรื่องดีแน่พะย่ะค่ะ"

"หากเราสามารถบีบบังคับให้แคว้นฉินยอมลงนามในสนธิสัญญามิรุกรานซึ่งกันและกัน จนแคว้นฉินมิคู่ควรกล้ามาวุ่นวายกับเรา แคว้นจ้าวก็ย่อมมีเวลาเพียงพอที่จะดับแคว้นเยี่ยนได้พะย่ะค่ะ" กัวไคเสนอแผนการ

เมื่อได้ฟัง

สีหน้าของจ้าวเอี่ยนก็เคร่งขรึมขึ้นทันที จริงอย่างที่ว่า นี่คือเรื่องที่น่ากังวลที่สุด

"อิ๋งเจิ้งมันแค้นข้าเข้ากระดูกดำ มีหรือที่มันจะยอมลงนามในสัญญาพรรค์นั้นกับข้า?" จ้าวเอี่ยนแค่นหัวเราะ เขาไม่คิดว่าอิ๋งเจิ้งจะยอมทำสัญญาด้วยเด็ดขาด

"ฝ่าบาททรงส่งคนไปสืบดูเถิดพะย่ะค่ะ หากมีสิ่งใดที่สามารถใช้ข่มขู่อิ๋งเจิ้งได้ จนมันมิมีทางเลือกนอกจากต้องยอมลงนามล่ะพะย่ะค่ะ?" กัวไคเอ่ยอย่างหยั่งเชิง

จ้าวเอี่ยนพยักหน้าพลางครุ่นคิด

เพียงครู่เดียว

จ้าวเอี่ยนก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

"จ้าวจี มารดาของอิ๋งเจิ้ง เจ้าเคยได้ยินชื่อนางหรือไม่?" จ้าวเอี่ยนแสยะยิ้ม ดูเหมือนแผนชั่วจะผุดขึ้นมาในหัวเสียแล้ว

"ย่อมเคยได้ยินพะย่ะค่ะ"

"ทว่ามารดาของอิ๋งเจิ้งนางนั้นคือหญิงแพศยา ที่ถึงขั้นให้กำเนิดบุตรชายต่างบิดาแก่ลูกตัวเองถึงสองคน ช่างน่าอับอายขายหน้าไปทั่วใต้หล้า ซ้ำยังเคยทรยศอิ๋งเจิ้งเพื่อไปช่วยชู้รักก่อกบฏอีกด้วย"

"ในใต้หล้านี้ คงมีเพียงหญิงกาลกิณีเช่นนางเท่านั้นที่ทำได้พะย่ะค่ะ" กัวไคกล่าวพลางหัวเราะร่าด้วยความเหยียดหยาม

"หากเราจับตัวจ้าวจีมาไว้ที่แคว้นจ้าวได้ อิ๋งเจิ้งมิคู่ควรต้องตกอยู่ในกำมือข้าให้บงการได้ตามใจชอบหรอกรึ?" จ้าวเอี่ยนกล่าวพร้อมรอยยิ้มอันอำมหิต...